OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Onde está a condena dos musulmáns moderados?

Onde está a condena dos musulmáns moderados?
MARTIN VARSAVSKY


Por que non poden os musulmáns moderados sendo centos de millóns no mundo, organizar unha protesta contra Al Qaeda, contra Osama Bin Laden, contra o que está a ocorrer falsamente en nome do islamismo agora en India? (Desde Madrid) EN MÁIS DUNHA OCASIÓN critiquei no meu blog persoal ao goberno de Israel e inclusive creei un grupo chamado Jews For Lebanon no que xuntamos fondos para as vítimas dos bombardeos israelís no Líbano. E son xudeu. Non por ser xudeu son incapaz de ver as inxustizas cometidas polo goberno israelí. A invasión de Líbano foi unha reacción desproporcionada en comparación co secuestro de soldados israelís por parte de Hezbolá e eu, así como moitos outros xudeus dentro ou fóra de Israel, manifestámonos contra ela.

DÓNDE ESTÁN AS DENUNCIAS?
Pero o agora eu que me pregunto é por que os meus amigos musulmáns moderados, e digo amigos porque no meu círculo íntimo de amigos algúns son musulmáns ou de orixe musulmá (é dicir, son laicos coma min pero de orixe musulmá) non se declaran publicamente en contra do que fan os terroristas musulmáns, das atrocidades que estes extremistas comenten en nome da súa relixión; relixión, non hai que esquecer, que profesan millóns de persoas en todo o mundo. Por que é tan pouco común escoitar que os musulmáns indios (hindús), por exemplo, salgan á rúa a protestar contra os extremistas que están a cometer a masacre en Bombai (Mumbai) mentres escribo estas liñas? Por que os musulmáns moderados ingleses non saen á rúa a protestar contra outros musulmáns ingleses que cometeron a masacre do 7 de xullo? Por que os musulmáns españois non se manifestan en contra dos asasinos do 11M como facemos a maioría dos españois cando ETA comete un atentado co consecuente número de vítimas?

ELES MATAN, NÓS NON
Persoalmente, creo que somos moitos os que estamos a esperar que os musulmáns moderados, que non me cabe dúbida de que son a maioría, organícense de maneira pacífica e digan, e denuncien, e sinalen, que eles matan, nós non.
O tema da invasión de Iraq é algo concreto. Eu, sendo xudeu, fun a moitas manifestacións en contra desa inxusta ocupación. Pero, se eu podo ir a unha manifestación en contra da invasión dun país musulmán, por que non poden os musulmáns moderados sendo centos de millóns no mundo, organizar unha protesta contra Al Qaeda, contra Osama Bin Laden, contra o que está a ocorrer falsamente en nome do islamismo agora en India? Non entendo como permiten que unha minoría se manifeste e exprésese coma se estivéseno facendo en nome da maioría. Os musulmáns moderados teñen que recuperar a voz de Islam, que hoxe, parece, reside en mans das minorías extremistas.
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 29-11-2008 16:09
# Ligazón permanente a este artigo
A hora da socialdemocracia

Por Antonio Estella
Esta crise mundial tivo xa efectos que van moito máis alá do terreo económico. No fondo, o que puxo de manifesto é que estamos ante un cambio de paradigma, ante todo un cambio de modelo ideolóxico. A crise non só puxo en cuestión o neoliberalismo, senón tamén o seu compañeiro, o neoconservadurismo. Pero ao afundimento da paradigma neoliberal e neoconservador non lle sucedeu, cando menos aínda, o xurdimiento dun novo modelo que sirva de marco de referencia para poder mirar cara ao futuro con algo máis de seguridade. Con todo, antes de deixarnos levar polo medo ao horror vacui, quizais deberiamos expornos a situación actual como o que creo que en realidade é: unha gran oportunidade para a emerxencia dun novo consenso planetario de tipo socialdemócrata. Ábrese unha xanela de oportunidade para que a socialdemocracia dea un paso cara a adiante e asuma o desafío de ofrecer un novo eixo ao redor do cal facer virar a actuación futura dos actores políticos neste aínda incipiente século XXI. Existe material dabondo para afrontar ese reto: non faltan excelentes pensadores na órbita da socialdemocracia, nin tampouco excelentes ideas. O que probablemente falta é introducir un pouco de orde no debate en curso, fixar prioridades, analizar como as ideas poden traspasar a sempre espesa fronteira do mundo académico e científico para chegar á "praza pública", de tal xeito que os cidadáns se carguen de argumentos cando queiran defender visións próximas á paradigma da socialdemocracia. é dicir, á socialdemocracia fáltalle facer aquilo que tan ben fixo o neoliberalismo até hoxe, aínda que sen esquecer que unha das súas fallas máis importantes foi a súa inusitada tendencia a vender fume. Non se trata por tanto de crear imaxe, polo menos non só; trátase de dar contido e logo ver como se pode traducir ese contido nunha linguaxe facilmente accesible para todos. Polo menos neste caso, a orde dos factores si que altera o produto. A primeira recomendación sería non empezar a casa polo tellado. Indo aos contidos, habería que empezar, precisamente, por revisar as ideas socialdemócratas en relación coas virtudes do mercado. O que estamos a ver nos últimos meses mostra, máis que demostra, que quizais a socialdemocracia arroxe ao bebé xunto coa auga da bañeira", por empregar a gráfica expresión inglesa, ao renunciar a algúns dos postulados orixinais da súa ideoloxía, abrazando, con máis intensidade quizais da debida, ao mercado. O abrazo ao que me refiro ten ademais data de inicio: novembro de 1989, ano no que cae o Muro de Berlín. Nese momento deixa de estar de moda que a socialdemocracia fale de intervención dos mercados. De vez, o antigo era ser intervencionista, o moderno era o mercado. O mercado convértese nunha especie de mantra budista para a socialdemocracia, tan ocupada como estaba por evitar ser tachada de rancia e anticuada. Pero é probábel que nese proceso acabe sendo máis papista que o propio papa. Afrontémolo con valentía: en determinados ámbitos económicos (subliño para que se me entenda ben: en determinados ámbitos económicos) non basta con regular e supervisar a acción dos axentes económicos. Nalgúns sectores, é a participación directa do Estado o único que pode dar unha maior dose de seguridade de que se atenderá ao interese xeral. Cando o Estado deixa de ser protagonista directo da actividade económica, e convértese nun mero espectador, perde información sobre o que está a ocorrer no mercado, así como capacidade de corrección dos seus fallos. é esa implicación en determinados ámbitos económicos o que pode dar ferramentas para equilibrar os problemas de asimetría de información e de capacidade de actuación, o que pode en definitiva dar maiores garantías (nunca plena seguridade) de que as cousas se farán como deben facerse. O segundo reto é volver situar o principio de igualdade no mesmo corazón da socialdemocracia, nos seus valores, e no seu discurso político. Creo que a forma na que ás veces se resolveu a tensión existente entre igualdade e liberdade non foi a máis adecuada. O "son socialista a fuer de liberal" de Indalecio Prieto parece terse interpretado por algúns no sentido de que o principio de igualdade funciona fundamentalmente como instrumento para alcanzar o verdadeiro fin da socialdemocracia, que é conseguir maiores cotas de liberdade. Con todo, a igualdade non pode ser sempre e unicamente unha ferramenta ao servizo doutros valores superiores, e en particular da liberdade. é en moitas ocasións un fin en si mesmo, un digno obxectivo a alcanzar per se e en nome da socialdemocracia. O é, tamén, nun sentido económico. Porque de igual maneira que nos parece lexítimo repartir por igual os custos dunha crise económica, deberíanos parecer lexítimo repartir de forma moito máis igualitaria os seus beneficios, e para iso os cidadáns terían que poder participar, en pé de igualdade, na toma de decisións económicas que poden ser transcendentais para as súas vidas. O terceiro eixo sobre o que debería reflexionarse é como abordar o problema do pragmatismo. Estou persuadido de que se presta un fraco servizo á socialdemocracia cando se di aquilo de "non son un dogmático da miña ideoloxía, son un pragmático". Evidentemente, non hai que ser dogmático, pero tampouco avergoñarse de ter unha determinada visión democrática do mundo. E a socialdemocracia gaña a batalla cando é capaz de situarse no plano dos valores. Isto, que parece un mero slogan político, ten a súa explicación. Como recorda Barack Obama na Audacia da Esperanza, cando nos volvemos pragmáticos deixamos de argumentar; cando deixamos de argumentar, volvémonos perezosos, e cando nos volvemos perezosos, somos incapaces de ofrecer respostas aos desafíos que veñen desde outras paradigmas valorativos ou ideolóxicos. Vímolo na revisión dos consensos básicos á que nos someteu a dereita neoconservadora en boa parte do mundo, por exemplo en España e Estados Unidos. Como a socialdemocracia deixou de pensar, de argumentar e de elaborar a partir dos seus propios valores, como se volveu "pragmática", tivo dificultades para atopar respostas adecuadas aos desafíos do noso tempo. Quizá chegue o momento de porse a iso.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 17-11-2008 19:47
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal