OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O soño americano
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 26-10-2008 22:50
# Ligazón permanente a este artigo
Obama e Israel

Israelis4Obama from www.JCER.info on Vimeo.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 16-10-2008 20:32
# Ligazón permanente a este artigo
Suso de Toro e o hebreo.
Alexandre Xavier Casanova Domingo
Os choques entre o Rodolfo Extáiner (Rudolf Steiner), o Suso de Toro, o Antonio Muñoz Molina e outros lévanme hoxe a filosofar sobre a feble capa de civilización que encobre a barbarie social, coma dixo, naturalmente, un xudeu, o xudeu Froid (Freud). Comeza o asunto cunha pequena parvada do Extáiner sobre a ausencia de valía na literatura en galego. O Suso de Toro desminte con dados tal pretendida ausencia de valía, mais á súa vez comete outra parvada cando afirma que a literatura en hebreo non ten tradición literaria de moito valor. Entón intervén o Antonio Muñoz Molina pra refutalo e o Suso de Toro, en vez de recoñecelo seu erro, sae con que os tecstos bíblicos non son literatura en sentido estrito, sen dar ningunha versión aprocsimada do que sexa "literatura en sentido estrito". Finalmente, un especialista en linguas semíticas, o Francisco del Río Sánchez, acláralle ó Suso de Toro que o árabe e o hebreo teñen unha gran tradición literaria, sexa relixiosa ou profana.Podemos estar seguros de que o Suso de Toro recoñecerá o seu erro, coma moito, tarde, mal e nunca; coma pasou co Rodolfo Extáiner, que de mala gaña recoñeceu a súa parvada perpetrada ante o silencio cómplice do seu entrevistador, o Ghuan (Juan) Cruz. ¿Por que uns homes ós que, en principio, se lles supón boa formación cultural, meten continuamente babecadas deste teor e, o que é pior, intentan defendelas? Basicamente porque o que natura non dá, Salamanca non o presta. É dicir, porque a acumulación de coñecementos académicos, de valía científica ou técnica nunha actividade cultural coma a escritura de novelas ou a creación de teorías astronómicas, por exemplo, non proporciona en por si unha mellora da calidade da ánima, asunto fundamentalmente ético i espiritual con bases hereditarias e que só polo esgrevio esforzo interior (en hebreo: ghalaghá) pode levar ó home a ser mellor do que é.Se temos en conta isto, deberemos refugar arroutadamente o modelo vixente de "consagrados" fronte a "neófitos", polo cal os neófitos son sumetidos a todo tipo de vexacións íntimas, intelectuais i económicas (con frecuencia durante toda a súa vida) mentras que, se por unha improbable combinación de talento, fortuna e sobre todo recomendacións ou enchufes, chegan a seren "consagrados", pasan a teren total impunidade pra ser mediocres ou directamente estúpidos. A primeira medida sería evitala cooptación, pola cal os xa consagrados elixen a uns supostos novos consagrados. Pra iso, debe ser fundamentalmente o pobo o que elixa e valore, ó cal cómpre engadir que todo individuo que tente ser escelente debe contar con que, frecuentemente, o pobo non quere que se lle lembren as súas pexas i eivas.Un exemplo típico é que os señores académicos e catedráticos de economía son en xeral incapaces de recoñecer unha verdade tan ben probada esperimentalmente coma que un crecemento económico continuo é desastroso e finalmente imposible, por razóns ecolóxicas. Dado que eses economistas oficiais son, de feito, intelectualmente adoradores do xato de ouro, non van aprobar nunhas oposicións de cátedra, poñamos por caso, a outro economista que demostre (cousa moi doada de facer) que o seu desenrolismo a eito ía desencamiñado. Mellor que o tribunal ecsaminador estea composto fundamentalmente por xente non consagrada, quero dicir sen soldo funcionarial académico garantido polos contribuíntes.Persoalmente, non adoro ó xato de ouro, prefero adorar ó ser que é il mesmo sempre (Iavé); máis esotéricamente dito, o Reino, Malcute. Pra rematar, por tanto, cómpre matizar que cando o Suso de Toro di que o intelectual xudeu europeo foi unha figura histórica e hoxe mítica (é dicir, que xa non ecsiste) erra de novo e resúltame estraño que esta nova denegación da valía intelectual xudía sexa silentemente aceptada, coma se tódolos intelectuais xudeus da actualidade residisen nos Estados Unidos, nunca na Europa.Á parte doutro feito evidente: o Israel é un país europeo. Periférico por lingua e situación xeográfica, si, mais tan europeo coma o Chipre ou a Estonia, e bastante máis europeo cá Turquía, por poñer unha comparanza significativa. Os intelectuais xudeus israelís foron, son e serán... intelectuais europeos. ¿Que senón? ¿Quen pode dicir con seriedade que o Israel é un país asiático ou africano? Culturalmente, é terra europea dende o Imperio Romano. E hai moitos anos que política, economica e socialmente tamén o é. A dúbida pode darse coa outra etnia que habita masivamente tamén ese territorio hai séculos, é dicir, cos palestinos, efeitivamente integrados en moitos casos en sociedades tan pouco europeas coma a iraquí ou a libia. Sen negalo forte influxo europeo na formación histórica do pobo palestino, a súa pegada islámica e afroasiática está aí a ollos de todos. Orabén, os xudeus do Israel pertencen á tradición histórica e ideolóxica europea, daí por exemplo o rechamante caso de selo Israel o único réxime político relativamente laico no Oriente Medio. Non é un país completamente laico, abofé; o que pasa é que os seus veciños non o son nin pouco nin moito, xa que non son países europeos, e o Israel si que é un país e un Estado europeo. A integración económica, social, militar, política, académica, relixiosa, etcétera, é europea aínda máis ca no caso británico coa súa tradición de mollar un pé no canal da Mancha e outro no mundo das súas colonias ou escolonias (a "Cómongüeld" ou Commonwealth, os Estados Unidos, etcétera). Redondamente dito: a presentación do Israel coma país estraeuropeo é, ó cabo, unha deformación antisemita dos feitos, coma se a influencia da nación xudía na formación da Europa fora periférica e residual ó estilo turco ou estadounidense. Dicir que a Islandia é europea (e o é, con matices) mais que o Israel non é europeo, faise negando con solercia a Historia... pra presentar ese territorio coma unha "anomalía" que debería ser "terra islámica coma toda a súa contorna", malia que nunca deixou de haber unha poboación xudía importante no territorio da Palestina histórica, inatricadamente, dende os tempos das doce tribos bíblicas deica hoxe. Ou coma se as estruturas nacionais i estatais do Israel moderno fosen un mero resultado da Xoá e o écsodo xudeu conseguinte ó territorio israelí, esquecendo que durante todo o século XX foron constituíndose a seguridade sanitaria, o sistema educativo e universitario, as redes de estradas, os corpos de seguridade policial e militar, os sindicatos, o tecido industrial e tecnolóxico, os quibuches (kibbutzim), as facendas agrícolas co acaído aproveitamento rural e urbano da escasa auga estraíble, ... esquecendo, en suma, que a proclamación formal do Estado xudeu no ano 1948 foi posible pola teimuda formación preliminar dunha estrutura previa política, social i estatal por parte dunha nación europea que sempre estivo aí.

Alexandre Xavier Casanova Domingo
trigrupo@yahoo.es
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-10-2008 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
Portugués de Galiza

Portugués de Galiza
Xosé Carlos Caneiro
La Voz de Galicia
7 de outubro de 2008

Resulta grotesco e escandaloso. Primeiro, porque pretenden a desaparición do galego como lingua. Segundo, porque a iniciativa foi apadriñada pola Xunta de Galicia, Vicepresidencia, Secretaría Xeral de Relacións Institucionais. O dano que se lle está a facer ao idioma é inmenso.
Veño sostendo dende hai anos, contra tirios e troianos, que a aparencia de non posuír unha unidade de criterio con respecto ao galego paréceme pérfida. Pensei que coa revisión recente da normativa todo quedaba amañado, sen problemas. Equivoqueime.
Agora créase unha nova academia galega (Academia Galega da Lingua Portuguesa) que pretende, asevera o seu presidente, que en Galicia falemos portugués. «Portugués de Galiza», afirma. O argumento sólido é que se os galegos falamos portugués seremos comprendidos por máis de douscentos millóns de persoas. Se sostemos o argumento «contrario», inspirándonos en idénticos parámetros racionais, resultaremos lapidados ideoloxicamente dende o correcionismo nacionalista: falando o outro idioma oficial de Galicia, o español, seremos entendidos por cincocentos millóns de habitantes do globo.
Pero non hai ningunha diferenza porque a conclusión sería a mesma: desaparecería o galego. Deixaríamos de ser «colonia lingüística» de Madrid para pasar a ser «colonia lingüística» de Lisboa. Que esta iniciativa reciba os parabéns da Xunta de Galicia é lamentable, por non escribir funesto, e un pregúntase pola responsabilidade institucional das persoas que nos gobernan.
O idioma propio de Galicia é o galego, non o portugués, a pesar das moitas disquisicións que poidamos elucubrar sobre a súa orixe. ¿Imaxinan vostedes que proclamarían os intelectuais portugueses se un gramático argüíse que a lingua autóctona de Portugal debería ser o «galego de Portugal»? Ninguén apadriñaría tal empresa. As autoridades desacreditarían aos autores da tese.
Aquí sucede o contrario. Outorgámoslles un «abrazo fraternal» en nome do vicepresidente da Xunta, Anxo Quintana. Delirante, sen máis.
Eu négome a que no meu país se fale o «portugués de Galiza», porque o idioma noso é o galego. Négome porque amar este país é respectar as súas institucións, entre elas a Real Academia Galega e a súa normativa idiomática (que denominamos «normativa da concordia»). Por iso escribo grazas , por respecto a quen normativiza, define e defende o meu idioma. E por respecto ao idioma, tamén, escribo esta columna. O idioma de Nós: o galego.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 08-10-2008 05:56
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal