OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

SHOAH. Suso de Toro

SHOAH
Suso de Toro

Almorzamos cada día con novos crimes do exército israelí, novas infamias de Sharon. Eses crimes trasladan unha parte desa furia cega aos nosos ollos. Mais os crimináis non nos deben facer esquecer o esencial, o que debe perdurar na nosa memoria. Pois o crime non é o todo da verdade, tamén está a vítima. E tamén está a piedade. Tamén eses crimes de estado que escarnecen en corpo e alma aos palestinos ten disidentes dentro, obxectores entre a sociedade israelí. Sabemos que o pobo xudeu non é Israel, moito menos Sharon. Lembramos o que os xudeus significan para esta parte da humanidade chamada Occidente. Un lémbrao cando a radio anuncia a retransmisión de Moisés und Aaron, de Schóm-berg, en directo desde Nova York, estreada polo propio autor no 36 nunha Barcelona baixo as bombas fascistas. Un repasa discos e libros nesta mesa de traballo e aparecen cantos de Mahler, literatura de Imre Kertész, poemas duros e negros de Celan, compases hebreos de Shostakovich, a banda sonora de Armand Amar para a película Amen do imprescindíbel Costa-Gavras (como irnos esquecer a verdade que hai nesa película porque a extrema dereita sionista impedise a estrea doutro filme seu que narra o crime contra o pobo palestino). Cómo poderemos esquecer a Primo Levi. E, sobre todo, cómo esquecer que existe a película Shoah, de Claude Lanzmann. Riba da mesa está o libro, Shoah, subliñado, riscado, inter-vido, onde a editorial Tiempo al Tiempo publicou o texto dése filme. Non hai imaxes, non hai banda sonora. Hai so palabras pronunciadas e aquí fixadas, detidas. Poesía pura. Dureza do diamante, exactitude do diamante entallado. Os nazis alemáns e os aliados cometeron o máis atroz sen ocasión para a desculpa, non hai atenuantes. O xenocidio dos ciganos europeos é invisíbel, coma o mesmo pobo cigano, e o romanes non nos deixou por escrito a memoria da súa dor, non sabemos dunha palabra del que designe o que lles fixeron. Pero existe a palabra hebrea, que tamén facemos patrimonio noso, para nomear ese crime máximo, Shoah. E ese horror fascínanos. E fainos comprender o que Aristóteles quixo dicir da conmoción dos espíritos polo horror, da traxedia. A categoría máxima da estética nútrese de dor e mais de horror. As páxinas deste libro obrígannos a nomear o indicíbel, o que os agacharon baixo eufemismos. Obrígannos a facer cálculo do tempo preciso para facer desaparecer un número determinado de homes, mulleres e nenos. Facemos contabilidade sinistra con superviven tes e verdugos: «Vexamos... No caso das mulleres, digamos que unha hora en total. Unha hora e media. Todo un tren, en dúas horas.» Todo está en: «A señora, cando viu este neno, díxolle ao alemán: «Oia, ¡deixe marchar este neno!» Entón el preguntoulle; «¿Pero onde?». «Pois co seu pai e mais coa súa nai». Daquela o alemán mirou para o ceo e díxolle: «Si, decontado, ¡el haberá ir para aló arriba, co seu pai e mais coa súa nai!»». Porque «cada día, diante dos nosos ollos, milleiros e milleiros desaparecían pola cheminea». O pobo xudeu amosounos durante séculos, definitivamente no século XX, o significado da palabra traxedia. Sobre todo aos cristiáns, porque foron os cristiáns os que asasinaron e os que contemplaron mudos. E isto foi así.
Comentarios (2) - Categoría: Galiza - Publicado o 30-10-2007 15:31
# Ligazón permanente a este artigo
O que non entendemos en Europa
Por Amos Oz

Os europeos teñen unha longa tradición de pensar en branco e negro. É normal, o século XX foi así. Ante o nazismo, había que pensar en términos de branco e negro; ante o colonialismo había que pensar en términos de branco e negro; ante o "apartheid", ante tantas cousas. Pero esa ollada non sirve para o caso do conflito árabe-israelí. Neste caso, atopámonos con dúas causas xustas que chocan e que, ate agora, non conseguiron convivir. Isto non vai de bos e malos, non vai de ir a unha manifestación a favor dos bos, asinar un manifesto en contra dos malos e irse a durmir a casa plácidamente. Gustaríame que Europa, en vez de actuar así, actuase como o médico de urxencias que, cando lle chegan tres accidentados, trata de curalos sen preguntar quen foi o condutor que causou o accidente.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 26-10-2007 05:17
# Ligazón permanente a este artigo
A España rancia, casposa e separatista de toda a vida.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-10-2007 05:56
# Ligazón permanente a este artigo
Un nazi na residencia militar
Un nazi na residencia militar
Pilar Rahola


O meu marido, que é un santo home, fíxome o favor. chamou ao número de Madrid, e a resposta foi automática: "Residencia Generalísimo Franco, dígame". O ritual repítese na Tenente Barroso, de Santiago de Compostela, e na que hai en Capitán Arenas, 52, de Barcelona, a famosa Muñoz Grandes. Con tres confirmacións, pois, a proba do algodón é concluínte: nas residencias de estudantes da Dirección de Asistencia ao Persoal do Exército de Terra non teñen apuros coa memoria histórica. Non só se permiten manter homenaxes ao ditador e a outros militares golpistas, senón que van moito máis alá. Permítense consagrar unha residencia de estudantes a un nazi español, comandante en xefe da División Azul e amigo persoal de Hitler, quen lle condecorou coa Cruz de Cruz de Ferro. Para máis detalle, furibundo inimigo da recuperación da Monarquía e adversario frontal de Juan Carlos, a quen non consideraba español.

Muñoz Grandes foi un dechado de virtudes fascistas, combateu con Hitler na batalla de Leningrado e loitou por que España entrase na segunda guerra mundial. Cando morreu, en 1970, aínda estrañaba ao Führer. Este tipo, que contribuíu a atrasar a vitoria aliada, cómplice da peor traxedia da historia de Europa, aínda recibe a homenaxe do Exército, a través dunha das súas residencias. A información di que a residencia é mixta, e que nela hai 48 prazas femininas e 38 masculinas. Pregunta do millón: cando alguén se interesa polo nome da residencia, cóntanlle o macabro historial do tipo? E, o día do seu aniversario, celebran algunha festa?

O dramático dunha vergoña como esta é que os ministros democráticos do ramo, desde Serra ate Bono, pasando polo actual, conviviron coa homenaxe a un nazi, no propio exército, sen despeitearse. Lonxe da pedagoxía democrática, algúns buracos negros do Exército aínda se permiten a propaganda fascista. Chegará a lei da memoria a limpar estas cloacas? Ou só está pensada para maquillar as rúas?
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-10-2007 05:51
# Ligazón permanente a este artigo
Sobre o veo islámico ou o inconsciente das veladas
O psiconalista Michel Bruno ofrécenos unha visión desmitificadora do mal chamado veo islámico. Visión que descobre o sometemento das mulleres ás leis do patriarcado e a negación da sexualidade propia, só recoñecida como procreadora.

SOBRE O VEO ISLÁMICO OU O INCONSCIENTE DAS VELADAS

Primero de todo, hai que dicir que este costume é preislámica e orixinaria do medio oriente, dos arredores da península arábica. Estaba destinada a obrigar ás mulleres a esconder o que parecía o máis erótico, o cabelo, para non provocar a excitación do home. Dicir, igualmente, que nesa época e ate incluso antes, a muller era unha mercaduría. E que a sexualidade, demasiado incomprensible para os homes (¡ata Freud non a comprendeu!), era considerada como un perigo. Non esquezamos que antes as relixións monoteístas patriarcais (Islam, xudaísmo, cristianismo), nesta parte do mundo, e quizais tamén máis aló, había pensamentos relixiosos matriarcais, entre as que atopamos os cultos orxiacos á deusa Cibeles (Astarte, Isis ou calquera outra divindade feminina). Non esquezamos que na Biblia, estes cultos están fortemente diabolizados pola súa aura de sexualidade feminina. Por que se someten, entón, as mulleres? Unha cuestión a considerar é que elas non están obrigadas a levalo e que, con todo, lévano coma unha decisión persoal. Unha parte da resposta está na relación destas mulleres coa súa sexualidade, cos seus corpos. O veo recubre, protexe e, é ao mesmo tempo, un muro, encerra o interior. É coma se estas persoas encerrarán o seu sexo simbolizado esencialmente polos cabelos. É unha protección contra esta parte descoñecida... espantosa porque é forte. A psiconálise ensinounos que era a inhibición da pulsión. Co veo dáse unha manifestación ostensible da inhibición pulsional. Non esquezamos que en Francia, hai unha trintena de anos, non se saía á rúa sen un cobre-cabeza no cabelo, un dito antigo pero que é moi expresivo: "Unha muller non saía á rúa cos cabelos ao vento, nin un home sen o seu chapeu". Estaría ben reflexionar un pouco sobre este recordo pero non deducir calquera cousa. Hoxe en día, o veo islámico, (que non ten nada de islámico máis que o nome) é un signo de desexo, de inferioridade das mulleres e dunha vontade de culpabilizar a súa sexualidade. O veo está súper explotado polos fanáticos relixiosos (hai que chamalos como o que son), que non pensan máis que meter en vereda a estas indisciplinadas rebeldes, estas mulleres cuxa sexualidade debe ser encerrada, e só utilizada en proveito da maternidade. Sábese que certos fanáticos educan ás súas fillas para matrimonios temporais e rexéitanas logo de telas mancillado. Esta forma de escravitude aínda existe. Mentres, esperamos que os musulmáns desaproben estas prácticas (son os máis numerosos) que se mostren e marquen o seu desacordo a esta forma de interpretación restritiva da lei musulmá. Se baixan á rúa, deben saber que serán apoiados por todos/as aqueles/as que consideran que o fanatismo exaspera. De feito, unha das esposas do Profeta, a primeira, era unha muller libre co cabelo sen veo!.

Michel Bruno, psicanalista
LAS PENELOPES
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 15-10-2007 01:32
# Ligazón permanente a este artigo
Al Gore e a ONU gañan o Nobel da Paz pola súa loita contra o cambio climático
O Comité Nobel sumouse á cruzada contra o cambio climático e deu o Premio da Paz 2007 a dous «altofalantes» desa ameaza, o ex vicepresidente de EEUU Al Gore e o Grupo Intergobernamental sobre o Cambio Climático (IPCC) da ONU, á vez que chamou a actuar antes de que ese perigo se descontrole.
Al Gore, estandarte do compromiso individual, e o presidente do IPCC, o indio Rajendra Pachauri, representante da organización creada en 1988 como instrumento de seguimento do quecemento de Terra, comparten o prestixioso galardón, anunciado hoxe en Oslo.
«A acción é necesaria, e o é agora mesmo, antes de que o cambio climático escape ao noso control», advertiu o director do Comite Nobel, Ole Danbolt, tras dar a coñecer o veredicto.
Chamo a continuación «a todos os políticos» do mundo a asumir, sen dilacións, a súa responsabilidade na loita contra a devastación da Terra e a responder á preocupación dos cidadáns de todo o planeta ante esa ameaza.
«O Comité quere contribuír así a que se reforcen os procesos de decisión necesarios para protexer o futuro do planeta», engadiu Danbolt.
A prestixiosa institución norueguesa non deu a sorpresa esta vez, posto que Gore e o IPCC encabezaban todas as quinielas nun ano en que a preocupación polo fenómeno do cambio climático excedeu ao ámbito dos medioambientalistas para estenderse á comunidade internacional en peso.
Gore e o IPCC fixéronse acredores do galardón, segundo a explicación lida por Danbolt, polos seus esforzos por «construír e divulgar un maior coñecemento sobre o cambio climático causado polo home e por fixar a base das medidas necesarias para contrarrestar os seus efectos».
O cambio climático ameaza «as condicións de vida de gran parte da humanidade», posto que provocará «migracións a gran escala», acelerará «a loita polos recursos naturais» e fará que aumenten por iso «os conflitos violentos e as guerras».
Científicos de todo o mundo advertiron do problema e o IPCC creou os instrumentos de avaliación e control do fenómeno, recordou o Comité.
Cos informes emitidos durante as últimas dúas décadas por esa organización, con sede en Xenebra, creouse un «consenso amplo sobre a conexión entre a acción do home e o quecemento global».
Especialmente destacable foi o informe do pasado ano, compendio en realidade de tres análises realizadas con anterioridade (1990,1995 e 2001), que se erixiron en pedra de advertencia sobre unha realidade sobre a que xa non habían escusas de falta de información.
Gore converteuse en líder e símbolo entre a clase política máis comprometida coa causa e actuou de elemento difusor desta á opinión pública a través das súas actividades, lecturas, películas e libros.
Gore, Óscar 2006 coa impactante película «A verdade incomoda», e o IPCC seguen na nómina do Nobel da Paz ao bangladeshí Mohamed Yunus, coñecido como o «banqueiro dos pobres», e o seu banco, o Grameen Bank, polo seu labor na creación dos denominados microcréditos.
Danbolt saíu ao paso ás críticas acerca da falta de veracidade dalgúns aspectos do filme de Gore e dixo que o seu gremio non presumía de «coñecementos científicos».
«O Comite Nobel para o Premio da Paz quería lanzar unha mensaxe, sumarse en realidade a unha mensaxe de alerta e preocupación universal, non entrar en debates acerca de aspectos que competen aos investigadores», dixo.
O Nobel da Paz está dotado con 10 millóns de coroas suecas (1,1 millóns de euros ou 1,5 millóns de dólares) e entregarase xunto ao resto dos galardóns o 10 de decembro, aniversario da morte do seu fundador, Alfred Nobel.
Este galardón é o único da «familia Nobel» que se entrega en Oslo, por decisión do seu fundador, mentres que o resto de Medicamento, Física, Química, Literatura e Economía danse nunha cerimonia paralela en Estocolmo.
Tras o anuncio do premio da Paz hoxe, espérase o vindeiro luns o correspondente a Economía, que pechase a rolda dos Nobel 2007.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 12-10-2007 20:24
# Ligazón permanente a este artigo
Quen se ocupa dos gais musulmáns?
Exteriores elimina da declaración de Córdoba unha denuncia sobre a discriminación dos homosexuais islámicos.

"Houbo unha presión tremenda: hai que eliminar a mención aos gais, as lesbianas e os transexuais (LGTB), hai que quitar o do antisemitismo... Díxenlles que se trataba do documento das ONG e que ían contra o propio procedemento da OSCE. Finalmente, cedín en que se cambiase a mención á equiparación da islamofobia "co antisemitismo e a cristianofobia" pola frase: "con outras formas de discriminación por motivos relixiosos". Pensei que sería suficiente, pero entón centráronse nos LGTB. Levanteime e díxenlles que fixesen o que lles dese a gana, pero que se ese aspecto da declaración era eliminado habería un rexeitamento das ONG". Esta advertencia, por boca do presidente da Xunta Islámica de Catalunya, Abdennur Prado, ía dirixida aos funcionarios do Ministerio de Asuntos Exteriores responsables de coordinar os traballos previos á Conferencia da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE) sobre Discriminación e Intolerancia cara aos Musulmáns, clausurada antonte en Córdoba. Unha ducia de ONG que participaron en Xaén nun foro preparatorio denunciaron onte a censura ministerial e, en concreto, que a declaración final non aludise á intolerancia dalgunhas comunidades musulmás cara aos gais. Entre as organizacións asinantes da queixa (doce das máis de 30 ONG presentes en Xaén, segundo Efe) atópanse a Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Transexuais e Bisexuais e o Movemento contra a Intolerancia. Ao foro de Xaén acudiron ONG de Canadá, Rusia, Francia, Holanda, Reino Unido, Turquía ou Finlandia. Moitas das organizacións presentes "poden etiquetarse como musulmás", dixo Prado. O ministro de Exteriores, Miguel Anxo Moratinos, afirmou onte que o seu departamento "non quitou nada e nin interveu" na elaboración do documento. Abdennur Prado sinalo a José María Ferré, embaixador en Misión especial para as Relacións coas Comunidades e Organizacións Musulmás no Exterior, como o responsable do recorte. A frase máis polémica das eliminadas dicía: "Solicitamos que [nas campañas para erradicar a islamofobia] téñase en conta aos colectivos de LGTB musulmáns, discriminados tanto fose como dentro das súas comunidades". Foi proposta por unha ONG de Bosnia e asumida sen comentario pola asemblea.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 12-10-2007 07:50
# Ligazón permanente a este artigo
O veo e o antifaz
De Alfonso Rojo

Elas se poñen un veo, e nós, un antifaz. Para ser exactos, habería que dicir que obrigan ás súas mulleres e fillas a cubrirse co veo. O noso, o de taparnos os ollos, é voluntario. Non hai peor parvo que o que se engana a si mesmo, e facémolo. Todos os europeos. Enrique Serbeto, con quen compartín hai pouco unhas xornadas de Xornalismo de Altura, conta que en Bélxica retiraron da dieta escolar a suculenta salchicha local. E non por medo ao colesterol, senón para evitar que se enfaden os musulmáns. E na laica Francia, onde a Asemblea Nacional prohibiu no seu día a ostentación do veo islámico e outros símbolos relixiosos nas escolas, hai unha localidade cuxa alcaldesa alterou o programa da piscina municipal, incluíndo horas nas que só se admite a mulleres. Aquí o último que tivemos é o de Ceuta e ese colexio en Catalunya onde se suprimiu o porco da dieta. Todo -supostamente- en aras da tolerancia e argumentando -como fixo a ministra de Educación- que o ben superior é o dereito á Educación e, xa que logo, debe primar sobre o regulamento escolar, onde se prohibe aos alumnos presentarse en clase con gorra, piercing ou veo. Di o Rajoy que a decisión da ministra Cabrera senta «un mal precedente» e a verdade é que ten razón. Aquí, en aras da «mestizaxe», cárgase en masa contra a directora dun colexio se ten a sensatez de suxerir que as nenas de orixe magrebí non asistan a clase embozadas co hiyab. Se hai que cambiar a dieta e adaptala ao Corán, cámbiase, e se o que cadra é pedir perdón, para facer esquecer que os Reis Católicos conquistaron Granada, a prostrarse de xeonllos. Hai que respectar aos demais, pero a integración esixe que todos teñamos os mesmos deberes. Hoxe é o veo, pero mañá presentarase un pai e esixirá furibundo que a súa filla non faga ximnasia ou que a faga metida nun burka. E o tremendo do caso é que a autoridade competente deixaralle saírse coa súa.
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 12-10-2007 04:19
# Ligazón permanente a este artigo
O ambiguo interese de Irán
O ambiguo interese de Irán
Por Andrés Oppenheimer


Ao presidente iraniano, Mahmoud Ahmadinejad, débelle encantar o clima tropical: nos últimos doce meses, pasouse máis tempo en América latina que o presidente George W. Bush. A visita de Ahmadinejad a Venezuela e Bolivia a semana pasada foi a súa terceira viaxe á rexión desde 2006. Comparativamente, Bush só fixo unha visita no mesmo período. O que é máis, Ahmadinejad dificilmente podería estar asinando máis acordos de cooperación con Venezuela, Bolivia, Ecuador e Nicaragua. A semana pasada, horas despois de que a chanceler de Alemaña, Angela Merkel, comparase nas Nacións Unidas a Ahmadinejad con Adolfo Hitler, o presidente iraniano recibiu unha benvida de heroe do xefe do Estado de Bolivia, Evo Morales, na Paz, e prometeu 1100 millóns de dólares en axuda a Bolivia nos próximos cinco anos. Pouco despois, en Venezuela, Ahmadinejad asinou un compromiso para crear un fondo de investimento conxunto de 2000 millóns de dólares. Irán xa se converteu no segundo maior inversionista en Venezuela, logo de Estados Unidos, e recentemente inaugurou un voo comercial semanal de Iran Air entre Teherán e Caracas. Os voos están repletos de funcionarios e empresarios próximos a ambos gobernos. Ademais de abrir unha embaixada en Bolivia, Irán incrementou o seu persoal diplomático na rexión. Que está buscando Ahmadinejad en América latina?

En primeiro lugar, busca apoio para defenderse das demandas de Estados Unidos e Europa para que Irán deteña o seu programa nuclear ou o someta a observadores internacionais. Venezuela e Cuba foron, xunto con Siria, os únicos tres países que apoiaron o plan nuclear de Irán nun voto no Organismo Internacional de Enerxía Atómica, en febreiro de 2006. En segundo lugar, Ahmadinejad quere contraatacar a Estados Unidos no seu propio continente, financia a grupos antinorteamericanos e ameaza con desestabilizar gobernos afíns a Wáshington, para poder negociar coa Casa Branca desde unha posición de maior forza. Tras a invasión de Estados Unidos a Iraq, o goberno de Irán parece estar dicíndolle a Wáshington: "Vostede meteuse na miña veciñanza, agora eu métome na súa". En terceiro lugar, a popularidade de Ahmadinejad caeu en Irán, e probablemente necesite que a televisión do seu país mostre como é recibido como un heroe noutros países. Thomas Shannon, o encargado de Relacións con América latina do Departamento de Estado, díxome nunha recente entrevista que Irán "quere mostrar aos seus propios cidadáns que non é un país diplomáticamente illado". "Hai preocupación en Wáshington polas visitas de Ahmadinejad?", pregunteille. Shannon respondeu que Estados Unidos está preocupado polos nexos de Irán con Hezbollah, que entre outras cousas foi responsable do atentado contra a AMIA en Bos Aires, en 1994. "O que nos preocupa é o historial de actividades de Irán na rexión, e especialmente o seu lazos co Hezbollah e os ataques terroristas en Buenos Aires -dixo Shannon-. O pasado é prólogo." A miña opinión: se Ahmadinejad estivese cooperando coa Arxentina na investigación do atentado contra a AMIA ou non estivese pedindo a "aniquilación" doutros países, non habería nada de malo en que países latinoamericanos aceptasen a axuda económica dunha petroditadura teocrática. Pero a crecente presenza de presuntos diplomáticos e empresarios iranianos en Venezuela, Nicaragua e outros países da rexión trae aparellado o perigo de que axentes iranianos apoiados polo seu goberno empecen a infiltrar outras nacións para apoiar a grupos terroristas ou totalitarios, como probablemente pasou na Arxentina en 1994. A importación do conflito de Medio Oriente ou da disputa entre Irán e Estados Unidos a territorio latinoamericano claramente beneficia a Teherán, pero é un xogo perigoso para os países latinoamericanos. A menos que Irán probe que non estaba involucrado no ataque á AMIA, como o pide o goberno arxentino, os países da rexión deberían manter ao réxime fascista iraniano a unha prudente distancia, antes de que sexa demasiado tarde.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 03-10-2007 04:21
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal