OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O soño americano
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 26-10-2008 22:50
# Ligazón permanente a este artigo
Obama e Israel

Israelis4Obama from www.JCER.info on Vimeo.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 16-10-2008 20:32
# Ligazón permanente a este artigo
Suso de Toro e o hebreo.
Alexandre Xavier Casanova Domingo
Os choques entre o Rodolfo Extáiner (Rudolf Steiner), o Suso de Toro, o Antonio Muñoz Molina e outros lévanme hoxe a filosofar sobre a feble capa de civilización que encobre a barbarie social, coma dixo, naturalmente, un xudeu, o xudeu Froid (Freud). Comeza o asunto cunha pequena parvada do Extáiner sobre a ausencia de valía na literatura en galego. O Suso de Toro desminte con dados tal pretendida ausencia de valía, mais á súa vez comete outra parvada cando afirma que a literatura en hebreo non ten tradición literaria de moito valor. Entón intervén o Antonio Muñoz Molina pra refutalo e o Suso de Toro, en vez de recoñecelo seu erro, sae con que os tecstos bíblicos non son literatura en sentido estrito, sen dar ningunha versión aprocsimada do que sexa "literatura en sentido estrito". Finalmente, un especialista en linguas semíticas, o Francisco del Río Sánchez, acláralle ó Suso de Toro que o árabe e o hebreo teñen unha gran tradición literaria, sexa relixiosa ou profana.Podemos estar seguros de que o Suso de Toro recoñecerá o seu erro, coma moito, tarde, mal e nunca; coma pasou co Rodolfo Extáiner, que de mala gaña recoñeceu a súa parvada perpetrada ante o silencio cómplice do seu entrevistador, o Ghuan (Juan) Cruz. ¿Por que uns homes ós que, en principio, se lles supón boa formación cultural, meten continuamente babecadas deste teor e, o que é pior, intentan defendelas? Basicamente porque o que natura non dá, Salamanca non o presta. É dicir, porque a acumulación de coñecementos académicos, de valía científica ou técnica nunha actividade cultural coma a escritura de novelas ou a creación de teorías astronómicas, por exemplo, non proporciona en por si unha mellora da calidade da ánima, asunto fundamentalmente ético i espiritual con bases hereditarias e que só polo esgrevio esforzo interior (en hebreo: ghalaghá) pode levar ó home a ser mellor do que é.Se temos en conta isto, deberemos refugar arroutadamente o modelo vixente de "consagrados" fronte a "neófitos", polo cal os neófitos son sumetidos a todo tipo de vexacións íntimas, intelectuais i económicas (con frecuencia durante toda a súa vida) mentras que, se por unha improbable combinación de talento, fortuna e sobre todo recomendacións ou enchufes, chegan a seren "consagrados", pasan a teren total impunidade pra ser mediocres ou directamente estúpidos. A primeira medida sería evitala cooptación, pola cal os xa consagrados elixen a uns supostos novos consagrados. Pra iso, debe ser fundamentalmente o pobo o que elixa e valore, ó cal cómpre engadir que todo individuo que tente ser escelente debe contar con que, frecuentemente, o pobo non quere que se lle lembren as súas pexas i eivas.Un exemplo típico é que os señores académicos e catedráticos de economía son en xeral incapaces de recoñecer unha verdade tan ben probada esperimentalmente coma que un crecemento económico continuo é desastroso e finalmente imposible, por razóns ecolóxicas. Dado que eses economistas oficiais son, de feito, intelectualmente adoradores do xato de ouro, non van aprobar nunhas oposicións de cátedra, poñamos por caso, a outro economista que demostre (cousa moi doada de facer) que o seu desenrolismo a eito ía desencamiñado. Mellor que o tribunal ecsaminador estea composto fundamentalmente por xente non consagrada, quero dicir sen soldo funcionarial académico garantido polos contribuíntes.Persoalmente, non adoro ó xato de ouro, prefero adorar ó ser que é il mesmo sempre (Iavé); máis esotéricamente dito, o Reino, Malcute. Pra rematar, por tanto, cómpre matizar que cando o Suso de Toro di que o intelectual xudeu europeo foi unha figura histórica e hoxe mítica (é dicir, que xa non ecsiste) erra de novo e resúltame estraño que esta nova denegación da valía intelectual xudía sexa silentemente aceptada, coma se tódolos intelectuais xudeus da actualidade residisen nos Estados Unidos, nunca na Europa.Á parte doutro feito evidente: o Israel é un país europeo. Periférico por lingua e situación xeográfica, si, mais tan europeo coma o Chipre ou a Estonia, e bastante máis europeo cá Turquía, por poñer unha comparanza significativa. Os intelectuais xudeus israelís foron, son e serán... intelectuais europeos. ¿Que senón? ¿Quen pode dicir con seriedade que o Israel é un país asiático ou africano? Culturalmente, é terra europea dende o Imperio Romano. E hai moitos anos que política, economica e socialmente tamén o é. A dúbida pode darse coa outra etnia que habita masivamente tamén ese territorio hai séculos, é dicir, cos palestinos, efeitivamente integrados en moitos casos en sociedades tan pouco europeas coma a iraquí ou a libia. Sen negalo forte influxo europeo na formación histórica do pobo palestino, a súa pegada islámica e afroasiática está aí a ollos de todos. Orabén, os xudeus do Israel pertencen á tradición histórica e ideolóxica europea, daí por exemplo o rechamante caso de selo Israel o único réxime político relativamente laico no Oriente Medio. Non é un país completamente laico, abofé; o que pasa é que os seus veciños non o son nin pouco nin moito, xa que non son países europeos, e o Israel si que é un país e un Estado europeo. A integración económica, social, militar, política, académica, relixiosa, etcétera, é europea aínda máis ca no caso británico coa súa tradición de mollar un pé no canal da Mancha e outro no mundo das súas colonias ou escolonias (a "Cómongüeld" ou Commonwealth, os Estados Unidos, etcétera). Redondamente dito: a presentación do Israel coma país estraeuropeo é, ó cabo, unha deformación antisemita dos feitos, coma se a influencia da nación xudía na formación da Europa fora periférica e residual ó estilo turco ou estadounidense. Dicir que a Islandia é europea (e o é, con matices) mais que o Israel non é europeo, faise negando con solercia a Historia... pra presentar ese territorio coma unha "anomalía" que debería ser "terra islámica coma toda a súa contorna", malia que nunca deixou de haber unha poboación xudía importante no territorio da Palestina histórica, inatricadamente, dende os tempos das doce tribos bíblicas deica hoxe. Ou coma se as estruturas nacionais i estatais do Israel moderno fosen un mero resultado da Xoá e o écsodo xudeu conseguinte ó territorio israelí, esquecendo que durante todo o século XX foron constituíndose a seguridade sanitaria, o sistema educativo e universitario, as redes de estradas, os corpos de seguridade policial e militar, os sindicatos, o tecido industrial e tecnolóxico, os quibuches (kibbutzim), as facendas agrícolas co acaído aproveitamento rural e urbano da escasa auga estraíble, ... esquecendo, en suma, que a proclamación formal do Estado xudeu no ano 1948 foi posible pola teimuda formación preliminar dunha estrutura previa política, social i estatal por parte dunha nación europea que sempre estivo aí.

Alexandre Xavier Casanova Domingo
trigrupo@yahoo.es
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-10-2008 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
Portugués de Galiza

Portugués de Galiza
Xosé Carlos Caneiro
La Voz de Galicia
7 de outubro de 2008

Resulta grotesco e escandaloso. Primeiro, porque pretenden a desaparición do galego como lingua. Segundo, porque a iniciativa foi apadriñada pola Xunta de Galicia, Vicepresidencia, Secretaría Xeral de Relacións Institucionais. O dano que se lle está a facer ao idioma é inmenso.
Veño sostendo dende hai anos, contra tirios e troianos, que a aparencia de non posuír unha unidade de criterio con respecto ao galego paréceme pérfida. Pensei que coa revisión recente da normativa todo quedaba amañado, sen problemas. Equivoqueime.
Agora créase unha nova academia galega (Academia Galega da Lingua Portuguesa) que pretende, asevera o seu presidente, que en Galicia falemos portugués. «Portugués de Galiza», afirma. O argumento sólido é que se os galegos falamos portugués seremos comprendidos por máis de douscentos millóns de persoas. Se sostemos o argumento «contrario», inspirándonos en idénticos parámetros racionais, resultaremos lapidados ideoloxicamente dende o correcionismo nacionalista: falando o outro idioma oficial de Galicia, o español, seremos entendidos por cincocentos millóns de habitantes do globo.
Pero non hai ningunha diferenza porque a conclusión sería a mesma: desaparecería o galego. Deixaríamos de ser «colonia lingüística» de Madrid para pasar a ser «colonia lingüística» de Lisboa. Que esta iniciativa reciba os parabéns da Xunta de Galicia é lamentable, por non escribir funesto, e un pregúntase pola responsabilidade institucional das persoas que nos gobernan.
O idioma propio de Galicia é o galego, non o portugués, a pesar das moitas disquisicións que poidamos elucubrar sobre a súa orixe. ¿Imaxinan vostedes que proclamarían os intelectuais portugueses se un gramático argüíse que a lingua autóctona de Portugal debería ser o «galego de Portugal»? Ninguén apadriñaría tal empresa. As autoridades desacreditarían aos autores da tese.
Aquí sucede o contrario. Outorgámoslles un «abrazo fraternal» en nome do vicepresidente da Xunta, Anxo Quintana. Delirante, sen máis.
Eu négome a que no meu país se fale o «portugués de Galiza», porque o idioma noso é o galego. Négome porque amar este país é respectar as súas institucións, entre elas a Real Academia Galega e a súa normativa idiomática (que denominamos «normativa da concordia»). Por iso escribo grazas , por respecto a quen normativiza, define e defende o meu idioma. E por respecto ao idioma, tamén, escribo esta columna. O idioma de Nós: o galego.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 08-10-2008 05:56
# Ligazón permanente a este artigo
Beiras non acudirá ao congreso do BNG

Xosé Manuel Beiras Torrado non acudirá ao congreso do BNG. O presidente do denominado Encontro Irmandiño asegurou que a cita asemblear coincide coas festas de San Froilán de Lugo. O congreso vaise celebrar o vindeiro día 5 de outubro en Compostela. O que fora voceiro da organización frontista tirou de ironia cando dixo que o congreso coincidía coas devanditas festas, a onde “haberá que ir”. As súas palabras semellan confirmar as informacións que apuntan a que o Encontro Irmandiño vai secundar o posicionamento do Movemento pola Base, que xa anunciou que non acudirá o entender que non hai suficientes garantías democráticas. Os dous grupos posicionáronse fronte á dirección a prol dunha asemblea aberta e non un congreso por delegados.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 27-09-2008 11:11
# Ligazón permanente a este artigo
"El niño con el pijama de rayas" xa nas nosas carteleiras
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 27-09-2008 10:16
# Ligazón permanente a este artigo
BNG JUDEÓFOBOS, AELG CÚMPLICES
BNG JUDEÓFOBOS, AELG CÚMPLICES
SOPHIA L.FREIRE


No último número da publicação quinzenal “A Peneira”, vinculada à organização chauvinista Bloque Nacionalista Galego, uma tal Marta Dacosta beija a mão que lhe dá de comer num exercício obsceno de ignorância e judeofóbia, mediante um libelo intitulado “A temeridade dun filósofo”. Lá vem dizer, em ressumidas contas, que George Steiner não aprendeu a lição do Holocausto. O discurso subliminar é que não aprendeu nada porque se atreve a menospreçar aos seus comilitões, os judeófobos do Bloque. Compara sem nenhum tipo de rubor a repressão sofrida nos campos de concentração com o despreço face os que como ela vivem do conto (de escrever contos, entendede-me) em “galego”.

Aproveitando uma entrevista malintencionada e pragada de perguntas-trampa (publicada pelo suplemento semanal do diário pro-palestiniano “El País), na que um dos mais destacados mamporreiros do grupo empressarial proprietário do jornal, Juan Cruz, entrevista ao pensador George Steiner, a tal Dacosta despacha-se a gosto destilando um ódio apenas contido contra o pensador –casualmente liberal e judeu.

Seica na devandita entrevista George Steiner afirmava: “Me han dicho que hay una Universidad donde es obligatorio hablar gallego". E a partir daí –sem que o manipulador que o entrevista matize em nenhum momento a discutível informação com a que conta o Sr. Steiner- questiona a projecção internacional como língua e literatura do “galego”.

Não lembro, desde a violação da conciência de todo um povo que supuxo a maquinária propagandística destinada a sentar na “Xunta de Galicia” ao incapaz de Pérez Touriño (instrumentada pelo lobby NUNCA MÁIS –do que nunca mais se soubo, por certo, uma vez bem colocados em poltronas os seus principais promotores-) um estoirido de “indignação” tão unânime como o desatado pela espoleta das declarações do pensador judeu.

O BNG e os seus pseudópodos mediáticos –hoje em dia na Galiza, quase todos- e culturais tinham-lha jurada aos “porcos judeus” desde que um fato de heróis lhes sacaram as cores, quando se retrataram há uns meses negando-se a condear o Holocausto e purgando como bons fascistas a uma minoria disidente.

Os “escritores galegos de talha internacional” da AELG, vinte anos atrás íam de rompedores e combativos contra o alcaide socialista da Corunha “Pacochet” Vázquez. Hoje escrevem brochurinhas que provocam rubor louvando o bonita que tem a Corunha e a sua Torre de Hércules o sucesor daquele, o tamén socialista, profilhado do actual Embaixador español no Vaticano, Losada de Aspiazu. Que tem mudado? Agora os seus popes do BNG pisam alfombra no governo municipal em coaligação com o Partido Socialista Espanhol. Quando há uns meses o Bloque expulsou ao nosso amigo Pedro Gómez-Valadés, encarregado comarcal em Vigo da área de CULTURA, por ser leal a Israel e defender o povo judeu os da AELG não tiveram colhões a dizer nada.

Nestas semanas temos lido todo tipo de sandezes dos “notáveis” pátrios da cultura, que se têm sentido –com razão- nenguneados:

José R. Barreiro (Presidente da Real Academia Gallega): “Steiner diz estupideces”.

Ramón Villares (Antigo Rector da Universidade de Compostela): “Si hay un idioma inventado no es el gallego, sino el hebreo”.

Asociación de Escritores en Língua Galega: “Descoñecemento temerario da nosa tradición literaria”.

Temerário é que o cónclave de ofendidos juntaletras dessa associação questionem a aptitude na matéria dum estudoso da talha universal qual é o pensador objecto do seu infame linchamento. Steiner conhece de sobra a “tradición medieval em língua galego-portuguesa”, as cantigas, etc. Embora quiçá desconheça quem diablo é Marta Dacosta e o 95% dos lambões que engordam a AELG. Steiner seguro que não ignora a projecção da língua e literatura em língua portuguesa, como não a ignora ninguém que esteja simplesmente alfabetiçado. Coisa distinta é que o “patois” imposto via decreto e institucionalizado como “lingua” de novo cunho pelos órgaos políticos autonómicos, mescolança de castelhano e giros vulgares, mereça maior consideração de um sábio que leva toda a sua vida estudando com rigor as línguas.

O que se passa é que o dito por Steiner não ía dirigido às Cantigas medievais, nem aos trovadores, Pessoa ou Pondal, senão às 20.000 celebridades actuais. A literatura que se fai actualmente em “galego” chega até onde chega, pese a estar absolutamente subvencionada economicamente e o apoio dos estamentos oficiais –que adquerem a maior parte das tiradas, e obrigam aos rapazes a comprá-los depois nos programas escolares-, sustentando assim ficticiamente edições que, de dependerem do livre mercado, não haveria mecenazgo que as suportasse. Mas quando as coisas se financiam com os impostos de todos não há problema.

Ao ánti-semita Saramago, pensando em Bush, saira-lhe um retrato perfeito de Lénine: golpista, manipulador e mentiroso compulsivo. A estes da AELG, pensando no judeu Steiner, sai-lhes inconscentemente o seu autoretrato colectivo: ignorantes, temerários e xenófobos.

SOPHIA L. FREIRE

Este magnífico artigo de Spphia L.Freira foi publicado no tamén magnífico blog ULTIMOS DIAS DE BAR KOCHBA
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 19-09-2008 06:41
# Ligazón permanente a este artigo
Enseñar a volar a una lombriz
Enseñar a volar a una lombriz
La Audiencia Nacional juzga a un cabo español por abusar de una militar francesa en Mostar
JOSÉ YOLDI 15/09/2008

Hay tipos para los que la presunción de inocencia no es un derecho, sino un despilfarro. Ya se sabe que se les debe considerar inocentes hasta que no se demuestra su culpabilidad, pero lo cierto es que por más intentos que hagamos, sólo acertamos a verlos con las manos en la masa.

Un cabo del Ejército español, S. G. M., de 30 años, destinado en Mostar (Bosnia), decidió celebrar la Nochebuena de 2006 por todo lo alto y sobre las cinco de la madrugada se introdujo en la camareta de la soldado S. S. del contingente francés mientras ésta dormía. Se recostó en el suelo junto a la cama e introdujo la mano bajo las sábanas y el pijama y le tocó los pechos hasta que ella se despertó sobresaltada. La mujer, de 25 años, vio al sicalíptico macho hispánico, al que identificó porque le había conocido un mes antes en el Bonaparte, el bar del destacamento francés, jugando al billar, y le golpeó para que la dejara.

El cabo olvidó al instante su ardor guerrero y salió corriendo con el rabo entre las piernas, mientras ella le perseguía al grito de "cerdos españoles", lanzándole piedras. El alboroto alertó a otro soldado francés que presenció la poco decorosa retirada del lúbrico militar español.

Por la mañana, la francesa denunció los hechos al mando de la Guardia Civil e indicó que el agresor llevaba una perilla característica y que parecía ebrio. Tanto ella como su compañero identificaron al cabo sin ningún género de dudas en sendas ruedas de reconocimiento.

El caso es que, como los malos estudiantes que siempre alegan que el profesor les tiene manía para justificar sus suspensos, el ardiente cabo admite que había bebido, pero niega la mayor, ya que sostiene que no conoce de nada a la soldado. Un intento tan vano como tratar de enseñar a volar a una lombriz.

Y ello es así porque el cabo trató de cambiar su aspecto y al día siguiente se afeitó la perilla. La explicación que ofreció sobre su maniobra depilatoria es antológica: se la quitó por tradición familiar, ya que su padre también lo hace cada 25 de diciembre.

Además, la amnesia que padece respecto a la soldado no deja de ser sospechosa, puesto que el mes anterior la había invitado a jugar al billar en el Bonaparte, junto con un brigadier francés.

Seguramente alguien pensará que pudo tratarse de un impulso incontrolado, debido a lo señalado de la fecha, estar tan lejos de casa y con prolongada abstinencia, pero, por el contrario, todo indica que se trató de una acción premeditada, puesto que varios días antes el cabo había sido sorprendido de madrugada, con una linterna, mirando los nombres que figuraban en las puertas de los dormitorios del campamento francés.

La expresión del deseo incontrolado le va a suponer al cabo un juicio por abusos sexuales este mismo mes en la Audiencia Nacional, ya que se trata de un delito atribuido a un ciudadano español cometido en el extranjero. La fiscalía le pide año y medio de prisión, aunque previsiblemente no ingresará en la cárcel, salvo que cometa otros delitos.

Lo destacable no es sólo que el tipo sea un acosador, o un necio, por pensar que la mujer no se iba a despertar a pesar de sus manoseos, sino que por esos manoseos la fiscalía pide 12.000 euros por daños morales para la víctima. No es que no se los merezca, que seguro que sí. Lo que lo hace aún peor es que ese dinero no lo va a pagar el cabo lujurioso, sino todos los españoles, ya que, al ser insolvente, el Estado tiene que responder por él. En casos así dan ganas de reclamar la vuelta de los trabajos forzados.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-09-2008 12:16
# Ligazón permanente a este artigo
Kadish por Lola, Amparo e Xulia "As de Ribadavia"
Kadish por Lola, Amparo e Xulia ´As de Ribadavia´

Pedro Gómez-Valadés*
Faro de Vigo, 6 de Setembro de 2008


O vindeiro domingo e ao abeiro do Día Europeo da Cultura Xudía, celébrase na vila ourensá de Ribadavia un acto que a pesar da súa sinxeleza e inexplicable case anonimato, será sen dúbida un día moi especial para moitas galegas e galegos. O vindeiro domingo será o día de Lola, Amparo e Xulia, "As de Ribadavia". Tres pequenas grandes mulleres que nestes tempos confusos reconcíliannos con nós mesmos na nosa condición humana. Pequenas pola extrema sinxeleza e humildade coa que viviron e coa que foron auténticos anxos da garda de centos de seres humanos que fuxían da tolemia hitleriana. E grandes pola súa firme e valente militancia a prol da vida en tempos e lugares nos que a vida non era precisamente un ben intocable.
Lola, Amparo e Xulia, salvaron da gadaña nazi a centos de xudeus que fuxían á desesperada da Europa, da nosa Europa, arrasada pola barbarie e o asasinato planificado e industrial.
Na cultura xudea, na relixión mosaica, hai unhas oracións moi especiais, os Kadish, para recitar na lembranza e na homenaxe dos finados. Antón Patiño Regueiro no capítulo que no seu fermosísimo libro "Memoria de Ferro" dedica a Lola, Amparo e Xulia, compón de certo o mellor e maís fermoso Kadish que poideramos recitar na súa memoria. Con tristura non podo deixar de preguntarme que pensarían hoxe Lola, Amparo e Xulia da vergonzosa actitude do BNG ao negarse en xaneiro do ano que andamos, a subscricir no Parlamento de Galicia unha declaración institucional de Lembranza das Vítimas do Holocausto nazi. Que centos delas foran galegos republicanos non importou inexplicablemenmte ao BNG que preso da intolerancia propia do fundamentalismo de non sei que, vetou na casa común das galegas e galegos un texto de honra e lembranza. Un kadish que era tamén por Lola, Amparo e Xulia.
*Presidente da Asociación Galega de Amizade con Israel
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 06-09-2008 18:10
# Ligazón permanente a este artigo
Unha historia nosa e universal
Aparece publicado no Correo Galego esta nova que é se seguro descoñecida por case todo o mundo:

Las heroínas gallegas de los judíos
24.08.2008 Julio Touza evoca la generosidad de su abuela y de sus dos tías al ayudar a los judíos a huir de los nazis a Portugal durante la Segunda Guerra Mundial ·· La Red Sefardí rendirá un merecido homenaje a las hermanas Touza Domínguez el próximo 7 de septiembre
ROSA VEIGA/EFE • OURENSE

Su "absoluta generosidad" es lo que evoca Julio Touza cuando recuerda a su abuela Lola y a sus tías Xulia y Amparo Touza Domínguez, las tres hermanas de Ribadavia que serán homenajeadas por la Red Sefardí de España por ayudar a judíos, a huir de los nazis a Portugal, durante la Segundo Guerra Mundial.

Touza vivió con las tres mujeres hasta el año 1967 y repasó, en entrevista con EFE, algunos recuerdos de su infancia y lo que ha investigado sobre la labor de sus familiares, como los escondites que utilizaban bajo el suelo de la cantina que regentaban para esconder a los judíos.

Con estudio de arquitectura en Madrid pero nacido en Ribadavia en 1951, Touza convivió con su abuela Lola y sus tías -abuelas Xulia y Amparo hasta que cumplió 16 años, por lo que sus recuerdos, detalla al respecto, se unen a los datos que ha recopilado entre sus conocidos.

La red de salvación de judíos hacia Portugal "debió funcionar entre los años 1943 y 1946, los años más duros de la Segunda Guerra Mundial, y en los que la Alemania nazi de Hitler decidió exterminar a los hebreos de Europa", manifestó.

Desde Portugal, la huida seguiría hacia América o a puertos de Marruecos y Argelia, aunque muchos hebreos quedaron allí.

Las tres hermanas eran propietarias de la cantina de la estación ferroviaria y del casino y, aunque nunca hablaron directamente a su nieto de "lo que hacía" al margen del negocio, él recuerda sus conversaciones, "siempre en gallego", y que entonces no entendía sobre la altruista actividad que realizaban.

Todo ello ocurrió mucho después, "tras el cierre del casino en los años 50", en el dormitorio donde vivían, una sala de cien metros cuadrados "en las que cada una de ellas tenía una cama en cada esquina y yo en la otra", y en la que habitualmente hacían, "en voz alta un repaso del día, contaban anécdotas y recordaban hechos pasados".

Una noche, cuando Julio tenía siete años, las hermanas iniciaron su conversación diaria en la que se refirieron a Patiño, y "después de decir que les vino a hablar de un grupo de judíos, se callaron y terminaron la conversación pero a mí me impactó y se me quedó grabada", agregó.

Antón Patiño Regueiro fue un librero y escritor natural de Monforte de Lemos, quien posteriormente reunió en el libro Memoria de ferro -publicado en 2005, poco antes de su muerte- relatos sobre la represión franquista contados por amigos y conocidos, entre los que están cuatro páginas dedicadas a las hermanas de Ribadavia y a otros tres miembros que formaban parte de su red clandestina

Touza vivió con las mujeres hasta que murió su abuela Lola en junio del año 1966, luego investigó por su cuenta y contactó en los años setenta con personas que conocieron a Patiño en Santiago, y que aportaron los datos "suficientes para descubrir la absoluta generosidad de mis tías abuelas", subrayó.

Dijo que en la Guerra Civil de España, las tres fueron apresadas varias veces por dar comida y bebida a los presos que ocupaban la cárcel situada en el actual Ayuntamiento de Ribadavia "enfrente justo de donde ellas vivían y tenían el casino", agregó.

Hasta el final. Enterradas cerca de los no católicos

Las mujeres viajaban con frecuencia en el tren desde Ribadavia hasta Filgueira -último municipio gallego antes de Portugal- para vender melindres que ofrecían en un cesto "como hice yo tantas veces con ellas", evocó.

El descendiente de las tres heroínas atribuyó a su "absoluta generosidad" el que ellas y sus hermanos fuesen enterrados en nichos que hacen medianera con el espacio destinado a los "no católicos" en el cementerio de Ribadavia.

Cree que lo decidieron así "para estar cerca de aquéllos a los que ayudaron", y en homenaje a su amigo Ricardo Pérez Parada, que era evangelista y tonelero, así como traductor de la red clandestina.

La red, según Patiño y datos recogidos por Touza, se completó con su pariente taxista Xosé Rocha Freijedo y con el también taxista Javier Míguez, el Calavera.

Los descendientes de todos ellos y el presidente de la Asamblea Universal Sefardí Isaac Siboni participarán el 7 de septiembre en el homenaje las tres mujeres.

EL DATO Agua a los presos

En la cantina daban agua a los presos y ayudaron a emigrantes que iban a Venezuela sin ningún medio "por lo que lo de los judíos fue una acción más que combinaban con su trabajo" dice Touza .
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 25-08-2008 06:10
# Ligazón permanente a este artigo
S.O.S. desde Georgia
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 12-08-2008 06:27
# Ligazón permanente a este artigo
Sbrenica
Comentarios (2) - Categoría: Mundo - Publicado o 07-08-2008 20:56
# Ligazón permanente a este artigo
Un pouco de respecto ao sionismo
Xa está ben desta ignorancia cómplice que asimila nazismo ou calquera forma de totalitariasmo a sionismo. Hai que se informar un pouco e deixar de repetir ocos ecos sen reflexionar nin informarse. O fundador do sionismo moderno é Theodor Herzl. No seu libro "El Estado Judio" de 1896, baseándose no antisemitismo que circulaba por Europa e que ía en aumento, fala de procurar un lugar no mundo para o facer un estado xudío. O sionismo –simplemente nacionalismo hebreo- como todo sionismo, acobilla unha pluralidade de tendencias. Non é o mesmo ser de ETA –un asasino- ou do PNV. Non é o mesmo ser de Al Qaeda –un asasino- ou dun partido confesional musulmán calquera. Pois ben, o dominante dentro do sionismo moderno é a esquerda, nacida das ideas precursoras do amigo de Marx e Engels que era Moses Hess, quen xa en 1862 publicara “Roma e Xerusalén”, adiantando unhas ideas que logo sería recollidas polo laborismo israelí. Por esta tendencia esquerdista, dominante, insisto, no sionismo, unha das bases do estado de Israel é o comunitarismo dos kibuts, a solidariedade cos que chegan, etc. etc. Os xudeus ultra-ortodoxos, son antisionistas porque din que eles non teñen dereito a un estado, porque deus os castigou botándoos de Israel, alá hai dous mil anos -e de aí que non podan contradicir a deus. Son unha minoría que respresentarían eses imbéciles vestidos de negro que foron visitar Irán e apoiar non a negación do Holocausto –eles non a negan- senón dicir que foi un castigo de deus contra o sionismo, por quereren construír un estado xudeu.Despois de barallaren varias posibilidades no movemento sionista –desde a Patagonia a Kenia- escolleron para promover a súa construción nacional a zona de Israel, polo mito histórico que tanto lle turraba, como pola atracción que o sultán de Turquía, exerceu sobre eles, posto que consideraban a zona erma e case baleira. Despois de décadas de asentamento progresivo, sabemos todos o que pasou: 1942-45 o maior crime planificado da historia da humanidade, 1948 proclamación dos estados de Israel e Palestino por parte da ONU, guerra árabe contra Israel, fuxida de moitos árabes de Israel, e comezo da vida nos campos de refuxiados para estes fuxidos, sen sequera a posibilidade de integración nas nacións árabes de acollida –Líbano, Xordania, Exipto, etc.

Na proclamación de independencia do estado de Israel, o 14 de maio de 1948, recóllese en dous dos seus puntos esta clara vontade de convivencia pacífica cos árabes.

EXHORTAMOS - aínda en medio da agresión sanguenta que é lanzada en contra nosa desde hai meses - aos habitantes árabes do Estado de Israel a manter a paz e participar na construción do Estado sobre a base de plenos dereitos civís e dunha representación axeitada en todas as súas institucións provisionais e permanentes.
ESTENDEMOS a nosa man a todos os estados veciños e aos seus pobos nunha oferta de paz e boa veciñanza, e os exhortamos a establecer vínculos de cooperación e axuda mutua co pobo xudeu soberano asentado na súa terra. O Estado de Israel está disposto a realizar a súa parte no esforzo común polo progreso de todo o Medio Oriente.

E isto é o que dicían os xudeus nacionalistas, ou sexa sionistas. Por iso, os galeguistas históricos, desde Castelao a Seoane, sempre tiveron unha gran amizade e profunda simpatía polo sionismo e os xudeus. Saúde. Shalom.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 29-07-2008 06:20
# Ligazón permanente a este artigo
Consulta vasca: O Estado íspese
Consulta vasca: O Estado íspese
Un artigo de Imanol Murua


O Goberno de España, para que negalo, ten razón. A consulta non obriga a nada, de acordo; non é un referendo, de acordo, pero a Constitución española tamén declara as «consultas mediante referendo» competencia exclusiva do Estado. Sufraxio universal, censo electoral, comisións electorais, campaña... din que son moi bos, pero os xuristas do Goberno vasco terán choio razoando que a do 25 de outubro non é unha «consulta mediante referendo».

Esta non é unha batalla xurídica. E se alguén o pensa, que lea a cuarta razón do recurso que deu en presentar o Goberno de España ante o Tribunal Constitucional. O fondo do conflito na súa crueza. Iso ten a iniciativa de Ibarretxe, a de agora e a de hai catro anos. Non se ve claro, mesmo se finalmente vai celebrar a consulta, que efectividade tería realmente para solucionar o conflito político e traer a paz. Non se ve nada claro se, como se agarda, o Tribunal Constitucional a prohíbe, como levarán a cabo a consulta o Goberno vasco e os partidos que a apoian. Pero, cando menos, visibiliza claramente cal é o cerne do conflito que hai que resolver aquí.

O recurso do Goberno de España, entre as páxinas 25 e 29, está ganduxado de verdades, cheo de verdades sobre o terreo de xogo e as normas establecidos pola Constitución española. Os que argumentan que grazas ao Estatuto de Gernika alaveses, biscaíños e guipuscoanos teñen o dereito a decidir deberían ler unha frase subliñada, e non unha vez, no recurso: «a autonomía non é soberanía». Díxoo o Tribunal Constitucional por primeira vez en 1981, confirmouno en 1984 e volveuno lembrar novamente en 2007, como fixo notar no recurso o avogado do Estado. É dicir: «o titular da soberanía é o pobo español»; «a unidade indivisíbel da nación española é fundamento da propia Constitución»; «o suxeito constitucional [español] recoñece e garante autonomía ás nacionalidades e rexións». E, xa que logo, en caso de ter que pasar «dunha patria común e indivisíbel de todos os españois a un estado plurinacional» debe ser «como consecuencia da decisión de todo o pobo español».

E postas estas bases sobre o tema da consulta, velaquí dúas conclusións do recurso. Unha: para realizar «unha consulta autonómica» a autorización non a pode dar o Parlamento vasco, senón o Congreso español, co apoio da maioría absoluta, e a convocatoria non pode facela o lehendakari, senón o Consello de Ministros do Goberno de España, mediante un decreto asinado polo rei de España e confirmado polo xefe de goberno. E dous: «as decisións políticas que teñen importancia especial para toda España non deben consultarse en referendo autonómico, senón en referendo nacional».

Velaí o terreo e as normas de xogo, explicadas polo avogado do Estado cunha claridade digna de agradecemento. O de sempre: que quen di que o suxeito de decisión é España -e só España- ten o amparo de toda a lexislación, e quen din que a cidadanía vasca ten dereito a formar un suxeito político está apreixado no marco xurídico-político, sen opción ningunha de materializar unha reivindicación política lexítima. Ibarretxe dixo que o Goberno de España interrompeu «o noso autogoberno político», pero, desgrazadamente, non fixo máis que utilizar as ferramentas que lle dá o Estado autonómico pero indivisíbel.

E agora que? Ziarreta (1) dixo que a consulta se vai celebrar malia todos os atrancos, mais Urkullu (2) que respectarán a legalidade. É moi difícil que se se cumpre o de Urkullu se cumpra o de Ziarreta. E o de Urkullu, iso di a experiencia, cumprirase.

O próximo capítulo, de aquí a dous meses: o Goberno vasco pediu ao Tribunal Constitucional que decida antes do 15 de setembro, para poder realizar a tempo a convocatoria de consulta. Entre mentres, paréntese.

NOTAS
(1) Presidente de Eusko Alkartasuna, un dos partidos que forman o actual goberno da Comunidade Autónoma Vasca.
(2) Presidente do Euskadi Buru Batzar, máximo órgano do PNV.

Artigo tirado do xornal ‘Berria’do 16 de xullo de 2008]
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 19-07-2008 19:58
# Ligazón permanente a este artigo
O común

O común
Manuel Rivas

1. "Da luz nace a escuridade", anotou de forma enigmática Nicholas Hytner, director de cine das bruxas de Salem.
2. Goethe empeñouse en demostrar, sen querer considerar outras evidencias, que a teoría das cores de Newton era unha estafa. Segundo el, a suma de todos colores era o gris. E xamais recoñeceu o seu erro: "Este sentimento de superioridade permitiume soportar a estúpida arrogancia dos meus adversarios".
3. En 1932, un grupo de intelectuais brasileiros presentou un manifesto clamando polo "Principio de Autoridade".
4. Na posguerra, un profesor de dereito de Santiago comezaba as súas clases con este saúdo: "Damas, cabaleiros e alféreces provisionais...".
5. Entre os asinantes do Manifesto pola lingua común hai alféreces que propuxeron, en xocoso ton intimidatorio, publicar as listas de "non asinantes".
6. Non abre a boca a literatura: a que pregunta. 7. Nada se di das "outras" linguas, da súa "sorte", situándoas na sospeita difuminada, falas espectrales sen hábeas corpus.
8. é un texto apodíctico, con pasta de decreto, que axitará como providencial trofeo a gran dama do "novo lerrouxismo".
9. Fervorosos "constitucionalistas" propoñen no substancial darlle unha dentada á Constitución, a pesar de que di da lingua castelá: "Todos os españois teñen o deber de coñecela".
10. Cal é o concepto do común? Forman parte as "outras" linguas do patrimonio común?
11. Este Manifesto, esta torpe campaña, provocará o erizamiento de todos os nacionalismos.
12. Co seu manifesto Anti-Dantas, o futurista Negreiros fixo soado a Dantas.
13. Non coñezo a ningún cidadán que renuncie ao castelán. Si a algúns que humillan proclamando a inutilidade das "outras" linguas.
14. Abrazo o castelán no exilio, nos sefarditas, no Sahara, en Porto Rico.
15. España necesita manifestos de convivencia e lexemas de simpatía: cultivar a biodiversidade e non a bioperversidade.Postado por administrador
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 10-07-2008 05:36
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [5] [6] [7] 8 [9] [10] [11] ... [17]
© by Abertal