Falar galego como afirmación e sostén da herdanza que levamos no corazón.
Unha susbstancial aposta de alumnos dos cursos de idioma galego de Bos Aires pola cultura de Galicia

O meu perfil
oterzodafala@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

TRES VECES V I C T O R
Por NORBERTO JOSÉ LEMA REGINI

FREIXANES I

O home ten ben gañado o título de amigo dilecto do Terzo da Fala. Outra vez, como na visita do ano pasado, atopou nunha axenda moi estreita un anaco de tempo para dedicalo aos nosos mércores de xuntanza no Centro Lalín. Non foi distinto
nesta do 27 de abril de 2011. Sempre co encantador soporte de Débora Campos e na compaña non menos encantadora de María Dolores Cabrera Iglesias, a súa muller, Víctor Freixanes tróuxonos hoxe como onte a mesma treboada de ideas e impulsos que invitan a montar a onda no desafío “da doce vertixe da táboa do surf”, como lle gustou dicir agasallándonos cunha espléndida metáfora da súa rebordada hucha, e instigarnos á
ineludible tarefa de facer noso o ideario, e procurar impoñelo.
Pero non só nos deixou un discurso fondo e saboroso, tamén puxo encol da mesa o derradeiro proxecto da editorial que comanda. Sabemos polo seu relato, da chamada “Mar Maior”, editora aínda en xestación que viría cumprir cun labor necesario
e práctico como é o de poñer ao noso alcance os títulos literarios en galego, pero impresos e distribuídos nesta praza.
Unha grande primicia para nós. Ademais do seu afecto e cordialidade que outra cousa se pode pedir?

FREIXANES II

Cando son as 19:30 da tarde do 28 de abril de 2011, o home detén a súa marcha na entrada do Pavillón Amarelo da Feria del Libro de Bos Aires e di algo a “Malós” Cabrera; ela saca do bolso a cámara fotográfica, o home enfoca e agradece a un grupo de mulleres novas e riseiras mentres unha delas, a máis vella, fala con el. Víctor Fernández Freixanes volve ao carón da súa muller e reproduce o seguinte diálogo: “Usted es español?”. – No, gallego. – Ah, gallego...; y que piensa de los sudacas de aquí, eh? (...)

A rúa 12 do Pavillón Amarelo, aparece tras a maraña de elegantes e temporais estruturas, de alfombras de cores e ultra iluminados locais, que amosan e agochan a xente que acude á festa dos lectores e das mil e unha novidades baixo lemas diversos e apelacións de mercado das produtoras de lecturas para todos os gustos.
Por fin, nunha esquina atópase o posto da Xunta de Galicia onde se pode ver un Ruy Farías atarefado nunha aplicada atención das consultas dos paseantes e dos recentemente chegados ao evento. Aínda falta para que a xente se xunte na entrada da sala Javier Villafañe. Dentro do recinto prepáranse convenientemente os aparellos para que o impecábel son colme as expectativas dun auditorio que comprende adultos novos e vellos, e aínda cativos chegados do Instituto Santiago Apóstol baixo a compracida e protectora ollada de Carlos Brandeiro, o seu querido profesor.

Coa presentación de Freixanes como director da Editorial Galaxia e de Francisco

López-Barxas, director xeral do Libro e Bibliotecas, fíxose a entrega de exemplares
da “Antoloxía da literatura galega (1196-1981)”, en edición bilingüe inglés-galego,publicada pola Xunta de Galicia en colaboración coas editoriais Galaxia e Xerais, que reúne cincuenta e cinco textos de diversos xéneros e de autores de todas as épocas; especial escolma traducida por Jonathan Dunne.

Protagonizou a entrega tamén, o representante da Asociación Galega de Editores (AGE), Xelasio Suárez Santiso.

O Terzo da Fala, tivo o seu flamante exemplar do volume, e a nosa Celia Prado Romero, “Celín”, cumpriu co honor de recibilo das mans de Víctor Freixanes.

A continuación, tras a aplaudida foto dos patrocinadores, donantes e receptores, deu comezo a actuación de Cándido Pazó, nun espectáculo persoal que responde ao xeito do teatro actual e aínda do café concert. Unha actuación memorable
dun intérprete especialmente chegado de Galicia co seu, ás veces picante e sempre agudo, humor para facernos rir con gañas.

FREIXANES III

Serán de sábado, cedo. Pola tele fútbol, e nas rúas cheas de sol, os modernos buses dos citytours amosando paseniño o mellor Bos Aires outonal.

Café Tortoni das porteñas lembranzas cuxas paredes gardan testemuño de alegres encontros e discordias silandeiras. Das táboas entrañables e inesquecibles faladoiros; da orde inefable que xorde firme e cantareira: ¡Chocolate, uno...!, ¡café dossssss!

O home está sentado no medio da sala Alfonsina Storni, aló no Tortoni profundo. Sorrí e agarda o momento da venia para liberar os coñecementos que garda no seu peto. Entón as palabras flúen, agroman nun relato erudito, para dar un amplo
paseo pola historia universal do Xornalismo. Afirma este pontevedrés cincuentón, alto e de ben peiteada cabeza branca, que no século dezaoito coa Revolución Francesa a ignorancia tivo que retroceder, gañando terreo a escolarización dunha cidadanía que se interesaba cada vez máis en ter a información que daquela só tiñan uns poucos, os
poucos que sabían ler. E vai sostendo un completísimo desfile de figuras, sucesos e progresos tecnolóxicos que tiveron que ver no pasado, ata os medios de comunicación de masas no mundo actual.
Tanto ilustrado espallar non fixo máis que abrir o interese ao diálogo do atento público que encheu o reservado salón. Diálogo ao que se prestou coa franqueza e amabilidade que o caracteriza, incluíndo o que se pode entender, no xeito das elegantes maneiras, coma unha reverencia: a cita puntual do nome do ocasional tertuliano. Un trazo sobresaínte que distingue a súa personalidade.
No seo desta xuntanza dos Lectores Galegos de Bos Aires, o derradeiro encontro con Víctor Freixanes neste 2011 ía chegando ao final. Agora ninguén ficaba na súa cadeira, os oíntes querían achegarse ao disertador, estreitar a súa man; e xa todo eran apertas e bicos de recoñecemento para Andrea Cobas Carral e Débora Campos,
condutoras deste espazo de galeguidade e porteñidade ben entendidas. De pé o home saudaba e despedíase riseiro deica a próxima visita a súa entrañábel Bos Aires.

Fóra, ao lonxe dunha Avenida de Mayo espléndida, ía agochándose o morno sol do outono porteño.


Comentarios (1) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 01-06-2011 05:13
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal