Falar galego como afirmación e sostén da herdanza que levamos no corazón.
Unha susbstancial aposta de alumnos dos cursos de idioma galego de Bos Aires pola cultura de Galicia

O meu perfil
oterzodafala@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Acender as lumieiras que é a Noite de San Xoán

Noite meiga, a noite de San Xoán.
Cando sexan as doce vamos recoller herba luísa, romeu, unhas xestas, e tamén fiúncho.
Temos o caldeiro coas sete augas listo para mergullalas nel, que van quedar ó orballo da noite para que todos na casa podan limparse os meigallos coa auga máxica pola mañá.
E non te esquezas do ramo da herba de San Xoán a que limpa a cara de grans, que tamén limpa a casa de trasnos bruxas e aparecidos.
Xa fixemos unha cachela de medo, coa leña verde para afumar ás bruxas, estache moi boa.....
A ver quen vai saltala primeiro. Cómpre facelo un número impar de veces nin 3, nin 1 tampouco. Dende lados distintos cada vez.
A cada chimpo hai que dicir:
“Cachela de San Xoán,
que non me morda nin cobra nin can.
Que no San Xoán as bruxas fuxirán.
Esta noite non te deites ata a mañá,
que as nove co día darán”

E tamén:

“Dios te dou,
Dios te criou,
Dios che saque esta ollada
se alguén cha botou.
Antes que o mal sexa visto,
naceu Cristo.
Morra este mal
e Viva Cristo!”

Imos de chimpar, e chimpar que é noite meiga a Noite de San Xoán.

Logo, a cinza da fogueira tirámola a carón dun río , dun arroio , dicíndolle:
“Demo maldito vaite de alí.
Alí vai a borrala de San Xoán tras de ti.
Dios te leve ó mar onde non cantou galiña ni galo.
E a que cantou levouna o diaño.”

Celin Prado Romero

Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 24-06-2010 05:22
# Ligazón permanente a este artigo
As lembranzas dos nosos maiores.
As lembranzas da nenez de María del Carmen Ferro Portas




ADIVIÑAS:
NO ALTO ESTOU,
LADRO VEXO VIR,
CA MIÑA CAPIÑA,
NON PODO FUXIR.
(A landra,o froito do carballo)

* * *

CURCUBICO NON TEN BICO
NIN CARA, NIN CU, NIN COME,
OS FILLOS DE CURCUBICO,
TEÑEN CARA, CU E COMEN.
(O pitiño)

* * *

DURO E BLANDO O TEN A NENA
POLO SEU GUSTO PÍCANLLE O COIRO
SE VÉN O DINGUILINDÁNGALA
TÁPALLE O BURATO. (Os pendentes)

* * *
ESTE QUEIXO, QUEIXOLÁN
ESTA BOCA PIDE PAN,
ESTE NARIZ, NARICOTE,
ESTE OLLO, RIBERETE,
ESTE SEU IRMÁN
TÍRALLE POLO PIRILÁN


(A perrera)

OS XOGOS DO PASADO

ä unha da miña mula
Äs dúas, o reloxo
Ás tres, Santo André
Ás catro, San Ignacio
Ás cinco, o viño tinto
Ás seis, cantan os reis,
Ás sete, planto o meu carapuchete
Ás oito, recólloo,
Ás nove, canta o burro e chove,
Ás dez, ó través,
Ás once, pan e couce
Ás doce, paxariños a voar

-Lémbrase do xogo en castelán:
A la una de mi mula
A las dos, el relog
A las tres,San Adrés
A las cuatro, San Ignacio,
A las cinco, vino tinto,
A las seis, cantan los reis.
A las siete planto mi carapuchete,
A las ocho lo recojo
A las diez, a través,
A las once, pan y conce
A las doce, pajaritos a volar

Á CORDA:
Son á raiña dos mares
se vostede o van ver
bota o seu pano no chan
e vólveo recoller.
Paniño, paniño
quen mo dera ter
gardadino no peto
coma un dobrez de papel
aí vos vén San Miguel
von vsyto agullas
e un alfinete.

XOGO
Estaba o Señor Don Gato
estaba o Señor Don Gato
sentado na súa cadeira de ouro,
marrau, marrañau

Chegáronlle as noticias
chegáronlle as noticias
que había de ser casado
marrau, marrañau

O gato coa alegría
o gato coa alegría
subiú para o tellado,
marrau, marrañau
subiú para o tellado

Caeu do tellado abaixo
caeu do tellado abaixo
rompeu as sete costelas
marrau,marrañau
e a puntiña do rabo.

Levárono a enterrar
levárono a enterrar
á praza do pescado,
marrau,marrañau
a praza do pescado

Os gatos ían de loito
os gatos ían de loito
e os ratos ían bailando,
marrau,marrañau
e os ratos ían bailando.

* * *
Ó meu burro, ó meu burro,
dóelle a cabeza,
e o médico déulle
unha gorriña negra
unha gorriña negra
zapatiños de ilalá, ilalá.
Ó meu burro, ó meu burro,
dóelle a garganta,
e o médico déulle
unha tapabocas branca,
unha tapabocas branca.
Ó meu burro, ó meu burro,
dóenlle as costelas,
e o médico déulle
unha chaqueta amarela,
unha chaqueta amarela.
Ó meu burricán, ó meu burro,
doelle o corazón,
e o médico déulle
xarabe de limón,
xarabe de limón.
Ó meu burro, ó meu burro,
pícanlle os mosquitos,
e o médico díxolle
que mova o rabito,
que mova o rabito.
Ó meu burro, ó meu burro,
está moi cansadiño,
e o médico díxolle
que repose un anaquiño,
que repose un anaquiño.

RONDA:


A la rueda, rueda de pan y canela
cójete un chavito y vete a la escuela
Si no quieres ir,
échate a dormir
con el perejil y la hierba buena.
Maripé, Maripé, sentado me quedé
Quiriquí, quiriquí.
* * *
Un, dos, tres,
chocolate inglés,
cigarrillos 43.

* * *

A la lata, al latero
a la hija del chocolatero,
que si, que no,
que en mi casa mando yo.

* * *

Una vieja, teja, meja, chiribí,
gorda, ciega, y sorda
criaba sus hijos, tejos, mejos, chiribí
gordos, ciegos, y sordos.
Si la vieja no fuera teja, meja, chiribí
gorda, ciega y sorda,
sus hijos no serían tejos, mejos, chiribí
gordos, ciegos, y sordos.

* * *
Estando Franco mexando,
na porta dun convento
o gato, tira que tira
tiroulle polo instrumento.

CANTIGAS
Esta noite é noite boa
xa naceu o neno Xesús
xa naceu botando peidos
polo fumeiro do cu.

Cantigas da guerra:

Camillero, lévame amodo
non me movas moito
non me fagas sufrir.
Camillero, eu teno unha meniña
non quero morrer
Tantas ilusions para verme así.

* * *

Bela ferrolá,se quitaras a prerrera
érache un pouco mellor
A perrera non a quito,
non quero nin me dá a gana
mentres os homes non quiten
o pantalón de campá

AGACHADAS:

Don Melitón tiña tres gatos
e facíaos bailar nun prato
pola noite dáballes turrón,
que vivan os gatos de Don Melitón

* * * *

tres pitiños ten a miña tía,
un deles cántalle,
o outro píalle,
e o terceiro tócalle a sinfónía.

* * * *

Repalma, repalma, Niño Jesús
que viene cansado de andar con la cruz
chica morena, cómo la quieres
grande o pequeña?

* * * *
palomita blanca, que llevas en el pico?
Aceite y vinagre para Jesucristo
Jesucristo me mandó que lo repartiera yo
con las llaves del relog
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 07-06-2010 17:47
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe os mestres de cultura e lingua galega en Bos Aires

Dona Débora Campos, Dona Andrea Cobas Corral, Don Higinio Martinez Estevez, Don Adolfo Lozano Bravo, Don Carlos Rodriguez Brandeiro. Prof. Dn Sanchez Muiño.


Da nosa consideración:


O bo mestre deixa a súa pegada nos estudantes que teñen a sorte de atopalo no seu camiño. O mestre de galego non deixa só a súa pegada; tráenos unha mensaxe do pasado; fálanos coas verbas que outros moitos usaron antes; percorre un camiño antigo e novo porque é a doa dunha cadea que vai cara ó futuro.
Neste caso a palabra Grazas non abonda. E por isto moitas, moitas grazas.


O Terzo da Fala
Comentarios (0) - Categoría: Que estamos a ler? - Publicado o 02-06-2010 13:59
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal