Falar galego como afirmación e sostén da herdanza que levamos no corazón.
Unha susbstancial aposta de alumnos dos cursos de idioma galego de Bos Aires pola cultura de Galicia

O meu perfil
oterzodafala@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

San Caetano tomou café na rúa Moreno
San Caetano tomou café na rúa MorenoÁs dez e media da mañá, a combi branca estacionou na porta do albergue das nosas xuntanzas, o Centro Lalín. Do seu interior comezou a baixar a comitiva que, en número de oito integrantes e encabezada polo secretario xeral de Cultura da Xunta de Galicia, se achegou para saudar ó Terzo da Fala.

O sinxelo e distendido acto tivo lugar no salonciño vip da planta baixa onde deseguido comezou o diálogo no que o Dr. Anxo Lorenzo Suárez
interveu só cando unha quenda espontánea e libre sinalou a oportunidade de escoitar a súa palabra, precisa e breve, sen recorrer a establecidas retóricas.

Entre as visitas tivemos, unha vez máis, o agrado de saudar a figuras senlleiras do mundo actual das letras galegas, como os amigos Luis González Tosar e Xabier Castro Martínez; tomar o inapreciábel contacto co profesor Armando Requeixo Cuba e co xornalista e escritor Luís Pousa Rodríguez; así como coas distinguidas e amigables
funcionarias acompañantes.

Presentes en bo número, as compañeiras e os compañeiros do Terzo fixeron gala
unha vez máis da natural hospitalidade que despregan en toda ocasión, agasallando ós
invitados con atinadas intervencións nas que as inquedanzas polas políticas lingüísticas postas en práctica non ficaron fóra. Nese sentido, o propio secretario de Cultura amosou preocupación pola solución dos serios conflitos actuais e interese evidente pola continuidade dos cursos Celga.

Coa entrega dunha selección de volumes que a Secretaría Xeral de Cultura doou á biblioteca do Terzo da Fala e coa interpretación do Himno Galego por parte de todos os participantes chegou o final do faladoiro desa mañá do venres 25 de abril de 2014. Entrementres, o intercambio de saúdos e
a garantía da asistencia puntual ao posto da Xunta de Galicia na 40.ª Feira do Libro e ós diversos actos programados.

N. L. R.
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 08-05-2014 23:24
# Ligazón permanente a este artigo
Un galego en Caminito
Hai moito tempo que non vexo un western daqueles; unha película con John Wayne co seu Colt na cintura incluído, aplicando trompazos a discreción e balas a esgalla para limpar “necesariamente” un territorio indomábel, cheo de indios desapiadados e ameazantes; unha terra basta, onde “andan os ladróns tras os que rouban”.

Pasou que The searchers (en España chamouse Centauros del desierto e entre nós, “Más corazón que odio”) ten fama de ser unha das mellores películas de cowboys da historia. Desa inesquecíbel visión, o noso novo amigo lembrábase moi ben do nome e apelido dun dos protagonistas, e foi así que o Martin Pawley, colleuno como propio para asinar profesionalmente as súas moi atinadas críticas cinematográficas.

O luns pasado coñecemos a Martin Pawley, crítico coruñés asignado para asistir ao festival de cine internacional BAFICI e xunto coa nosa compañeira do Terzo da Fala, Patricia Alonso, fixémoslle compaña nunha percorrida polos puntos de interese turístico da cidade; aqueles sitios que se poden abarcar nunha soa tarde porteña, a única, que lonxes e curtametraxes a cachón, permitíronlle distraerse da mostra. Unha volta que rematou en Caminito onde lle sinalamos a Martin, entre outras cousas, que na outra beira do Riachuelo é xa a Provincia de Bos Aires.

Alí, case sen darnos conta, no medio do luscofusco outonal, un gran patacón de prata agromou no ceo co formato de lúa chea, escintilando apenas trémulo no espello calmo do Riachuelo. E velaí, que o intre inspirou a Martin, empedernido cinéfilo á fin, e o noso visitante exclamou case rindo: Lúa de Avellaneda…, citando certamente o título dunha peza do noso mellor cine arxentino, algo que coñece ben de preto.

Logo de que o trío cantase Caminito a capela sobre a Vuelta de Rocha, mentres a noite ía avanzando, tiven que despedirme deles pero unha cousa quedoume en claro: foi un encontro moi simpático cunha figura do xornalismo especializado que en todo momento se prestou con naturalidade a unha conversa enriquecedora na que, sen dúbida, a cinematografía non ficou fóra de tema.

Pola tarde démonos o grande gusto de “presentarlle” persoalmente algúns dos personaxes da cultura popular que lle provocaron un aberto sorriso. Nun estratéxico desfile, soamente casual en aparencia, saíron a saudar o noso vagabundeo, a enteireza de espírito, o vigor físico e a insubornábel lealdade ás causas xustas que prodigaba o cacique Patoruzú (Paseo Colón e Belgrano), o inefábel Isidoro Cañones (Chile e Balcarce) e a cativa máis célebre nada do bufo dun humorista gráfico, retirada moi antes de tempo en pleno apoxeo da súa ben gañada fama. Nena cun agudo sentido da observación e toda a graza para xulgar un mundo controvertido e ruín, presentámoslle a Mafalda, aquela que aínda nos divirte e entenrece (Defensa e Chile).

A infatigábel Patricia –cicerone de auténtica vocación– foi quen para improvisar o percorrido infalíbel; para iso non tivo máis que apañar os catro ases da baralla turística porteña: a) Puerto Madero, b) San Telmo, c) tango na Praza Dorrego e d) La Boca. Un itinerario ideal, moito máis se nos relacionamos en lingua galega.

Pawley volveu á Coruña e coido agora que o elenco que escolleu John Ford; con Wayne, con Natalie Wood, Jeffrey Hunter, Vera Miles e a sempre eficaz presenza de Ward Bond, pode ser unha excelente opción para acomodarse fronte á pantalla nunha destas noites de Semana Santa.
Damas e cabaleiros!.. teñamos conta e gocemos con … Máis corazón que odio.
Norberto Lema Regini
(17/04/14)
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 21-04-2014 19:16
# Ligazón permanente a este artigo
Edición 2014 del Ciclo: "Cine y Chocolate" - 12/04/2014

O Terzo dá Fala e a Comisión de Cultura do Centro Lalín, Agolada e Sillda invitan á edición 2014 do "Ciclo de Cine e Chocolate".
O sábado 12 de abril ás 16 hs proxectaremos o filme "PRADOLONGO "

“Pradolongo” é a historia de tres amigos da infancia que ven como a súa amizade se deteriora a raíz das diferenzas de clase e dos conflitos amorosos que xorden nas súas vidas.
A rodaxe, realizada entre o 16 de agosto e o 28 de setembro de 2007, tivo lugar integramente en Galicia. Durante sete semanas, o equipo técnico e artístico levou a cabo o seu traballo en Valdeorras, unha bisbarra situada no extremo oriental da provincia de Ourense.
Malia ser tan só exhibida dende a súa estrea, o 14 de marzo de 2008, en Galicia, PRADOLONGO parece terse convertido xa nun fito da cinematografía galega.
Estades todo convidados.
Comentarios (0) - Categoría: Contámoslles que... - Publicado o 09-04-2014 03:23
# Ligazón permanente a este artigo
Marita Ramallo, muller distinguida - 14/03/2014
Marita Ramallo, recibindo a súa distinción.As meiguiñas boas tamén existen. Marita Ramallo chegou da man dunha delas. Meiga de ben gañado prestixio, seica desvalorizado hoxe pola súa manifesta simpatía con algunha que outra asociación de fadas madriñas. Recoñecida militante galeguista, esta meiga amiga e compañeira, presentou Marita Ramallo ao Terzo da Fala e logo, sorrindo enigmática, ficou remexendo un fumegante “cortadiño, metade leite - metade café”. Entrementres, ruborizada, a recentemente presentada espallaba a súa habitual xentileza .

A semana seguinte, as dúas compostelás –moi animosas elas– volveron traendo un cartafol repleto de informacións e prezadas lembranzas. Marita expuxo o material na mesa e daquela deu comezo o seu ameno relato. Unha saga que se inicia en Santiago de Compostela e continúa en Bos Aires, pasando por arriscadas tramitacións nas oficinas de Emigración e nas alfándegas de Vigo e Lisboa, coa obstinación como compás, en dirección a estas costas do Río da Prata. Felizmente achegáronse á casiña do barrio de Flores, onde os Ramallo – Freijeiro se reencontrarían definitivamente cumprindo o soño da súa nai Carmen, protagonista principal desta historia compartida con quen agardáballes en Bos Aires, Xosé (máis que nada, Pepe), o seu home.

Coa xuntanza familiar conseguida, outro capítulo daba comezo debaixo dun mesmo teito, agora a salvo, e xa lonxe dos axexos do revanchismo político daqueles anos que seguiron á guerra civil.

Ademais do cambio dos costumes, as xentes e a paisaxe; a morriña non ía ser máis que un forte estímulo a carón da morna lareira da ilusión arxentina.

Co final da aventura, abriuse a esperanza. Unha mestura de sensacións amoreáronse de aí en diante na novela de Marita, sobranceira compañeira do Terzo da Fala. Un desfilar de entrañables imaxes, onde o valor decisivo de Carmen domina o centro da escena, sostendo o fogar e criando unha rapazada de dous travesos galopíns máis unha primorosa cativa loura, incapaz de sobrepoñerse ás andainas destes pícaros, pero agarimosos irmáns, máis vellos ca ela.

As lembranzas daquela nenez pasada, coñecendo de preto os máis conspicuos representantes do exilio galego; decote fraternizando, e ás veces conspirando, na casa dos Ramallo. A compaña entrañábel de tantos obxectos queridos, así como as fotos e recortes dos xornais da época. En fin: agochadas nun caixón, aquellas pequeñas cosas, percorren vivificantes polas súas veas e, nalgúns albores e solpores do seu barrio de Almagro, fanlle fixar a mirada nun punto distante e mergullarse por enteiro a intimar con ela mesma.

O amor ao seu home, Ramón Ramires, e aos seus fillos e netos; a propia apertura ao auténtico sentimento da galeguidade, converténdose en queridísima confrade do Terzo da Fala. A irrenunciábel fidelidade ao san compañeirismo e á amizade sincera están modelados nesta arquitecta e profesora universitaria de nome María Ramallo Freijeiro, o xenio e figura dunha muller singular.

Neste ano 2014 o colectivo Herbas de Prata, integrado só por mulleres que distinguen anualmente ás galegas entre as galegas, tivo a delicadeza de elixir á nosa moi prezada Marita, compañeira do Terzo da Fala, e facer xustiza co seu abondoso mérito.

Un prometedor tributo, en síntese, de dúas agrupacións irmás dedicadas á defensa e sostemento da cultura galega na celebración do 8 de marzo, Día Internacional da Muller.

Norberto Lema Regini


Comentarios (1) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 28-03-2014 02:03
# Ligazón permanente a este artigo
Apuntes dunha mañá no Rosedal - 26/02/2014
*Non houbo moita deliberación. Axiña puxéronse de acordo Manuela Buxán, Isabel, e Carmiña. De seguido escoitouse unha entoada e moi digna, interpretación de “Negra sombra” que por certo, se debería repetir máis a miúdo.

*Tan pronto comezaron engadíronse Alicia e Patricia. É que á hora de cantar, galegos e galegas, deixan as timideces ao lado e saen adiante sen complexos. O curioso é tamén a silandeira complicidade daqueles non tan dotados para entoar do mellor xeito as cancións. Pero non teñan medo, que, movidos a pura emoción, póñense a cantar ca forza e a decisión que impón o momento. Non importa como, pero cantan; e gozan cantando.

*José González Abilleira é o nome do autor do sentido poema dedicado a Rosalía, que foi lido no acto do mércores a carón do busto de Rosalía, por o seu fillo máis vello, noso compañeiro do Terzo da Fala, José Augusto.

*Moi emocionadas ámbalas dúas, víanse a súa muller María, e a irmá de González Abilleira, Áurea , na compaña do seu home Manuel, os dous naturais de Poio, Pontevedra, chegados hai poucos días a Bos Aires. Cómpre salientar o forte sentimento que embargaría a José Augusto, lendo aquelas palabras da lírica inspiración do seu pai morto recentemente; versos que evocan á grande escritora, tal vez nunca pronunciados en público.

*Foi de notar a cantidade de turistas visitando o Rosedal. Moitos brasileiros compracidos pola beleza destes espazos abertos do popular Bosque de Palermo. Seica, sempre é así; chegan todos xuntos a cachón, e como chegaron vánse a modiño, tras outra nova experiencia que lles garda a cidade na volta da esquina dun recuncho calquera.

*Sobre o final do acto, e cando íamos en caravana a prolongar a xuntanza cunha amabel cunca de café; presenciamos unha inesperada e grata escena cando Mimí tomóu contacto cunha simpática cadeliña dándolle o seu cariño e conmovéndonos de seguido, ao tomar a decisión de adoptala.

* Algo que foi causa do estupor dos que marchábamos a carón de Mari; pasóu cando un dos xardineiros viu que a nai de José Augusto levaba na mao unha rosa púrpura do ramo de flores que nos ten acostumados traer Gisela nestas ocasións; o home non tivo outra cousa mellor que reaccionar cun -.”¿señora, señora… usted arrancó esa flor para llevársela a su casa?”. E ahí mesmo tivo que recoñecer o seu erro diante a resposta inmediata dos compañeiros disuadíndoo por completo e ríndonos pola anécdota.

N.L.R.
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 28-03-2014 01:46
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal