Falar galego como afirmación e sostén da herdanza que levamos no corazón.
Unha susbstancial aposta de alumnos dos cursos de idioma galego de Bos Aires pola cultura de Galicia

O meu perfil
oterzodafala@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A celebración do Día das Letras Galegas
(17 de maio, serán)

Satisfacción, emoción, orgullo; como cualificar o pasado Día das Letras Galegas? A celebración do Terzo da Fala e Herbas de Prata concentrouse na tarde do sábado 17 de maio no Centro Lalín, onde conxuntamente coa Secretaría de Cultura da casa dos comarcáns do Deza, renderon unha cumprida ofrenda ao brillante poeta lugués, Xosé María Díaz Castro.
O acto, baseado na proxección dunha aplaudida produción audiovisual que relata a vida e obra do bardo de Guitiriz; comezou cunha ilustrada recensión apoiada nunha secuencia de nove carteis ilustrativos a cargo de María Elena Da Silva. De seguido, a visualización do filme que specialmente nos recomendara o profesor Armando
Requeixo, estudoso da obra de Díaz Castro, que nos visitou hai unhas semanas xunto ao escritor Luís G. Tosar, quen tamén emitiu eloxiosos conceptos sobre a película.
A representante de Herbas de Prata, Inés Martínez Abollo, deixounos a lectura de “A cerna” e a nosa Rosa María Rodríguez, espallou entre a
concorrencia copias impresas da célebre “Penélope”; dúas imprescindibels pezas collidas de Nimbos, precioso poemario do poeta homenaxeado ao longo de 2014. Como xa é costume, a reunión rematou cunha deliciosa cunca de chocolate con churros.
E así foi que a celebración gañou xa entensidade, porque dunha tarde singular no microcine do Centro Lalín pasamos a unha velada musical no Teatro Avenida que non fixo máis que prolongar pola noite o goce dun día de xúbilo.


Roi Casal: “E un alto honor tocar en Bos Aires no Día das Letras Galegas”

(17 de maio, noite)

Estivo connosco na xuntanza da mañá do xoves 15. Quixo coñecer de preto o Terzo da Fala e estendernos a amábel invitación á única función que daría en Bos Aires do seu espectacular recital Pura esencia de Galicia; unha auténtica embaixada itinerante da música popular galega.
Cando Roi Casal fala non xesticula case, pon o antebrazo encol do respaldo da cadeira e agasalla sorrindo sedutor e bonachón. Amósase moi atento diante a pregunta máis trivial do mundo: Tocas a arpa e aínda cantas? Se es de Catoira es pontevedrés; ou equivócome? Como se chama, “sampona…”, “sempoña…”?
Relatounos unha axenda riopratense inzada de reviravoltas por mor das entrevistas, xuntanzas preparación do recital…; obrigas que vai rexistrando a puntual coordinación da secretaria Maribel nun caderno de citas que xamais abandona.
−Se mañá tocas en Montevideo, esta noite tes que ir para aló. E que máis, despois de tocar en Bos Aires, o sábado próximo?
Despois será Cuba, e recibir alá o Premio internacional Cubadisco 2014, no habaneiro Centro Galego. Nin máis nin menos, que aquel grande templo da galeguidade alí na illa caribeña.
É un novo de mirada diáfana, que gusta vestir cores claras o que fai imaxinar unha escenografía de negros panos, de maneira que as luces do Teatro Avenida aniñen na súa loura cabeza e lle dean máis brillo a unha música atraente e renovadora que se
retroalimenta das sutís sonoridades que agroman da terra, do mar e do vento enxebres.
Acompáñase Roi dunha banda que integran guitarra, baixo electrónico e contrabaixo clásico, gaita, violín, piano e batería, aos que hai que sumar as cordas vibrantes da arpa, a zanfona e o bouzouki (guitarra de orixe grego en forma de figo).
Arcaicos instrumentos sabiamente rescatados e postos en valor pola mestría do músico de Catoira e a ideal compaña dos cinco integrantes da banda.
O grupo conta aínda coa meritoria achega de Silvia Ferre, a que encanta cantando cal mítica serea que habita nas rías. Unha sensíbel artista que parece levar a música metida dentro do corpo, engadindo á súa clara e doce voz o elegante e sensual
abalar da súa guapa figura.
E presentouse en Bos Aires cos seus ritmos e as melodías engaiolantes que se combinan cos doces arpexos e pizzicatos que experimenta Roi en arranxos que fan lembrar intres e lugares vividos por aqueles soñadores impenitentes que aspiran volver sempre a Galicia. E lévaos adiante polo mundo, nunha xira americana na que Roi seguramente seguirá explicando de que xeito se apertou á arpa céltica, ao bouzouki e ao mecanismo da zanfona. Comentará os seus comezos no grupo Milladoiro. Fará riraos públicos coa graciosa historia do loro do boticario; e falando e escoitando atento,
responderá candidamente que non coñecía Bos Aires; tampouco Montevideo e que nunca estivo en La Habana. E nada parece inquietar a este Mr. Éxito, pois leva consigo o definitivo aval da aprobación dos aplausos dun público ávido das gratas revelacións
que a súa música contemporánea propón sen esquecer o compoñente telúrico.
No programa non faltaron as inspiradas palabras en respectuoso homenaxe a Xosé María Díaz Castro, o escritor do ano 2014 e a ocasional celebración: “É un alto honor tocar en Bos Aires no Día das Letras Galegas”, sincerouse cativando a platea.
O recital incluía ademais os musicalizados temas clásicos da literatura como “Rosa”, extraído dos rosalianos Cantares Galegos e “O sol na corda” (Coma un anxo airado), que pertence á escolma de poemas reunidos nos Nimbos do homenaxeado Díaz
Castro. Pero había máis.
Nun fascinante in crescendo, o público coreaba ao unísono o refrán “Quen poidera namorala, meu amigo…” do entrañábel poema do tamén lucense Álvaro Cunqueiro. E a festa chegou ao esplendor coa picaresca dos versos do tradicional
mexicano La vieja, cando subiron a escena os integrantes do conxunto Xeito Novo na compaña do pai de Roi, Nando Casal, un especialista dos instrumentos de vento −a gaita e melodioso "tin wistle" nesta oportunidade−, profesional de longa experiencia e notable repercusión.
De aí en máis foi a apoteose, todo o mundo abandonou a butaca e, en pé, aclamou con aplausos interminables e cos conseguintes bravos!
O final tomounos fronte a eximios executantes dos máis variados instrumentos musicais nun escenario ledo e pletórico no que non faltou a grácil achega coreográfica.
Remataba un concerto de música galega de hoxe, do que quixeramos participar unha e outra vez.
E esa vibrante simbiose xerada entre artista e público deixounos pensando nunha verosímil mutación da mensaxe do poema de Xosé María Díaz Castro, na esperanzadora ilusión dunha Penélope que abandona o seu enganoso tecido para dar os
pasos concretos nun único vieiro posible, para adiante e ollando ao futuro; pois a tea do
teus ollos, Galiza, ten que mudar dun día para sempre.
Nunha privilexiada situación avant-scène, o entusiasta e participativo Terzo da Fala tivo a propicia ocasión de conectarse cun novo aceno cultural galego diverso e alentador.

Norberto Lema Regini





Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 27-05-2014 03:32
# Ligazón permanente a este artigo
Visítanos Roi Casal y Silvia Ferrre - 15/05/2014
O xoves 15 Roi Casal, fíxonos unha visita xunto á cantante Silvia Ferre. Neste cordial e ameno encñontro contounos que, ademais da arpa celta e a zanfona, toca o bouzoukinos.
Roi uniuse con 19 anos á lendaria banda galega Milladoiro, coa que gravou seis discos de mesturan o pop coa canción de autor e a raíz da música celta, estudou e viaxou polo mundo, aínda que en 2009 sentiu a necesidade de independendizarse.
Daquela, formou a súa propia banda na que tamén participa a cantante Silvia Ferre, cuxa marabillosa voz escoitamos no espectáculo "Pura esencia de Galicia" que se presentou no Teatro Avenida da nosa cidade.
Ademais lanzou o seu terceiro disco "Donos do noso destino"
Esta xira comprendeu Montevideo e seguirá na Habana, onde será galardoado co Premio Internacional Cubadisco 2014, un dos máis prestixiosos no ámbito musical, organizado polo Instituto Cubano de Música e o Ministerio de Cultura. Logo continuará por Miami e Nova York.
Pasamos, xunto a Silvia e a Roi, un momento cheo de anécdotas, plans e destacados comentarios que amenizaron e encheron de alegría a reunión semanal do Terzo.
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 20-05-2014 03:25
# Ligazón permanente a este artigo
Principios - 08/05/2014.
Consideramos no Terzo da Fala que, amodo, vai chegando o momento de botar luz sobre o noso cometido e sobre a maneira de inserir as nosas inquedanzas nunha realidade galega que se desprega diante o noso ollar como un complexo abano, tal vez afastado no espazo, pero moi próximo nos sentimentos.

O paso de Anxo Lorenzo pola nosa xuntanza veu a reafirmar a política de portas abertas que fomos mantendo desde a nosa fundación; unha estratexia que ten por única vocación o sostemento do universo cultural galego.

Ese comportamento ceibe de ataduras, permítenos coñecer e gozar da visita de personalidades de variada cor política, interesados pola existencia en Bos Aires dunha
nova agrupación de entusiastas galeguistas.

Pensamos que a reunión coa cúpula da Secretaría Xeral de Cultura e os seus selectos acompañantes nos deixou un saldo positivo no que se distingue o antes e despois dunha achega que nos compromete aínda máis cos principios que nos impuxemos. Tivemos, unha vez máis, a oportunidade de dar a coñecer, malia a distancia, que o noso empeño vai deixando pegada. Personaxes da vida pública de Galicia, e agora tamén
autoridades e funcionarios do goberno, tiveron a oportunidade de saber en que consiste e de que trata o Terzo da Fala; e xa non poderán ignorar este afán de mobilizarnos en unión, sexa cal sexa o rumbo político que, soberana e democraticamente, nos deamos de aquí en máis.

O Terzo da Fala
Comentarios (0) - Categoría: Que estamos a ler? - Publicado o 19-05-2014 21:38
# Ligazón permanente a este artigo
San Caetano tomou café na rúa Moreno
San Caetano tomou café na rúa MorenoÁs dez e media da mañá, a combi branca estacionou na porta do albergue das nosas xuntanzas, o Centro Lalín. Do seu interior comezou a baixar a comitiva que, en número de oito integrantes e encabezada polo secretario xeral de Cultura da Xunta de Galicia, se achegou para saudar ó Terzo da Fala.

O sinxelo e distendido acto tivo lugar no salonciño vip da planta baixa onde deseguido comezou o diálogo no que o Dr. Anxo Lorenzo Suárez
interveu só cando unha quenda espontánea e libre sinalou a oportunidade de escoitar a súa palabra, precisa e breve, sen recorrer a establecidas retóricas.

Entre as visitas tivemos, unha vez máis, o agrado de saudar a figuras senlleiras do mundo actual das letras galegas, como os amigos Luis González Tosar e Xabier Castro Martínez; tomar o inapreciábel contacto co profesor Armando Requeixo Cuba e co xornalista e escritor Luís Pousa Rodríguez; así como coas distinguidas e amigables
funcionarias acompañantes.

Presentes en bo número, as compañeiras e os compañeiros do Terzo fixeron gala
unha vez máis da natural hospitalidade que despregan en toda ocasión, agasallando ós
invitados con atinadas intervencións nas que as inquedanzas polas políticas lingüísticas postas en práctica non ficaron fóra. Nese sentido, o propio secretario de Cultura amosou preocupación pola solución dos serios conflitos actuais e interese evidente pola continuidade dos cursos Celga.

Coa entrega dunha selección de volumes que a Secretaría Xeral de Cultura doou á biblioteca do Terzo da Fala e coa interpretación do Himno Galego por parte de todos os participantes chegou o final do faladoiro desa mañá do venres 25 de abril de 2014. Entrementres, o intercambio de saúdos e
a garantía da asistencia puntual ao posto da Xunta de Galicia na 40.ª Feira do Libro e ós diversos actos programados.

N. L. R.
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 08-05-2014 23:24
# Ligazón permanente a este artigo
Un galego en Caminito
Hai moito tempo que non vexo un western daqueles; unha película con John Wayne co seu Colt na cintura incluído, aplicando trompazos a discreción e balas a esgalla para limpar “necesariamente” un territorio indomábel, cheo de indios desapiadados e ameazantes; unha terra basta, onde “andan os ladróns tras os que rouban”.

Pasou que The searchers (en España chamouse Centauros del desierto e entre nós, “Más corazón que odio”) ten fama de ser unha das mellores películas de cowboys da historia. Desa inesquecíbel visión, o noso novo amigo lembrábase moi ben do nome e apelido dun dos protagonistas, e foi así que o Martin Pawley, colleuno como propio para asinar profesionalmente as súas moi atinadas críticas cinematográficas.

O luns pasado coñecemos a Martin Pawley, crítico coruñés asignado para asistir ao festival de cine internacional BAFICI e xunto coa nosa compañeira do Terzo da Fala, Patricia Alonso, fixémoslle compaña nunha percorrida polos puntos de interese turístico da cidade; aqueles sitios que se poden abarcar nunha soa tarde porteña, a única, que lonxes e curtametraxes a cachón, permitíronlle distraerse da mostra. Unha volta que rematou en Caminito onde lle sinalamos a Martin, entre outras cousas, que na outra beira do Riachuelo é xa a Provincia de Bos Aires.

Alí, case sen darnos conta, no medio do luscofusco outonal, un gran patacón de prata agromou no ceo co formato de lúa chea, escintilando apenas trémulo no espello calmo do Riachuelo. E velaí, que o intre inspirou a Martin, empedernido cinéfilo á fin, e o noso visitante exclamou case rindo: Lúa de Avellaneda…, citando certamente o título dunha peza do noso mellor cine arxentino, algo que coñece ben de preto.

Logo de que o trío cantase Caminito a capela sobre a Vuelta de Rocha, mentres a noite ía avanzando, tiven que despedirme deles pero unha cousa quedoume en claro: foi un encontro moi simpático cunha figura do xornalismo especializado que en todo momento se prestou con naturalidade a unha conversa enriquecedora na que, sen dúbida, a cinematografía non ficou fóra de tema.

Pola tarde démonos o grande gusto de “presentarlle” persoalmente algúns dos personaxes da cultura popular que lle provocaron un aberto sorriso. Nun estratéxico desfile, soamente casual en aparencia, saíron a saudar o noso vagabundeo, a enteireza de espírito, o vigor físico e a insubornábel lealdade ás causas xustas que prodigaba o cacique Patoruzú (Paseo Colón e Belgrano), o inefábel Isidoro Cañones (Chile e Balcarce) e a cativa máis célebre nada do bufo dun humorista gráfico, retirada moi antes de tempo en pleno apoxeo da súa ben gañada fama. Nena cun agudo sentido da observación e toda a graza para xulgar un mundo controvertido e ruín, presentámoslle a Mafalda, aquela que aínda nos divirte e entenrece (Defensa e Chile).

A infatigábel Patricia –cicerone de auténtica vocación– foi quen para improvisar o percorrido infalíbel; para iso non tivo máis que apañar os catro ases da baralla turística porteña: a) Puerto Madero, b) San Telmo, c) tango na Praza Dorrego e d) La Boca. Un itinerario ideal, moito máis se nos relacionamos en lingua galega.

Pawley volveu á Coruña e coido agora que o elenco que escolleu John Ford; con Wayne, con Natalie Wood, Jeffrey Hunter, Vera Miles e a sempre eficaz presenza de Ward Bond, pode ser unha excelente opción para acomodarse fronte á pantalla nunha destas noites de Semana Santa.
Damas e cabaleiros!.. teñamos conta e gocemos con … Máis corazón que odio.
Norberto Lema Regini
(17/04/14)
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 21-04-2014 19:16
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal