Falar galego como afirmación e sostén da herdanza que levamos no corazón.
Unha susbstancial aposta de alumnos dos cursos de idioma galego de Bos Aires pola cultura de Galicia

O meu perfil
oterzodafala@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

JOSE DE CELIN - 24/10/2014


Xa no xantar do aniversario do Terzo da Fala tivemos a amarga sensación de despedida; José Antonio Vocos non estaba alí como outras tantas veces; a súa ausencia por enfermidade sentíase moito e foi imposíbel disimulalo entre nós.
José foi un porteño de lei que naceu na cidade de Córdoba. Un bo día, da man da súa muller Celín, coñeceu as comarcas de Meis e Ribadumia; aqueles entrañábeis percorridos fixeron nese mesmo intre, afincar na súa alma un claro sentimento de amor pola terriña pontevedresa, que xunto a Bos Aires, foron os seus preferidos lugares no mundo.
A súa voz rondará serena o noso ouvido citándonos tal vez un filme ou unha recordada canción que xa non compartiremos con el. Pero a súa longa estampa, sabemos, vaise erguer sempre, para cantar connosco as estrofas do himno galego e concluir saudando cunha aperta amiga e o seu doce sorriso de home bo.
Norberto Lema Regini

Comentarios (1) - Categoría: Contámoslles que... - Publicado o 01-11-2014 21:34
# Ligazón permanente a este artigo
NOSO GRUPO DE ESTUDO - 01/10/2014
Alicia Lago Roca, coméntanos que:

"Hai dous meses estamos compartindo no blog do Terzo os primeiros traballos escritos polas nosas compañeiras que comezan a aprendizaxe da lingua. Moito mérito teñen e moita responsabilidade no estudo, pero tamén moita modestia porque desexan que o seu traballo sexa coñecido como "escritos do grupo de estudantes de galego". Pola nosa parte, a dos compañeiros do Terzo, poñemos en valor a emoción dos contidos, o coidado das estruturas gramaticais, o respecto pola lingua e as ansias por mellorar. Parabéns e adiante."
Comentarios (0) - Categoría: Traballos do grupo de estudo - Publicado o 02-10-2014 04:10
# Ligazón permanente a este artigo
“O PRISIONEIRO” de Jorge Luis Borges - 30/09/2014
Tradución: Susana García Otero

En Junín ou en Tapalqué refiren a historia. O neno desapareceu despois dun” malón”; díxose que o roubaran os indios. Os seus país buscárono inútilmente. Ao cabo dos anos, un soldado que viña do interior do país, faloulles dun indio de ollos azuís que podía ser o seu fillo. Deron ao fin con el (a crónica perdeu as circunstancias e non quero inventar o que non sei) e creron recoñecelo. O home, traballado polo deserto e pola vida bárbara, xa non sabía ouvir as palabras da súa lingua natal, mais se deixou conducir, indiferente e dócil, ata a casa. Aí se detivo, quizais porque os outros se detiveron. Mirou a porta, coma sen entendela. De súpeto, baixou a cabeza, berrou, atravesou correndo o “zaguán” e máis os dous longos patios e entrou na cociña. Sen vacilar, meteu o seu brazo na ennegrecida fumeira e sacou o coiteliño de mango de hasta que agochara aí, cando neno . Os seus ollos brillaron de ledicia e os seus país choraron porque atoparan o seu fillo. Seica, á súa lembranza, seguiron outras, mais o indio non podía vivir entre paredes e un dia foi buscar o seu deserto. Eu querería saber que sentiu naquel intre de vertixe no que o pasado e o presente se confundiron; eu querería saber se o fillo perdido renaceu e morreu naquel éxtase ou se acadou recoñecer, sequera coma unha creatura ou un can, os seus país e a súa casa.
Comentarios (1) - Categoría: Traballos do grupo de estudo - Publicado o 30-09-2014 22:20
# Ligazón permanente a este artigo
BOS AIRES CELEBRA GALIZA - 23/09/2014
Así evocaron e contan a experiencia de: "BOS AIRES CELEBRA GALIZA" integrantes do Terzo da Fala.

Por Mirta La Gamma

A cidade prepárase para celebrar Galiza.
A nosa avenida de Maio vístese de gala. Globos celestes e brancos móstrannos que alí etá presente a nosa historia, a nosa cultura, os nosos traxes e a nosa comida.
Qué día fermoso! Moita xente contando as súas historias, recordando os seus maiores e participando das actividades.
A misa bilingüe,as cores dos traxes galegos, a imaxe de Santiago Apóstol, o botafumeiro, todo, fixo desbordar de ledicia os nosos corazóns.
A xornada galega, rematou coa música e as canciones de Susana Seivane e logo coa música das gaitas arxentinas, uruguaias e chilenas.
Un día galego, non faltou nin a chuvia!


Por Susana García Otero

Chegou o 14 de Setembro e, con el, chegou a chuvia. Mais iso no foi un impedimento para ir celebrar Galiza na Avenida de Maio. Eu cheguei cedo para colaborar co armado do chiringuito, e cedo tamén chegaron as gaitas, e a súa música levoume lonxe, no tempo e no espazo, ás aldeas dos meus avós. Alegroume compartir o sentimento dos galegos e dos seus descendentes cando atopaban no noso mapa as súas ciudades ou as súas aldeas da orixe. Pero a ledicia máis grande foi cando o meu fillo me dixo: “Ma, eu tamén marquei a cidade do teu avó cun alfilete”. Eu pensei que os meus avós, nalgún lugar, sorrirán , non só pola súa neta, se non tamén ao ver a seu bisneto celebrar Galiza. A semente segue medrando.


Por Patricia Alonso

Hoxe, un anaquiño de Bos Aires foi Galiza!...
Nun momento, quedei observando a rúa: vin xente pasar, sentín aromas, escoitei falar galego e, diante dos meus ollos en plena avenida de Mayo, comenzaron a camiñar gaiteros, galegas e galegos vestidos cos traxes típicos, peregrinos que parecían vir de tempos ídevos...no medio do orballo que lentamente caía, mentres ao lonxe soaba unha gaita...


Por N.L.R

Agás do mal tempo, a festa do domingo 14 de septembro "Bs. As. celebra Galicia", estivo moi ben en moitos aspectos. Mesmo que, o feito por O Terzo da Fala, penso que foi un auspicioso modelo para repetir noutras ocasións.
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 24-09-2014 04:09
# Ligazón permanente a este artigo
“HISTORIAS DOS CRONOPIOS E DOS FAMAS” - 21/09/2014
“Historias dos cronopios e dos famas” de Julio Cortázar. “Conservación das lembranzas” - Tradución: Susana García Otero

“Os famas para conservar as súas lembranzas proceden a embalsamalas do seguinte xeito: logo de fixar a lembranza con pelos e sinais, envólvena dos pés á cabeza nunha saba negra e colócana parada contra a parede da sala, cun carteliño que di: “Excursión a Quilmes” ou “Frank Sinatra”.
Doutro xeito, os cronopios, eses seres desaquelados e mornos, deixan as lembranzas soltas pola casa, entre berros ledos, e eles andan polo medio de elas, e cando unha pasa correndo, agarímana con soavidade e dinlle “Non te vaias magoar” e tamén “Coidado coa escaleira”. Por iso é que as casas dos famas son xeitosas e silandeiras, mentres nas dos cronopios hai gran rebumbio e portas que se petan. Sempre os veciños se queixan dos cronopios, e os famas moven a cabeza asintindo e van ver se as súas etiquetas están todas no seu sitio.”
Comentarios (0) - Categoría: Traballos do grupo de estudo - Publicado o 22-09-2014 01:56
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal