Falar galego como afirmación e sostén da herdanza que levamos no corazón.
Unha susbstancial aposta de alumnos dos cursos de idioma galego de Bos Aires pola cultura de Galicia

O meu perfil
oterzodafala@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Moito chove…; imos ao cine?
Sábese: máis tarde ou máis cedo, a treboada de Santa Rosa, nunca falla.
O parte meteorolóxico das nove da noite do sábado 7 de septembro, dictounos unha marca nas precipitacións cercana ós cen milímetros. Sen dúbida, chover…, choveu!
Nun Bos Aires pasado por auga, pero xa sin lóstregos e tronos; a porta do microcine do Centro Lalín ficou pechada, a luz apagada, e xa non resoaba o aplauso espontáneo que arrincou dos espectadores logo da película, para despois ficar en amabel conversa prolongando a tertulia cunha cunca de saboroso chocolate.
En xeral, o ánimo ia recobrándose a modo, logo daquele patético final que aínda peta nas nosas conciencias; o desenlace da película “A lingua das bolboretas”.
No remate do film, o director José Luis Cuerda deixa conxelada na pantalla, esa dura e ao mesmo tempo perplexa ollada do cativo Moncho, (ou “Pardal”), que curtaba o alento e provocaba bágoas na estupefacta platea presente na última función do ciclo “Cine e Chocolate”, o sábado 7 de septembro.
Esta grande “confabulación” entre o galego Manolo Rivas, o logroñés Rafael Azcona e o albaceteño Cuerda, non fixo máis que atinxir unha alquimia tan preciosa que soamente puido lograr semellante xuntanza, unida á soberbia actuación dun grande como Fernando Fernán Gómez, intérprete ideal do mestre Don Gregorio, quen fora secundado por un elenco sobresaínte en calidade.
Dai a impresión que Rivas, imaxinou ese cruel desenlace da historia, e logo púsoxe a encher con situacións e diálogos intelixentes, un argumento que espide os dobreces da ialma envoltos nun costumismo de época, onde non falta aínda, a reflexión sobre o amor candoroso e o amor montaráz. Para iso válese da síntesis de dous contos máis, como “ Carmiña” e “Un saxo na néboa” - tamén da súa autoría- que esta élite de realizadores engade con mestría ao fío conductor da historia principal que dai o nome á película.
Confesión de parte (1): nesta , a terceira ocasión, o cronista fixo o esforzo para chegar ata o final sentado no seu lugar; pois cando viu a película por segunda vez, rexeitando ver o remate novamente, retirouse do salón.
Confesión de parte (2): o mércores pasado celebróuse o Día do Mestre. Entón, como non lembrar - no día 11 de septembro - aquele sabio educador, no seu impecabel traxe novo cor marrón, como un emblema do ensino. Un indiscutibel paradigma de integridade e bondade, que no medio daquela tolemia española, ben puido ser tanxibel, real.
E velaí que o neno botoulle un chisco ó seu mestre querido e respectado.
Ateo! Tilonorrinco, espiritrompa!... berraba Monchiño.
Esgazante.
Norberto Lema Regini
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 16-09-2013 20:10
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal