Falar galego como afirmación e sostén da herdanza que levamos no corazón.
Unha susbstancial aposta de alumnos dos cursos de idioma galego de Bos Aires pola cultura de Galicia

O meu perfil
oterzodafala@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

“A miña avoa Cata” - 04/11/2015.
Por Susana García Otero


Catalina Pose de Otero, a miña avoa Cata, non era galega, mais foi ela quen me inculcou o amor por Galiza, cando, como unha lareira, nos daba luz e calor, mentres nos narraba as historias e anécdotas da familia. Despois do seu pasamento, ós 93 anos, as xuntanzas familiares non foron iguais, mais ela sigue viva nas lembranzas da miña infancia, das vacacións nas praias de Montevideo ou das “romarías” do Teatro Avenida, a onde iamos xunto coa miña nai e coa miña tía Celta.
De pais galegos, don Manuel Pose de Malpica, na Coruña, e Pilar Maya, de Tui, ela nacera en Montevideo, e cando só tiña seis meses a súa familia se radicou en Bos Aires. Non falaba galego, quizais porque a súa nai morreu cando ela tiña 6 anos e foi criada xunto cos seus irmáns por mulleres arxentinas contratadas polo seu pai ata que ela e máis a súa irmá máis vella tiveron idade para coidar os máis pequenos. Só repetía algunhas frases e refráns, con eles transmitíanos o seu amor pola lingua. Con 15 anos casou con Guillerme Otero, un galego nado en Vigo, que traballaba no barco de don Manuel. Tiveron 6 fillos; os dous primeiros morreron cando eran moi pequenos; logo chegou Guillerme e, uns anos máis tarde, Pilar (a miña nai), Celta e Luís. O meu avó sempre falaba de Vigo e un día alá por 1918 decidiu volver á súa terra. A avoa Cata, xunto co seu fillo Guillerme, de só un ano de idade, ficou na casa do seu pai. Pasaron uns meses e non chegaban novas de Vigo. Sen pensalo moito, Cata decidiu viaxar a Galiza. Tiña 22 anos, vivía co seu pai, non pasaba necesidades. Outra muller quizais agardara o regreso do seu home (falamos de 1918), pois ela non, meteu a súa maquina de coser no baúl, para poder traballar como modista por se non atopaba o seu marido e así poder pagar o billete do regreso, e co seu pequeno fillo, marchou buscalo a Vigo. Pola súa banda, o meu avó, que estrañaba á súa muller e ó seu fillo, cada vez que chegaba un barco de Bos Aires ía ó porto, e, sen poder crelo, un día viu a Cata e máis ó pequeno Guillerme descender dun deles. Despois dun tempo volveron a Arxentina mais as cousas en Bos Aires cambiaran. O barco de don Manuel afundira e non houbo cartos para sacalo do río. Guillerme comezou a traballar cruzando pasaxeiros no bote no Riachuelo entre Avellaneda e A Boca; Cata pasaba o ferro ás camisas dos capitáns do barco. Sempre lembraba aquela vez que queimou unha , entón púxoa debaixo das outras para que, cando o capitán a usase, estivese lonxe de Bos Aires; como ría, dicindo: “As cousas que o capitán diría de min!” Ou cando tivo que subir a un barco pola escaleira de corda; entón, atou as súas faldras como se fosen pantalóns, cargou os vultos sobre os ombros e gabeou. Nada a asustaba; sempre miraba para diante. Era feliz, cando os seus seres amados eran felices. Cando os seus fillos eran nenos, sempre os disfrazaba para o entroido. Un ano, non lembraba por que, non fixera os disfraces. Unha amiga, abraiada, preguntoulle polo motivo. Ela pensouno un momento, e logo estivo toda a noite cosendo e ó outro día, os catro nenos tiñan cadanseu disfrace. Encantáballe ir ó centro e mercar agasallos para todos. Ía polos meus libros de Literatura, e sempre me traía algún outro recomendado polos libreiros como regalo. Moitos anos despois, os vendedores da libraría Pardo lembraban aínda a señora que levaba os libros para a súa neta. Despois da morte do meu avó, e durante case 20 anos, viaxou todos os veráns a Montevideo, visitar á súa curmá, e moitas veces ía eu, de nena, colgada das seus faldras. Xamais ninguén tomou decisión por ela. Cata decidía ó par do meu avó ou por el, como cando mercou a casa. O meu avó non se decidía. Ela foi, mercouna, e só llo contou cando xa pagara a metade das cotas. Ría lembrando a cara que puxera o meu avó ó recibir a noticia. Sempre ría e nunca elevaba a voz. Morreu rodeada polo amor dos seus fillos, netos e bisnetos, os que aínda hoxe sorrín cando lembran as súas historias, as que, por certo, son moitas para ser narradas neste breve texto.

Fotografía: Avoa de Susana.
Comentarios (0) - Categoría: Traballos do grupo de estudo - Publicado o 04-11-2015 23:34
# Ligazón permanente a este artigo
OS IRMÁNS - de Atahualpa Yupanqui - 04/08/2015.
Tradución: Susana García Otero


“Eu teño tantos irmáns
que non os podo contar
no val, na montaña,
na pampa, e no mar.

Cada quen cos seus traballos,
Cos seus soños, cada quen.
Coa esperanza por diante,
Coas lembranzas detrás.

Eu teño tantos irmáns
que non os podo contar.

Xente de mans quentes
por aquilo da amizade.
Cun choro, para choralo,
cun rezo, para rezar.

Cun horizonte aberto
que sempre está máis alá
e esa forza para buscalo
con teima e vontade.

Cando parece máis preto,
é cando se afasta máis.
Eu teño tantos irmáns
que non os podo contar.

E así seguimos andando,
curtidos de soidade.
E en nós van os nosos mortos
para que ninguén fique atrás.

Eu teño tantos irmáns
que non os podo contar
e unha irmá moi fermosa
que se chama Liberdade”


(A tradución foi feita na clase de Lingua, sen pretensión literaria nin poética)
Comentarios (1) - Categoría: Traballos do grupo de estudo - Publicado o 05-08-2015 02:35
# Ligazón permanente a este artigo
“GUERRA QUIMICA”, de J. Coletti (escritor mendocino) - 19/12/2014
“Saíron das covas subterráneas, silandeiras e atentas. A enceguecedora luz varría o contorno de sombras e sorprendeu a vangarda. Os seus corpos eran delgados e fortes. (…) Enxergaron o horizonte e aspiraron a fresca brisa. Lonxe divisábanse os luminosos pétalos da árbore do recendo, vermellos e carnosos, sobre os cimbreantes talos protexidos de espiñas. (…) Case invisibeis, entrecortados pola brétema, podían divisarse os membros do comando de técnicos que se adiantaran para demarcar a área da recolleita. Abaixo, nos apousentos, húmidos e mornos, bulía a vida da familia das exploradoras, á carón dos depósitos dos alimentos. (…) Observaron a vella pegada que conducía ao val achegado; viron como o vento apertaba a multitude de cadavres calcinados sobre a herba. Un sentimento de pavor percorreu a columna escura e apertada das obreiras que agardaba a orde de avanzar. Lixeiros contactos dos seus corpos, coma se fose un diálogo codificado, poñíanas nas condicións para unha boa receptividade. A enerxía toda e máis o poder da vontade eran para a causa do traballo da comunidade. (…) Os corpos armoniosos e perfectos, case inmóviles, agardaban a orde, e cando chegou a sinal vibrátil, unha multitude emerxeu das catacumbas e encamiñou cara ás praderías verdes para coller canto cada unha podía transportar con rapidez á cidade subterránea. Os seixos e máis as follas dos piñeiros xigantes entorpecían o paso. (…) Nin os lóstregos de luz que viñan do espazo, nin o esforzo ata o límite, nin o aburante po que destruíra tantas xeracións, era impedimento para esta nova invasión. (…)Mentres un grupo cortaba, outro comezaba o regreso. De súpeto, un son inesperado estalou no aire, mentres unha sombra voluminosa, multiplicando o efecto da luz sobre as outras sombras, formou unha tempestade de pavor sobre a caravana. As máis fortes trataron de chegar, apresurando o paso e sostendo con forza a carga que levaban sobre os seus ombreiros. Outras, fébles e atemorizadas, procuraban agocharse entre as altas herbas que estaban á beira do camiño. Os berros dos gardians para impoñer orde, foron esmagados polo estrondo áspero que chegaba do ceo e, antes que se puidesen gorecer, unha choiva pestilente caeu sobre o camiño e cubriunas. (…) A asfixia e máis o terror provocáballes en segundo unha morte dolorosa. Unha tras outra, as formidábeis atletas sucumbiron xunto ós ennegrecidos corpos das que integraran as expedicións anteriores, vítimas do mesmo mal.
-“¡Malditas! Non dexarei unha soa con vida”- Berraba o xardineiro mentres espallaba o veleno para formigas no xardín.”
(Tradución: Susana García Otero)

Comentarios (0) - Categoría: Traballos do grupo de estudo - Publicado o 20-12-2014 01:43
# Ligazón permanente a este artigo
UN RECUNCHIÑO DE OURENSE EN AVELLANEDA - 04/12/2014
Por Susana García Otero


No mapa de Galiza, onde o 14 de Setembro nós todos marcamos, con múltiples alfinetes de cores , as cidades e máis as aldeas dos nosos pais e avós, pódese ver que esas pegadas se espallan por case todo o territorio galego. No sur de Ourense, preto da fronteira con Portugal, só hai dúas marcas vermellas que sinalan Arzádegos e Enxames. Esas dúas están soíñas, moi preto unha da outra, marcando un recunchiño coma aquel que, coa mesma soidade, formaron María Adelaida Rodriguez Carballo e Clemente García Alvarez, os meus avós paternos, cando casaron o 5 de Outubro de 1914, en Avellaneda.
María Adelaida vivía en Arzádegos, coa súa nai, na casa dos seus avós maternos. Non coñeceu a seu pai. Ela e máis a súa nai traballaban na casa, facendo puntillas de encaixe. Tiña só un irmán, que emigrara a Arxentina e, dende alí, sempre lles escribía que el tiña un bo traballo e unha casa pequena para vivir con elas. En Xaneiro de 1913, as dúas mulleres chegaron a Bos Aires, mais atoparon que a casa eran dous cuartos nunha casa de “inquilinato” e o traballo non bastaba para viviren os tres. O seu irmán díxolles que mentira porque as estrañaba moito. As mans delicadas de María Adelaida, afeitas ó encaixe, tiveron que afacerse ó traballo duro na fábrica téxtil. A pouco de chegaren, o seu irmán marchou ó mares do sur, á caza das baleas. Houbo un naufraxio; endexamais volveu. Elas quedaron sóas. Os paisanos axudáronas. Entre eles, estaba Clemente.
Clemente era de Enxames, non tiña familia en Arxentina. Os dous estaban sós, coma eses dous alfinetes vermellos. Tiveron cinco fillos. Viviron e morreron na súa modesta casa, sempre no mesmo barrio, onde tamén viviron e morreron os seus fillos. Deixáronnos unha herdanza moi prezada: cando alguén pregunta polos García, os veciños máis vellos contestan: “Xente boa coma eles non é doado atopar”.

Foto: María Adelaida y Clemente (avós paternos de Susana).
Comentarios (0) - Categoría: Traballos do grupo de estudo - Publicado o 05-12-2014 03:34
# Ligazón permanente a este artigo
NOSO GRUPO DE ESTUDO - 01/10/2014
Alicia Lago Roca, coméntanos que:

"Hai dous meses estamos compartindo no blog do Terzo os primeiros traballos escritos polas nosas compañeiras que comezan a aprendizaxe da lingua. Moito mérito teñen e moita responsabilidade no estudo, pero tamén moita modestia porque desexan que o seu traballo sexa coñecido como "escritos do grupo de estudantes de galego". Pola nosa parte, a dos compañeiros do Terzo, poñemos en valor a emoción dos contidos, o coidado das estruturas gramaticais, o respecto pola lingua e as ansias por mellorar. Parabéns e adiante."
Comentarios (1) - Categoría: Traballos do grupo de estudo - Publicado o 02-10-2014 04:10
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3]
© by Abertal