Falar galego como afirmación e sostén da herdanza que levamos no corazón.
Unha susbstancial aposta de alumnos dos cursos de idioma galego de Bos Aires pola cultura de Galicia

O meu perfil
oterzodafala@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Moito chove?; imos ao cine?
Sábese: máis tarde ou máis cedo, a treboada de Santa Rosa, nunca falla.
O parte meteorolóxico das nove da noite do sábado 7 de septembro, dictounos unha marca nas precipitacións cercana ós cen milímetros. Sen dúbida, chover?, choveu!
Nun Bos Aires pasado por auga, pero xa sin lóstregos e tronos; a porta do microcine do Centro Lalín ficou pechada, a luz apagada, e xa non resoaba o aplauso espontáneo que arrincou dos espectadores logo da película, para despois ficar en amabel conversa prolongando a tertulia cunha cunca de saboroso chocolate.
En xeral, o ánimo ia recobrándose a modo, logo daquele patético final que aínda peta nas nosas conciencias; o desenlace da película ?A lingua das bolboretas?.
No remate do film, o director José Luis Cuerda deixa conxelada na pantalla, esa dura e ao mesmo tempo perplexa ollada do cativo Moncho, (ou ?Pardal?), que curtaba o alento e provocaba bágoas na estupefacta platea presente na última función do ciclo ?Cine e Chocolate?, o sábado 7 de septembro.
Esta grande ?confabulación? entre o galego Manolo Rivas, o logroñés Rafael Azcona e o albaceteño Cuerda, non fixo máis que atinxir unha alquimia tan preciosa que soamente puido lograr semellante xuntanza, unida á soberbia actuación dun grande como Fernando Fernán Gómez, intérprete ideal do mestre Don Gregorio, quen fora secundado por un elenco sobresaínte en calidade.
Dai a impresión que Rivas, imaxinou ese cruel desenlace da historia, e logo púsoxe a encher con situacións e diálogos intelixentes, un argumento que espide os dobreces da ialma envoltos nun costumismo de época, onde non falta aínda, a reflexión sobre o amor candoroso e o amor montaráz. Para iso válese da síntesis de dous contos máis, como ? Carmiña? e ?Un saxo na néboa? - tamén da súa autoría- que esta élite de realizadores engade con mestría ao fío conductor da historia principal que dai o nome á película.
Confesión de parte (1): nesta , a terceira ocasión, o cronista fixo o esforzo para chegar ata o final sentado no seu lugar; pois cando viu a película por segunda vez, rexeitando ver o remate novamente, retirouse do salón.
Confesión de parte (2): o mércores pasado celebróuse o Día do Mestre. Entón, como non lembrar - no día 11 de septembro - aquele sabio educador, no seu impecabel traxe novo cor marrón, como un emblema do ensino. Un indiscutibel paradigma de integridade e bondade, que no medio daquela tolemia española, ben puido ser tanxibel, real.
E velaí que o neno botoulle un chisco ó seu mestre querido e respectado.
Ateo! Tilonorrinco, espiritrompa!... berraba Monchiño.
Esgazante.
Norberto Lema Regini
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 16-09-2013 20:10
# Ligazón permanente a este artigo
CINE E CHOCOLATE: "A Lingua das Bolboretas" - 7 de setembro de 2013.
Unha pintura de época.
O sábado, no Centro Lalín e coa colaboración da súa comisión de cultura, proxectamos a pelicula "A lingua dás bolboretas", terceiro encuento deste ciclo ciclo de "Cine e Chocolate". Boa pelicula, ricos churros e chocolate caliente fue o resultado desta llueviosa tarde no que non se descartou a camaradaría da comunidade galega.
?A lingua das bolboretas? é a versión cinematográfica de varios relatos do escritor Manuel Rivas, publicados dentro do libro ¿Que me queres, amor?. José Luis Cuerda levou ó cine no ano 1999 esta historia da infancia nun contorno rural case idílico sobre a que se cerne a sombra do alzamento contra a II República Española.
Trata sobre a relación dun neno e o seu mestre durante a época da Guerra Civil Española. Comeza co neno, Moncho (Manuel Lozano), que ten medo de ir á escola xa que o tiñan asustado ó dicirlle que os mestres zoupaban nos estudantes. Moncho non quere ir ó colexio porque teme que o profesor lle pegue, como era habitual na educación da época. Pero o seu mestre non é así, xa que Don Gregorio (Fernando Fernán Gomez), utiliza o método de observación como ensinanza. Durante estes sucesos, estanse librando batallas preto de Madrid. Don Gregorio ensínalle moitas cousas a Moncho, principalmente fálalle sobre a liberdade. En consecuencia, cando os franquistas gañan a guerra, levan presos varios republicanos nun camión. No camión, atópanse varios amigos e coñecidos do lugar, pero tamén estaba Don Gregorio. Os pais de Moncho, en especial a súa nai, exhórtano a que berre cara ós republicanos, deixando clara a súa postura política. Comezou a berrarlles Roxos! Asasinos!, como facían o resto, pero ó cabo, marchou correndo detrás do camión dicíndolle a Don Gregorio Tilonorrinco! e Spiritrompa!, que eran cousas que aprendera del nas súas clases.
A pesar da chuvia, a reunión foi, xunto á proxección da película, ricos churros e chocolate quente un evento que finalizou cunha charla amable e entusiasta.
Esperámolos o 5 de outubro coa nosa próxima entrega!
Mirta La Gamma
Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 09-09-2013 17:44
# Ligazón permanente a este artigo
O LALIN ERA UNHA FESTA - 4 de agosto de 2013.
Centro Lalín - Bos Aires
Só con ánimo de simpático resumo dun dos acontecementos que a axenda da colectividade acostuma, coido pertinente un breve relato do
acontecido o domingo 4 de agosto na festa de aniversario do Centro Lalin.
Con anterioridade arranxaramos Ma. Elena da Silva Baptista -a Sra. secretaria de Cultura ? e máis eu á participación do coro da ?Mutual del diario La Nación?, causa que motivou a miña compracida
presenza no medio da ?paisanada? do Deza.
Vocalizamos no salonciño das xuntanzas do Terzo da Fala, -no que eu chamo "o Microcine? do Lalín-; e logo saímos a escena na planta baixa.
Cantamos: ?Los mareados?, ?I will?, ?A Rianxeira?; e como bis moi celebrado, o bolero ?Contigo en la distancia?.
Aplausos, sorrisos, aplausos, (un sabe por experiencia, como avaliar os aplausos ollando ao público e sentindo a súa actitude), cariñas de
aprobación e ledicia sincera.
Pero foi sobre o final cando eu vivín o momento especial, de tan especial evento. Fomos buscar os abrigos e cando saiamos o baile
xa comezara; no medio da pista a xente abaneábase en parellas, mentres os músicos amenizaban desde o palco. E aí mesmo, sentíndome irresistibelmente movido polo ritmo do pasodobre aperteime a alguén moi coñecida por todos nós : a mesmísima Miluca.
A de Cortegada aceptou contenta a invitación a danzar, e foi aí cando a orquestra atacou con ?España cañí?, e logo con ?Mi jaca?, e despois ?El beso?? pero xa se compría para min a estipulada hora na que o encanto máxico vai esmorecendo axiña. Non quedaba máis entón, que abandonar o salón invocando as consabidas ?obrigas impostergables? para o resto da tarde.
Saíamos á beira da rúa e aínda achegágame ós oídos o célebre ?Suspiros de España??
Fun me asubiándoo.
Norberto Lema Regini

Comentarios (0) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 03-09-2013 22:53
# Ligazón permanente a este artigo
Visitounos a Dra. Olga Castro - 28 de agosto de 2013.
Visitounos a Dra Olga Castro, vicepresidente da AIEG (Asociación Internacional de Estudos Galegos). Contounos sobre a súa historia familiar, as actividades que desenvolve na Universidade e o proxecto de organizar no ano 2015 o XI Congreso da AIEG en Bos Aires.
Ademais falounos da súa investigación sobre a vida de Rosalia de Castro, a súa obra e a realidade da época na que lle tocou vivir. Foi unha amena charla onde, café mediante, dialogamos con ela.
Comentarios (1) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 01-09-2013 21:53
# Ligazón permanente a este artigo
CINE E CHOCOLATE: "El Bosque Animado" - 17 de agosto de 2013
Un bosque na xungla
Antes iamos máis ao cine. Todos os venres buscaba o suplemento de espectáculos para ler as críticas das estreas cinematográficas da semana.
Unha noite sinalei co dedo un artigo do xornalista Aníbal Vinelli no que se refería eloxiosamente a un filme ?O Bosque Animado? de José Luis Cuerda sobre o libro do galego Wenceslao Fernández Flores.
Nun simpático pero tamén severo fresco de comezos da posguerra civil, contábanse as historias das xentes dunha vila do norte de España; lindas xentes que discorrían polo seu pequeno mundo abafadas por un ambiente no que as carencias da vida en sociedade eran tan grandes como grandes eran as súas resignacións nunha loita que esgotaba, unha a unha, as ilusións por modestas que fosen.
Julia, a miña muller, púxose a ler deseguido e cun sorrisiño cómplice aprobou o programa: ?Ah, clarísimo?, ya entendí todo?; si querés, vamos mañana?.
Pero o certo era que, naquel artigo no que se ponderaba una película española,Vinelli non facía máis que entusiasmarse cunha historia onde o principal asunto era Galicia e o pobo galego! Sen esquecer o que entendía como a maxia e nobreza do país, o xornalista facía mención a cada personaxe con gran tenrura e pechaba a nota salientando a excelente participación dun elenco fantástico e o mérito do guión de Rafael Azcona (Premio Goya, 1987), xunto as outras catro distincións: mellor película, mellor actor (Alfredo Landa), mellor música e mellor vestiario.
Pasaron moitos anos e aquelas impresións recobráronse intactas grazas á iniciativa xurdida no Terzo da Fala e ao empeño da nosa compañeira Alicia Lago ?outra fanática do Bosque Animado? que foi quen de procurar a copia coa que gozamos o sábado pasado no entrañábel microcine do Centro Lalín.
Atrévome a asegurar que non hai actriz ou actor que ao desfilar por este relato non deixe pegada. Ningún que non se apropiara, artisticamente falando, dese anaco de secuencia fílmica onde aparecera actuando. E todos son cribles? e queribles.
Hermelinda, Malvís (Fendetestas), Geraldo, Fiz de Cotobelo, Pilara, Marica da Fame, D?Abondo, etc. forman parte deste inesquecíbel carrusel humano, cálido e multicolor. Todos moi forte petan; aínda o simpático toliño que non falta nas mellores vilas, (Luis Ciges). Aquel que, nun acto xeneroso e leal, agasalla coa máis prezada das súas pitas a Marica da Fame, nai de Pilara, nun dos grandes momentos da película na que o variado prisma da alma galega se amosa tal cal.
Dende estas liñas, propoño que nos pronunciemos libremente a prol daquel personaxe que deixou maior pegada no modesto entender de cada un dos que vimos a fita. Ao respecto, debo dicir que no remate da tan amábel función, no medio da compracencia xeral, houbo quen botou de menos unha quenda final na que, quen así o desexase, puidese falar a gusto do que experimentou diante da pantalla. Coido que algúns dos presentes devecían por falar.
Será que cumpre principiar antes das catro da tarde?
Será que Cine e Chocolate vai tomando cada vez máis importancia?
Transmito a inquedanza.
Norberto Lema Regini

Comentarios (1) - Categoría: As Nosas Historias - Publicado o 01-09-2013 01:58
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [5] [6] [7] 8 [9] [10] [11] ... [15]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0