O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

ROCASBO

Xa está aquí o monumento a memoria, de controvertido emplazamento pero de importante significación e interes cultural para a comarca. O monumento é un proxecto do arquitecto e escultor arxentino Adolfo Pérez Esquivel e do concello de Poio adicado a emigración e a tres persoeiros craves na historia de Galiza, unha muller de nome Rosalia e dous homes apelidados Castelao e Bóveda. Componse dunhas esculturas graníticas que rodean a unha cerámica central sobre unha base figurada da rosa dos ventos, que como o seu nome indica simboliza tódolos rumbos posibles do vento, efecto este meteorolóxico co que o navegante ten que loitar cando lle é adverso, igual que o puño pechado simboliza a loita pola liberación dos pobos oprimidos. Esquivel, fillo de combarres funda nos anos setenta o Movemento de Paz e Xustiza e de non violencia de ideoloxía cristián inspirado nas ensinanzas pacifistas de Gandhi, este movemento declarase de parte dos probes, perseguidos, parias e famentos de Iberoamerica e basease na defensa dos dereitos humans e da democracia. O mesmo Esquivel foi encadeado, liberado e vixiado polos gobernos neofascistas marionetas do imperialismo norteamericano. No 1980 recibe o Premio Nobel da Paz, un millón de dólares, un ano de ilusións pola xuntanza das forzas democráticas e revolucionarias da esquerda salvadoreña nun intento de ofensiva para a toma do poder, como o fixera un ano antes a Fronte Sandinista en Nicaragua, casi alfabetizada pero acosada e agredida polos contras mercenarios o servizo da deshumanización norteamericana. O outro lado do océano, en Oslo, no seu discurso-oración dado no nemoroso acto da recollida,Esquivel,silencia a realidade e di que o home debe sementar coa man aberta non pudendo facelo co puño pechado reflexión inspirada na frase do seu mestre Mahatma Gandhi, que afirmaba que co puño pechado non se pode intercambiar un apertón de mans. Pois ben, man sempre aberta para o amigo e pechada para o inimigo a fin de contas Alfred Nobel foi o inventor da dinamita.

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 28-04-2009 17:20
# Ligazón permanente a este artigo
A canción




Non lembro con exactitude a primeira vez que a escoitei, pero si cando a tiven gravada nunha cinta para casette.Foi Fernando o madrileño quen a traves dun amigo, que por aqueles tempos tiña o privilexio de ter a posibilidade de gravar de disco a cinta quen me agasallou o Beggars Banquet en cinta.Anos despois seguiámola cantando decenas de veces Pepe o valenciano mais eu no club sway casi casi nun perfecto ingles.
Sympathy for the devil
The Rolling Stones-Sympathy for the devil
Rock&Roll Circus
Comentarios (0) - Categoría: Música - Publicado o 26-04-2009 10:13
# Ligazón permanente a este artigo
L

O día era soleado, a máquina sube a estreita estrada polos montes da Grovela, no alto de Ponte da Barca en terras do Limia. Os tres descendentes do Tarpán comen herbas na beira coa súa liberdade acostumada, a estrada estreitase máis , emprendese a loita polo territorio ocupado ou de ocupación, segundo se mire. Na máquina imos catro, ela pecha os ollos, eles os de atrás anglonizan ¡ qué guai !, avanza costa arriba empuxada por miles deles de vapor ou máis, e eles so tres cabalos ceibes, garranos, como son chamados en portugués, non ceden espazo, non levantan a mirada do seu almorzo, a partida de xadrez está a punto de rematar, a peza negra move e bate contra a máquina, a lata fúndese, fin, nin mate nin tan sequera enroque. Os efectos da accidental batalla foron percibidos despois de xantar, nin a alheira, embutido cristianizador, nin a dosificación do viño do Alentexo, evitaron a blasfemia do ateo, so reconfortado pola conservación dos cabalos célticos.
Logo o paseo polo río e as compras na área comercial, onde na pequena sección adicada a librería destacaba un de color amarelo cun elefante pintado en violeta, a curiosidade levoume a pesquisar no libro a páxina correspondente a cento dezanove da súa tradución española e conviñen que a próxima obra do autor learía en portugués, xa que dubido que os persoaxes de ensaio sobre a cegueira poderen ser tamén xordos no idioma orixinal, pero isto é cabalo doutra batalla.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-04-2009 22:49
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web