O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

L

O día era soleado, a máquina sube a estreita estrada polos montes da Grovela, no alto de Ponte da Barca en terras do Limia. Os tres descendentes do Tarpán comen herbas na beira coa súa liberdade acostumada, a estrada estreitase máis , emprendese a loita polo territorio ocupado ou de ocupación, segundo se mire. Na máquina imos catro, ela pecha os ollos, eles os de atrás anglonizan ¡ qué guai !, avanza costa arriba empuxada por miles deles de vapor ou máis, e eles so tres cabalos ceibes, garranos, como son chamados en portugués, non ceden espazo, non levantan a mirada do seu almorzo, a partida de xadrez está a punto de rematar, a peza negra move e bate contra a máquina, a lata fúndese, fin, nin mate nin tan sequera enroque. Os efectos da accidental batalla foron percibidos despois de xantar, nin a alheira, embutido cristianizador, nin a dosificación do viño do Alentexo, evitaron a blasfemia do ateo, so reconfortado pola conservación dos cabalos célticos.
Logo o paseo polo río e as compras na área comercial, onde na pequena sección adicada a librería destacaba un de color amarelo cun elefante pintado en violeta, a curiosidade levoume a pesquisar no libro a páxina correspondente a cento dezanove da súa tradución española e conviñen que a próxima obra do autor learía en portugués, xa que dubido que os persoaxes de ensaio sobre a cegueira poderen ser tamén xordos no idioma orixinal, pero isto é cabalo doutra batalla.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-04-2009 22:49
# Ligazón permanente a este artigo
O sobre

Faltaban só tres días para chegar, díxomo o home o mesmo que me entregou un libriño coas instrucións, el vestía dunha maneira distinta os demais tripulantes, a maioría homes e nenos ían coa cabeza cuberta e as mulleres con longos vestidos onde as cores negras, grises e brancas compoñian as imaxes intermitentes dos meus sonos. Lin con atención e insistencia aquelas páxinas que facían alusión as maneiras de comportamento cidadán e recomendacións para facer doada a miña estancia no novo mundo, na vida nova. Pola noite non durmín, os temores e a ignorancia do meu destino eran os sostento da ansiedade que me impedía facelo. Dende a cuberta coas primeiras luces parecía comprendelo, atracamos pola mañá, moitos barcos e grúas, fumes e ruídos. Estaba en Bos Aires, nas Américas. Desembarquei e dirixinme detrás deles cara o hotel de inmigrantes; lera que podería estar alí ata que me desen o destino, namentres, tiven tempo de falar con outros viaxeiros e de circunstancias que como a miña quedaron lonxe. A eles como a min apresurábanos a ansia de ter un traballo. Aos dous días déronme un traballo de recadeiro dunha carnicería do barrio próxima o “corralito” onde puiden alugar unha cama que me permitiría descansar dás doce da noite ata as seis da mañá; o patrón chamábame “galleguito” como a tantos outros e dicíame que tivera sorte, sería porque outros con menos sorte durmían de pé co corpo sostido por uns coiros por debaixo dos ombreiros. Durmir de pé converteuse na obsesión dos meus sonos. Cando despertei fun remexer nunha maleta vella no faiado e atopei un sobre sen contido selado cun debuxo de un aeroplano e pensei que si despois de cen anos emigrara faríao polo aire e volvería o museo do inmigrante recreándome nos barrios onde eles emprenderon unha nova vida
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-03-2009 17:17
# Ligazón permanente a este artigo
Páxina 119



Só facendo uso dunha páxina do seu libro A viagem do Elefante, José Saramago, escribe este impresionante relato sobre a vaca galega.

Esta, si, foron doce días e doce noites nuns montes da Galiza, con frío, e choiva, e xeo, e lama, e pedras como navallas, e mato como uñas, e breves intervalos de descanso, e máis combates e ataques, e ouveos, e muxidos, a historia dunha vaca que se perdeu nos campos coa súa cría de leite, e veuse rodeada de lobos durante doce días e doce noites, e foi obrigada a defenderse e a defender o fillo, nunha longuísima batalla, a agonía de vivir no limiar da morte, un circulo de dentes, de fauces abertas, as arremetidas bruscas, as cornadas que non podían faltar, de ter que loitar por se mesma e por un animaliño que aínda non se podía valer, e tamén esos momentos en que o terneiro procuraba as tetas da nai, e mamaba lentamente, mentres os lobos achegábanse,có espiñazo tenso e as orellas aguzadas. Subhro respirou fondo e proseguiu.
O fin dos doce días a vaca foi atopada salva, máis o terneiro, e foron levados con triunfo para a aldea, nembargantes o conto non remata aquí, a cousa seguiu dous días máis, ó fin dos cales, porque se convirteu en vaca brava, porque aprendeu a defenderse, porque ninguén podía dominala ou aproximarselle, a vaca foi morta, matárona, non os lobos os que vencera durante doce días , senón os mesmos homes que a salvaran, talvez o propio dono, incapaz de comprender que, aprendendo a loitar, aquel antes conformado e pacífico animal non podería deterse nunca máis.


- 119 -
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-02-2009 23:16
# Ligazón permanente a este artigo
O escondite do tesouro divino

O escondite do tesouro divino ( Relato)

Lebaniego, escudella, madrileño, maragato, montañés ou galego, o noso, todos da mesma orixe, a ola podrida , ola poderida, que se di, dos poderosos, polas evolucións das linguaxes ou da súa predecesora a adifana xudía, comida dos xudeus españois, hoxe xantar noso, elaborada na noite do venres antes do anoitecer para o seu consumo no sabatt, sábado de descanso, segundo prescrición do Torá.
Isabel I de Castela, Edito de Granada,. Son eles os perseguidos, os que non fuxiron, os convertidos, os que tiveron que cambiar nas súas potas o cordeiro polo porco, asegurar a cristiandade, medo, santo oficio, santo medo santo, santo Tomas de Torquemada.
Pois si, di un dito castelán que o porco converteu máis xente o cristianismo que a santa Inquisición.

O porco, o noso sen el mal cocido habería, D. Ramón Otero Pedrallo, escritor noso pouso no cumio da literatura o seu,e para nos, Himno o Xamón
Pai das artrites, das escleroses
Fidalgas doenzas do pazo antergo
Xamón
Sal do fumeiro da noite negra
Do viño en xerra irmán doado
Xamón
Xamón e chourizos
E costela, lacón , pezuño, rabo, panceta , espiñazo e como non a súa cacheira, cachucha en Ourense que segundo outro gran escritor noso entre nos, Manolo Rivas son eles os ourensás, grandes entendidos na porcofaxia, pois chaman cachucha a parte superior da cara do porco, da boca para riba afumada e salgada e dente a inferior , de boca para abaixo elaborada da mesma maneira. Oda a orella , a súa sinfonía de cores que ondean do branco o negro semellantes os verdes e ocres das nosas arbores no outono. Lembro o Castelao debuxante, esa viñeta de dous cebados na corte deitados e dicíndolle un a outro “mala vida non che era si durara”
Pois contigo, noso porco e coa vaca , a galiña e cos grelos , nabizas, verzas, patacas e garavanzos e con frío, e con choiva e sen choiva e bos amigos, comémo-lo cocido, galego, noso e non lle botamos máis porque non cabe na ola, ola poderida, adafina.
Pois ben, adafina e unha palabra árabe que significa tesouro escondido e din as lendas....que Santa Ana ,nai da Virxe María coñecida en hebreo como Hannat foi a creadora deste prato quente., comida de reis e de orfos, mestizaxe de culturas.
Aclarado o titulo deste relato, remato xa , desertando hoxe do dito popular castelán , de la mar el mero y de la tierra el cordero e reivindicando o noso....Non hai carne como a do porco, peixe como o rodaballo, buraco como a cona e torno como o carallo. Bo proveito.


Vigo, martes de Entroido de 2008


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-01-2009 12:44
# Ligazón permanente a este artigo
Os Visitantes

Non fai frío, agora non chove, pero quere, á da mañá, non deixou charco. O autobús motor facedes bens, fai as manobras aparcando no peirao novo, o par doutros tres, viran máis. Na lúa traseira deixa ler un letreiro ben grande que di Programa de Turismo Social. Noso obxectivo o teu sorriso. Pixxxx, pixxxx, as portas laterais do autobús ábrense, eles baixan lentamente, o home, Ricardo, presta o brazo a muller a modo de andador ortopédico, xa fora, as primeiras bocanadas de aire fresco trala sentada, transportada, normativizada, todos están a beira do autobús, cumpren as mesmas condicións, seres maiores de sesenta e cinco anos e non padecer enfermidade infecto contaxiosa nin trastornos mentais que poidan alterar a convivencia nos establecementos públicos.O condutor da as dúas últimas ordes, os hórreos están alí e en hora e media volvemos para alá. É o inicio da desorientación, as diferentes aceleracións da deambulación, a oportunidade dos lidéraos.Por fin, aínda despistados, encamíñanse, Rosa, a dona de Ricardo comenta sobre da tranquilidade que amosan os barcos de recreo, ben parece que os arrola o mar mentres dormen,detrás e trescentos pasos despois danse conta, ou non, que hai outras embarcacións, outras faenas, outras maneiras de vida. Atravesan aínda en grupo numeroso a explanada de pedra, algúns antepoñen a parada nalgún bar, e de obrigado o polbo e o viño galego, non de todo certo, a imperiosidade de mexar condiciona a continuidade da visita. Ricardo e Rosa ollan cara atrás e apertan por primeira vez o botón da cámara "olimpus", o final da costa volven a impresionar a película e outra, máis outra baixando as escalas, recunchos e fotos, revelados en calquera caixón, 01010101 perdidos en discos duros, non tardan en entrar nas tendas de agasallos, os visitantes aplauden, as bruxas rin, eles rin, os vendedores rin, os chineses rin, Rosa advirte na mesma tenda unha pulseira de coiro con uns debuxos espirais gravados nunha chapa metálica, non sabe que poden significar pero pensa que pode ser do gusto da súa neta,comeza a chover, os paraugas pregables ábrense, outros mercan os plásticos tapa choivas a euro, chegan a unha rúa máis ancha, ela, Rosa apoiase no brazo que foi forte do seu home, están en acordo ! Que bonito! Balconadas, rueiros, cruceiros, hórreos, mar, chegan ata unha praza con fonte, baixan ata a praia dende alí ollan o conxunto arquitectónico, tal como llo ensinaron nos folletos publicitarios ¿pódenos sacar unha foto, preguntan? Por suposto, eu tamén me retratei aquí, contéstalle o fotografo espontáneo, souben cansos, costa arriba, alguén di !aí está la estrada! Chove a fío, desconcertados buscan atallos que non atopan, so queda desandar o camiño, os motores do autobús xa están acendidos, mollados coma pitos e algúns cargados con pesos de pouco valor apuran o paso, o condutor arremete contra os máis atrasados, a cea no hotel é próxima, por fin sentados, falan, comentan, case todos aplauden, case todas as bruxas aínda teñen pilas, case todas as bruxas rin, eles rin, escáchanse de risa, seguen a rir, a visita está a punto de rematar. Rosa abre o bolso, olla o paquetiño para súa neta, si que está, e tamén a cámara de fotos co carrete xa rebobinado, Ricardo cóllea da man, o autobús diríxese ata a estrada xeral deixando ler na parte traseira o letreiro da propaganda institucional, Programa de Turismo Social, o noso obxectivo a teu sorriso.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 23-12-2008 22:21
# Ligazón permanente a este artigo
Omo ese persil

Doce de Outubro de 2008, domingo gris, o despertar do medo, os titulares dos principais xornáis aseméllanse, The Times de Londres, IFM wains that markets could collapse by another 20%, Le Monde de París, mobilisatión genérale face au risque de krach, The New York times de alá, White House overhauling rescue plan, tamén A Voz de Galicia de aquí, O pánico amenaza con facer do 2008 o peor ano da historia da bolsa. Poucos lembran o día do anterior colapso pero si a cor, negra, negra coma a cegueira total que non se esquece, que está presente segundo a segundo.
Hoxe uns meses despois o home está perdido, os cartos non existen, os últimos bytes do computador central do Banco Mundial desapareceron da pantalla coma fume que leva o vento ou o que o mesmo esfumáronse. O debuxante das portas e das pontes, que cos seus compases trazou linas sobre papeis que chamabamos euros, equivocouse, xa ninguén pode afirmar que abren e unen, miseria e morte durante séculos foi o trouxeron a humanidade e hoxe xa todo rematou. E agora ¿que vai pasar agora? Tres mil anos despois a troca é o único que pode evitar o exterminio humano, primitivos no século XXI, pero xa todo vai mellor ,a cotización do barril de petróleo en tódalas bolsas internacionais está por riba das sete galiñas, e por poñer un exemplo unha viaxe con cruceiro incluído polo mar mediterráneo custa unha vaca ,dous porcos e vinte galiñas. O extrarradio de tódalas grandes e pequenas cidades, vilas e pobos do mundo están abarrotadas de multigranxas que cultivan os cartos do presente. O mundo feliz, o cheiro a merda. O capitalismo que agonizaba en outubro, escomenza a reproducirse de novo ¿levará o mesmo apelido que o outro? liberal, non creo, seguramente chamarase capitalismo de merda.
Categoría: Xeral - Publicado o 15-11-2008 13:36
# Ligazón permanente a este artigo
Os birbirichos

A unhas tráeas o coche da líña, outras chegan camiñando con apuros, levan presa, falan entre elas con forza, en voz alta, case con berros. Unha riada baixa a praia, a seca está a ser. Roupas vellas e menos vellas, grises, negras, entre algunhas cores vivas, o chuvasqueiro de pesiglás amarrado a cintura por si as salva dunha molladura aínda máis segura, botas de auga ou zapatillas de esparto, igual da, o mar non vai perdoar os pés secos. No ombreiro apoian os angazos de pau longo ou corto, segundo o xeito de cada unha, e nas mans o caldeiro ou cesto e dentro deles os sacos. Algunhas so van apañar para comer,ninguén pide o carné, mañá cando debaben,a mariñeira, pasado maña con arroz, e si sobran en empanada de millo, pero a maioría van a vendelos, estas van traballar nerviosas con apuro, a reo.O coche da líña xa está dúas paradas máis alá.Horas de traballo,raña que raña na area,o espiñazo baixo,de cando en vez érguense, é o seu descanso,as mans e os pes xa non senten a auga fría.Din que hai máis no outro lado do regato,afirma unha apoiada no angazo,eu xa non me movo de aquí respóndelle a máis cércana sen levantar a cabeza da faena.Hai que bulir a marea está a subir, rematar de encher os sacos e outros poucos no caldeiro.Érgueme aquí muller, ti que es nova, carrexarei con eles na cabeza en dous ou tres viaxes. Os compradores están no peirao e a pé da praia, ata alí a auga vai escorregando polos corpos,esgótanse as forzas,van teimando que a marea de mañá será máis tarde e nas tarefas que aínda hoxe lles quedan por facer.Desexan o roce da roupa seca nos seus corpos.A estrada non queda lonxe,colleran a líña a tempo para arranxar o día.Entre o ir e o vir,unhas preguntan ¿ a como o pagan? e outras responden,segundo grande ou pequeno,segundo unha hora ou outra,segundo aquel ou aqueloutro.O coche de lina xa partiu, elas xa están na casa,na praia non hai ninguén, so eles,os birbirichos, esperan a ser apañados mañá.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 20-09-2008 20:08
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web