O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Espantademos Versus Prozac

Camiñaba fai uns días co meu amigo Alfredo polo alto da Renda, no Xuviño, cando ollamos a beira da estrada unhas matas da herba de San Xoán, planta coñecida dende a antigüidade polas súas propiedades medicinais e xa recomendada por Hipócrates como remedio antiinflamatorio e refrescante. O hyperycum perforatum que así se nomea centificamente e unha das plantas que son mergulladas en auga na véspera de San Xoán, durante a noite das cacharelas, para perfumala e lavarnos pola maña con ela o fin de escorrentar do noso corpo os malos espíritos polo que tamén se a coñece como espantademos. En Galiza usase na medicina popular principalmente e case unicamente como cicatrizante de feridas, pero en Alemaña o seu uso como antidepresivo está moi difundido, iso si, con ríxidos controles sanitarios e a doses estandarizadas. Os espantademos poderían competir terapéuticamente cos antidepresivos industriais actuais, tipo prozac, previas investigacións, senón fora porque os intereses farmacéuticos basicamente norteamericanos, descubridores desta molécula, van por outro camiño, o do capital. En USA hai tanto hiperycum que a consideran unha herba mala, tan mala, tan mala que utilizan un escaravello do xénero chrysolina, que gusta de xantala, a modo de praga provocada para acadar o seu exterminio, por certo, este escaravello está protexido en UK, que menos para os aliados.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-06-2009 11:23
# Ligazón permanente a este artigo
Francis, Francisco

Francis e Francisco foron mariñeiros, un inglés do século XVI o servizo da raíña Isabel I de Inglaterra, a cal lle reportou abundantes riquezas a partires sobre todo dos saqueos das posesións españolas nás Américas , o outro español do século pasado o servizo do ditador Franco o quen lle gardou fidelidade, participando no levantamento militar contra a II República . Francis, corsario, navegou polas nosas costas no seu galeón Golden Hind e foi o almirante xefe da flota pirata que arrasou a ermida de San Frutuoso na illa de Tambo aló polo ano 1589, segundo conta a lenda, ano realidade si, no que foi derrotado e expulsado da cidade de A Coruña, lembranza para historia da heroína María Pita; foi nomeado sir pola súa raíña. Francisco, fascista, foi o primeiro comandante o mando do submarino Isaac Peral, de importante relevancia na guerra civil española, rebelde sublevado, almirante experto en submarinos, foi nomeado por Franco, Ministro de Marina dende 1945 ata 1951. Francis Drake, pirata para os españois e heroe para os ingleses ten unha estatua na súa honra en Plymouth, Inglaterra. Francisco Regalado é un dos trinta e cinco altos cargos do franquismo implicados en crímenes contra a humanidade no auto do 16 de outubro de 2008, na súa memoria ten unha rúa, que é avenida, no pobo de Combarro. Que sexa para o futuro, avenida Illa de Tambo, e que sirva para a eliminación total dos símbolos franquistas neste concello e en todo o Estado.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 02-06-2009 17:46
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro no cine

Son catro, a saber, as longametraxes do século pasado que utilizaron exteriores do pobo para a súa realización, dúas delas incluidas no que se chamaría “las gallegadas”, cine o servizo da propaganda e exaltación dos valores militares e relixiosos do Réxime. Mar Abierto (1946) e Botón de Ancla (1947) ámbalas dúas producidas por Cesáreo González e dirixidas por Ramón Torrado onde o parvo do pobo era representado por Xan das Bolas, tamén coñecido en provincias, por Xan das Canicas, que facía rir coa maneira de semellar os nosos fonemas os señoritos garda mariñas. El Hereje (1957) primeira película de Francisco Borja Moro ( só faría tres) co argumento unitemático do crucifixo e da fe, onde sería interesante recuperar todo o plástico sobrante dos planos, xa que se recrea con sobras nas paixases e nas rúas de Combarro, hoxe un documento histórico. A cuarta, Los Caballeros del Botón de Ancla (1972) é un remake da segunda, que despois de vinte e cinco anos era xa considerada un clásico do cine español, Peirallo (Xan) agora é Trinquete (Gila) iso si en cor. Bolas por Pelouros…Truco, Máis , Máis, Pé, Pasas, e Güa.
....perdeches algunha cousa? O devala-la seca é doado atopalo.....
Comentarios (2) - Categoría: Combarro - Publicado o 16-05-2009 18:55
# Ligazón permanente a este artigo
ROCASBO

Xa está aquí o monumento a memoria, de controvertido emplazamento pero de importante significación e interes cultural para a comarca. O monumento é un proxecto do arquitecto e escultor arxentino Adolfo Pérez Esquivel e do concello de Poio adicado a emigración e a tres persoeiros craves na historia de Galiza, unha muller de nome Rosalia e dous homes apelidados Castelao e Bóveda. Componse dunhas esculturas graníticas que rodean a unha cerámica central sobre unha base figurada da rosa dos ventos, que como o seu nome indica simboliza tódolos rumbos posibles do vento, efecto este meteorolóxico co que o navegante ten que loitar cando lle é adverso, igual que o puño pechado simboliza a loita pola liberación dos pobos oprimidos. Esquivel, fillo de combarres funda nos anos setenta o Movemento de Paz e Xustiza e de non violencia de ideoloxía cristián inspirado nas ensinanzas pacifistas de Gandhi, este movemento declarase de parte dos probes, perseguidos, parias e famentos de Iberoamerica e basease na defensa dos dereitos humans e da democracia. O mesmo Esquivel foi encadeado, liberado e vixiado polos gobernos neofascistas marionetas do imperialismo norteamericano. No 1980 recibe o Premio Nobel da Paz, un millón de dólares, un ano de ilusións pola xuntanza das forzas democráticas e revolucionarias da esquerda salvadoreña nun intento de ofensiva para a toma do poder, como o fixera un ano antes a Fronte Sandinista en Nicaragua, casi alfabetizada pero acosada e agredida polos contras mercenarios o servizo da deshumanización norteamericana. O outro lado do océano, en Oslo, no seu discurso-oración dado no nemoroso acto da recollida,Esquivel,silencia a realidade e di que o home debe sementar coa man aberta non pudendo facelo co puño pechado reflexión inspirada na frase do seu mestre Mahatma Gandhi, que afirmaba que co puño pechado non se pode intercambiar un apertón de mans. Pois ben, man sempre aberta para o amigo e pechada para o inimigo a fin de contas Alfred Nobel foi o inventor da dinamita.

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 28-04-2009 17:20
# Ligazón permanente a este artigo
A canción




Non lembro con exactitude a primeira vez que a escoitei, pero si cando a tiven gravada nunha cinta para casette.Foi Fernando o madrileño quen a traves dun amigo, que por aqueles tempos tiña o privilexio de ter a posibilidade de gravar de disco a cinta quen me agasallou o Beggars Banquet en cinta.Anos despois seguiámola cantando decenas de veces Pepe o valenciano mais eu no club sway casi casi nun perfecto ingles.
Sympathy for the devil
The Rolling Stones-Sympathy for the devil
Rock&Roll Circus
Comentarios (0) - Categoría: Música - Publicado o 26-04-2009 10:13
# Ligazón permanente a este artigo
L

O día era soleado, a máquina sube a estreita estrada polos montes da Grovela, no alto de Ponte da Barca en terras do Limia. Os tres descendentes do Tarpán comen herbas na beira coa súa liberdade acostumada, a estrada estreitase máis , emprendese a loita polo territorio ocupado ou de ocupación, segundo se mire. Na máquina imos catro, ela pecha os ollos, eles os de atrás anglonizan ¡ qué guai !, avanza costa arriba empuxada por miles deles de vapor ou máis, e eles so tres cabalos ceibes, garranos, como son chamados en portugués, non ceden espazo, non levantan a mirada do seu almorzo, a partida de xadrez está a punto de rematar, a peza negra move e bate contra a máquina, a lata fúndese, fin, nin mate nin tan sequera enroque. Os efectos da accidental batalla foron percibidos despois de xantar, nin a alheira, embutido cristianizador, nin a dosificación do viño do Alentexo, evitaron a blasfemia do ateo, so reconfortado pola conservación dos cabalos célticos.
Logo o paseo polo río e as compras na área comercial, onde na pequena sección adicada a librería destacaba un de color amarelo cun elefante pintado en violeta, a curiosidade levoume a pesquisar no libro a páxina correspondente a cento dezanove da súa tradución española e conviñen que a próxima obra do autor learía en portugués, xa que dubido que os persoaxes de ensaio sobre a cegueira poderen ser tamén xordos no idioma orixinal, pero isto é cabalo doutra batalla.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-04-2009 22:49
# Ligazón permanente a este artigo
O sobre

Faltaban só tres días para chegar, díxomo o home o mesmo que me entregou un libriño coas instrucións, el vestía dunha maneira distinta os demais tripulantes, a maioría homes e nenos ían coa cabeza cuberta e as mulleres con longos vestidos onde as cores negras, grises e brancas compoñian as imaxes intermitentes dos meus sonos. Lin con atención e insistencia aquelas páxinas que facían alusión as maneiras de comportamento cidadán e recomendacións para facer doada a miña estancia no novo mundo, na vida nova. Pola noite non durmín, os temores e a ignorancia do meu destino eran os sostento da ansiedade que me impedía facelo. Dende a cuberta coas primeiras luces parecía comprendelo, atracamos pola mañá, moitos barcos e grúas, fumes e ruídos. Estaba en Bos Aires, nas Américas. Desembarquei e dirixinme detrás deles cara o hotel de inmigrantes; lera que podería estar alí ata que me desen o destino, namentres, tiven tempo de falar con outros viaxeiros e de circunstancias que como a miña quedaron lonxe. A eles como a min apresurábanos a ansia de ter un traballo. Aos dous días déronme un traballo de recadeiro dunha carnicería do barrio próxima o “corralito” onde puiden alugar unha cama que me permitiría descansar dás doce da noite ata as seis da mañá; o patrón chamábame “galleguito” como a tantos outros e dicíame que tivera sorte, sería porque outros con menos sorte durmían de pé co corpo sostido por uns coiros por debaixo dos ombreiros. Durmir de pé converteuse na obsesión dos meus sonos. Cando despertei fun remexer nunha maleta vella no faiado e atopei un sobre sen contido selado cun debuxo de un aeroplano e pensei que si despois de cen anos emigrara faríao polo aire e volvería o museo do inmigrante recreándome nos barrios onde eles emprenderon unha nova vida
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-03-2009 17:17
# Ligazón permanente a este artigo
Páxina 119



Só facendo uso dunha páxina do seu libro A viagem do Elefante, José Saramago, escribe este impresionante relato sobre a vaca galega.

Esta, si, foron doce días e doce noites nuns montes da Galiza, con frío, e choiva, e xeo, e lama, e pedras como navallas, e mato como uñas, e breves intervalos de descanso, e máis combates e ataques, e ouveos, e muxidos, a historia dunha vaca que se perdeu nos campos coa súa cría de leite, e veuse rodeada de lobos durante doce días e doce noites, e foi obrigada a defenderse e a defender o fillo, nunha longuísima batalla, a agonía de vivir no limiar da morte, un circulo de dentes, de fauces abertas, as arremetidas bruscas, as cornadas que non podían faltar, de ter que loitar por se mesma e por un animaliño que aínda non se podía valer, e tamén esos momentos en que o terneiro procuraba as tetas da nai, e mamaba lentamente, mentres os lobos achegábanse,có espiñazo tenso e as orellas aguzadas. Subhro respirou fondo e proseguiu.
O fin dos doce días a vaca foi atopada salva, máis o terneiro, e foron levados con triunfo para a aldea, nembargantes o conto non remata aquí, a cousa seguiu dous días máis, ó fin dos cales, porque se convirteu en vaca brava, porque aprendeu a defenderse, porque ninguén podía dominala ou aproximarselle, a vaca foi morta, matárona, non os lobos os que vencera durante doce días , senón os mesmos homes que a salvaran, talvez o propio dono, incapaz de comprender que, aprendendo a loitar, aquel antes conformado e pacífico animal non podería deterse nunca máis.


- 119 -
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-02-2009 23:16
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web