O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

1,5 m

Metro e medio a dereita ou metro e medio a esquerda ilumínao unha luz de pila, pero dende a terra o ceo, só o sol e a lúa teñen esa competencia. Cleóbulo, un dos sete sabios de Grecia (os7sabios) que gobernou Lindos, na illa de Rodas, ala polo ano 600 a de C, defendía o aforismo que dicía “aceptar a inxustiza non é unha virtude senón todo o contrario”. A maldade como concepto que vai en contra do xusto, forma dualidade co ben e ámbolos dous están integrados no ente do ser humano, polo que a desobediencia a unha lei inxusta que permite un beneficio a un cidadán a costas da perda de outro, escurecería o delito e converteríase nun premio para a espiritualidade, entendida como realización humana. Refraneando, non hai mal que por ben non veña, fai pensar nas oscilacións que o ser humano sufre durante a súa cíclica vida pero tamén en sentido relixioso pode ser entendido como un desafogo ante o mal. A Cleóbulo tamén se lle atribúe a máxima “ A moderación é o mellor ” pero claro, iso foi fai dous mil seiscentos anos, hoxe que o sabemos todo, prevalecen varias que serven de ensinanza para perpetuar a ignorancia,…! Que pasa Nen….Que che pego leite…que se senten cona…e iso doe…… tremenme as pernas….¿quen me pon a perna enriba para que non erga cabeza?….e outras. Eu sigo.
os7sabios
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-10-2009 16:22
# Ligazón permanente a este artigo
1959


1959 Annuntio vobis gaudium magnun.Habemus Meniño,habemos Kind of blue, habemus Jazz. Nacín con kind of blue, o disco máis importante do jazz e unha das grandes obras da música de tódolos tempos. O disco consta de cinco temas compostos e interpretados por Miles Davis, que para os non iniciados no jazz pode resultar difícil de escoitar, xa que esta composto con unha serie de improvisacións en escalas, chamadas modas, o cal da lugar a un desequilibrio auditivo que fai esquecerse da harmonía do tema. Pois para celebrar o noso cumpreanos vou contribuír a máis doada audición do disco baseándome no pé na porta, técnica de manipulación descrita por uns psicólogos franceses, que consiste en facer unha demanda pouco custosa que probablemente sexa ben aceptada, para posteriormente solicitar algo que de principio sería inaceptable. Escoita o primeiro tema varias veces, logo o segundo e así sucesivamente, para despois facelo de corrido e gozar desta obra de arte. ¿ cantas veces? Ah…. Un exame.

Comentarios (0) - Categoría: Música - Publicado o 30-08-2009 11:55
# Ligazón permanente a este artigo
O xílgaro colorín


Xílgaro Colorín

Ola cómo estás ?, ola, ola… soaría imitando a voz humana o xílgaro colorín si este foxe loro e tivera esta facultade, pero non era loro, era simplemente un xílgaro. Contábame Eulogio, un pamplonés residente en Motril, que o xílgaro colorín era fillo de nai canaria e que tan fino e adornado tiña o canto e tan limpa era a súa multicor plumaxe que foi envexa de todos os que o coñeceron. Peteiraba o xílgaro colorín dunha améndoa que era sostida na boca de María de los Angeles, muller e compañeira inseparable de Eulogio, e obedecía as ordes de limparse as patas con xesto coqueto. Definían os seus donos o xílgaro colorín como descarado e presumido. Un día visitaron a parella uns amigos da infancia e tan enfeitizados quedaron estes do trino e atributos do paxaro que, aínda sabendo que non ía ser doado afacerse a súa ausencia, agasallaron-llo os seus amigos. Emprendeu, o xílgaro colorín, o desterro do seu Motril natal, engaiolado, viaxou a un lugar de Grecia, privado da súa liberdade esencial e dos coidados dos seus agarimosos donos, pasou os derradeiros días en solo helénico, quizais o seu canto nunca foi máis.
O 27 de novembro de 1979 un aparello Mirage F1 despega da base aérea de Los Llanos (Albacete) ía como misión militar o encontro dun eco non identificado nos radares sobre os ceos de Motril. O piloto a través dos cascos escoitou no canal 11 da UHF unha misteriosa voz que dicía – Ola cómo estas?, ola, ola…Sería un loro colorín, colorado.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-08-2009 13:01
# Ligazón permanente a este artigo
En Defensa Propia



Un escornabois no seu estado de escaravello non vive máis dun mes, o carballo có alimenta pode facelo ata mil anos, pero o galego, idioma que nomea ámbolos dous, malia ser secularmente agredido, non morrerá nunca.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-07-2009 17:06
# Ligazón permanente a este artigo
Espantademos Versus Prozac

Camiñaba fai uns días co meu amigo Alfredo polo alto da Renda, no Xuviño, cando ollamos a beira da estrada unhas matas da herba de San Xoán, planta coñecida dende a antigüidade polas súas propiedades medicinais e xa recomendada por Hipócrates como remedio antiinflamatorio e refrescante. O hyperycum perforatum que así se nomea centificamente e unha das plantas que son mergulladas en auga na véspera de San Xoán, durante a noite das cacharelas, para perfumala e lavarnos pola maña con ela o fin de escorrentar do noso corpo os malos espíritos polo que tamén se a coñece como espantademos. En Galiza usase na medicina popular principalmente e case unicamente como cicatrizante de feridas, pero en Alemaña o seu uso como antidepresivo está moi difundido, iso si, con ríxidos controles sanitarios e a doses estandarizadas. Os espantademos poderían competir terapéuticamente cos antidepresivos industriais actuais, tipo prozac, previas investigacións, senón fora porque os intereses farmacéuticos basicamente norteamericanos, descubridores desta molécula, van por outro camiño, o do capital. En USA hai tanto hiperycum que a consideran unha herba mala, tan mala, tan mala que utilizan un escaravello do xénero chrysolina, que gusta de xantala, a modo de praga provocada para acadar o seu exterminio, por certo, este escaravello está protexido en UK, que menos para os aliados.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-06-2009 11:23
# Ligazón permanente a este artigo
Francis, Francisco

Francis e Francisco foron mariñeiros, un inglés do século XVI o servizo da raíña Isabel I de Inglaterra, a cal lle reportou abundantes riquezas a partires sobre todo dos saqueos das posesións españolas nás Américas , o outro español do século pasado o servizo do ditador Franco o quen lle gardou fidelidade, participando no levantamento militar contra a II República . Francis, corsario, navegou polas nosas costas no seu galeón Golden Hind e foi o almirante xefe da flota pirata que arrasou a ermida de San Frutuoso na illa de Tambo aló polo ano 1589, segundo conta a lenda, ano realidade si, no que foi derrotado e expulsado da cidade de A Coruña, lembranza para historia da heroína María Pita; foi nomeado sir pola súa raíña. Francisco, fascista, foi o primeiro comandante o mando do submarino Isaac Peral, de importante relevancia na guerra civil española, rebelde sublevado, almirante experto en submarinos, foi nomeado por Franco, Ministro de Marina dende 1945 ata 1951. Francis Drake, pirata para os españois e heroe para os ingleses ten unha estatua na súa honra en Plymouth, Inglaterra. Francisco Regalado é un dos trinta e cinco altos cargos do franquismo implicados en crímenes contra a humanidade no auto do 16 de outubro de 2008, na súa memoria ten unha rúa, que é avenida, no pobo de Combarro. Que sexa para o futuro, avenida Illa de Tambo, e que sirva para a eliminación total dos símbolos franquistas neste concello e en todo o Estado.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 02-06-2009 17:46
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro no cine

Son catro, a saber, as longametraxes do século pasado que utilizaron exteriores do pobo para a súa realización, dúas delas incluidas no que se chamaría “las gallegadas”, cine o servizo da propaganda e exaltación dos valores militares e relixiosos do Réxime. Mar Abierto (1946) e Botón de Ancla (1947) ámbalas dúas producidas por Cesáreo González e dirixidas por Ramón Torrado onde o parvo do pobo era representado por Xan das Bolas, tamén coñecido en provincias, por Xan das Canicas, que facía rir coa maneira de semellar os nosos fonemas os señoritos garda mariñas. El Hereje (1957) primeira película de Francisco Borja Moro ( só faría tres) co argumento unitemático do crucifixo e da fe, onde sería interesante recuperar todo o plástico sobrante dos planos, xa que se recrea con sobras nas paixases e nas rúas de Combarro, hoxe un documento histórico. A cuarta, Los Caballeros del Botón de Ancla (1972) é un remake da segunda, que despois de vinte e cinco anos era xa considerada un clásico do cine español, Peirallo (Xan) agora é Trinquete (Gila) iso si en cor. Bolas por Pelouros…Truco, Máis , Máis, Pé, Pasas, e Güa.
....perdeches algunha cousa? O devala-la seca é doado atopalo.....
Comentarios (2) - Categoría: Combarro - Publicado o 16-05-2009 18:55
# Ligazón permanente a este artigo
ROCASBO

Xa está aquí o monumento a memoria, de controvertido emplazamento pero de importante significación e interes cultural para a comarca. O monumento é un proxecto do arquitecto e escultor arxentino Adolfo Pérez Esquivel e do concello de Poio adicado a emigración e a tres persoeiros craves na historia de Galiza, unha muller de nome Rosalia e dous homes apelidados Castelao e Bóveda. Componse dunhas esculturas graníticas que rodean a unha cerámica central sobre unha base figurada da rosa dos ventos, que como o seu nome indica simboliza tódolos rumbos posibles do vento, efecto este meteorolóxico co que o navegante ten que loitar cando lle é adverso, igual que o puño pechado simboliza a loita pola liberación dos pobos oprimidos. Esquivel, fillo de combarres funda nos anos setenta o Movemento de Paz e Xustiza e de non violencia de ideoloxía cristián inspirado nas ensinanzas pacifistas de Gandhi, este movemento declarase de parte dos probes, perseguidos, parias e famentos de Iberoamerica e basease na defensa dos dereitos humans e da democracia. O mesmo Esquivel foi encadeado, liberado e vixiado polos gobernos neofascistas marionetas do imperialismo norteamericano. No 1980 recibe o Premio Nobel da Paz, un millón de dólares, un ano de ilusións pola xuntanza das forzas democráticas e revolucionarias da esquerda salvadoreña nun intento de ofensiva para a toma do poder, como o fixera un ano antes a Fronte Sandinista en Nicaragua, casi alfabetizada pero acosada e agredida polos contras mercenarios o servizo da deshumanización norteamericana. O outro lado do océano, en Oslo, no seu discurso-oración dado no nemoroso acto da recollida,Esquivel,silencia a realidade e di que o home debe sementar coa man aberta non pudendo facelo co puño pechado reflexión inspirada na frase do seu mestre Mahatma Gandhi, que afirmaba que co puño pechado non se pode intercambiar un apertón de mans. Pois ben, man sempre aberta para o amigo e pechada para o inimigo a fin de contas Alfred Nobel foi o inventor da dinamita.

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 28-04-2009 17:20
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web