O pé da porta


A pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Manuel Castro Gil

Praza de San Roque.Combarro.
Augaforte.Manuel Castro Gil


Manuel Castro Gil, nado en Lugo o 20 de xaneiro de 1891 e finado en Madrid en 1961, foi un gravador e pintor galego.
Fillo do arquiveiro do concello de Lugo, iniciou os estudos de debuxo como alumno de Manuel Fole. En 1907 trasladouse a Madrid para estudar na Escola de Belas Artes de San Fernando, grazas a unha bolsa lle concedeu a Deputación de Lugo. Na Escola de San Fernando foi discípulo de Ferrant, Vera, Muñoz Degrain e Moreno Carbonero. Recibiu leccións de gravado de Carlos Verger e Esteve Botey. Colaborou en publicacións periódicas da época como Blanco y Negro e La Esfera. Asistiu aos parladoiros literarios de Valle Inclán e Ramón Gómez de la Serna. Participou na Exposición Rexional de Galicia de 1917 con varias paisaxes ao óleo. Ingresou no cadro de persoal da Fabrica de Moeda. A Junta para Ampliación de Estudios concedeulle unha bolsa para viaxar a París, onde realizou unha exposición. Obtivo a medalla na Exposición Nacional de Bellas Artes de 1930. Expuxo en Nova York, México, A Habana, Buenos Aires. Foi director artístico da revista Galicia en Madrid. En 1934 foi nomeado profesor da Escola Nacional de Artes Gráficas. GALIPEDIA
Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 05-03-2016 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
Francisco LLorens

"Os hórreos" Francisco LLorens (foto de M. Moreno)

Francisco Llorens Díaz (A Coruña 1874-Madrid 1948), profesor, pintor e debuxante, está considerado como o primeiro paisaxista galego da Historia da Arte.
Compaxinou a súa carreira comercial cos estudos na Escola de Artes e Oficios de A Coruña, onde foi alumno do pintor de escenas castrenses Román Navarro. Decidido finalmente pola pintura, a Madrid, para acudir á Escola de Belas Artes de San Fernando, sendo alumno de Carlos de Haes. Completou a súa formación no taller de Joaquín Sorolla, entre 1863 e 1927. Despois viaxou a Roma, Bélxica, Holanda e París, onde quedou seducido por Cézanne e os impresionistas. O seu regreso, instalouse en A Coruña, participando nas Exposicións Nacionais de Belas Artes. A Guerra Civil sorprendeuno en Madrid e trasladouse a Valencia co Goberno republicano. Ao finalizar a guerra, alternou a súa residencia entre A Coruña e Madrid, onde foi nomeado, en 1943, académico numerario da Real Academia de San Fernando. Tamén foi socio de honor da Academia de Belas Artes e da Real Academia Galega. Hai obras súas en diversas institucións e museos galegos. Faleceu o 11 de febreiro de 1948 en Madrid, onde foi soterrado xunto a súa dona, mais os restos de ambos foron trasladados posteriormente polo concello de A Coruña ao cemiterio de San Amaro.
A finais da primeira década do século pasado foi cando pasou unha tempada na ría de Pontevedra e a esta época pertencen "Os hórreos" ,"Unha moza de Combarro" e "O cristo da Renda"; estás dúas últimas adquiridas pola señora de Arce, unha distinguida dama arxentina.
Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 05-02-2016 18:39
# Ligazón permanente a este artigo
Yo amo a Galicia como el que más

“Yo amo a Galicia como el que más” Velaquí o tópico o clixé, a frase estereotipada conque tódolos malos galegos queren disimular a súa falla de conciencia patriótica.
Cando un señor calquera ceiba estas verbas hipócritas: “Yo amo a Galicia como el que más” é seguro que, de palabra, de pensamento ou de obra, vai cometer unha traizón contra da súa Terra.
As verbas “Yo amo a Galicia como el que más” denuncian ao verdadeiro galeguista, a presencia indubidable dun inimigo de Galicia.
Agora coma sempre, pero máis neste instante álxido e cheo de perigo, está aberta a loita entre nós e os “ aman a Galicia como el que más”
O centralismo ten o preito perdido en Cataluña e máis en Vasconia, pode que o perda tamén en Andalucía. Non pode por menos de acugular todo o seu esforzo en Galiza, única esperanza que xa lle queda. Para vergoña nosa,aínda pode contar aquí o centralismo con fundadas esperanzas: conta con un só home, cos que "aman a Galicia como el que más" . A loita está aberta; se triunfamos nós, a verdade farase patente e os que " aman a Galicia como el que más"ficarán expostos a eternal vergoña. Se triunfan eles, como pode acontecer, nós teremos a conciencia do deber cumprido, e eles, os hipócritas, os descastados, seguirán amando a unha Galiza probe,humildosa, esquecida, sen liberdade, sen dignidade, sen prosperidade.
Galiza morrerá para sempre afogada polos que " aman a Galicia como el que más"
VICENTE RISCO
Comentarios (1) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 11-12-2015 17:04
# Ligazón permanente a este artigo
Historia dunha fotografía.Virxilio Vieitez (Forcarei 1930 - 2008)

A nai encarga un retrato a Virxilio para enviarlle o seu fillo emigrado en América, confirmando así o recibo do agasallo deste, a radio, a vez que lle expresa a soidade e que o bota en falla. O fotógrafo ordea muller pasar o brazo polo respaldo da cadeira a modo de abrazo, creando unha simbioses radio-fillo. A maxia acaba de ser creada.

Esta foto despertou en Keta, a súa filla menor,o interese polo arquivo de seu pai e intentou sen éxito que as institucións se interesaran por unha exposición para dar a coñecer a obra de Virxilio. Aínda así, Keta ampliou un centenar de fotografías para realizar unha exposición comarcal en Soutelo de Montes,de onde é oriúndo Virxilio, anunciándoa con carteis suxeitos os postes da luz da estrada. Foi a casualidade que Manuel Sendón do Centro de Estudios Fotográficos de Vigo se detivera diante dun dese carteis. A maxia acaba de ser descuberta.
Manuel Sedón xunto con Xosé Luís Suárez Canal foron os que demostraron verdadeiro interese pola obra de Virxilio Vieitez integrándoa na VIII edición da Foto-bienal en Vigo no 1998. A maxia comezaría a ser coñecida internacionalmente.
Virxilio foi un retratista rural, nunca se considerou un artista. Era un fotógrafo por encargo, non facía serie de fotografías, senón que retrataba aquelo que lle ían a pagar, engrosando un arquivo na súa totalidade.

Nos anos 60 e 70, nas vilas e pobos de Galicia, traballaban como fotógrafos homes da mesma condición que Virxilio. Son exemplos próximos: Alfonso "O escaravello" de Dorrón, Florentino de Combarro, Manolo Estevez de Raxó, Gerardo e Olimpio de Sanxenxo. Cos dous primeiros tiven a inquedanza de preguntarlle antes de que falecesen polos seus vellos clixés. Non os conservaron. Aínda que nunca se dedicou a fotografia por encargo, non podo deixar de mencionar a Francisco Vidal veciño de Combarro, autentico impulsor do audiovisual e autor dun arquivo fotográfico da zona da máxima importancia.

Biografia de Virxilio Vieitez
Galeria de fotos. Retratos rurais. Virxilio Vieitez
Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 04-10-2014 19:06
# Ligazón permanente a este artigo
Emilio Fernández Rodal


Fernández Rodal naceu en Cangas, e trasládase coa súa familia a Vigo con trece anos por mor do nomeamento do seu pai como director das Escolas Nieto. Na adolescencia, con catorce anos, comeza os seus estudos artísticos na Escola de Artes e Oficios de Vigo baixo a titoría do profesor de debuxo Maximiliano Vidales.

Pronto comezou a desenvolver as súas inquietudes artísticas colaborando co grupo formado ao redor do I Salón de Primavera de Vigo e a concesión da primeira bolsa de estudos outorgada pola Deputación de Pontevedra con 19 anos. Tras unha primeira etapa de formación na Escola de Belas Artes de Madrid, retornou a Vigo e comezou a desenvolver a súa carreira artística coa primeira exposición individual no ano 1932.

O servizo militar en África nos anos 1933-34 e o comezo dos seus estudos de Maxisterio traerían un período de certa inactividade pictórica que se acentuaría co período de preparación da oposición para o corpo de Maxisterio e o estalido da Guerra Civil. Tras o parón da contenda militar consegue a praza de Bibliotecario municipal en Vigo (1946), que co tempo compaxinou coa de Técnico de Cultura e Arte do Concello de Vigo. A partires de mediados dos anos 40 do século pasado desenvolveu con certa regularidade a súa actividade artística na que destacou como retratista.

Tamén cabe subliñar a súa participación activa na dinamización cultural da cidade coa participación nos grupos artísticos da Vigo, como a Sociedade Amigos del Arte de Vigo, as tertulias artísticas do café Tropical ou o Derby, a recuperación da Batalla das Flores (1961) xunto a Maximino Fernández, ou a Exposición de Artistas Noveles (1961) cos seus compañeiros de xeración.

En abril de 2013 realizouse a primeira exposición retrospectiva na Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo, cuxo comisario foi José Luis Mateo Álvarez.
Máis información de Emilio Fernández Rodal
Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 30-08-2014 18:55
# Ligazón permanente a este artigo
Dionisio Tasende

Dionisio Tasende 1989,Foto:José Caruncho



Un ollar lixeiro polo catálogo perfectamente coordinadao e editado pola CGAI como limiar á recomendada asistencia da exposición que deste fotógrafo estase a realizar no Museo de Belas Artes da Coruña.

Cultura e Educación divulga a obra fotográfica de Dionisio Tasende cunha exposición do CGAI no Museo de Belas Artes da Coruña
Baixo o título ‘Dionisio Tasende. De homes... e mulleres’, a mostra abriuse ao público con 81 imaxes en branco e negro tomadas en Galicia entre 1955 e 1979
Comisariada polo tamén fotógrafo José Caruncho, conforma unha completa retrospectiva do artista coruñés a través dos seus retratos e da captación de escenas da vida cotiá
A Consellería, a través do Centro Galego das Artes da Imaxe, contribúe á difusión e posta en valor de Tasende, recoñecido internacionalmente como un dos grandes fotógrafos do século XX

Máis sobre a Exposición de Dionisio Tasende en http://www.cgai.org/index.php?seccion=exposicion_info_general.php&id_exposicion=80&anyo_busqueda=2014
CGAI.ORG
Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 01-05-2014 19:32
# Ligazón permanente a este artigo
Paco de Lucia

Morreu mentres xogaba cos seus nunha praia de Cancún. O mestre da guitarra española renovou e difundiu o flamenco xunto con Camarón de la Isla por todo o mundo e tocou man a man con músicos como Chick Corea, Jhon McLaughin, Al di Meola, Carlos Santana e outros. Se a morte deixara elixir sería na súa Alxeciras cuns peixiños, un viño oloroso e a guitarra na alma. DEP.
Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 28-02-2014 18:05
# Ligazón permanente a este artigo
Morreu Madiba

Sempre parece imposible ata que se fai NM






Nelson Mandela na Wiki
Centre of Memory Nelson Mandela
Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 05-12-2013 23:54
# Ligazón permanente a este artigo
[1] 2 [3]
© by Abertal

clocks for websitecontadores web