O pé da porta


A pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Combarro nas tarxetas postais I

Postal Color CYP
Faenas de pesca no peirao. Anos 50.

Antonio Campañá i Brándanas (Arabices, 1906 - Barcelona, 1989) iníciase na fotografía con tan só dezaseis anos, e pronto anuncia a venda dos seus traballos a catro pesetas media ducia de positivados e doce a seis pesetas. Influído especialmente por Claudi Carbonell (Barcelona, 1891-1970) desarrolla o pictorialismo e perfecciona a técnica do bromóleo. Vinculado ao mundo do xornalismo traballou para El Día Gráfico, Vida Deportiva, Dicen,( do que foi co-fundador en 1950) ou La Vanguardia, onde colaborou como fotógrafo durante máis de corenta anos, primeiramente como reporteiro gráfico no bando republicano da Guerra Civil na que plasmou escenas importantísimas da contenda e posteriormente dedicouse ao reportaxe de carácter técnico e histórico.
Foi membro da Agrupación Fotográfica de Catalunya desde 1928. En 1939 figura en el «The American Annual of Photography» como un dos fotógrafos máis prolíficos do ano.Foi fotógrafo oficial de SEAT (Sociedade Española de Automóbiles de Turismo) dende 1950.
En canto a Joan Puig Ferrán, ( Bellanes,Lleida 1904 - Barcelona 1982) Aos vinte anos comezou a publicar en El País así como a colaborar con outros xornais da época, nacionais e internacionais. Realizou reportaxes fotográficos para a Exposición Internacional de 1929 e traballou no campo da fotografía documental. En 1934 fundou a axencia Garfinform para o intercambio de material gráfico con axencias estranxeiras. Como reporteiro durante a Guerra Civil, publicou traballos nos suplementos gráficos de La Vanguardia e a partir de 1945 comezou a traballar en exclusiva a fotografía industrial. En 1952 asóciase con Antoni Campañá e Joan Trouchot para editar tarxetas postais turísticas. A empresa chamábase Postales Color CYP.
A mediados dos anos 70 os dous amigos e socios deciden dividir o negocio, de tal forma que os fillos de Campañá continúan coa edición de postais da zona dos Perineos, a costa levantina, dende Barcelona ata o sur da provincia de Alicante, as Canarias e a illa de Ibiza; pola súa parte, o fillo de Joan Puig, Andrés Puig Vicente, centrase na edición de postais de Barcelona, a Costa Brava e a illa de Menorca.
Edicións A. Campañá continúa en mans de Margarita Campañá, filla de Antonio Campañá dedicándose á edición de postais e libros no número 28 da rúa Alcalde de Móstoles, Barcelona. A empresa da familia Puig en 1986 xunto a Miguel Abadías e Miguel Fuster se convértese en PIC (Postales Internacional Color), en 1992 Abadías e Fuster mércanlle a súa parte a Andrés Puig e continúan coa edición de tarxetas postais.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 04-01-2016 18:04
# Ligazón permanente a este artigo
A Rúa 1948

Entre os fotografos profesionais da postguerra española que captaron o tipismo das casas, hórreos, embarcacións e rúas de Combarro para espallar a súa importancia como conxunto etnográfico foi Juan Pando.

Juan Miguel Pando Barrero (Madrid 1915-1992) foi un fotógrafo español que iniciou unha nova forma de reporterismo de guerra. Discípulo de Mariano Moreno, coñecido fotógrafo madrileño, foi contratado pola axencia Associated Press, para a que traballou en exclusiva, realizando magníficas fotografías durante a Guerra Civil, que foron publicadas no ABC de Madrid y nos xornais Ahora e La Voz.
Terminada a guerra, Pando fundou una axencia gráfica que levou o seu nome, na que encontraron traballo algúns profesionais da prensa perseguidos nesa época. Ao concluír a II Guerra Mundial, volveu Pando a súa traxectoria artística, que ampliou coa industrial e publicitaria. En vida foi máis coñecido pola súa labor como fotógrafo de arquitectura, arte e industria que pola extraordinaria labor etnográfica, monumentalista y paisaxística.
Pando no publicou ningún libro y só montou unha gran exposición: «Fotografía, Luz y Vida», en 1968. Seu arquivo, ampliado cos traballos do seu fillo, foi adquirido polo Estado en 2003 consérvase no Instituto do Patrimonio Cultural de España, no Árquivo Pando, con sede en Madrid e constitúe unha dos principais testemuñas gráficas de España entre 1936 e 1993; e de Marrocos entre 1949 e 1977. Juan Pando estivo en Galicia no ano 1948.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 01-12-2015 09:10
# Ligazón permanente a este artigo
Oronoz

Combarro. Pontevedra. Anos 60
Arquivo Oronoz
ORONOZ
Juan Antonio Fernández-Oronoz Nieto,naceu en Girona no 1933, fillo do fotógrafo Juan Fernández Oronoz (1904-----). Percorreu España realizando traballos por encargo para a firma Mas de Barcelona e a editorial Espasa-Calpe de Madrid.
Os negativos en branco e negro captados naquela etapa constitúen hoxe unha colección de gran valor documental. Suman máis de 100.000 unidades de temática diversa, predominando as paisaxes urbanos e rurais, monumentos e tipos populares, ademais dun conxunto de tomas que son importantes para o estudo da imaxe publicitaria de dúas décadas. A principios dos anos sesenta comezou a traballar a cor, formando un dos primeiros arquivos de diapositivas.
O fondo actual do arquivo Oronoz aproxímase as 150.000 diapositivas en diversos formatos.



https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1684356825183874&set=a.1406250182994541.1073741828.100008287178387&type=3&theater
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 09-11-2015 23:40
# Ligazón permanente a este artigo
SOS Combarro

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 05-11-2015 22:24
# Ligazón permanente a este artigo
Os Gaiteiros de Soutelo en Combarro

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 05-10-2015 22:43
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro no "Estampas de Galicia"

Estampas de Galicia foi un proxecto fotográfico de Luís Ksado (Ávila 1888-Ourense 1972) editado en 1936, que consistía nunha colección de 405 imaxes en formato de cromos para pegar nun álbum .Editáronse 10.000 exemplares que alcanzaron unha gran difusión en poucos meses. Os cromos conseguíanse mediante uns vales que se entregaban ao facer compras en ultramariños e tendas varias. O proxecto que avistaba a consecución de máis álbums e a distribución a outros países, de aí que na portada poña álbum nº 1, foi truncado polo incursión do fascismo e a consecuente guerra civil. Estampas de Galicia enxalza a riqueza etnográfica, monumental e paisaxística da nosa terra sendo un documento importantísimo do noso patrimonio fotográfico.
Dos 405 cromos, 5 corresponden a Combarro. Son os 5,6,7,8 e 9 da serie 25 compartida con Pontecesures.(expostos na foto superior xunto coa portada do álbum)
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 02-09-2015 20:39
# Ligazón permanente a este artigo
A Entallada na Seca


A entallada é unha arte de pesca coa que se faenaba dende os meses de maio a setembro, pero eran xuño e xullo os meses máis frecuentes. Practicábase esta arte en marismas e enseadas de pouco desnivel ao fin de abarcar unha superficie máis ampla. Na cabeza da Ría de Pontevedra existían estes lugares, entre os principais estaban a Seca de Santa Clara e o da Santiña, ambos desaparecidos por modernas obras, tamén o de Lourizan e o dos Praceres ou Quitapesares. Pero a máis importante foi a da Seca , de Combarro, baixo o convento de Poio Grande, antes de beneditinos e agora de mercedarios.

O Atallo ou Entallada formase entre dous puntos equidistantes a uns 750 metros e arranca dunhas árbores a xunto a cruz de pedra de Labarcán e termina cruzando a Illa das Ratas, nunhas árbores ou rochas pertencentes a Campelo. Nos primeiros tempos solíase botar o antevéspera das festas de San Xoán e San Bieito, e as veces nas festas de San Pedro.

A posición do sitio ou Posta tomábase presentándose alí un barco con rede e durante tres días só podía pescar o primeiro que chegaba, posteriormente, sobre o ano 1915, xa se pedían permisos as Autoridades de Mariña.
O arte componse de 6o pezas de rede de 9 a 10 brazas da largo cada unha por 2,5 de alto con mallas, chouso ou laso (ríxido ou frouxo), estreito ou ancho, de entre 10 a 19 mallas ou claros en palmo ou cuarta. Os panos das pezas fanse ou proceden doutras artes
"Amistóranse" ou cósense as pezas unindo os seus bordes; amarrase o conxunto con dous fortes cabos chamadas trallas ou relingas. A superior a da cortiza e a inferior a da pedreira ou chumbeira. No centro leva 1 ou 2 vituróns, ou sexa, uns copes ou sacos acoplados a rede principal, de unhas dúas brazas de largo e cunha xareta na boca.
Sabedores de que os muxes buscan comida pola zona, o véspera, avísanse aos mariñeiros dos portos que acostuman en participar na entallada. Envíase o barco e as redes a Posta. Ao día seguinte, a ?hora de rir a alba? , como din as antigas Ordenanzas do Gremio de Mareantes concorren os demais mariñeiros con botes, gamelas, redes, varais, cabos e estacas.
Xa reunidos, en baixamar, dedícanse a unir as pezas, colocar os vituróns e a repoñer as pedras pandulleiras que quedaren de anos ou séculos anteriores, unhas desaparecidas, outras enterradas ou cubertas pola area e todas forman como uns pasos en liña a través do mar.

Bótanse as redes fora dos barcos e lévanse nun carro de bois ou nos varais sobre os ombros, vanse deixando caer ao lado das pandulleiras o longo da praia e colócanse as trallas e o conxunto en forma de rolo ponse debaixo das pandulleiras de forma que quede ben suxeita a tralla inferior e algo o corpo da rede e a tralla superior. Os extremos deste conxunto amárranse composto por ambas trallas, amárranse as árbores ou as rochas. Os barcos quedan en seco e baleiros. Nisto consiste a primeira parte da faena trala cal os mariñeiros retíranse a almorzar e descansar.

Ao subir a marea acoden os peixes a comer e gozar da maior temperatura da auga e o momento de recorrer a liña da entallada cos barcos dando pequenos tiróns co fin de liberara a tralla superior e o corpo da rede, coidando de que a tralla inferior continúe ben suxeita ao fondo; constituíndo así o tabique que impidirá saír aos peixes entrados. Para impedir que os peixes salten por riba da rede, colócanse os varais atados en cruz, cravados no fondo e por parellas a un lado e a outro da arte e sobre a atadura sostense a tralla superior, quedando así como un metro sobre o nivel do mar. Esto chámase ?aforquetar coas xangadas?
E por temor as correntes, os imprevistos augacentos, colócanse estais e dicir cabos dobres que por un extremo amárranse a pequenas estacas fixas na area e polo outro as distintas trallas. Tamén colócanse cabos que van dun lado a outro da arte para asegurar a estabilidade da tralla superior. Os extremos suxetanse a fortes estacóns. Para o mesmo obxecto utilízanse os risóns dos barcos cos seus respectivos cabos.A entallada xa quedou pegada.

A terceira e última faena consiste en vixiar dende os barcos e dende terra a entallada por si algunha acumulación de algas fan forza contra a rede ou algún imprevisto movemento de pedras que puidera comprometer o éxito. Segue a baixar a marea, os muxes intentan atravesar a rede, moitos quedan nos viruróns, estes son erguidos e volteados os copes, previa abertura da xareta, dentro das embarcacións. Na baixamar e o momento de máxima animación, dende os lugares circundantes acude a xente a praia descalzos e arremangados armados de paus para matar aos muxes coa intención de levar algún aínda que sexa agachado.Voces,berros,xuramentos, empuxóns, é un ir e vir pola praia sobre todo nas zonas onde queda algo de auga, buscando cos pés as camas das sollas e dos chocos. Pouco a pouco vaise recollendo o peixe que queda ao lado da rede e levase aos barcos próximos. A clase de peixe recollido son muxes nas súas diferentes variedades denominadas como de albores de pinta amarela na cabeza; negróns de lombo escuro; galudos e atens, que son os que máis saltan; tamén algunhas rabalizas, chocos e sollas.
Só falta desamarrar as pezas, recoller as redes e transportalas da mesma maneira aos barcos, xunto cos varais, trallas,estais e rizóns para coller rumbo os portos respectivos. A xente próxima regresa a pé.
A operación non se realiza ata dentro de días xa que onde se botou ou pegou a entallada quedan limos e fresquío dos peixes a baterse entre eles, pudendo isto alertar os peixes.
Si a Entallada foi organizada polos mariñeiros da Moureira, son encargadas as mulleres dos patróns, As Amas, da venda do peixe. O produto repártese da seguinte maneira: cada mariñeiro unha parte, cada bote ou lancha outra, cada chalana ou gamela, media;cada pano de rede, media; cada viturón, tres cuartas partes; o home do carro de bois e os axudantes que contribuíron ao lance,dáselles unha parte de peixe máis grande ou pequena segundo a cantidade tomada, o bastante como para unha caldeirada.Os da Moureira tamén fan caldeirada nunha casa ou na taberna despois de desamarrar e secar as pezas, levalas a súas respectivas adegas e de recoller e repartir os varais, cabos etc..a seus donos. Na entallada en Combarro había personaxes con alcumes como ?O Maleta? ou ? Salgueiro o torto? que tiñan fama de mal augueiros cando participan nela.

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 06-08-2015 18:38
# Ligazón permanente a este artigo
Descricións combarresas I

Si a pluma de D. Ramón Otero Pedrayo na súa Guia de Galicia (1926),representa a máxima exaltación descritiva de Combarro como pobo; pareceume non menos importante a realizada por Carlos Martínez Barbeito na guia chamada Galicia (1957) de editorial Destino, ilustrada por Ramón Dimas.

"Na mesma marxe norte da ría, hai un pobo, Combarro, no que unha inspiración anxélica parece que guiou a man de campesiños e mariñeiros que trazaron as súas rúas e construíron as súas casas. Pedra e cal, en perfecta harmonía, logran uns efectos inesperados de graza única. Patíns,balaustradas, soportais, balcóns,galerías desarróllanse acorde cunha movida liña barroca, do máis autóctono, espontáneo e popular barroquismo; o mesmo trazado das pequenas rúas irregulares, congostras, pavimentadas algunhas , con grandes pedras, acredita un instinto de beleza que obriga a quitarse o sombreiro aos petulantes arquitectos que se desfollan sobre os tratados e as láminas. Un elemento de singular poder decorativo proporciónano os graciosos hórreos na mesma beira do mar. Poucas veces o arte popular chegara alcanzar tales cumes de intuitivo bo gusto. Toda a mariñeira e campesiña vila, transcendida do olor a pino,a mariscos e algas, atrae con un encanto irresistible".
Traducido do orixinal en español. Foto: Redeira. Ramón Dimas
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 14-07-2015 17:40
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [3] [4] [5] 6 [7] [8] [9] ... [11]
© by Abertal

clocks for websitecontadores web

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0