O pé da porta


A pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Renda vs Rueda


O óleo de Francisco LLoréns que debería chamarse "O Cristo de Renda" en vez de "O Cristo de Rueda" atendendo a inscrición "A DOM DE RENDA AÑO 1727" que se atopa no cruceiro ao que fai referencia o cadro

Escolma dunha crónica de José Lesta Meis sobre o pintor Francisco Lloréns, o poeta da paisaxe.
...Dixérase que a Nosa Terra, celosa das súas marabillas, non as ensina máis que aos seus. Aos que en ela naceron e no seu regazo soñaron.
Por iso ten que ser galego ou vivir aquí moitos anos, queréndoa, o artista que desexa interpretala. A nosa Galiza hai que conquistala con amor, para que se entregue aos ollos forasteiros. Por iso, Sorolla e outros desesperaron da súa conquista. Non é para chegar, ver e facer. E para vivir nela, estudala e seguila nos seus caprichos. E para saír varios días co cabalete e os pinceis e volver sen facer nada. E para desfacer nunha hora o que era labor de varios días. E volta a comezar. Sempre con calma. Sempre con gusto. Sempre con amor. Isto só o pode facer quen leve na alma o sentimento íntimo de que chegará o momento de que a "gran coqueta", convencida que a queren e a buscan, entréguese.
A Francisco LLoréns, ofréceselle todo o seu esplendor emotivo, en toda a súa exaltación estética. Diante do seu cabalete insigne pon as súas mellores galas, gozando verse tan ben comprendida, tan ben interpretada, tan ben sentida...

Eco de Galicia : revista ilustrada e de información da colonia galega en Cuba: Ano VII Número 180 - 1922 decembro 3

Xosé Francisco Lesta Meis, nado en Eirís de Arriba (Oza, A Coruña) o 16 de marzo de 1887 e finado en Eirís de Abaixo o 22 de decembro de 1930, foi un escritor e xornalista galego, vencellado aos intelectuais da Xeración Nós e aos escritores relacionados coas Irmandades da Fala.
Francisco LLoréns
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 21-08-2020 17:44
# Ligazón permanente a este artigo
Fotogramas "Los Pueblos" 1995

Enlace a Facebook:

https://www.facebook.com/opedaporta.blogoteca/posts/2468161336803415
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 18-07-2020 11:02
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro, un pobo pantasma


As rúas e prazas das grandes cidades do mundo, móstranse baleiras no vídeo promocional "Living In A Ghost Town," a última composición de Mick Jagger e Keith Richard, creada nestes días. O novo éxito discográfico dos Rolling Stones emerxe inspirado na pandemia e o necesario confinamento. Tamén nos pobos pequenos vivimos coas pantasmas....Este é o tema...
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 06-05-2020 16:39
# Ligazón permanente a este artigo
A Praza da Fonte e A Rúa

A Praza da Fonte e A Rúa, imaxes de Combarro, incluídas entre as 2094 fotografías do álbum de cromos "España y la América Latina".
O álbum foi editado en Habana, Cuba, nos anos 30 pola empresa Henry Clay and Bock & Co, LTD, creada esta, da fusión das compañías americanas e inglesas de tabacos. A compañía trasladou a produción de cigarros de Cuba a Trenton (Nova Jersey) en 1932 despois dunha folga na fábrica cubana e para evitar aranceis elevados. As marcas producidas na planta incluíron a Henry Clay, Bock, La Corona e Village Brands, entre outras, e Winston Churchill era un dos seus clientes fieis. No seu apoxeo na década dos 30, a compañía produzo unha cuarta parte do mercado de cigarros finos nos Estados Unidos, con 3000 operarios na planta de Trenton. A fábrica pechou en 1967 e a produción trasladouse a Pensilvania. O edificio foi agregado ao Rexistro Nacional de Lugares Históricos o 12 de xuño de 1979, convertíndose en apartamentos na década dos 1980.
"España y la América Latina" foi impreso por "Imp. Fernández Solana y CA., Mercaderes 22.- Habana". Ten unhas dimensións de 28 x 36 cm e en tódalas páxinas ten impresa a firma "Susini" e a frase "El cigarro sin rival". Contén 2094 cromos impresos en ocogravado de 48 x 65 mm de tamaño e en cada un, na parte traseira pódese ler o número de serie, e as frases, "postal para el álbum España y la América Latina" ademais de "Obsequio de Henry Clay and Bock & Co, LTD para sus favorecedores".
Esta idea de agasallar cromos aos seus "favorecedores", e dicir, os fumadores, foi de José Luis Susini, fabricante dos cigarros "La Honradez", iniciada no ano 1865 prolongaríase ata finais da segunda guerra mundial. A colección dos cromos en álbums converteuse nunha atractiva e tamén instrutiva moda que interesaban tanto os fumadores como os non fumadores, sobre todo as mulleres e os nenos que gozaban engadindo cromos a súa colección e trocándoos por outros, se os tiñan repetidos. Esta nova e popular propaganda foi imitada por outras fábricas cubanas e estranxeiras non só de cigarros se non tamén de chocolate, xabóns e outros produtos de consumo.

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 21-03-2020 23:51
# Ligazón permanente a este artigo
Por tierras de Galicia. Combarro

A primeira vez que se publicou este artigo de Valentín Paz Andrade, foi na revista coruñesa "Vida" en agosto de 1920, cuxa redacción e administración atopábase na rúa Real 49 e Jacobo Casal era o director xerente. Posteriormente publicaríase no Diario de Pontevedra o 21 de setembro de 1920 e xa tres anos despois o 27 de setembro de 1923 no xornal "Galicia". Dato que non se recolle na propia web institucional que esquece esa primeira edición.

Este é o texto:

Combarro se asienta en una rada de la ría, sobre una suave jiba de la costa. Tiene un alma humildosa y sentimental, gemela del alma de Santillana del Mar. Combarro adormecido en un plácido quietismo, vive la añoranza ...de los tiempos dorados, cuando eran prodigamente fecundas las entrañas del oceano litoral y las levas emigratorias devolvían a la tierra, trocado en oro, el sudor que sus hijos destilaron en suelos transmarinos.

Combarro es acaso el pueblecito de pescadores más pintoresco e interesante, de más eficacia sugeridora, de más intenso colorido local del mundo. Apiñadas a uno y otro lado de las estrechas y sinuosas callejas -en las que sólo muy de tarde en tarde se siente el latido de la circulación humana,- casas envejecidas de un solo piso, abiertas en el frontal por un portón y dos o tres ventanales que dan a un ancho y franco balcón corrido, que vuela sobre un par de columnas formando soportal, siempre independiente de los de viviendas adyacentes. Acaso, para el acceso al piso, se adosa al muro jabelgado, ancha escalera de piedra, protegida, al igual que el patín, de robusta balaustrada tallada en granito.

Las rúas, reptantes, angulosas, accidentadas, parten de mezquimas plazuelas, donde un crucero se yergue solitario para confluir en el atrio parroquial. Las térreas llantas de los carros de bueyes en el ir y venir cargados a las leiras, cavaron en la roca viva hondos relejes, que canalizan el agua hacia la playa, los días en que el cielo llora.

En los breves saledizos, sin árboles, ni flores, los hórreos espatarrados sobre seis pies derechos, “canastro” tejido de gruesas mimbres y tejado pajizo, con una cruz sobre el postigo por donde no entra la cosecha paniega sinó después de que las mazorcas desnudas de las blancas hojas que han de mullir las míseras yácijas, se secaron en grandes ristras, colgadas de una rama que fué promesa de pino, a lo largo de los aireados balcones. ¡Que visión más extraña y pintoresca ofrecen en la lejanía los blancos casetos de Combarro, cuando los rosarios de grandes espigas, como enormes collares de lunimoso ámbar, suspendidos bajo aleros, amarillan al sol de un lento atardecer! ¡Y que fantástico espectáculo, si en los días de grandes mareas, crece la pleamar hasta adentrarse en embarcaderos, callejones y ruas bajas, dando al villorio un sorprendente aspecto de poblado lacustre! Parecen entonces haber surgido del agua los caseríos, los hórreos, las seves, la ermita, los cruceros..., cuyas imágenes copia el movible cristal, vereado por el ámbar luninoso de las mazorcas.

Combarro pertenence enteramente al mundo del arte. El descubrimiento de Combarro se realizó hace pocos años. Desde esa fecha no hay artista que, a su paso por estas tierras, no lo visite y no se rinda a la tentación de trasladar al lienzo, a la prosa o a la ria un retazo, una descripción, un aspecto de este maravilloso puertecillo que surgirió a Anglada Camarasa la idea de cercarlo de una verja preservadora de toda humana irreverencia.

Diario de Pontevedra

21 de setembro de 1920

Copiado de: http://www.valentinpazandrade.es/gl/novas/por-tierras-de-galicia-combarro
A derradeira entrevista
Valentín Paz Andrade, Carlos Maside en Comabrro 1952
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 20-11-2019 20:06
# Ligazón permanente a este artigo
Unha foto de Carlos


Camila vendendo algún souvenir
Praza da Fonte. Combarro. 1977
Unha foto de Carlos Valcárcel


Carlos Varcálcel Gay ( Lugo 1929 ) é o fotógrafo lucense máis premiado da historia fotográfica en Lugo. Sesenta a anos de actividade e miles de negativos fan deste autor un imprescindible para a comprensión da evolución etnográfica e patrimonial de Galicia da segunda metade do século XX. Formou parte da Agrupación Fotográfica Lucense, fundada en 1958, xunto os seus grandes amigos Luís Rueda e Hipólito Galán, dende a cal desenvolvíanse neses anos numerosas actividades coma cursos, concursos, exposicións e faladoiros fotográficos na cidade de Lugo.
En 1998 formou parte da exposición colectiva "Da Agrupación Fotográfica ao Grupo Fonmiña" 1958-1998 (40 anos de Fotografía en Lugo). celebrada no Museo Provincial de Lugo. Patrocinada pola Fundación Caixa Galicia realiza unha exposición individual en 2003 da que se publica o catálogo. "Carlos Valcárcel Fotografías (1969-2001). Actualmente 70 imaxes da súa obra están expostas permanentemente na Facultade do Profesorado da U.S.C de Lugo.
En decembro de 2017 ano colabora con vinte e nove fotografías na ilustración do libro-cd " Terra e Alma " de Moisés Quintas Suárez de Editorial Canela. Dous meses antes recibiu o "Premio Fotógrafo Histórico" concedido pola Deputación da Coruña , como mérito a súa traxectoria profesional.
«Eu só sei falar coas fotografías», dixo Valcárcel para aclarar a brevidade do seu discurso nese acto de recoñecemento.

Camila ¿Que fiseches?
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 02-10-2019 18:36
# Ligazón permanente a este artigo
Josep Gaspar i Serra


Presentación de 13 fotografías datadas entre 1912 e 1930 que pertecen ao Arxiu Nacional de Catalunya. Fondo ANC1-23 de Josep Gaspar i Serra

Josep Gaspar i Serra ( Manresa , 1892 - Barcelona , 12 de xaneiro de 1970 ) foi un operador e director cinematográfico catalán.

O seu pai era o propietario dunha tenda de zapatos en Manresa. A familia mudouse a Barcelona e comezou os seus estudos en La Salle. Despois de completar os seus estudos, pasou a traballar como contable na casa de Gaumont, dedicada principalmente á venda de equipos de fotografía e películas por xunto. O seu adestramento na casa Gaumont de París supuxo un paso importante para a súa carreira.
Pronto comezou a colaborar coa prensa catalá ilustrada e publicouse nas principais revistas gráficas da súa época como Mundo Gráfico , Estadio , O Heraldo ou Imatges .
Ao mesmo tempo, formou parte do grupo coñecido como "os tres reis máxicos" xunto cos fotógrafos de Sagarra e Torrents. Como fotógrafo, foi un dos pioneiros da fotografía aérea catalá e tamén foi fotógrafo oficial do aeródromo de Canudas entre 1920 e 1933.
Non obstante, a súa carreira estivo sempre vinculada ao mundo do cine, polo que tamén é considerado un dos líderes da cinematografía catalá e desde 1933 dedícase exclusivamente a este campo. Como camarógrafo e posteriormente director de fotografía, produciu unha extensa filmografía ao longo da súa carreira (1908-1946), entre as que podemos destacar o documental Gent i paisatge de Catalunya .Tamén captou os acontecementos da Semana Tráxica no filme Os acontecementos de Barcelona (1909). En 1910 filmou a Revolución en Portugal e en 1919 varios curtametraxes documentais sobre industrias locais catalás expostas en Nova York. Tamén se dedicou ao xénero taurino ( Biografía e morte de Joselito , 1920; Pedrucho , 1925). Despois destacou como fotógrafo cinematográfico e dirixín sainets (1934).
En 1949 trasladouse a Montevideo contratado por Pau Lluís Torrents. Catro anos despois foi a Arxentina onde fixo estudos fotográficos.Poucos minutos despois sufriu un accidente que o deixou discapacitado laboralmente. Por esta razón, dada a súa idade, decidiu regresar a Barcelona, ​​onde tamén lle era difícil atopar un emprego. En 1969 e na Semana do Cine de Molins de Rei recibiu un tributo para axudarlle a recoñecer os seus méritos. Gaspar morreu en Barcelona o 12 de xaneiro de 1970.
O seu historial persoal consérvase no Arquivo Nacional de Cataluña . O fondo proviña de dúas fontes diferentes. Por unha banda e por compra realizada polo Departamento de Cultura, o Sr. Luís Galán de Tierra, propietario dunha gran parte do fondo en Arxentina , asinado entre o ministro de Cultura Joan Guitart eo vendedor, o 9 de agosto de 1991. Un O segundo lote de 70 positivos foi doado polo señor Publio López Mondéjar asinado o 26 de outubro de 1995 entre el, por unha banda, e Josep Maria Sans i Travé como director do Arquivo Nacional de Cataluña. Está composto por 2.269 imaxes producidas por Gaspar e recuperadas do material que o autor tomou para América do Sur e alí mantivo ao seu amigo e asistente cinematográfico Luis Galan. Sobre todo, inclúe a etapa anterior da súa partida, cunha gran produción entre o final dos anos vinte e os anos trinta, pero tamén podemos atopar algunha imaxe tomada en América do Sur.
Fonte: Viquipédia
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 01-07-2019 16:20
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro nas tarxetas postais V

Conxunto de hórreos á beira do mar. Finais dos anos 60.
Edición García Garravella.


Luis García Garrabella ( San Juan de la Peña, Huesca 1907 - Zaragoza, 1977 ). Luis García discípulo de Juan Mora Insa, traballou como fotógrafo para Edicións Arribas, onde se iniciou no mundo da postal. A finais de 1939 xunto co seu irmán José como socio, instaláronse en Zaragoza como empresa García Garrabella.. Finalizada la guerra civil, Zaragoza convértese no centro da industria da tarxeta postal gracias á importancia que alcanzaron pola súa calidade e cantidade as tarxetas postais editadas alí.
A empresa chegou a ter máis de 40 operarios, e produzo gran cantidade de postais, folletos e libros de turismo. Durante os anos corenta e cincuenta do pasado século, reproduciron en tarxeta postal a maioría das cidades e pobos de España en tiradas, en algúns casos, máis cortas do que era habitual. Durante ese período vendéronse blocs de postais de cidades normalmente unidas ao modo de acordeón, que permitían a separación das tarxetas cortando a parte inferior dunha postal e a superior da seguinte A partir dos anos 60 comezaron a traballar con imaxes en cor. Chegados os anos 90 a súa actividade veuse reducida notablemente.

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 06-02-2019 17:19
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web