O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Restaurante Sabino

Sabino é un restaurante familiar, xeracional onde o que prima por riba de todo é o bo trato. Situado ao pé da praia de Sanxenxo conta cun comedor sinxelo e elegante de moderna ambientación onde o destacable é a luz en perfecta armonia coa cor.
A cociña de Sabino exprésase na mestura da experiencia da elaboración dos produtos tradicionais e o coñecemento adquirido polo estudo da creatividade, da modernidade, sen perda algunha da identidade propia da gastronomía galega.
Os peixes e mariscos que eles mesmos mercan na lonxa de O Grove son sen dúbida de extrema calidade e frescura, as carnes das que sobresaen o xarrete ou a perna de año ó forno, os arroces e risottos variados, as ensaladas de atún vermello ou vieiras laminadas, os escabechados, os cogomelos en outono pero tamén en primavera, a caza e a lamprea en temporada, forman parte da ampla oferta gastronómica deste restaurante.
A repostería é propia e suculenta con especial mención a crema de arroz, tiramisú, touciñiño do ceo e xeados cítricos.
Na carta de viños están presentes e ben seleccionadas as variedades autóctonas de brancos e tintos, así como outras denominacións de orixe de península, renovada esta con frecuencia con outros emerxentes ou de alta expresión.
Sabino é xa un restaurante referente nas Rías Baixas para os amantes da boa mesa.


Web do Restaurante Sabino
Comentarios (1) - Categoría: Comidas e bebidas - Publicado o 06-12-2011 16:01
# Ligazón permanente a este artigo
Bricks de Cantharellus Cibarius e langostinos

Limpamos os cantharellus e os langostinos coma sempre. Aproveitamos as cabezas dos langostinos para facer o fondo onde guisaremos as setas. Para o fondo ou fumet poremos 2 culleres de aceite de oliva nunha tarteira e engadimos as cabezas de langostinos machacadas, medio porro, media cebola e dous dentes de allo; refogamos todo, engadimos uns 50 ml de auga, deixamos reducir a lume lento. Colamos e reservamos. Os langostinos fritímolos un pouco enteiros e cortámolos transversalmente. Necesitaremos tres medios langostinos para cada brik. Reservamos.
No fondo que tiñamos reservado guisamos os cantharellus, deixando consumir a auga, atendendo de que non collan unha textura moi branda, neste momento, retiramos un pouco do caldo e misturámolo con maicena e engadímolo ó guiso co obxectivo de espesar un pouco a salsa. Preparamos coa pasta filo os paquetiños ou briks cos cantharelus e tres medios langostinos e poñémolos no forno prequentado a 180º durante 10 minutos. De veras, un pouco de traballo pero moi saboroso.
Comentarios (1) - Categoría: Comidas e bebidas - Publicado o 03-10-2011 22:30
# Ligazón permanente a este artigo
Dúas con algas

Crema de cenorias con espaguetes de mar

Para a crema: Poño un pouco de aceite nunha tarteira o lume e bótolle un pouco de fariña e porro cortado en xuliana, sofrito un pouco. Engado as cenorias cortadas e agua e deixo a cocer ata que están brandas. Retiro do lume e vou engadindo leite e batendo ata conquerir unha textura fina.
Para os espaguetes: nesta ocasión utilicei correas de mar deshidratadas da marca Porto-Muiños. Hidrateinas e sofritinas na tixola cunha cebola previamente pochada.

Berberechos con algas

Puxen os berberechos ó vapor e escuncheinos. Caramelicei unha cebola e engadín os berberechos, as algas e un pouco de auga resultante de ferver os berberechos. Neste prato utilicei unha lata de algas ( correas ou espaguete e golfo ou wakame ) da conserveira Peña.
Comentarios (0) - Categoría: Comidas e bebidas - Publicado o 08-08-2011 21:34
# Ligazón permanente a este artigo
Raia Guisada

Por moi mal que che vaia, non comas raia

Non sei onde escoitei este cuestionable refrán, recomendación equivoca, posto que é un peixe ben saboroso cando se come fresco, en temporada e cociñado agarimosamente. Agora ben, sexa polo seu parecido os temidos tiburons ou polos pinchos de súa pel, noutras especies velenosos e electrizantes o refrán esta aí. A min persoalmente vaime mal senón como raia de cando en vez. Aprendín da miña nai esta tradicional receita da raia guisada.
Despois de limpa, fregada e máis fregada a pel, ata que non teña nin un só limo, bótaselle unhas areas de sal unha hora antes de cociñala. Nunha tarteira de barro poñemos un pouco de aceite, cebola, pimento verde, pimento roxo e allo cortados en cachos pequenos. Refogamos sen chegar a fritir e engadimos un bote de tomate natural (1), un cachiño de unto (2), dúas culleres de pemento doce e unha chisca de pemento picante e sal. Xa ferve, completamos con medio vaso de auga, medio de viño branco. Remexemos e engadimos as patacas deixando o guiso cocendo a lume non moi forte. Cando as patacas estean case a punto, deitamos sobre elas os toros de raia e cunha culler botarémoslle salsa sobre eles, para que pinten vermello, ata completar a cocción. Deixamos repousar o calor do barro e a xantar.
Fundamental para conquerir este sabor é (1) utilizar tomate en conserva xa que de antes nos meses de marzo, abril, maio e xuño, que son os meses axeitados para comer raia, non había tomates nas plantas, Raia pescada en xaneiro sabe a carneiro e (2) botarlle un anaco de unto, sustituto do aceite noutros tempos, xa que a raia é un peixe sen apenas graxa. Sen dúbida, na Festa de Raia ou calquer outro día, Portonovo é o lugar para degustala. Bo proveito.

XVII Festa da Raia. Portonovo 2011







Comentarios (0) - Categoría: Comidas e bebidas - Publicado o 24-04-2011 18:13
# Ligazón permanente a este artigo
Hoxe Fabes

Para 8 persoas necesitamos 1 quilo de fabas, 4 chourizos, 4 morcillas, 8 cachos de lacón ou panceta e 2 cachos de touciño. As fabas mellor que sexan finas e manteigosas, e dicir, ca pel non se note o xantalas e a textura sexa branda o desfacerse contra o padal e sobre todo que teñan unha cocción homoxénea. Do resto dos ingredientes, nin que dicir ten, canta máis calidade mellor.
O dia anterior poñemos as fabas e o porco a remollo en tarteiras separadas. A que contén o porco trocarémoslle a auga un par de veces.
Poñeremos o lume as fabas cubertas co xusto de auga fría, na primeira fervida desescumámolas e engadimos o resto dos ingrediente, compango que chaman en Asturias, e unha cebola pelada enteira. Deixamos que cozan lentamente e cando van quedando sen auga engadímoslle 2 vasos dela fría, asustámola desta maneira, deixando de escoitar o típico glugluglu do ferver. Unha vez cocidas as fabas, xa temos a fabada preparada, probámola e se está moi forte batemos a cebola coa batedora e misturámola coas fabas, para suavizar o seu sabor, truco que me ensinou o meu amigo Luísillu, o asturiano, cando preparabamos pola tarde a fabada que iamos xantar o día seguinte.Uns calurosos días de veráns.
Comentarios (0) - Categoría: Comidas e bebidas - Publicado o 06-12-2010 17:50
# Ligazón permanente a este artigo
As verduras do mar

Galiza estase a facer na principal despensa europea de algas mariñas comestibles, sobre 60 especies comestibles diferentes atópanse nas nosas costas, e destas, unha ducia delas están comercializadas de forma deshidratada ou en conserva.Temos catro industrias que se adican o procesamento de algas para o consumo directo e unha que utiliza as algas para obter xelidificantes para a industria cárnica e láctea; polo que a pesares de ter o produto primario, aínda temos que importar algas. Pero algo trocou, hoxe en día non fai falla acudir a un establecemento especializado para levalas a nosa cociña, as verduras mariñas repousan do seu abaneo, ben gardadas dos temporais, nos estantes de cal quer supermercado. Podemos iniciarnos con estas catro que paso a describir e que case sempre atoparemos no super, pero hai outras como KOMBU (Laminarais Ochroleuca y Saccharina). FUCUS (Fucus Versiculosus) MUSGO DE IRLANDA (Chondrus Crispus) DULSE (Palmaria Palmata) ARAME (Eisena Arborea) etc…coas que tamén podemos elaborar pratos mariñados
Nori termino xaponés que se refire a diversas algas do xénero Porphyra e tamén os produtos derivados delas, rica en proteínas y provitamina A, combina ben con alimentos fritos. É indispensable en pratos típicos orientais, como o sushi, bolas de arroz (onigiri) e aperitivos. Agradábel para sazonar cereais, pastas e sopas. Usase tostando una o varias follas, ata conseguir que quede curúxente, desfaixe coas mans e espolvorease o prato a sazonar.
Wakame (Undaria pinnatifida) . En Galiza chamámoslle Golfo. Contén proteínas, minerais (Ca, Mg, P, I ) e fibra. Utilizase para a preparación da sopa de miso, prato esencial da gastronomía xaponesa. Para o seu uso hai que poñela en remollo 15 minutos e logo cocela durante o 15 minutos máis. Pódese utilizar desta maneira para engadir a ensaladas ou sopas ou sofritas con cebola para pasta, empanadas, pizzas, peixe o forno etc..
Espagueti de mar (Himanthalia elongata) As correas ou cintas é un alga carnosa, fresca con intenso sabor a mar. Comercializase deshidratada, en conserva, en salazón, en polvo ou formando parte de produtos preparados. Contén ferro e ac. Fólico en grandes cantidades, ademais doutros minerais e proteínas. Utilizase cruda, fervida, fritida ou guisada, incluso como sustitutivo do sal. Tamén se chaman xudías verdes ou vainilla de mar.
Leituga de mar (Ulva láctica), alga verde semellante a leituga terrestre rica en vitamina A e E. A súa consistencia é dura polo que hai que cocela antes de consumila. Aporta a dieta ácidos grasos omega 3, antioxidantes, vitamina B12 e outras , proteínas e fibra.
Anímovos a probalas. Eu xa estou esperando a próxima seca para crear un prato con correas.
Comentarios (0) - Categoría: Comidas e bebidas - Publicado o 19-08-2010 19:19
# Ligazón permanente a este artigo
Noma

Noma, Curiosidade, Sorpresa

O Noma foi gañador este ano do certame World's Best Restaurants, recoñecido en todo o mundo como un indicador fiable dos mellores lugares para comer na Terra, premio que se edita na revista Restaurant Magazine desde o ano 2002 e do que son responsables coas súas votacións 806 membros elixidos entre expertos da gastronomía internacional.
A curiosidade levoume a visitar a web deste restaurante abicado nos locais dun vello almacén portuario de Copenhague cuxo responsable e o mozo cociñeiro René Redzepi. O Noma define o concepto da cociña danesa desde un enfoque innovador baseando-se no aproveitamento materias primas que son difíciles de conque-rir nos mercados das grandes distribucións e apoiando esta filosofía nunha conciencia ecolóxica propia dos países nórdicos, os cales trata de impulsar neste proxecto.
A súa cociña ofrece vieiras secas con berros, centola con puerros, medusa afumada, langosta salteada con pataquiñas, langostinos das illas Feroe, algas de Islandia , salmón, bacallau, fletan, galiña, boi, cereais tostados, verduras en salmoira, xarope de bidueiro, sementes de anís silvestre, leite conxelada, peras escabechadas, salsas de cervezas, vinagres de froitas e outros pratos que non nego gustaríame degustar.
A sorpresa foi a carta de augas, cervexas, champaña e viños, nela, detíveme a ollar a páxina adicada os viños españois; só dúas adegas. A primeira Dominio de Pingus da DO. Ribera del Duero cos seus prestixiosos viños, Pingus e Flor de Pingus, nada extrano tendo en conta que Peter Sissek o seu propietario e enólogo é nado en Copenhague como René. A segunda, Escoda Sanahuja da DO. Conca de Barberá con dous dos seus viños de producción ecolóxica, La LLopera (pinat noir) e Les Paradetes ( garnacha, sumol e samsó), dun prezo nada semellante os antes nomeados.
O prezo inflúe no pracer de beber un viño, sen ser o único factor, sobre todo cando a información que temos nas cartas dos restaurantes é limitada.


Comentarios (0) - Categoría: Comidas e bebidas - Publicado o 16-06-2010 11:14
# Ligazón permanente a este artigo
Lamprea á Bord$lesa




Ningunha vez cociñei lamprea, ganas non me faltan de facerme con este peixe que sempre retorna coma bo emigrante que é a seu rio que o viu nacer, para así cumprir o seu ciclo e ás veces deleitar os nosos sentidos gustativos. Rechea, asada, en empanada pero sobre todo guisada a bordelesa, nome etimoloxicamente relacionado coa cidade e por extensión rexión de Burdeos de meritoria fama recoñecida polos seus viños e a incorporación destes a gastronomía. Discutible é si sería ben nomeala “ a bordalesa” termino utilizado nas cartas dos menús de algúns restaurantes e receitas que tiven por ben ler, pero inexistente nos dicionarios da RAG e RAE, a salsa bordelesa non se describe coma feita con sangue e na nosa fala escoitase ...barrica bordalesa..Debate para un foro. Co “a” ou co “e” pero empregando a súa propia sangue é como degustamos principalmente a este primitivo animal.Para facer este guiso hai que primeiro facer a desagradable faena de limpa-la externamente somerxéndoa en auga temperada e rañando todo o limo que ten pegado a pel.Todo.Despois disto hai que eviscerala, farémolo dentro da tarteira de barro onde imos cociñala para non perder nada de sangue e teremos especial coidado de non romper o fel que é o equivalente a vesícula biliar, xa que a bile daríalle moi mal sabor e estragaría o guiso, seguidamente cortámola en cachos ata a metade pola cara dorsal para desangrala de todo.Feito isto salpimentamos, aromatizamos con cebola sofrita, pirixel e quizais media folla de loureiro, ou non, mellor esas herbas que se apañan na beira do rio, ainda que son para min descoñecidas, non vou manterme na ignorancia por moito tempo, engadimos medio vaso de caldo de peixe obtido da cabeza que rexeitamos e outro de bo viño mencía. E xa está. A lamprea da foto, mira para min dende o acuario dun restaurante en Aveiro e o vídeo é fiel reprodución de outra, noutro estado, que tiven o pracer de compartir con Elvira,Uxia e Edmundo en Casa Calviño, nas Neves. Alí bórdana.
Comentarios (0) - Categoría: Comidas e bebidas - Publicado o 03-03-2010 22:36
# Ligazón permanente a este artigo
[1] 2 [3]
© by Abertal

clocks for websitecontadores web