O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Combarro nos libros " A Spanish Summer"

Daquela, nos anos 50, o peirao de Combarro era o centro de desarrollo das actividades sociais e económicas do pobo que maiormente xiraban arredor do mar. Joseph Nettis , que xa dixemos que gustaba de curiosear, integrándose nas reunións das xentes, interesado no coñecemento da súa idiosincrasia das mesmas, estivo en Combarro en 1957. Coa súa cámara fotografou a esencia do pobo no peirao, os lotes de peixe no chan, as mulleres vellas e mozas coas patelas e pratos cheas de peixe; os gatos roldando á muller que limpa o peixe; aos mariñeiros coas faenas propias da pesca e transporte e limpeza de redes, chegando incluso a facer tomas das faenas dende unha das embarcacións. Cunha ducia de fotos ilustra o tema que ocupa o lugar no seu libro "A Spanish Summer" e escribe aquelo que olla e escoita daquela maneira de vida.

“ Cada mañá a iso das seis, cando os primeiros barcos regresan, as mulleres de Combarro realizan o seu eterno ritual diario. Alertadas polo son das bughinas, camiñan cara ao peirao para comprar o peixe do día. En Combarro non hai neveiras, polo que o peixe debe comprarse cada mañá. Isto permite que as mulleres se congreguen, exerciten o enseño do regateo, e charlen sobre os acontecementos do día anterior.
Cos seus pratos e cestas na man, rodean as mandas de peixes tesos, discutindo sobre o seu prezo e a súa calidade. Todas están alí; a tímida moza nova aprendendo a comprar, a recentemente casada co seu ventre xa inchado á espera dun bebé, a señora maior coa súa lingua incisiva e os seus ollos áxiles, e a anciá avoa deslombada, co seu rostro lixeramente enrrugado.
Para moitas, esta compra diaria é como un gran deporte. É todo un espectáculo ver como dramatizan en cada punto do regateo, persignándose constantemente e exclamando cada poucos minutos, con gran sentimento “ Ai miña nai” mentres levantan os seus ollos ao ceo como se esperasen unha intervención divina para demostrar que teñen razón. Incluso os gatos e as galiñas se suman ao barullo. Con gran deite vexo un astuto gato gris roubar un peixe da cesta dunha muller que conversa entusiasta, e sair correndo antes de que se descubra o roubo.
Poucas horas despois o peirao empeza a baleirarse mentres as mulleres regresan aos seus fogares e a lgunhas delas paran antes nunha tenda próxima para comprar o pan e as patacas”
Para o cansado mariñeiro aínda queda un importante traballo antes de que poida descansar, As largas redes deben ser estendidas na praia para secar de modo que estean listas para a tardiña, cando as embarcacións saian de novo.
Agora o sol brilla moito e fai calor, os nenos xogan e rinse, as mulleres no peirao reúnen os últimos peixes e empezan os traballos do día e os gatos, cans e galiñas de novo buscan polo pobo restos de comida.
Os mariñeiros soben as empinadas rúas e deixan as cestas de peixe coidadosamente colocadas nas portas das súas casas. Entran nos seus pequenos fogares para relaxarse brevemente diante da mesa e comer algo, despois déitanse nas súas brandas camas e caen nun profundo sono durante unhas horas, antes de prepararse de novo para outra noite de pesca.”
A Spanish Summer. Joseph Nettis


Joseph Nettis, ( 1928 – 2011 ) foi un fotógrafo norteamericano de Spring Garden, Philadelphia. Nettis descubriu a fotografía cando tiña apenas 12 anos. Nettis gradouse na escola secundaria de Overbrook, onde era o fotógrafo do xornal e do anuario desta. En 1953, obtivo o título de licenciatura no Philadelphia College of Art.
En 1955 a revista National Geographic ( Volume 108, nº1 de xullo 1955) publica un artigo sobre a súa viaxe en bicicleta a Europa de nome "Europa, Vía de Hotel Route" con mapas e 27 ilustracións. No seguinte ano realizou unha viaxe ao redor do mundo que se prolongou durante todo un ano, viaxando principalmente en scooter e contactando coas diferentes persoas que coñeceu no mesmo, Evitando durmir en hoteis clásicos, optaba por facelo en lugares de xente particular, mosteiros e incluso cárceres.
Despois de completar o seu traballo para National Geographic, en 1957 viaxou por toda España, onde tomou máis de 10.000 fotos para un libro de título "A Spanish Summer" que publicaría en 1960 en NY, editado por Ziff Davis. Para elo utilizou unha cámara de 35 mm que lle obrigaba acercarse as persoas para facer as tomas e gastou todo o seu presuposto nas películas a utilizar, chegando incluso a empeñar os seus prismáticos e transistor. Neste libro de viaxes escribiu sobre dez cidades e vilas de España e ilustrou estas crónicas coas súas fotos. De Galicia elixiu Compostela e Combarro.As outras son: La Riera, Baracaldo, Barcelona, La Colilla, La Alberca, Madrid, Valencia, Merida,Cordoba, Granada,Sevilla, Utrera e Torremolinos.
Nettis comentou ao xornal xudeu The Jewish Exponent que estaba fascinado pola infinita variedade de persoas e que a intriga do que ollaba quería contarllo os demais.
Para o seu libro de 1963, “Man and his religions”, Nettis recolleu fotos que tomara de todo o mundo de cerimonias relixiosas. En 1964 publicou “Philadelphia Discovered”, unha homenaxe pictórica á súa cidade natal.
Nettis, que realizou cursos de escritura creativa na Temple University e na Universidade de Pensilvania, escribiu o texto dos seus libros. A súa novela de 2001, "Sergio's Odyssey", segue a viaxe dun adolescente mentres atopa a personaxes de Center City, incluíndo un policía, un adiviño, un protestante e unha prostituta e o seu proxeneta. As súas fotografías foron publicadas en numerosas revistas ademais de en National Geographic, entre elas Life e New York Times Magazine
Cando as súas fotos foron expostas no espectáculo "The Discriminating Lens" no Cheltenham Center for the Arts en 1999, o crítico Edward J. Sozanski escribiu: "Joseph Nettis, un fotógrafo documental pulido...danos optimismo ". No momento da súa morte, Nettis acaba de comprar cartuchos de papel e tinta para producir a súa tarxeta anual para a Overbrook High School como viña facendo desde a época de estudante.


Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 16-05-2019 17:33
# Ligazón permanente a este artigo
Ramón Barreiro e Julia

Retrato de Julia, Luisa e Camila
Ramón Barreiro Barcala. Pontevedra


Ramón Barreiro naceu en San Cristovo de Remesar, cerca de A Estrada, emigrou a Estados Unidos e de alí foise a Cuba. Na illa caribeña, formouse como debuxante e traballou como ilustrador de imaxes en varias tabaqueiras decorando as caixas de puros. Despois, instalouse en México e abriu un estudio de fotografía na cidade de Puebla, onde fixo fortuna. Viña a Madrid con frecuencia e casou con Feliciana Vázquez coa que tivo tres fillos varóns, Enrique, Ramón, e Laureano, nados en España e unha filla, Carmen, nada en México. Coa revolución de Emiliano Zapata abandonaron México e instaláronse en Pontevedra no ano 1910, onde abre un estudio de fotografía na praza de A Ferrería, no mesmo local que ocupara o fotógrafo Francisco Zagala, unha fermosa vivenda, chamada a Casa das Caras.
Nos anos seguintes, Ramón Barreiro firma con Joaquín Pintos varias das mellores testemuñas gráficas da historia da cidade, mentres transmite os seus fillos o amor pola fotografía e o instinto pioneiro que o fixera saír de A Estrada décadas atrás. Ramón Barreiro Barcala finou en Pontevedra o 19 de setembro de 1930.
O seu fillo Enrique Barreiro (1899-1983) mostrase moi interesado na distribución de fotografías de forma masiva e iníciase na técnica do fotogravado. Despois interesaríase polo cine e polas imaxes en cor, desarrollando dúas patentes. Coa técnica cinecromo fai a súa primeira película, co argumento da teoría de Colón Galego. O estreo de "Pontevedra, Cuna de Colón" foi o 2 de maio de 1927 no Teatro Principal. Represaliado polo réxime franquista, trasládase a Madrid no 1940 onde monta un estudio fotográfico, regresando a mediados dos cincuenta a Pontevedra onde continua dedicándose a fotografía, pintura e escritura. Seu irmán Ramón Barreiro (1906-1981) montou con Enrique e o pintor Ramón Peña a produtora "Folk" coa que rodarían varios noticiarios entre eles "Por unha Galicia Nova" en apoio ao Estatuto de Autonomía. Por problemas económicos e familiares marcharía para Madrid en 1935, onde faría algún traballo para o bando republicano, rematada a guerra compensaría isto realizando o libro "Metralla blanca del Madrid rojo", tamén fixo varias películas documentais na década dos corenta. Dirixiu seu primeiro longametraxe, "El sobrino de don Búfalo Bill"en 1944 e tamén fixo varios programas para televisión.

O curioso deste "post" é que busquei en internet algún retrato tomado por Ramón Barreiro, para ilustrar a súa biografía e non atopei ningún.
Julia é a miña bisavoa
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-04-2019 23:35
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro nos libros "Pueblos Bellos de España"


Tres fotos da beira do mar en Combarro tomadas por Domi Mora incluidas no Libro " Pueblos bellos de España" Editorial Lumberg (2002) con textos de Luis Carandell.

Domi (Domènec) Mora (Barcelona, 1963) é un artista diferente, el mesmo defínese como un desarrollador de “a sabedoría inherente a través da escritura da luz”. Mora traballou para o diario ‘La Vanguardia’ (1991-1993) foi profesor asociado da Facultade de Humanidades da Universidade Internacional de Cataluña, Barcelona (1999-2007). Publicou numerosos libros no campo da fotografía do arte e arquitectura. Actualmente está representado polas galerías: Tagomago (Barcelona) e Axel Vervoordt Gallery (Amberes). A obra deste antropólogo (Universidade de Barcelona, 1987) e fotógrafo pode verse no seu blog. Series como: ‘Noche oscura’, ‘Apocalipsis: septenario del consuelo’ (Inspirado no Beatus de Girona (s.X)), ‘Actos de luz’, ‘La vía de la máscara’, ‘Contemplatio’, ‘Mirada interior’, ‘El linaje de la imagen’, ‘Rostros’, ‘Aninsara’, e ‘Retablos espejados’ como homenaxe a M. Pistoletto. As súas publicacións son numerosas para Edicións Lunwerg : La Catedral de Santiago. Belleza y misterio (2011), Museo Ibercaja Camòn Aznar (2009), Zaragoza, 1808-2008 (2008), Nuestros Paradores ( 2006), Intramuros (2006), La catedral de Sigüenza (2006), Estaciones europeas (2005), Las plazas de Cataluña (2003), Pueblos bellos de España (2002) onde se incluen estas tres fotos de Combarro, Monasterios en España. Arquitectura y vida monástica (2000), Castillos medievales en España (1999), El Teatro Real (1998), Tesoros medievales del Museo Nacional de Arte de Cataluña (1997), Historia del Arte Español (10 Vols.) (1995 – 98) e para Edicions Bromera: La belleza industrial (2007), Viaje por España. Siguiendo los pasos de Laborde (2006).

Sobre o escritor dicir que Luis Carandell Robusté (Barcelona 1929 - Madrid 2002), iniciouse aos vinte anos no xornalismo. Foi corresponsal en varios países como Exipto, Israel, Xapón e a URSS . Viaxou por todo o mundo como enviado especial con motivo de importantes acontecementos. Foi colaborador da revista Triunfo, onde popularizou a súa «Celtiberia Show», e redactor do semanario "Cuadernos para el Diálogo", así como columnista de" Informaciones", "Diario 16" e "El País". Cronista parlamentario de Televisión Española, condutor do Telediario e presentador de programas culturais en Antena-3 Televisión e tamén colaborador de varias emisoras de radio, como Antena-3, Radio Voz e Radio Nacional. Entre os seu libros, unha cincuentena deles, atópase " Pueblos bellos de España" da prestixiosa editora de libros de arte Lunwerg, é unha obra do ano 2002, onde selecciona trinta e cinco localidades, entre elas Combarro, que dalgunha maneira poderían ser exemplo da variedade de pobos que pola súa tipoloxía arquitectónica, paisaxística, histórica ou monumental son un referente da xeografía do Estado Español.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 08-03-2019 19:37
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro nas tarxetas postais V

Conxunto de hórreos á beira do mar. Finais dos anos 60.
Edición García Garravella.


Luis García Garrabella ( San Juan de la Peña, Huesca 1907 - Zaragoza, 1977 ). Luis García discípulo de Juan Mora Insa, traballou como fotógrafo para Edicións Arribas, onde se iniciou no mundo da postal. A finais de 1939 xunto co seu irmán José como socio, instaláronse en Zaragoza como empresa García Garrabella.. Finalizada la guerra civil, Zaragoza convértese no centro da industria da tarxeta postal gracias á importancia que alcanzaron pola súa calidade e cantidade as tarxetas postais editadas alí.
A empresa chegou a ter máis de 40 operarios, e produzo gran cantidade de postais, folletos e libros de turismo. Durante os anos corenta e cincuenta do pasado século, reproduciron en tarxeta postal a maioría das cidades e pobos de España en tiradas, en algúns casos, máis cortas do que era habitual. Durante ese período vendéronse blocs de postais de cidades normalmente unidas ao modo de acordeón, que permitían a separación das tarxetas cortando a parte inferior dunha postal e a superior da seguinte A partir dos anos 60 comezaron a traballar con imaxes en cor. Chegados os anos 90 a súa actividade veuse reducida notablemente.

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 06-02-2019 17:19
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe a Federico Rivas



Federico Rivas en O pé da porta, a propósito de Combarro http://www.blogoteca.com/opedaporta/index.php?cod=109283
Expo 1929
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-01-2019 16:23
# Ligazón permanente a este artigo
"diolosdeixeir"

Fabiola saudando dende o peirao de Raxó
16 agosto 1961. Foto Rafa


Os reis de Bélxica, Balduino, que ía para cura e Fabiola que soñaba con ser a monxa máis rica dun convento de clausura, casaran en decembro do ano 1960 sen o mundo coñecer o seu noivado, Franco o ditador, dende O Pardo, déralles a bendición. Chegaron a Compostela o 11 de agosto do ano despois, hospedándose no Palacio de San Lorenzo, onde o primeiro que fixeron foi rezar na capela do mesmo. Continuaron ao día seguinte rezando no Mosteiro de Poio, viaxe que fixeran en coche dende A Toxa para escoitar a Salve Sabatina, seica se detiveron na praia de Areas para adaptarse ao horario da Salve, quizais rezaron. O 13 despois de rezar na celebración da misa na capela, desprazáronse a Portonovo onde embarcaron en iates acompañados dos condes de Saltés, tamén católicos, navegaron pola Ría entre Areas e as Ons pescando e rezando. Visitan a Catedral, rezan.
O 16 despois de orar na capela, Balduino viaxa en coche ata Moaña, embarca no iate "Pinzón", propiedade de Adolfo de la Peña xunto co Conde de Saltés, Marqués de Salinas e outros familiares, todos católicos, apostólicos e romanos, rumbo a praia de Liméns na ría de Vigo; síguenos de cerca o tamén veleiro "Santa Isabel" de Luís Roquefort e o "María Reyes" .Despois de xantar e rezar, embarcan todos no "Santa Isabel" dende onde se entreteñen co curricán que lles reporta varias pezas de robalo da Ría de Pontevedra. Desembarcan a última hora da tarde no peirao de Raxó, onde os esperaba a raína Fabiola e outros familiares, así como Luis Rocafort Martínez, Hermida Vidal e Adolfo de la Peña de Andrés Moreno, oradores todos. Momento este que recolle a foto de Rafa que ilustra esta crónica. A última hora da tarde trasládanse en coche de volta a Santiago. Acoden á Catedral, rezan. Visitan Salvora e tamén Ribeira. O 17 Balduino, despois de rezar, practíca esquí pola Ría, visita O Grove, el e os seus navegan ata Vilagarcía onde alí lle esperaba Fabiola para xuntos facerlle unha visita aos Duques de Torres, tamén católicos.
Volverían a Sanxenxo o día 19 e 20, navegando polos arredores de Marín, Tambo e Ons , onde presenciaron as competicións de motonáutica organizada polo Club Náutico de Sanxenxo e tamén o seguinte 21 onde Siorty saca unha reportaxe fotográfica que sería publicada ao día seguinte no xornal "El Pueblo Gallego"con texto de Manuel Tourón. O día 22 abandonan Galicia, non sen antes rezar, con destino a Zarauz onde ían pasar uns días, facendo unha parada de camiño en León para rezar. "diolosdeixeir"

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-01-2019 18:50
# Ligazón permanente a este artigo
A casa da Praza


A Rualeira é unha das prazas máis emblemáticas de Combarro, foi pintada e fotografada por artistas dende principios do século pasado, para memoria do patrimonio arquitectónico galego. Na actualidade unha das casas que conforman a praza, integrada totalmente nela, típica con patín e imprescindible para o conxunto de A Rualeira, atópase no máis cru dos abandonos. Mais non foi sempre así, a casa da praza tivo os seus días de esplendor, de traballo e ocio, de cotiá e de festa. Na lembranza dela, O Pé da Porta ilustra este posteado cun óleo de Balbino Costa Candamo ( Vilagarcía de Arousa 1906-1970) pintor e fotógrafo e unha fotografía do lucense Carlos Valcarcel ( Lugo 1929 ) que nos agasallou coa súa visita a finais dos anos 70.
Alborada na Rualeira
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 16-12-2018 11:01
# Ligazón permanente a este artigo
Acuarela de Raxó

Raxó, Ría de Pontevedra. Acuarela 40x52
Carlos Sobrino


Carlos Sobrino Buhigas, (de nome artístico Carlos Sobrino) nado en Pontevedra o 18 de marzo de 1885 e finado en Vigo o 4 de decembro de 1978, foi un pintor galego, irmán do naturalista e arqueólogo Ramón Sobrino Buhigas.
Fillo de Luís Sobrino Rivas, dunha familia acomodada, de longa tradición artística na que destacou o pintor Enrique Campo do que era curmán.
De novo quixo estudar na Academia de San Fernando de Madrid. Por decisións familiares estudou Comercio. Oposita a cátedras de Debuxo e Caligrafía desta modalidade e obtén o número un. Comparte a carreira con estudos de Belas Artes, baixo a dirección do pintor Alejandro Ferrant y Fischermans.


Participa nas Exposicións Nacionais de Belas Artes, recoñecido con mencións honoríficas en 1908 e 1910. Na de 1915 consegue a terceira medalla co seu cadro «Cristo de Casal Dourado», actualmente en Buenos Aires. Un ano máis tarde outórganlle a segunda medalla na Exposición Universal de Panamá pola súa paisaxe «Calle de ciudad gallega», que é característico da súa pintura. Fixo importantes exposicións no Salón Iturrioz de Madrid (1913) e no estudio fotográfico de Sáez-Mon en Pontevedra (1917).

Realiza ilustracións en xornais, revistas, libros e carteis. Viaxeiro por Galicia gusta da pedra traballada e de pintar recunchos: rúas, cruceiros, hórreos ou casas vellas. O pobo mariñeiro de Combarro é descrito nos seus traballos de arquitectura popular galega.
WIKIWAND
Boa elección, Carlos
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-11-2018 20:43
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web