O pé da porta


A pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A terceira

Atopei unha terceira imaxe deste singular hórreo, esta vez sen cabazas no tellado, que estaba situado na Granxa, Sanxenxo. Coñecín moi ben este, pois estaba lindando cunha finca que era propiedade da miña avoa, onde se cultivaban uvas e patacas, a cal eu acudía con moita frecuencia acompañando a ela e a miña nai mentres facíamos as labores que estes cultivos requirían.
Das dúas imaxes anteriores que se poden ollar en http://www.blogoteca.com/opedaporta/index.php?cod=137643 , non sabemos moito, a superior e do fotógrafo Joaquín del Palacio, coñecido coma Kindel e ilustra o libro do ano 1973 en formato de guía turística "Pontevedra Rías Bajas" con textos de Alvaro Cunqueiro da Editorial Everest. Da inferior non sei nada foi estaba a venda nunha páxina de internet sen ningún dato.
Desta terceira, sabemos algo máis. A foto, co nº 232, atópase no nº 18 ( novembro 1945 )da revista fotográfica "Sombras" editada en Madrid ente xuño do 1944 e novembro de 1947. Comprando esta revista os afeccionados tiñan a ocasión de enviar as súas fotos a unha sección da revista chamada "Crítica de fotografías". Angel F. Costa de Santiago así o fixo. Copio literal o texto crítico que acompaña a foto: "Hórreo Gallego" - Pétina (?) 1:3,5 - Diafragma 1:8 - 1:50 seg. Nos hallamos en presencia de otra equivocación de punto de vista. El hórreo ha perdido toda su importancia por estar tomado desde arriba. En cambio, le han adquirido un tejado y unos arboles, que hubiera sido mejor eliminar. El cielo es muy blanco por la falta de filtro.
Quedou claro que ao crítico non lle gustou a foto de Raxó dende A Granxa, na contra de miles de persoas que paran no miradoiro para fotografar o pobo e a ría.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-06-2020 12:00
# Ligazón permanente a este artigo
Cantarelas con espirais ao gusto do queixo azul

Cantarelas con espirais ao gusto do queixo azul

Durante o paseo das oito, permitido e desexado, acerqueime ao sitio onde tódalas primaveras teño uns cantarelas que esperan a miña visita. Este ano tampouco fallaron a cita, poucos pero grandes e sans. E con eles preparei este prato de pasta con gusto ao queixo azul.
Os ingredientes son:
Cantharellus cibarius, aprx 400 gr
25 gr de queixo azul
25 gr de xamón picado
125 gr de nata líquida
10 gr de manteiga
50 gr de pasta (espirais)
Unhas follas de alfádega (albahaca).

Logo de limpar as setas, poñémolas na sartaña a deshidratalas e imos gardando a auga que soltan, (imprescindible, se queremos conseguir dar un auténtico sabor á pasta). Unha vez deshidratadas, reservamos. Coa auga e unha chisca de sal cocemos a pasta, hai que calcular aproximadamente, a cantidade de pasta a elaborar, que vai depender da cantidade de auga da que despoñamos. Feito isto, botamos na sartaña a manteiga, o xamón picado e despois o queixo azul. Cando o xamón está fritido e o queixo desfeito, vertemos as setas , salgamos unha chisca, vertemos a pasta e mesturamos todo. Agora engadimos a nata líquida, cociñamos a lume lento e esperaremos a que comece a espesar. Retiramos e servimos con albahaca picada.
Comentarios (0) - Categoría: Comidas e bebidas - Publicado o 06-05-2020 16:53
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro, un pobo pantasma


As rúas e prazas das grandes cidades do mundo, móstranse baleiras no vídeo promocional "Living In A Ghost Town," a última composición de Mick Jagger e Keith Richard, creada nestes días. O novo éxito discográfico dos Rolling Stones emerxe inspirado na pandemia e o necesario confinamento. Tamén nos pobos pequenos vivimos coas pantasmas....Este é o tema...
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 06-05-2020 16:39
# Ligazón permanente a este artigo
Prudencio Canitrot
Prudencio Canitrot viviu en casa de propiedade en Combarro, na súa infancia e despois de regresar de Madrid no 1097, ao menos durante os meses de estío . Pero imos ver quen foi este home e sobre todo a súa relación con Combarro a través de seus relatos e pinturas.
Prudencio Canitrot Mariño, foi un escritor e pintor que naceu en Pontevedra en 1883. Comezou a pintar moi mozo, destacando como pintor paisaxista e ilustrador. Despois de viaxar uns anos por Francia e Portugal, aveciñase en Madrid en 1904, alí contactaría cos intelectuais da época, adicándose case por enteiro a literatura, onde gañou a fama coas súas obras, sobre todo relatos e contos. Promocionou e difundiu a denominada literatura regional gallega desde Madrid a través da "Biblioteca de Escritores Gallegos" da que foi fundador. Poderíamos dicir que foi un dos principais representantes de Galicia na literatura española. Politicamente participou no Rexionalismo galego, grazas o seu amigo o agrarista Basilio Alvarez ó cal convidaría a súa casa de Combarro en 1910, implicándose e no movemento agrarista Acción Gallega facendo campaña pola supresión dos foros.
Entre os relatos e contos que se relacionan con Combarro, ao menos, podemos nomear:

"Rías de ensueño" (1910), que reúne catorce crónicas de viaxes en barco, coche, a cabalo ou a pé, polas Rías Baixas, Pontevedra cidade e arredores. Nunha delas "Las olas de La Lanzada" vai camiñando con Falucho dende Combarro a romaría da Nosa Señora da Lanzada e escribe..."Este último año hallábame yo en Combarro, en mi vieja casa aldeana y supe por un amigo que a los dos días iba a celebrarse la Fiesta de la Lanzada. En efecto, por la carretera comenzaron a pasar grupos que venían de muy lejos, cargados con hatillos de ropa, llevando en la mano el farol con el que se alumbraban por las noches, y los zapatos para ahorrarse las suelas... Y busque al Falucho, un mozo que anda a navegar en un bergantín ocho meses al año y descansa al lado de sus padres los otros cuatro....Y antes de que el sol derramara sus rayos verticales sobre la campiña y el camino, el Falucho y yo decidimos emprender el retorno a Combarro.
Un mes despois, foi publicado na revista "Galicia " editada na Habana, o relato "En la Fiesta de La Lanzada. "El Meigallo" onde xunto a sinatura do mesmo pódese ler: Playas de Combarro. 1910.
Na crónica "San Juan de Poyo" onde describe o mosteiro e a salve sabatina, escribe..."Las campanas de este monasterio son parlanchinas y son madrugadoras. Son también amigas mías porque mil veces las oía desde Combarro, en las mañanas de estío, cuando niño allí pasé los veranos, y aún hoy, cuando resido en Galicia y puedo holgar en este pueblecito ribereño, las oigo con placer, porque traen saudades a mi alma.
Na Tese de Doutoramento de Carlos Gegúndez López, titulada: Canitrot e o sistema literario galego no tránsito de século. Un proxecto didáctico entre o humanismo e a estética galega,dirixida por Xulio Pardo de Neyra, expónse que "Camino viejo", crónica incluída en "Rías de ensueño" está adicada a súa casa de verán en Combarro e a contorna.
Noutro conto, "Caso" este publicado e premiado con anterioridade en 1907 na "Correspondencia Gallega. Diario de Pontevedra" sitúa a morte dunha moza e o derraderio adeus do seu namorado Manuel, nun lugar con nomes familiares ao concello de Poio como A Escusa, Salve Sabatina, O Casal.
Tamén o conto titulado “Los repinaldos” está asinado o final do mesmo: “Combarro, agosto 1910. Frente al mar". Unha das novelas máis importantes de Canitrot "El señorito rural" foi escrita en Combarro no ano 1909, tal como aparece na sinatura Combarro septiembre 909.
Outras obras importantes son "Cuentos de abades y de aldea (1909)" " Ruinas (1910)", El Camino de Santiago 1909" (novela publicada na revista Los Comtemporáneos)" "Suevia"(1911) recopilación de contos,moitos dos cales publicados na revista Suevia editada na Habana. A obra comeza cunha longa dedicatoria escrita a mediados de xullo do ano 1911 (18 de julio, 1911). Día de Santa Marina) e ten como destinatario a un “insigne” labrego de Combarro, José Benito Loureiro Paz a quen o autor desexa que poida recoller nese ano copiosos froitos das súas fincas (Carlos Gegúndez López)

Prudencio Canitrot comezou a pintar na adolescencia, con obras como: "Pontevedra", "A ría"," Combarro" e "Una romeria en Galicia" chegaría a ter certa fama.
O óleo" Ría de Pontevedra e moi probable que fose pintado en Combarro no verán de 1910, está obra móstrase no Museo Provincial de Pontevedra. Co seu adicamento a literatura a súa chegada a Madrid en 1904, abre unha paréntese na pintura, mais nunca a abandonaría de todo. Ilustra algúns dos seus libros e busca amigos para ilustrar outros como o pintor ferrolá Felipe Bello Piñeiro ao que escribe unha carta desde Combarro en 1909 coa intención de facelo meritoso do seu traballo.
En 1912 promove a 1ª Exposición de Arte Regional Gallego en Madrid na que participan grandes pintores da época como Abelenda, Alvarez de Sotomayor, Serafín Avendaño, Bello Piñeiro entre outros, nun total de vintedous. Canitrot presenta oito obras, entre elas as tituladas "Ermita de la Renda" e "Apuntes de Combarro".
Prudencio Canitrot morreu en Madrid en 1913, cando tan só tiña 30 anos, vítima da tuberculose.
Finalizo con parte do relato "Aldeana" de 1909, onde Canitrot añora Galicia e a súa casa na aldea, deixando a porta aberta a máis investigacións sobre a relación de Prudencio Canitrot con Combarro.
....Yo tenía una aldea. La llamaba mía porque me ofendaba diariamente con sus aromas y fragancias. En ella tenía una casa; una casa aldeana con un amplio balcón de madera que daba al parral, donde el sol doraba las espigas de maiz y los manojos de lino que la rueca hacendosa de mi abuela había hilar.
Unas rústicas escaleras de piedra adosadas junto a la puerta de la bodega, dabán entrada a la casa, y a su final un "patín" donde los perros gruñones y guardianes, como viejos mayordomos solariegos tomaban el sol y de donde se arrojaba el maiz a las gallinas.
A la linde de un camino que pasaba por frente a la solana, había un mesón en el que ardía por el invierno una buena lumbre, su amplia cocina se llenaba de aldeanos, de risas y de arrieros de paso que tejían medrosas historias...


Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 18-04-2020 10:29
# Ligazón permanente a este artigo
A Praza da Fonte e A Rúa

A Praza da Fonte e A Rúa, imaxes de Combarro, incluídas entre as 2094 fotografías do álbum de cromos "España y la América Latina".
O álbum foi editado en Habana, Cuba, nos anos 30 pola empresa Henry Clay and Bock & Co, LTD, creada esta, da fusión das compañías americanas e inglesas de tabacos. A compañía trasladou a produción de cigarros de Cuba a Trenton (Nova Jersey) en 1932 despois dunha folga na fábrica cubana e para evitar aranceis elevados. As marcas producidas na planta incluíron a Henry Clay, Bock, La Corona e Village Brands, entre outras, e Winston Churchill era un dos seus clientes fieis. No seu apoxeo na década dos 30, a compañía produzo unha cuarta parte do mercado de cigarros finos nos Estados Unidos, con 3000 operarios na planta de Trenton. A fábrica pechou en 1967 e a produción trasladouse a Pensilvania. O edificio foi agregado ao Rexistro Nacional de Lugares Históricos o 12 de xuño de 1979, convertíndose en apartamentos na década dos 1980.
"España y la América Latina" foi impreso por "Imp. Fernández Solana y CA., Mercaderes 22.- Habana". Ten unhas dimensións de 28 x 36 cm e en tódalas páxinas ten impresa a firma "Susini" e a frase "El cigarro sin rival". Contén 2094 cromos impresos en ocogravado de 48 x 65 mm de tamaño e en cada un, na parte traseira pódese ler o número de serie, e as frases, "postal para el álbum España y la América Latina" ademais de "Obsequio de Henry Clay and Bock & Co, LTD para sus favorecedores".
Esta idea de agasallar cromos aos seus "favorecedores", e dicir, os fumadores, foi de José Luis Susini, fabricante dos cigarros "La Honradez", iniciada no ano 1865 prolongaríase ata finais da segunda guerra mundial. A colección dos cromos en álbums converteuse nunha atractiva e tamén instrutiva moda que interesaban tanto os fumadores como os non fumadores, sobre todo as mulleres e os nenos que gozaban engadindo cromos a súa colección e trocándoos por outros, se os tiñan repetidos. Esta nova e popular propaganda foi imitada por outras fábricas cubanas e estranxeiras non só de cigarros se non tamén de chocolate, xabóns e outros produtos de consumo.

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 21-03-2020 23:51
# Ligazón permanente a este artigo
Festas do Carme en Dorrón

Fotos das Festas do Carme de Dorrón en 1951 do fotográfo pontevedrés Joaquín Pintos.
Todas en : https://www.facebook.com/photo.php?fbid=2671835596435987&set=pcb.2671837786435768&type=3&theater

Crónica das Festas do Carme en Dorrón, traducido de "El áncora : diario católico de Pontevedra : Num. 891 (26/07/1900)"
Cun día fermoso celebrouse nesta parroquia a tradicional festa á Virxe do Carme. A misa celebrada na gran carballeira próxima ao Santuario, resultou magnífica. Oficiou o divino sacrificio o señor cura párroco de Samieira e a orquestra que tan acertadamente dirixe o Sr. Salvador, acompañou na misa con gusto admirable,sobresaíndo o Sr Mercadillo que, coma sempre cantou coa voz fermosa que o distingue. A sagrada cátedra, ocupouna o distinguido profesor do seminario compostelán Sr. Sánchez, quen, con maxia palabra e galadura de estilo, cativou a atención do auditorio por espazo de corenta minutos.Rematada a misa verificouse a procesión que foi moi lúcida.
Houbo gran concorrencia de romeiros, entre os que ollamos a o ilustrado médico municipal de Sanxenxo, noso especial amigo D. Manuel Martínez Barros, Don Ramón Calviño párroco de Sanxenxo, Sr Radio de Pontevedra e outros moitos que non recordamos neste momento.
Nosos parabéns o cura párroco de Dorrón pola lucidez que súo imprimir a esta festa relixiosa.
José Sueiro. Portonovo
Enlace as fotos en Facebook
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-02-2020 19:17
# Ligazón permanente a este artigo
Mercedarios de Poio
Joaquín Pintos
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-01-2020 18:34
# Ligazón permanente a este artigo
Provincia de Pontevedra


Na beira do mar, envolta en tons azuis e verdes, sitúase a aldea de Combarro, que constitúe un fito na paisaxe urbana costeira. A primeira característica das pequenas paisaxes interiores de Combarro é que en elas a pedra, tomada da serra que lle cubre as costas, imponse sobe o cemento. Valos, rúas e hórreos son de pedra, e por suposto as súas casas, que hoxe mostran súas anchas e pétreas paredes espidas, aínda que estiveran caleadas e, posiblemente, pintadas de suaves cores pastel. As casas que circundan pequenas prazas ou se estiran ao longo de estreiras rúas mostran diferentes tipoloxías. Desde as moi pequenas con patín, moi características da Galicia meridional, ata as máis grandes que asoman ao mar as súas galerías, cuxo orixe dixese que pode estar nas ganas das xentes de imitar os castelos de popa dos grandes buques do século XVIII. Pero entre tódolos modelos destacan polo seu sabor autenticamente mariñeiro as de galería corrida de madeira, nas que se colgaban a secar as redes e baixo as cales refuxiábanse as xentes e os aparellos. Tamén servían e serven de protección as que se alzan sobre arcos baixo os que se charla ou pasea os días de choiva.
A paisaxe urbana de Combarro responde as necesidades que tiveron as súas xentes, mariñeiras e labregas ao mesmo tempo, cuxa mostra máis palpable son os hórreos que con seus pés metidos no mar parece que quixeran ser transformados en embarcacións, para navegar ata a preta illa de Tambo ou para fuxir dos fumes de Celulosa, situada na outra marxe da ría, mostrando súas chemineas tras unha flexura da costa.
Este conxunto de hórreos quizais sirva para chamar a atención ao viaxeiro sobre que, aínda que non tan mariñeiros como os de Combarro, estes almacéns con patas forman parte da paisaxe que atravesa. En Galicia son as Rías Baixas e o Baixo Miño unhas das que mostran os hórreos con formas máis finas, construídos en boa pedra e en cantidades elevadas. Non en van a súa eclosión – non seu orixe – atribuíse ao éxito e expansión do cultivo do millo, feito que se fraguo na segunda metade do século XVII especialmente nas terras máis cálidas, e dicir, nas áreas meridionais, onde o Miño aproxímase ao mar ou as rías dulcifican as temperaturas.
Entre hórreos e cultivos de millo, que poboan as ladeiras próximas a aldea de Combarro, ascéndese ata o Mosteiro de Poio, que se alza no entorno dominando a ría e mostrando a fachada barroca da Igrexa.(texto traducido do orixinal en español)

DO LIBRO: Provincia de Pontevedra. Editorial Mediterráneo. Agedime SL. 1998 Texto de Andrés Dominguez Almansa e Augusto Pérez Alberti. Fotos de Juan José Pascual Lobo.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro nos libros - Publicado o 17-01-2020 16:47
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web