A Exposición Iberoamericana de Sevilla no 1929 tiña como obxectivo a modernización de cidade, promover a reforma urbanística, promocionar o turismo e impulsar a mellorar as relacións cos países americanos. No Pavillón de Galiza había proxeccións cinematográficas, fotografías, folletos e carteis para dar coñecer monumentos e paisaxes co fin de promover o turismo. O director artístico foi o pintor Francisco LLorens que encarga a dezaseis artistas outros tantos carteis, dos que só se conservan dez en distintas Deputacións e Museos galegos. Tratase dun conxunto de temperas sobre papel de 125 cm x 100 cm cunha imaxe a cor co nome dun pobo ou cidade galega. Libremente cada quen escolleu o seu, así, Camilo Díaz Baliño fixo o do Cebreiro, Carlos Maside o de Vigo, Suárez Couto o de Mondoñedo, Martín Echegarai o de Baiona, Carlos Sobrino o de Pontevedra, Arturo Souto o de Betanzos, Francisco LLorens o de A Coruña e Federico Ribas o de Combarro. A importancia destes carteis radica no reto que supuxo para os artistas, xa que por primeira vez os nosos monumentos ían ser vistos por milleiros de persoas máis aló das nosas fronteiras. Era a primeira vez que Galiza promocionabase turísticamente. Sobre o autor do cartel que nos ocupa dicir que Federico Ribas Montenegro naceu en Bouzas, Vigo no 1890. Foi un dos máis importantes artistas gráficos e publicistas do panorama galego e español. Viviu en Bos Aires e posteriormente en París onde se dedicou o debuxo e a decoración traballando para distintas revistas . Cando a 1ª Guerra Mundial trasladase a Madrid onde colabora coas grandes revistas da época. Seus anuncios e carteis para as campañas publicitarias da industria de perfumería Gal, realizados a partires de 1916, sentaron las bases de la publicidade española. Tamén o contratan importantes editoriais como portadista de libros. En 1929 é director de unha grande empresa de publicidade. Durante a Guerra Civil exiliase en Bos Aires colaborando co grupo de Luís Seoane. Volve a España no ano 1949 e vive en Madrid, viaxa as veces a Galiza e pinta acuarelas co mar como tema, colabora con Faro de Vigo e coa revista Vida Gallega ata a súa morte en 1952.
Durante cincuenta e tres anos, a taberna de Quinco, en Raxó, permaneceu aberta tódolos días de todolos anos, sen descanso. Hoxe pechou a porta. O antigo local de Sofía foi durante este tempo ademais de tenda, ultramariños, casa de comidas e bar, un punto de encontro en Raxó. Miles de menús de obreiros foron cociñados e ofrecidos no local, outras tantas empanadas foron degustadas por clientes, sobre todo, turistas que as mercaban para o xantar do día ou para levar como agasallo os lugares de orixe cando remataban as súas vacacións.
Os comezos, sempre dificultosos, foron o lume débil dunha pequena cociña de petróleo antes de que o butano se distribuíra como hoxe o coñecemos e as mans como as únicas ferramentas dispoñibles, pero por riba de todo un proxecto e unha capacidade de traballo indescritible. Fina foi o cerebro e a maquinaria que o fixo posible.
Raxó naqueles tempos era un pobo primordialmente mariñeiro e eran eles os clientes habituales e os protagonistas das conversas e rifas. Era o viño, as copiñas de augardente de herbas, e o chato de viño doce a granel con galletas de coco o máis demandado. Máis tarde chegaría a cervexa e o vermouth que bebían os mozos nos fins de semana.
Polo serán de cotio pero máis os fins de semana eran as partidas de subastado, truco, brisca ou dominó os que enchían a taberna de xogadores e olleadores dando calor o local carente de outros métodos para tal fin. A taberna era lugar de encontro tamén para os persoaxes singulares do pobo, Constante “ O Carroña” que un día convulsionou alí, Francisco “de Roque” e o seu irmán Manuel, Ricardo “ Catoca”, Señor Emilio “O Rosareiro” que sempre educadamente despedíase cun “Ata mañá non se almorza” e moitos máis, todos moi boa xente. Alí falábase, escoitábase, ríase e chorábase a historia do pobo de Raxó.
No verán reuníanse na taberna os veraneantes, mal chamados señoritos, que elixiran Raxó como destino turístico desde o seu inicio aló polos anos cincuenta, e a de Quinco como centro de reunión, ano tras ano detíñanse a tomar o aperitivo o subir da praia e a xogar a partida con ou sen café despois da comida. Chegaron incluso a formar unha sociedade anónima con fins unicamente gastronómicos chamada Quincosa.
Pero a tenda de Xoaquín e Fina non só era un negocio senón que durante anos fixo de almacén de paqueteria e de correos remitidos dende Pontevedra, dispensatorio de medicamentos traidos dende a botica de Combarro, oficina de información turística e de horarios de autobuses, portal de esquelas necrolóxicas etc.
De todo isto so queda a imaxe do Quinco apoiado na porta fumando un pitillo, da Fina a correr de aquí para alá e dun neno en triciclo que sempre estaba metido no medio.
Gravado no 7º Festival de Jazz de Muenster, Alemania en Xuño de 1985. por:
Chet Baker (vocals, trumpet); Phillip Catherine (guitar); Jean-Louis Rasinfosse (bass).
Aínda lembro a pancarta que anunciaba o seu concerto en Santiago no balcón do Pazo de Bendaña na Praza do Toural.Baker enfermou non tocou en Compostela, pero si o seu grupo con Phillip Catherine como solista, eso si, polo mesmo prezo.Impresionante concerto na eirexa de Santa Clara. STROLLIN É UN TEMA PREFERIDO
Nós é un álbum de 49 estampas realizadas por Castelao entre 1916 e 1918, estampas que amosan un gran realismo e preocupación polas condicións de vida do pobo. Inclúe ademais un autorretrato.
O contido do álbum apareceu primeiro en exposicións, a primeira na Coruña do 2 ao 22 de marzo de 1920. Posteriormente, expúxose nese ano en Madrid (setembro) e Ourense (novembro), en Vilagarcía de Arousa (finais de 1921), Monforte de Lemos (febreiro de 1922), Ferrol (abril), Pontevedra (maio e xuño), Barcelona (xaneiro de 1923), Vigo (xuño) e Santiago de Compostela (abril e maio de 1924).
A exposición do álbum Nós deu pé a numerosas conferencias e actos culturais ó seu redor nas cidades onde se presentou. No caso da presentación en Santiago serviu de feito para o recoñecemento oficial do Seminario de Estudos Galegos, coa presenza do máis selecto da intelectualidade galega e do propio arcebispo de Santiago, Manuel Lago.
O álbum Nos foi moito máis que un evento de arte. Foi o redescobrimento de un pobo, que leva o drama de vivir ás costas. Foi unha campanada, a máis forte e a máis fonda, que se deu na conciencia colectiva. Foi un estremecimento social que viría destinado a soerguer o esprito de Galicia. —Valentín Paz Andrade
En 1931 editouse en libro, no prelo de Hauser y Menet de Madrid, cunha moi boa calidade. E en 1975, a editorial Akal, tamén de Madrid, publicou unha edición facsimilar.
No prólogo, asinado por Castelao en 1931, este insiste na actualidade da mensaxe que quixo transmitir con esta serie de láminas:
Cicáis hoxe atacase as nosas mágoas c'un humor menos acedo; mais ninguén pode negarme que as vellas inxusticias siguen en pé: velahí porqué me arrisco a publicar esta obra. Ela foi amostrada en todal-as cibdades e vilas de Galiza e sirveu de pretesto para "conferencias" que influiron no actual rexurdimento da galeguidade
Fontes: http://www.museocastelao.org
Galipedia
O Consello da Xunta decideu declarar Ben de Interese Cultural inmaterial o conxunto da obra de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao (Rianxo 1886-Buenos Aires 1950), unha actuación para protexer, conservar e difundir este legado que constitúe o patrimonio de Galicia. CASTELAO É MÁIS
No Nadal, un agasallo para os máis pequenos. Carreiras en Poio é unha historia dos Bolechas, do xenial debuxante Pepe Carreiro con ilustracións de distintos lugares do Concello.Grazas a Pepe e o Concello por facer posible este proxecto. Tamén a Sondeseu pola súa música
CARLOS SOBRINO BUHIGAS" [Pontevedra 1885 - Vigo 1978]
Debuxante, acuarelista e ilustrador de libros e carteis. As paisaxes, costumes e retratos supoñen a temática relevante do artista todo elo cargado de gran expresionismo. Gusta da pedra labrada, do antigo, e de pintar recunchos históricos ( rúas, cruceiros, hórreos, casas etc..) polo que non é de estrañar que elixira o pobo de Combarro para exemplarizalo como representación da arquitectura popular galega. A fotografia superior pertenece a unha obra de Sobrino, propiedade da Fundación Novacaixagalicia, titulada xenericamente “Pueblo Gallego”, cando en realidade debería ter nome propio, ó ser un recuncho de Combarro, como o demostra a inferior de recente edición.
Angel Nuñez Sobrino , profesor de filosofía, fixo un excelente traballo de investigación sobre a figura do artista chamado “ Carlos Sobrino, el rigoroso mundo de la anotación” do que copio, tal é, un apartado titulado: CARLOS SOBRINO DESCUBRIDOR DE COMBARRO
CARLOS SOBRINO COMO DESCUBRIDOR DE COMBARRO
Si hay un pueblo (marinero) unido a la obra de Carlos Sobrino, ese pueblo es Combarro. Coinciden en él una serie de factores muy positivos y significativos.
Helos aquí:
1º/ Muy probablemente conoció Combarro por su cercanía con Pontevedra, y su noticia, como de un lugar pintoresco y atractivo, bien le pudo llegar por gentes que se allegasen a la casa paterna, y contasen cómo era aquello, y tanto clientes de su padre - que era médico- como gentes que por diversas razones se acercasen a la casa familiar.
2º/ Por informes de la Sociedad Arqueológica de Pontevedra, directos, gráficos, amplios y positivos, y muy en primer lugar por boca de su propio padre, quien, dándole estímulos, le hablaría de lugares atractivos.
3º/ Combarro, además, le proporcionaba una doble lectura referida a lo arqueológico/ arquitectónico mismo: el conjunto edificado y el detalle, un edificio entero y una particularidad
salida de él, acaso como un ornato en primer plano. De esta manera, Combarro se convierte en
enunciado y cifra.
4º/ Además de ser Combarro un pueblo lleno de atractivo por su piedra labrada, tenemos
que considerar que es un pueblo -en la evocación que nos interesa- vivo con su interesante
pulular de gentes, lo que nos llega de inmediato a la consideración del traje popular gallego.
5º/ Combarro como un pueblo con oficios de mar, y, también, con escenas de mar, con
dedicación humana al mar. Al respecto, y en gran formato, es obra maestra suya al tríptico que
representa escenas de pesca, un patín encalado, unas cerámicas que representan la mejor
tradición de Zurbarán y de Zuloaga, y un espléndido paisaje de ría... desde Combarro mismo;
también supo atender con plenitud lograda a la figura humana, y en este caso es su hija
Mercedes quien ha posado para tal escena.
6º/ Combarro se nos presenta como motivo y verdad para el paisaje, sin duda alguna. Conocemos un lienzo al óleo que es un paisaje de playa, tomado en posición desde una loma
cercana a Combarro: la plástica sugerencia de la luz. Podemos dar un año para la elaboración
seria de sus series de Combarro: 1912, pues tal es la fecha de un cuadro que regaló a su
hermano Ramón en 1914. Combarro también es para Carlos Sobrino lo opuesto a la
espontaneidad: fue siempre elaboración. Como una suite con resultados atrayentes
Sabino é un restaurante familiar, xeracional onde o que prima por riba de todo é o bo trato. Situado ao pé da praia de Sanxenxo conta cun comedor sinxelo e elegante de moderna ambientación onde o destacable é a luz en perfecta armonia coa cor.
A cociña de Sabino exprésase na mestura da experiencia da elaboración dos produtos tradicionais e o coñecemento adquirido polo estudo da creatividade, da modernidade, sen perda algunha da identidade propia da gastronomía galega.
Os peixes e mariscos que eles mesmos mercan na lonxa de O Grove son sen dúbida de extrema calidade e frescura, as carnes das que sobresaen o xarrete ou a perna de año ó forno, os arroces e risottos variados, as ensaladas de atún vermello ou vieiras laminadas, os escabechados, os cogomelos en outono pero tamén en primavera, a caza e a lamprea en temporada, forman parte da ampla oferta gastronómica deste restaurante.
A repostería é propia e suculenta con especial mención a crema de arroz, tiramisú, touciñiño do ceo e xeados cítricos.
Na carta de viños están presentes e ben seleccionadas as variedades autóctonas de brancos e tintos, así como outras denominacións de orixe de península, renovada esta con frecuencia con outros emerxentes ou de alta expresión.
Sabino é xa un restaurante referente nas Rías Baixas para os amantes da boa mesa.
