O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A Praza da Fonte e A Rúa

A Praza da Fonte e A Rúa, imaxes de Combarro, incluídas entre as 2094 fotografías do álbum de cromos "España y la América Latina".
O álbum foi editado en Habana, Cuba, nos anos 30 pola empresa Henry Clay and Bock & Co, LTD, creada esta, da fusión das compañías americanas e inglesas de tabacos. A compañía trasladou a produción de cigarros de Cuba a Trenton (Nova Jersey) en 1932 despois dunha folga na fábrica cubana e para evitar aranceis elevados. As marcas producidas na planta incluíron a Henry Clay, Bock, La Corona e Village Brands, entre outras, e Winston Churchill era un dos seus clientes fieis. No seu apoxeo na década dos 30, a compañía produzo unha cuarta parte do mercado de cigarros finos nos Estados Unidos, con 3000 operarios na planta de Trenton. A fábrica pechou en 1967 e a produción trasladouse a Pensilvania. O edificio foi agregado ao Rexistro Nacional de Lugares Históricos o 12 de xuño de 1979, convertíndose en apartamentos na década dos 1980.
"España y la América Latina" foi impreso por "Imp. Fernández Solana y CA., Mercaderes 22.- Habana". Ten unhas dimensións de 28 x 36 cm e en tódalas páxinas ten impresa a firma "Susini" e a frase "El cigarro sin rival". Contén 2094 cromos impresos en ocogravado de 48 x 65 mm de tamaño e en cada un, na parte traseira pódese ler o número de serie, e as frases, "postal para el álbum España y la América Latina" ademais de "Obsequio de Henry Clay and Bock & Co, LTD para sus favorecedores".
Esta idea de agasallar cromos aos seus "favorecedores", e dicir, os fumadores, foi de José Luis Susini, fabricante dos cigarros "La Honradez", iniciada no ano 1865 prolongaríase ata finais da segunda guerra mundial. A colección dos cromos en álbums converteuse nunha atractiva e tamén instrutiva moda que interesaban tanto os fumadores como os non fumadores, sobre todo as mulleres e os nenos que gozaban engadindo cromos a súa colección e trocándoos por outros, se os tiñan repetidos. Esta nova e popular propaganda foi imitada por outras fábricas cubanas e estranxeiras non só de cigarros se non tamén de chocolate, xabóns e outros produtos de consumo.

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 21-03-2020 23:51
# Ligazón permanente a este artigo
Festas do Carme en Dorrón

Fotos das Festas do Carme de Dorrón en 1951 do fotográfo pontevedrés Joaquín Pintos.
Todas en : https://www.facebook.com/photo.php?fbid=2671835596435987&set=pcb.2671837786435768&type=3&theater

Crónica das Festas do Carme en Dorrón, traducido de "El áncora : diario católico de Pontevedra : Num. 891 (26/07/1900)"
Cun día fermoso celebrouse nesta parroquia a tradicional festa á Virxe do Carme. A misa celebrada na gran carballeira próxima ao Santuario, resultou magnífica. Oficiou o divino sacrificio o señor cura párroco de Samieira e a orquestra que tan acertadamente dirixe o Sr. Salvador, acompañou na misa con gusto admirable,sobresaíndo o Sr Mercadillo que, coma sempre cantou coa voz fermosa que o distingue. A sagrada cátedra, ocupouna o distinguido profesor do seminario compostelán Sr. Sánchez, quen, con maxia palabra e galadura de estilo, cativou a atención do auditorio por espazo de corenta minutos.Rematada a misa verificouse a procesión que foi moi lúcida.
Houbo gran concorrencia de romeiros, entre os que ollamos a o ilustrado médico municipal de Sanxenxo, noso especial amigo D. Manuel Martínez Barros, Don Ramón Calviño párroco de Sanxenxo, Sr Radio de Pontevedra e outros moitos que non recordamos neste momento.
Nosos parabéns o cura párroco de Dorrón pola lucidez que súo imprimir a esta festa relixiosa.
José Sueiro. Portonovo
Enlace as fotos en Facebook
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-02-2020 19:17
# Ligazón permanente a este artigo
Mercedarios de Poio
Joaquín Pintos
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-01-2020 18:34
# Ligazón permanente a este artigo
Provincia de Pontevedra


Na beira do mar, envolta en tons azuis e verdes, sitúase a aldea de Combarro, que constitúe un fito na paisaxe urbana costeira. A primeira característica das pequenas paisaxes interiores de Combarro é que en elas a pedra, tomada da serra que lle cubre as costas, imponse sobe o cemento. Valos, rúas e hórreos son de pedra, e por suposto as súas casas, que hoxe mostran súas anchas e pétreas paredes espidas, aínda que estiveran caleadas e, posiblemente, pintadas de suaves cores pastel. As casas que circundan pequenas prazas ou se estiran ao longo de estreiras rúas mostran diferentes tipoloxías. Desde as moi pequenas con patín, moi características da Galicia meridional, ata as máis grandes que asoman ao mar as súas galerías, cuxo orixe dixese que pode estar nas ganas das xentes de imitar os castelos de popa dos grandes buques do século XVIII. Pero entre tódolos modelos destacan polo seu sabor autenticamente mariñeiro as de galería corrida de madeira, nas que se colgaban a secar as redes e baixo as cales refuxiábanse as xentes e os aparellos. Tamén servían e serven de protección as que se alzan sobre arcos baixo os que se charla ou pasea os días de choiva.
A paisaxe urbana de Combarro responde as necesidades que tiveron as súas xentes, mariñeiras e labregas ao mesmo tempo, cuxa mostra máis palpable son os hórreos que con seus pés metidos no mar parece que quixeran ser transformados en embarcacións, para navegar ata a preta illa de Tambo ou para fuxir dos fumes de Celulosa, situada na outra marxe da ría, mostrando súas chemineas tras unha flexura da costa.
Este conxunto de hórreos quizais sirva para chamar a atención ao viaxeiro sobre que, aínda que non tan mariñeiros como os de Combarro, estes almacéns con patas forman parte da paisaxe que atravesa. En Galicia son as Rías Baixas e o Baixo Miño unhas das que mostran os hórreos con formas máis finas, construídos en boa pedra e en cantidades elevadas. Non en van a súa eclosión – non seu orixe – atribuíse ao éxito e expansión do cultivo do millo, feito que se fraguo na segunda metade do século XVII especialmente nas terras máis cálidas, e dicir, nas áreas meridionais, onde o Miño aproxímase ao mar ou as rías dulcifican as temperaturas.
Entre hórreos e cultivos de millo, que poboan as ladeiras próximas a aldea de Combarro, ascéndese ata o Mosteiro de Poio, que se alza no entorno dominando a ría e mostrando a fachada barroca da Igrexa.(texto traducido do orixinal en español)

DO LIBRO: Provincia de Pontevedra. Editorial Mediterráneo. Agedime SL. 1998 Texto de Andrés Dominguez Almansa e Augusto Pérez Alberti. Fotos de Juan José Pascual Lobo.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro nos libros - Publicado o 17-01-2020 16:47
# Ligazón permanente a este artigo
Cándido Fernández Mazas

¡¡¡ BO NADAL !!!
Conta a lenda que só a mula negou o seu alento, ese bafo de calor e vida, ao cativo recen nado. E deus en castigo fíxoa animal híbrido. ¡ O malo foi que a deixase no mundo para tormento noso e que a permitira disfrazarse de home de vez en cando!

Cándido Fernández Mazas, nado en Ourense o 18 de decembro de 1902 e finado en Castro Caldelas o 15 de novembro de 1942, foi un pintor, debuxante, ilustrador e escritor galego.
Desde moi novo distinguiuse polos seus dotes de debuxante e ós doce anos abandonou os estudios para pasar por sucesivos obradoiros de pintura. Entrou en contacto con intelectuais e artistas locais aos que foi retratando e en 1922 comezou a colaborar co diario Galicia, facendo ilustracións, e na revista Alfar ata 1923, ano en que ilustrou Kindergarten, libro de poemas de Paco Luis Bernárdez. En 1924 comezou a colaborar con artigos e debuxos en El Pueblo Gallego e en 1925 como linoelista no diario La Zarpa. Coa axuda da Deputación de Ourense trasládase a París para completar a súa formación pictórica, volvendo catro meses máis tarde. En 1926 fundou, con Augusto María Casas, a revista Galaxia. En 1927 volveu a Francia de novo como bolseiro da Deputación e achegouse aos surrealistas. En 1929 dirixiu a parte artística da revista Gaceta de Galicia. Posteriormente trasládase a Madrid e colabora en distintas publicacións e actos culturais, á vez que envía colaboración gráfica e literaria á revista Escuela del Trabajo, de Ourense. Participou nas actividades culturales das Misións Pedagóxicas en 1933 por Galicia e Castropol e en 1934 nas localidades segovianas de Turégano e Cantalejo.

O comezo da guerra sorprendeuno no gabinete de prensa de Gobernación en Madrid e en 1937 desprazouse a Valencia. Colaborou na revista El Combatiente Rojo do POUM, e en Umbral. Foi detido polo exército sublevado e liberado pouco despois. En moi mal estado mental e físico volveu a Penedo en Castro Caldelas, onde abandonou toda actividade plástica e intelectual.

A súa obra artística atópase dispersa. Ademais dos debuxos publicados en diferentes publicacións, pintou numerosos cadros. Podemos citar: Ventana al campo, Rapaza, Rumba, Ángel de la paz, un retrato de Luís Seoane e outros de Sebastián Martínez-Risco. Como escritor, ademais dos seus artigos periodísticos, publicou o libro Santa Margori (1930) e unha farsa titulada Los cuernos disparatados (1932). Tamén deixou preparado un libro de versos titulado Aleteia.
Wikipedia
A súa web
Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 23-12-2019 16:01
# Ligazón permanente a este artigo
Por tierras de Galicia. Combarro

A primeira vez que se publicou este artigo de Valentín Paz Andrade, foi na revista coruñesa "Vida" en agosto de 1920, cuxa redacción e administración atopábase na rúa Real 49 e Jacobo Casal era o director xerente. Posteriormente publicaríase no Diario de Pontevedra o 21 de setembro de 1920 e xa tres anos despois o 27 de setembro de 1923 no xornal "Galicia". Dato que non se recolle na propia web institucional que esquece esa primeira edición.

Este é o texto:

Combarro se asienta en una rada de la ría, sobre una suave jiba de la costa. Tiene un alma humildosa y sentimental, gemela del alma de Santillana del Mar. Combarro adormecido en un plácido quietismo, vive la añoranza ...de los tiempos dorados, cuando eran prodigamente fecundas las entrañas del oceano litoral y las levas emigratorias devolvían a la tierra, trocado en oro, el sudor que sus hijos destilaron en suelos transmarinos.

Combarro es acaso el pueblecito de pescadores más pintoresco e interesante, de más eficacia sugeridora, de más intenso colorido local del mundo. Apiñadas a uno y otro lado de las estrechas y sinuosas callejas -en las que sólo muy de tarde en tarde se siente el latido de la circulación humana,- casas envejecidas de un solo piso, abiertas en el frontal por un portón y dos o tres ventanales que dan a un ancho y franco balcón corrido, que vuela sobre un par de columnas formando soportal, siempre independiente de los de viviendas adyacentes. Acaso, para el acceso al piso, se adosa al muro jabelgado, ancha escalera de piedra, protegida, al igual que el patín, de robusta balaustrada tallada en granito.

Las rúas, reptantes, angulosas, accidentadas, parten de mezquimas plazuelas, donde un crucero se yergue solitario para confluir en el atrio parroquial. Las térreas llantas de los carros de bueyes en el ir y venir cargados a las leiras, cavaron en la roca viva hondos relejes, que canalizan el agua hacia la playa, los días en que el cielo llora.

En los breves saledizos, sin árboles, ni flores, los hórreos espatarrados sobre seis pies derechos, “canastro” tejido de gruesas mimbres y tejado pajizo, con una cruz sobre el postigo por donde no entra la cosecha paniega sinó después de que las mazorcas desnudas de las blancas hojas que han de mullir las míseras yácijas, se secaron en grandes ristras, colgadas de una rama que fué promesa de pino, a lo largo de los aireados balcones. ¡Que visión más extraña y pintoresca ofrecen en la lejanía los blancos casetos de Combarro, cuando los rosarios de grandes espigas, como enormes collares de lunimoso ámbar, suspendidos bajo aleros, amarillan al sol de un lento atardecer! ¡Y que fantástico espectáculo, si en los días de grandes mareas, crece la pleamar hasta adentrarse en embarcaderos, callejones y ruas bajas, dando al villorio un sorprendente aspecto de poblado lacustre! Parecen entonces haber surgido del agua los caseríos, los hórreos, las seves, la ermita, los cruceros..., cuyas imágenes copia el movible cristal, vereado por el ámbar luninoso de las mazorcas.

Combarro pertenence enteramente al mundo del arte. El descubrimiento de Combarro se realizó hace pocos años. Desde esa fecha no hay artista que, a su paso por estas tierras, no lo visite y no se rinda a la tentación de trasladar al lienzo, a la prosa o a la ria un retazo, una descripción, un aspecto de este maravilloso puertecillo que surgirió a Anglada Camarasa la idea de cercarlo de una verja preservadora de toda humana irreverencia.

Diario de Pontevedra

21 de setembro de 1920

Copiado de: http://www.valentinpazandrade.es/gl/novas/por-tierras-de-galicia-combarro
A derradeira entrevista
Valentín Paz Andrade, Carlos Maside en Comabrro 1952
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 20-11-2019 20:06
# Ligazón permanente a este artigo
Unha guapa señorita
Foto en albúmina. Sociedade Electro Fotográfica. Quiroga. Colección propia

Antonio M. Quiroga, tiña que ser, con certeza, un personaxe galego ; foi fotógrafo cun ambicioso sentido comercial, un ambulante a gran escala capaz de establecer unha rede de estudios por boa parte da xeografía española, a cal dirixía dende unha casa central. No principio,en 1889 estaba activo en Bilbo e en Lleida. En 1890 instalouse en Oviedo e xa no ano seguinte en Xixón. En 1893 introduzo cambios na súa estrutura empresarial, nomeándoa "Sociedad Electro Fotográfica", con sede central en Xixón e iniciando un proceso de apertura de novas sucursais, o que hoxe coñeceriamos como franquías. . Pouco despois abriu estudio en Madrid, o que lle serviu para a renovación de maquinaria e instalacións do establecemento xixonés, dotándoo de novos aparatos. Logo abre novas sucursais en Galicia: A Coruña, Lugo, Ferrol Ourense (1898) e León. En 1899 Quiroga abandonou definitivamente Xixón, trasladando a sede da "Sociedade" á sucursal da Coruña. Mais non contento coa dirección das delegacións creadas, Quiroga idea o "coche artístico", un estudio fotográfico ambulante, entre microbús e vagón de tren que lle permitiría facer propaganda o seu traballo percorrendo varias vilas e cidades da península.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-11-2019 19:35
# Ligazón permanente a este artigo
Unha foto de Carlos


Camila vendendo algún souvenir
Praza da Fonte. Combarro. 1977
Unha foto de Carlos Valcárcel


Carlos Varcálcel Gay ( Lugo 1929 ) é o fotógrafo lucense máis premiado da historia fotográfica en Lugo. Sesenta a anos de actividade e miles de negativos fan deste autor un imprescindible para a comprensión da evolución etnográfica e patrimonial de Galicia da segunda metade do século XX. Formou parte da Agrupación Fotográfica Lucense, fundada en 1958, xunto os seus grandes amigos Luís Rueda e Hipólito Galán, dende a cal desenvolvíanse neses anos numerosas actividades coma cursos, concursos, exposicións e faladoiros fotográficos na cidade de Lugo.
En 1998 formou parte da exposición colectiva "Da Agrupación Fotográfica ao Grupo Fonmiña" 1958-1998 (40 anos de Fotografía en Lugo). celebrada no Museo Provincial de Lugo. Patrocinada pola Fundación Caixa Galicia realiza unha exposición individual en 2003 da que se publica o catálogo. "Carlos Valcárcel Fotografías (1969-2001). Actualmente 70 imaxes da súa obra están expostas permanentemente na Facultade do Profesorado da U.S.C de Lugo.
En decembro de 2017 ano colabora con vinte e nove fotografías na ilustración do libro-cd " Terra e Alma " de Moisés Quintas Suárez de Editorial Canela. Dous meses antes recibiu o "Premio Fotógrafo Histórico" concedido pola Deputación da Coruña , como mérito a súa traxectoria profesional.
«Eu só sei falar coas fotografías», dixo Valcárcel para aclarar a brevidade do seu discurso nese acto de recoñecemento.

Camila ¿Que fiseches?
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 02-10-2019 18:36
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web