O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Petroglifo do Xubiño

Ramón Sobrino Lorenzo- Ruza co seu axudante medindo o petroglifo. Combarro 1951.

O petroglifo situado no Outeiro do Xubiño (Combarro) é unha laxe alargada en dirección Norte-Sur, que combina unha forma circular de gran tamaño, da que se prolonga desde ela un reticulado. Os sucos do gravado están bastante erosionados. Hai outras representacións, na periferia deste, en pedras máis pequenas. Este ben patrimonial está catalogado no PXOM do concello de Poio do ano 2000, na sección de Arqueoloxía co nº 14.

O gravado rupestre do Xubiño, atópase no máis escuro abandono, sen sinalización,sen protección e no esquezemento da súa imperativa integración real na Area Arqueolóxica de Poio. Sen embargo non carece da importancia cara a súa “recuperación” xa que foi debuxado por Enrique Campo e fotografado e estudado por Ramón Sobrino pai e fillo.

Ramón Sobrino Lorenzo- Ruza naceu en Poio o 3 de marzo de 1915, de profesión aparellador, foi un arqueólogo fillo do tamén arqueólogo Ramón Sobrino Buhígas ( Pontevedra 1888 - Valladolid 1946 ), publicou a obra magna da arte rupestre " Corpus Petroglyphorum Gallaeciae" editada polo Seminarío de Estudos Galegos en Compostela no 1935. Era irmán este, do famoso pintor Carlos Sobrino Buhígas e curmán de Enrique Campo Sobrino ( Pontevedra 1890 – 1911 ) pintor e debuxante pertencente a Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra, sendo o primeiro que comezou a rexistrar petroglifos nos montes da provincia de Pontevedra.

Ramón, profesor de debuxo da Escola de Artes e Oficios de Santiago e membro da Real Academia Galega, foi continuador dos traballos comezados por seu pai sobre a Arte Rupestre Prehistórica Galega. Rexistrou coa súa cámara máis de 2.500 imaxes, labor que tamén facía seu pai, ademais de gran cantidade de debuxos cos que contribuíu a enriquecer os Arquivos da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra.

Anotacións da axenda de Ramón Sobrino Lorenzo-Ruza.
O 24 e 25 de agosto de 1951.
“ para ir a Combarro. Ida 11,30h, 13h, 15,30h, 17,00. Vuelta 15,00h y 19,00h. Voy a Xubiño. Teixugueiras. ¡ hay ciervos! Saco foto del laberinto. Al regreso saco foto al hórreo de rama de Salgueiro, lugar de A Seca, Poio grande, finca llamada Candido.” de Cándido Couselo Bermudez, hórreo de rama de salgueiro,
pilares de piedra, techo de paja de centeno, renovado todos los años, sobre la armadura de pino del país. Entramado (de) piso de castaño. Lo hizo un tal José do Ache, carpintero, de
S. Martín, un lugar cercano, en donde hizo otros; algunos hay conservados. Hace más de
150 años ò dos siglos. Antes de hacerse la carretera, hecho uno redondo al otro lado. Hay
otros dos (de) Cándido Couselo. Uno en Poio. Otro en Combarro».

« El 25-VIII-51 visto por 2ª vez este petroglifo. Obtengo dos
fotos al natural, un sol poniente. El diámetro en el círculo más extenso es de 1,00 mts. El
centro está exactamente a los 0,50 mts. A la izda. en una peña más alta, restos de un círculo
pequeño. Sobre los que aparecen en este dibujo. A unos 10 mts. a la derecha (según
posición dibujo) otra circular. No hay sol y no obtengo de ninguno de ellos fotos. En otras
pequeñas «laxes» diseminadas en la ladera de donde se extrae piedra, señales y huellas de otros motivos. Lo mismo en piedras de muros de la aldea de «Xuviño. S. Roque de Combarro». ( Petroglifo de Xuviño).

Fontes: Wikipedia. Anotacións da axenda de Ramón Sobrino Lorenzo-Ruza extraido de: El trayecto vocacional dun arqueólogo de Angel Nuñez Sobrino. Foto copiada dos paneis do Centro Arqueolóxico de Campo Lameiro, presumiblemente, a imaxe orixinal, está gardada no Museo de Pontevedra.


Patrimonio abandonado
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 07-04-2017 17:49
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro nas postais folclóricas II


Fotocolor Valman. (Barcelona-Motril) 1964

"Los ribereños de las Rías Bajas son gente alegre, generosa y cordial. Son aficionados a los vinos de Cambados, del Condado, del Rosal y del Ribeiro y amigos de la canción y del baile. Gente, en suma, sencilla y dionisíaca, hospitalaria , y dada, por lo general, a los placeres naturales".
Texto do libro: Todo Pontevedra, Vigo y Rías Bajas.Editorial Escudo de Oro. 1980


Non, non somos todos listos nin parvos; nin estamos tódolos días cantando e bailando, nin chorando e podemos gustar do viño pero tampouco adouramos a Baco; nin mesmo nos vestimos con traxes folclóricos para ir a unha romaría a xantar unha empanada ou unha tapa de polbo e non é certo que as centolas gabean pola ribeira ata a Torre de Hércules e atopen alí a unha bela moza disposta a compartilo con nós.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 11-03-2017 19:16
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro nas postais folclóricas


A mediados dos anos 60 durante o auxe do turismo, as editoriais adicadas a impresión de tarxetas postais adquiren unha gran demanda dos seus produtos. Estas editoras , algunhas con fotógrafos propios, solicitan e compran fotos de fotógrafos locais e de outros de renome que viaxan fora do seu localismo para vender o seu traballo. O patrimonio arquitectónico e das labores de cotián, plasmado nestas imaxes, vai ser utilizado para a resaltación de obxectos de agasallo como chaveiros, bandeiríns, pratos de colgar, aparellos olleadores...aceitáraa, mais sobre todo para a impresións de tarxetas postais. Estas tarxetas que serían mercadas polos turistas como lembranza da súa visita á localidade en particular e a Galicia en xeral, terían como obxecto informar os familiares e amigos das características e beleza do que eles están a desfroitar e en menos medida terían tamén a singularidade do colecciónesmo.
Dentro de todo este negocio turístico as editoriais tiveron a ben, mais con moi mal gusto, editar series de postais que posteriormente adquirirían o adxectivo de "folclóricas". Son referentes as que nelas reproducían sitios típicos con persoas vestidas con "traxe rexional" , nada semellante o traxe tradicional galego, patrimonio cultural recuperado do século pasado, e tamén imaxes de paisanos portando aparellos de traballo cunhas mans que moito menos tiñan que ver coas das que por necesidade facían uso delas.
Estas editoriais representaban con imaxes o mesmo que directores como Ramón Torrado expresaron con películas tales como Mar Abierto (1946) ou Botón de ancla (1947), e dicir, a "Galicia de gaita e pandeireta" , inexistente e surrealista, que nos propagándezou durante o franquismo, co agravante de ser editadas vinte anos despois das películas de Torrado, adquirindo así continuidade desa irrealidade que promovida polo Ministerio de Información e Turismo da época deu a coñecer pobos e vilas de Galicia ao resto do mundo.
No caso de Combarro, non ía ser menos. Editoriais como Arribas ou Fotocolor Valman solicitaron dos seus fotógrafos estas imaxes con modelos disfrazados con traxes tricolores, utilizando en segundo plano os hórreos, os cruceiros e as fontes do pobo. Son as fotos deste vídeo que intercalei tamén coas que representan infindas mariscadas. Para compensar o "mal gusto" musiqueino cun dos temas máis populares do noso patrimonio musical, a "Muiñeira de Chantada" interpretada polo mestre gaiteiro Ricardo Portela.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 03-03-2017 17:06
# Ligazón permanente a este artigo
Fotógrafos Galegos do S.XIX e XX

CO GALLO DOS 10.000 MEMBROS EN OLLAR GALICIA. FOTOGRAFÍA ANTIGA

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-02-2017 19:15
# Ligazón permanente a este artigo
Las Rías de Pontevedra

Fotograma do documental de NO-DO "Las Rías de Pontevedra" do ano 1971 con guión e dirección de Paul Rickenback formado por diversos planos paisaxísticos da Ría de Pontevedra, nos que non podería faltar Combarro.
Curiosamente o título está errado pola pluralidade do mesmo.

O enlace o vídeo:

http://www.rtve.es/alacarta/videos/documentales-color/rias-pontevedra/2910535/
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-01-2017 11:31
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro en OLLAR GALICIA


Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 22-01-2017 11:34
# Ligazón permanente a este artigo
Apuntes sobre "Combarro no cine"

Fai uns ano editei un vídeo con imaxes de películas rodadas en Combarro titulado " COMBARRO NO CINE" que incluia imaxes de "EL Hereje" de Francisco Borja (1957), Botón de Ancla (1948) de Ramón Torrado e "Os caballeros do Botón de Ancla (1974) dirixida igualmente por Ramón Torrado e producida como a anterior por Cesáreo González. Non tiña imaxes de "Botón de Ancla" (1961) de Miguel Lluch, en color, protagonizada polo Dúo Dinámico nin de "La casa de la Troya"de Lugín. Deixei fora dese vídeo "Dagon": a secta do mar" (2001) dirixida por Stuart Gordon e protagonizada por Ezra Godden, Raquel Meroño e o gran Paco Rabal por ser doutra época e do que faría outra recopilación de imaxes.( ver aquí ).Lembro moi ben a rodaxe do film.Curiosamente a produtora de película contactou connmigo para poder filmar unha escena dende a miña casa, dita escena foi filmada finalmente en Pontevedra. Este post de " Apuntes sobre Combarro no cine" ben a complimentar aquel do ano 2009.

«La Casa de la Troya» é unha película española, adaptación da novela do mesmo título do escritor Alejandro Pérez Lugín.
Ambientada na Compostela universitaria de finais do século XIX, a casa da Troya, ven sendo unha pensión de estudantes, tunantes e moinantes. Ata aí chega un novo inquilino que pronto lle bota o ollo a Carmiña, unha ben feita moza galega, da que namora; ela, rexéitao para casar ata que este finalice os estudos.
A primeira versión muda rodada durante o ano 1924, foi estreada no 1925 por Troya Film, producida e dirixida polo propio Lugín e Manuel Noriega. Ademais de en Combarro a película foi rodada en A Coruña, Santiago, Os Ánxeles(Brión), Betanzos, Pontedeume, Sada, Marín e Vigo. Os protagonistas foron Carmen Viance, Clotilde Romero, Luis Peña, Pedro Elviro, Florián Rey e Juan de Orduña. O Centro Galego de Artes da Imaxe de A Coruña -CGAI-, restaurou a película en 2003. No 1930 a Metro Goldwyn Mayer faría a súa versión particular.
En 1936 dirixida por Juan Vilá Villamala e Adolfo Aznar rodouse outra versión pola produtora Vilá Films. Estreouse en 1939 no cine Rialto na que interviren Tony D’Algy e Isa de Navarra.
A versión mexicana de “ La casa de la Troya” (1947) foi dirixida por Carlos Orellana.
A versión de 1959 foi a máis exitosa e popular, rodada en color, dirixida por Rafael Gil e protagonizada polos autores españois máis famosos da época como Arturo Fernández, Pepe Rubio, José Isbert ou Ana Fernández.

ODIO a novela de Wenceslao Fernández Flórez ( A Coruña 1885 - Madrid 1964) levada o cine no 1933 por Richard Harlan (Lima 1900-California 1968) director da Pan American Pictures Corp. (unha compañía fundada con capital norteamericano que facía películas en Cuba) foi unha superprodución española, producida por Stard Orphea cun reparto que se podería considerar de superluxo daquela, no drama participou como actriz principal María Fernanda Ladrón de Guevara ademais de Manuel París, Antonio Plana, Jesús Navarro, Raquel Navarro, Pedro Larrañaga, Patrocinio Rico, Pedro Terol, Manuel Arbó e Fernando Fernández de Cordoba. A música é do mestre Patiño ( Cadíz 1829-1902)considerado o gran clásico da guitarra flamenca.
Así descríbese o film no tríptico propagandistico do estreo: Toda a gama de múltiples paixóns, nobres unhas, e execábreis outras, que aniñan nos plegues da alma dun pobo, palpítan a traves das vibrantes escenas de "ODIO, que unhas veces co seu tráxico realismo e outras coa intensidade das súas doces emocións, firen constantemente a sensibilidade do público.
Crónica do xornal "La Vanguardia 2/08/1933. FILMANDO << UNA PELÍCULA>>: Hasta altas horas de la madrugada estuvieron miles de personas en el inmediato y pintoresco puertecito de Combarro, presenciando la filmación do la película de Fernández Flórez, por Fernanda Ladrón de Guevara y otros artistas. Centenares de autos ocupaban algunos kilómetros de la carretera. El espectáculo nocturno, iluminado por grandes reflectores, resultó fantástico, pues Fernanda aparecía rodeada de pescadores auténticos, que con grandes antorchas recorrieron las seculares callejuelas del Comercio, al pie del mar. Todo el vecindario marinero toma parte estas noches en la película hasta las cinco de la madrugada, para defenderse del calor y de la aglomeración del gentío, que por el día harían imposible el trabajo. Esta noche se simulará el incendio de un poblado, que se disponen a presenciar desde las playas inmediatas y muelles de Pontevedra muchos curiosos.
Crónica do xornal "La Vanguardia 30/10/1933. FILMANDO «ODIO» Siguiendo las normas del cinema ruso, Richard Harlan ha improvisado gran número de los actores que intervienen en «Odio», entre los propios aldeanos del lugar donde ha localizado las escenas. Solamente en Combarro, humilde pueblecito pesquero de la costa gallega, movilizó tal cantidad de gente que no quedó vecino que no haya intervenido en la película. Pero Richard Harlan no contó con la huéspeda, que en este caso es la moda. «Odio» es un film francamente dramático, cuya segunda mitad se desarrolla entre gente de la más humilde condición, en un pueblo misero donde aun no ha Irrumpido el progreso. Como es lógico, al director de la película le estorbaba todo cuanto significara lujo y todo aquello que desvirtuase el ambiente característico de una Galicia de ayer. Por eso, su asombro llegó al espanto cuando empezó a descubrir entre las «extras» contratadas multitud de muchachitas con el pelo cortado a lo «Manolo» y hasta con medias de seda. Los gritos debieron oirse en Hollywood: —Esto no es Galicia: estas señoritas no son aldeanas. Yo quiero muchachas con el pelo largo como esa que está ahí. Y señalaba a una soberbia rapaza, con el pelo trenzado, que le caia magnífico sobre la espalda. Hubo que suspender la escena y dedicarse a buscar chicas con el pelo largo, en lo que se invirtió no poco tiempo, teniendo que recurrir, incluso, a las aldeanas próximas. Pero, aquí viene la segunda parte. Estas otras muchachas creyeron que se las llamaba para comprarles el pelo. ¡Y hay que ver las cantidades que pedían algunas !

Non existe copia da película, ao menos eu non a atopei, nin no Centro Galego de Artes da Imaxe de A Coruña -CGAI-, nin na Filmoteca Española.

Con MAR ABIERTO ( 1946), inicia Ramón Torrado (A Coruña 1905 - Madrid 1990) con argumento e diálogos do seu irmán Adolfo, unha serie de películas que teñen coma modelo o melodrama rexional, propaganda da época franquista que deriva na preocupación do director pola Terra que o viu nacer e polas prebendas do film que o seu produtor, Cesáreo González ( Vigo 1903 - Madrid 1968) espera conseguir co clientelismo emigrado en América do Sur.Torrado describe a Galicia mariñeira folclórica de gaita e pandeireta, traxes rexionais, mariñeiros nobres, labregos coas roupas sempre limpas, mulleres santas e melandros maliciosos todo elo acompañado de cantigas do coro Ruada e coa Virxe como protagonista milagreira dende o principio ao final da cinta. Bebemos, xantamos e bailamos durante toda a película. O reparto : José María Lado, Maruchi Fresno, Jorge Mistral, Fernando Fernández de Cordoba, Rosario Royo, Xan das Bolas, Gabriel Algara, Félix Fernández, Carlos Casaravilla, Fernando Fresno, o propio director e outros. A película foi ben recibida pola crítica e tratada como categórica. Desarróllase nun idílico pobo mariñeiro galego chamado Costa Nova con escenas de Ourense, Ría de Vigo, Cangas, Bouzas,Bueu.De Combarro recoñécese a fotografía da Praza de San Roque nos créditos de inicio da película. Polo de agora, non penso volver a revisar a película.

Combarro no cine
Dagón: La secta del mar (escenas Combarro)
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 05-01-2017 16:50
# Ligazón permanente a este artigo
Ano Castelao


Neste ano 2016 que xa remata, conmemorouse o Ano Castelao no que se desenrolaron diversas actividades culturais en todo o País, especialmente en Pontevedra, cidade na que se aveciñaría fai cen anos. O Museo de Pontevedra, do que foi fundador, realizou dúas maxestosas exposicións" Castelao artista. Os fundamentos do seu estilo. 1905-1920" e "Meu Pontevedra".
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-12-2016 16:51
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web