| O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza. |
|
|
| O meu perfil |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Omo ese persil |
|
Doce de Outubro de 2008, domingo gris, o despertar do medo, os titulares dos principais xornáis aseméllanse, The Times de Londres, IFM wains that markets could collapse by another 20%, Le Monde de París, mobilisatión genérale face au risque de krach, The New York times de alá, White House overhauling rescue plan, tamén A Voz de Galicia de aquí, O pánico amenaza con facer do 2008 o peor ano da historia da bolsa. Poucos lembran o día do anterior colapso pero si a cor, negra, negra coma a cegueira total que non se esquece, que está presente segundo a segundo.
Hoxe uns meses despois o home está perdido, os cartos non existen, os últimos bytes do computador central do Banco Mundial desapareceron da pantalla coma fume que leva o vento ou o que o mesmo esfumáronse. O debuxante das portas e das pontes, que cos seus compases trazou linas sobre papeis que chamabamos euros, equivocouse, xa ninguén pode afirmar que abren e unen, miseria e morte durante séculos foi o trouxeron a humanidade e hoxe xa todo rematou. E agora ¿que vai pasar agora? Tres mil anos despois a troca é o único que pode evitar o exterminio humano, primitivos no século XXI, pero xa todo vai mellor ,a cotización do barril de petróleo en tódalas bolsas internacionais está por riba das sete galiñas, e por poñer un exemplo unha viaxe con cruceiro incluído polo mar mediterráneo custa unha vaca ,dous porcos e vinte galiñas. O extrarradio de tódalas grandes e pequenas cidades, vilas e pobos do mundo están abarrotadas de multigranxas que cultivan os cartos do presente. O mundo feliz, o cheiroa a merda. O capitalismo que agonizaba en outubro, escomenza a reproducirse de novo ¿levará o mesmo apelido que o outro? liberal, non creo, seguramente chamarase capitalismo de merda.
|
|
|
|
|
| Os birbirichos |
|
Unhas tráeas o coche de línea,outras chegan camiñando con apuros,levan presa,falan entre elas con forza, en voz alta,case con berros. Unha riada baixa a praia,a seca está a ser.Roupas vellas e menos vellas,grises,negras, entre algunhas cores vivas,o chubasqueiro de pesiglás amarrado a cintura por si as salva dunha molladura aínda máis segura,botas de auga ou zapatillas de esparto,igual da,o mar non vai perdoar os pes secos. No ombreiro apoian os angazos de pau longo ou corto,segundo o xeito de cada unha, e nas mans o caldeiro ou cesto e dentro deles os sacos.Algunhas so van apañar para comer,ninguén pide o carné,mañá cando debaben,a mariñeira,pasada maña con arroz, e si sobran en empanada de millo,pero a maioria van a vendelos,estas van traballar nerviosas con apuro, a reo.O coche de línea xa está duas paradas máis alá.Horas de traballo,raña que raña na area,o espiñazo baixo,de cando en vez érguense, é o seu descanso,as mans e os pes xa non senten a auga fria.Dín que hai máis no outro lado do regato,afirma unha apoida no angazo,eu xa non me movo de aquí respóndelle a máis cercana sen levantar a cabeza da faena.Hai que bulir a marea está a subir,rematar de encher os sacos e outros poucos no caldeiro.Érgueme aquí muller, ti que es nova,ei de carrexar con eles na cabeza en dous ou tres viaxes.Os compradores están no peirao e a pe da praia, ata alí a auga vai escorregando polos corpos,esgótanse as forzas,van teimando que a marea de mañá será máis tarde e nas tarefas que ainda hoxe lles quedan por facer.Desexan o roce da roupa seca nos seus corpos.A estrada non queda lonxe,colleran a línea a tempo para arranxar o día.Entre o ir e o vir,unhas preguntan ¿ a como o pagan? e outras responden,segundo grande ou pequeno,segundo unha hora ou outra,segundo aquel ou aqueloutro.O coche de línea xa partiu, elas xa están na casa,na praia non hai ninguén,so eles,os birbirichos,esperan a ser apañados mañá. |
|
|
|
|
|
|
