O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

¡NIN QUE SE ATREVAN! ¡VOLVEREMOS A FACELO !


A RAE di: "La grafía tradicional fijada en castellano es «Sangenjo», que no es traducción del gallego «Sanxenxo», sino su adaptación grafofonológica a la ortografía del español"."Fuera de usos oficiales, en español se recomienda usar la forma tradicional española del topónimo, que es "Sanjenjo"
Bolaño e os topónimos
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-06-2018 17:00
# Ligazón permanente a este artigo
Espiritualidade dun pobo

Comezaba en Xullo de 2015 cun primeiro posteado de "Descricións combarresas" que Carlos Martínez Barbeito facia no libro Galicia (1957) de editorial Destino, ilustrada por Ramón Dimas. Logo, en Outubro do 17 en "O Combarro de Manuel" mostraba a reseña que do pobo facia Manuel Chamoso Lamas.
Esta "Espiritualidade dun pobo" recollida do libro "Rías Bajas de Galicia", 1ª edición 1953 con texto de Xosé María Castroviejo Blanco-Cicerón ( Compostela 1909 - Tirán, Moaña 1983 ) xornalista e escritor galego, é a continuación destas breves crónicas da nosa literatura, con Combarro como referente. O título "Espirutualidade dun pobo" alude a guia Galicia Espiritual de una Tierra, do mesmo autor. A foto superior "Praza de San Roque,Combarro" ilustra a portada da mesma guia,"Rías Bajas de Galicia" edición 1957 e posteriores.

Combarro é hoxe case un tópico, espléndido tópico, para tódolos pintores, fotógrafos e turistas que buscan o belo nas nosas rías. Realmente o encanto das súas vellas casas mariñeiras, seus hórreos, súas rúas empinadas de vellas pedras, cos seus carros do país e as súas embarcacións no arredor, logran a través da barroca paisaxe e da finísima luz da ría, efectos de marabilla.(traducido do orixonal en español).
O Combarro de Manuel
Descricións combarresas
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 05-05-2018 09:29
# Ligazón permanente a este artigo
Gravados e fotos 3

Foto do hórreo que ilustra a folla inicial de cortesía do libro "Galicia" Edicións Anaya do ano 1982 e gravado en augaforte do hórreo por Castro Gil do primeiro tercio do s.XX.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 06-04-2018 19:42
# Ligazón permanente a este artigo
Romaría no Camiño

Santa María de Castañeda. Arzúa. 1935
Foto Marina


Mariano Marina de Pablo (San Esteban de Gormaz, Soria, 1911-Madrid, 1984)
Comezou a colaborar no xornal Ahora ( Madrid 1930 - 1939 ) en xullo de 1932, e posteriormente na revista Estampa ( Madrid 1928-1938 ) desde xaneiro de 1933 até xullo do 1936. Foi membro da Unión de Informadores Gráficos de Prensa e traballou para a axencia Contreras y Vilaseca xunto a Almazán y Yusti. Durante a guerra civil estivo nas frontes de Andalucía e Extremadura e ilustrou as crónicas de Jesús Izcaray para o diario Ahora sobre a fronte de Madrid, a Cidade Universitaria, os bombardeos nocturnos e os incendios en Madrid. Entre as súas reportaxes en Ahora destaca o asalto o Alcázar de Toledo (26 de xullo de 1936). Estivo en activo até o final da guerra, sendo descoñecida a súa traxectoria posterior.

Así describe o cronista a imaxe (traducido)
Saímos de Melide e pouco despois atopámonos na estrada cun grupo de xentes que bailan. Celébrase a romaría de Santa María de Castañeda. Santa María de Castañeda é unha parroquia que pertence ao Concello de Arzúa. Nun raso adornado con follaxe e con papeis de cores, debaixo dunhas árbores, bailan ó son dunha banda de músicos, subidos nun pequeno palco. O público parece que está dividido: por unha banda abundan as mulleres e pola outra os homes.Bailan as parellas, como en tódalas cidades, o pasodobre con certas connotacións do charlestón ianqui. De cando en cando, para respectar a cor local, a música toca unha muiñeira, que no baile non se diferencia moito da xota ou do fandango.Cerca dos bailaríns aparecen uns frades gordos e ben alimentados. Dinnos que son pasionistas. Levan unhas placas brancas no hábito. Están alí, sen dúbida para dar o visto bo á festa. Deixamos a romaría, avanzamos rapidamente e unha hora despois ollamos ao lonxe as torres de Santiago de Compostela.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-03-2018 19:15
# Ligazón permanente a este artigo
Festas en Raxó

Fai uns días souben que o C.F. Raxó, en calidade organizativa, ía intentar recuperar as festas da Saleta e do Carme o cal alegroume especialmente ao pensar, que por fin, deixaríamos de ser a única parroquia dos arredores que carecía, dende fai anos, de festas patronais. Facéndome partícipe desta nova etapa, quero poñer o meu gran de area nesta crónica, no cal vou a transcribir literalmente unha crónica destas festas publicada en Faro de Vigo no 1920 e nun segundo termino a miña lembranza particular sobre elas nos anos 60/70.

Festas en Raxó. En honor d´a Virxen d´a Saleta
Serán os días 2 e 3 do mes que ven. Prometen resultar solenes e brillantes a xuzgar pol-os preparativos que ven faguendo a Comisión organizadora, axudada po-los veciños d´este pintoresco porto.
Teremos entre nosoutros a música de Castrelos e unha gaita d´o país que toca que rabea.
O día 2, po-la noite, teremos n-as avenidas d´a eirexa un follón que d´a medo, con farolillos de coores e focos d´acetileno. Queimarase bonito e vareado fogo fixo e de aire. Bailarase o son d´a música e gaita hastra mais non poder.
O día 3, teremos as alboradas, función relixiosa, procesión, que baixara pol-a praya, onde a Virxen d´a Saleta bendicirá o mar, e queimarase gran cantidade de fogo de aire e acuático; romaría no adro desde as catro da tarde hastra as oito ou hastra cando cadre.
Atronadoras bombas porán remate as festas y-un grobo grandioso.

Coarenta anos despois as Festas en honor da Virxe da Saleta e do Carme duraban catro ou cinco días e eran de recoñecemento en tódolos pobos do arredor. A comisión de festas traballaba a reo días antes. Para facilitar espazo para o baile, o palco colocabase na praia e tiña unha estructura de madeira en duas alturas, sustentada sobre varas de eucalipto enterradas en bidóns de gasoil. A procesión saía ata a de Nicolás e de volta paraba ata rematar a tirada de fogos que se botaban dende o mar ou dende o morro do muelle. Os barcos engalanados con bandeiras e "bandeiríns" navegaban tocando as súas buginas. Pola tardiña organizabanse xogos populares( fútbol, carreira de sacos, pau de sebo...) e sobre todo as regatas de traiñeiras e botes que era o espectaculo principal esperado por todos; o peirao enchiase de xente animando con berros de apoio a súa embarcación preferida.
As rosquilleiras sempre se lle compraba algo, sobre todo petardos, colocaban o seu posto diante da de Pereira; despois da procesión subianse as rosquillas para a casa, xa comezaban os primeiros plásticos, pero recordo as vides utilizadas para levalas.
As randeeiras que nos chamabamos "barquillas" poñíanas na praia moi perto do palco da música e a caseta do tiro, estaba ubicada na entrada do camiño terra da pedra, actual rúa Dr.Clemente Echebarría Novoa, onde hoxe aínda está a cabina telefónica, recordo aqueles pitillos pequenos marca Kentuky pendurados dunha única cinta que intentabas rachar cos disparos de escopeta. Os cabaliños ocupaban o peirao diante do bar Praia e a tombola ao lado deste.
Algún ano acudia un feirante, chamado Amparito, que se facia acompañar de xogos para disfrute de paisanos e de algunha ganancia para el, recordo: "Yo clavo aquí y mi mujer clava en Vigo" que consistia en rematar de clavar unha punta previamente introducida nun madeiro a tres intentonas de golpe de martelo. Tamén ofrecia a chute de balón derribar os dous paquetes de pitillos Winston que sobre o chan gardaban a distancia xusta entre eles. Outro dos xogos que traía era "La pachocha eléctrica" que consistia nun tablón cunha moza pintada en roupas menores cun buraco circular entre as pernas por onde debería ser introducida unha pelota tirada desde certa distancia para adquirir premio.
Xa, pola noite, a verbena...bailas?
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-03-2018 17:46
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro en mini-tv

Os mini-televisores foron uns dos souvenirs máis demandados, por nenos e adultos, nas tendas e quioscos turísticos durante os anos 60 e 70. Eran uns pequenos aparellos cuadrangulares, de pasta plástica, que tiñan un visor na parte posterior por onde se podían ollar sete ou oito diapositivas, do lugar visitado ou dalgúns dos seus monumentos, que ían cambiando e repetindo, premendo un botón na cara inferior do aparello.



Neste facsímile a modo de demostración, utilicei algunhas das postais de Combarro que Editorial Fama de Vigo difundiu nestes anos, que compartiron época con agasallos, de cando aínda o "Made in China" era impensable. Non lle demos ideas, non vaia a ser "revival next"
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 18-02-2018 17:47
# Ligazón permanente a este artigo
Luis Torras

"Percorrín España, visitei os pobos e encántame Combarro porque é unha marabilla. Emociónache ver lugares así", comenta. A localidade de Combarro será, por tanto, a súa última obra, da que xa ten perfilado o esbozo.

Luis Torras Martínez naceu en Vigo o 29 de decembro de 1912. Ten hoxe 105 anos sendo o decano dos pintores galegos con centos de cadros de paisaxes, bodegóns e retratos as súas costas. Estudou Belas artes na Escola de San Fernando en Madrid e dende 1954 traballou coma profesor de debuxo na Escola de Artes e Oficios en Vigo. Ademais de mans privadas, a maior parte da súa obra atópase en coleccións públicas de varios museos, sendo a Casa das Artes de Vigo onde se expón unha gran colección permanente que el mesmo donou ao concello de Vigo.

Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 05-02-2018 17:25
# Ligazón permanente a este artigo
Gravados e fotos 2

Praza de San Roque.
A esquerda foto do ano 1935, asinada por Sayd de Juliis que fora pintor e debuxante italiano, aveciñado en Vigo. A dereira, debuxo a lapis do ano 1978 de Francisco Gonzalo Seijo Alonso, escritor ( Castrelos, Vigo 1925 - Alicante 2013 )
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 06-01-2018 17:56
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web