O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Provincia de Pontevedra


Na beira do mar, envolta en tons azuis e verdes, sitúase a aldea de Combarro, que constitúe un fito na paisaxe urbana costeira. A primeira característica das pequenas paisaxes interiores de Combarro é que en elas a pedra, tomada da serra que lle cubre as costas, imponse sobe o cemento. Valos, rúas e hórreos son de pedra, e por suposto as súas casas, que hoxe mostran súas anchas e pétreas paredes espidas, aínda que estiveran caleadas e, posiblemente, pintadas de suaves cores pastel. As casas que circundan pequenas prazas ou se estiran ao longo de estreiras rúas mostran diferentes tipoloxías. Desde as moi pequenas con patín, moi características da Galicia meridional, ata as máis grandes que asoman ao mar as súas galerías, cuxo orixe dixese que pode estar nas ganas das xentes de imitar os castelos de popa dos grandes buques do século XVIII. Pero entre tódolos modelos destacan polo seu sabor autenticamente mariñeiro as de galería corrida de madeira, nas que se colgaban a secar as redes e baixo as cales refuxiábanse as xentes e os aparellos. Tamén servían e serven de protección as que se alzan sobre arcos baixo os que se charla ou pasea os días de choiva.
A paisaxe urbana de Combarro responde as necesidades que tiveron as súas xentes, mariñeiras e labregas ao mesmo tempo, cuxa mostra máis palpable son os hórreos que con seus pés metidos no mar parece que quixeran ser transformados en embarcacións, para navegar ata a preta illa de Tambo ou para fuxir dos fumes de Celulosa, situada na outra marxe da ría, mostrando súas chemineas tras unha flexura da costa.
Este conxunto de hórreos quizais sirva para chamar a atención ao viaxeiro sobre que, aínda que non tan mariñeiros como os de Combarro, estes almacéns con patas forman parte da paisaxe que atravesa. En Galicia son as Rías Baixas e o Baixo Miño unhas das que mostran os hórreos con formas máis finas, construídos en boa pedra e en cantidades elevadas. Non en van a súa eclosión – non seu orixe – atribuíse ao éxito e expansión do cultivo do millo, feito que se fraguo na segunda metade do século XVII especialmente nas terras máis cálidas, e dicir, nas áreas meridionais, onde o Miño aproxímase ao mar ou as rías dulcifican as temperaturas.
Entre hórreos e cultivos de millo, que poboan as ladeiras próximas a aldea de Combarro, ascéndese ata o Mosteiro de Poio, que se alza no entorno dominando a ría e mostrando a fachada barroca da Igrexa.(texto traducido do orixinal en español)

DO LIBRO: Provincia de Pontevedra. Editorial Mediterráneo. Agedime SL. 1998 Texto de Andrés Dominguez Almansa e Augusto Pérez Alberti. Fotos de Juan José Pascual Lobo.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro nos libros - Publicado o 17-01-2020 16:47
# Ligazón permanente a este artigo
Cándido Fernández Mazas

¡¡¡ BO NADAL !!!
Conta a lenda que só a mula negou o seu alento, ese bafo de calor e vida, ao cativo recen nado. E deus en castigo fíxoa animal híbrido. ¡ O malo foi que a deixase no mundo para tormento noso e que a permitira disfrazarse de home de vez en cando!

Cándido Fernández Mazas, nado en Ourense o 18 de decembro de 1902 e finado en Castro Caldelas o 15 de novembro de 1942, foi un pintor, debuxante, ilustrador e escritor galego.
Desde moi novo distinguiuse polos seus dotes de debuxante e ós doce anos abandonou os estudios para pasar por sucesivos obradoiros de pintura. Entrou en contacto con intelectuais e artistas locais aos que foi retratando e en 1922 comezou a colaborar co diario Galicia, facendo ilustracións, e na revista Alfar ata 1923, ano en que ilustrou Kindergarten, libro de poemas de Paco Luis Bernárdez. En 1924 comezou a colaborar con artigos e debuxos en El Pueblo Gallego e en 1925 como linoelista no diario La Zarpa. Coa axuda da Deputación de Ourense trasládase a París para completar a súa formación pictórica, volvendo catro meses máis tarde. En 1926 fundou, con Augusto María Casas, a revista Galaxia. En 1927 volveu a Francia de novo como bolseiro da Deputación e achegouse aos surrealistas. En 1929 dirixiu a parte artística da revista Gaceta de Galicia. Posteriormente trasládase a Madrid e colabora en distintas publicacións e actos culturais, á vez que envía colaboración gráfica e literaria á revista Escuela del Trabajo, de Ourense. Participou nas actividades culturales das Misións Pedagóxicas en 1933 por Galicia e Castropol e en 1934 nas localidades segovianas de Turégano e Cantalejo.

O comezo da guerra sorprendeuno no gabinete de prensa de Gobernación en Madrid e en 1937 desprazouse a Valencia. Colaborou na revista El Combatiente Rojo do POUM, e en Umbral. Foi detido polo exército sublevado e liberado pouco despois. En moi mal estado mental e físico volveu a Penedo en Castro Caldelas, onde abandonou toda actividade plástica e intelectual.

A súa obra artística atópase dispersa. Ademais dos debuxos publicados en diferentes publicacións, pintou numerosos cadros. Podemos citar: Ventana al campo, Rapaza, Rumba, Ángel de la paz, un retrato de Luís Seoane e outros de Sebastián Martínez-Risco. Como escritor, ademais dos seus artigos periodísticos, publicou o libro Santa Margori (1930) e unha farsa titulada Los cuernos disparatados (1932). Tamén deixou preparado un libro de versos titulado Aleteia.
Wikipedia
A súa web
Comentarios (0) - Categoría: Persoeiros - Publicado o 23-12-2019 16:01
# Ligazón permanente a este artigo
Por tierras de Galicia. Combarro

A primeira vez que se publicou este artigo de Valentín Paz Andrade, foi na revista coruñesa "Vida" en agosto de 1920, cuxa redacción e administración atopábase na rúa Real 49 e Jacobo Casal era o director xerente. Posteriormente publicaríase no Diario de Pontevedra o 21 de setembro de 1920 e xa tres anos despois o 27 de setembro de 1923 no xornal "Galicia". Dato que non se recolle na propia web institucional que esquece esa primeira edición.

Este é o texto:

Combarro se asienta en una rada de la ría, sobre una suave jiba de la costa. Tiene un alma humildosa y sentimental, gemela del alma de Santillana del Mar. Combarro adormecido en un plácido quietismo, vive la añoranza ...de los tiempos dorados, cuando eran prodigamente fecundas las entrañas del oceano litoral y las levas emigratorias devolvían a la tierra, trocado en oro, el sudor que sus hijos destilaron en suelos transmarinos.

Combarro es acaso el pueblecito de pescadores más pintoresco e interesante, de más eficacia sugeridora, de más intenso colorido local del mundo. Apiñadas a uno y otro lado de las estrechas y sinuosas callejas -en las que sólo muy de tarde en tarde se siente el latido de la circulación humana,- casas envejecidas de un solo piso, abiertas en el frontal por un portón y dos o tres ventanales que dan a un ancho y franco balcón corrido, que vuela sobre un par de columnas formando soportal, siempre independiente de los de viviendas adyacentes. Acaso, para el acceso al piso, se adosa al muro jabelgado, ancha escalera de piedra, protegida, al igual que el patín, de robusta balaustrada tallada en granito.

Las rúas, reptantes, angulosas, accidentadas, parten de mezquimas plazuelas, donde un crucero se yergue solitario para confluir en el atrio parroquial. Las térreas llantas de los carros de bueyes en el ir y venir cargados a las leiras, cavaron en la roca viva hondos relejes, que canalizan el agua hacia la playa, los días en que el cielo llora.

En los breves saledizos, sin árboles, ni flores, los hórreos espatarrados sobre seis pies derechos, “canastro” tejido de gruesas mimbres y tejado pajizo, con una cruz sobre el postigo por donde no entra la cosecha paniega sinó después de que las mazorcas desnudas de las blancas hojas que han de mullir las míseras yácijas, se secaron en grandes ristras, colgadas de una rama que fué promesa de pino, a lo largo de los aireados balcones. ¡Que visión más extraña y pintoresca ofrecen en la lejanía los blancos casetos de Combarro, cuando los rosarios de grandes espigas, como enormes collares de lunimoso ámbar, suspendidos bajo aleros, amarillan al sol de un lento atardecer! ¡Y que fantástico espectáculo, si en los días de grandes mareas, crece la pleamar hasta adentrarse en embarcaderos, callejones y ruas bajas, dando al villorio un sorprendente aspecto de poblado lacustre! Parecen entonces haber surgido del agua los caseríos, los hórreos, las seves, la ermita, los cruceros..., cuyas imágenes copia el movible cristal, vereado por el ámbar luninoso de las mazorcas.

Combarro pertenence enteramente al mundo del arte. El descubrimiento de Combarro se realizó hace pocos años. Desde esa fecha no hay artista que, a su paso por estas tierras, no lo visite y no se rinda a la tentación de trasladar al lienzo, a la prosa o a la ria un retazo, una descripción, un aspecto de este maravilloso puertecillo que surgirió a Anglada Camarasa la idea de cercarlo de una verja preservadora de toda humana irreverencia.

Diario de Pontevedra

21 de setembro de 1920

Copiado de: http://www.valentinpazandrade.es/gl/novas/por-tierras-de-galicia-combarro
A derradeira entrevista
Valentín Paz Andrade, Carlos Maside en Comabrro 1952
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 20-11-2019 20:06
# Ligazón permanente a este artigo
Unha guapa señorita
Foto en albúmina. Sociedade Electro Fotográfica. Quiroga. Colección propia

Antonio M. Quiroga, tiña que ser, con certeza, un personaxe galego ; foi fotógrafo cun ambicioso sentido comercial, un ambulante a gran escala capaz de establecer unha rede de estudios por boa parte da xeografía española, a cal dirixía dende unha casa central. No principio,en 1889 estaba activo en Bilbo e en Lleida. En 1890 instalouse en Oviedo e xa no ano seguinte en Xixón. En 1893 introduzo cambios na súa estrutura empresarial, nomeándoa "Sociedad Electro Fotográfica", con sede central en Xixón e iniciando un proceso de apertura de novas sucursais, o que hoxe coñeceriamos como franquías. . Pouco despois abriu estudio en Madrid, o que lle serviu para a renovación de maquinaria e instalacións do establecemento xixonés, dotándoo de novos aparatos. Logo abre novas sucursais en Galicia: A Coruña, Lugo, Ferrol Ourense (1898) e León. En 1899 Quiroga abandonou definitivamente Xixón, trasladando a sede da "Sociedade" á sucursal da Coruña. Mais non contento coa dirección das delegacións creadas, Quiroga idea o "coche artístico", un estudio fotográfico ambulante, entre microbús e vagón de tren que lle permitiría facer propaganda o seu traballo percorrendo varias vilas e cidades da península.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-11-2019 19:35
# Ligazón permanente a este artigo
Unha foto de Carlos


Camila vendendo algún souvenir
Praza da Fonte. Combarro. 1977
Unha foto de Carlos Valcárcel


Carlos Varcálcel Gay ( Lugo 1929 ) é o fotógrafo lucense máis premiado da historia fotográfica en Lugo. Sesenta a anos de actividade e miles de negativos fan deste autor un imprescindible para a comprensión da evolución etnográfica e patrimonial de Galicia da segunda metade do século XX. Formou parte da Agrupación Fotográfica Lucense, fundada en 1958, xunto os seus grandes amigos Luís Rueda e Hipólito Galán, dende a cal desenvolvíanse neses anos numerosas actividades coma cursos, concursos, exposicións e faladoiros fotográficos na cidade de Lugo.
En 1998 formou parte da exposición colectiva "Da Agrupación Fotográfica ao Grupo Fonmiña" 1958-1998 (40 anos de Fotografía en Lugo). celebrada no Museo Provincial de Lugo. Patrocinada pola Fundación Caixa Galicia realiza unha exposición individual en 2003 da que se publica o catálogo. "Carlos Valcárcel Fotografías (1969-2001). Actualmente 70 imaxes da súa obra están expostas permanentemente na Facultade do Profesorado da U.S.C de Lugo.
En decembro de 2017 ano colabora con vinte e nove fotografías na ilustración do libro-cd " Terra e Alma " de Moisés Quintas Suárez de Editorial Canela. Dous meses antes recibiu o "Premio Fotógrafo Histórico" concedido pola Deputación da Coruña , como mérito a súa traxectoria profesional.
«Eu só sei falar coas fotografías», dixo Valcárcel para aclarar a brevidade do seu discurso nese acto de recoñecemento.

Camila ¿Que fiseches?
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 02-10-2019 18:36
# Ligazón permanente a este artigo
Touros 0

O 7 de xullo de 1929, puidera ser a data da primeira "corrida de touros goyesca", e tería a praza de touros de Pontevedra como sede de tal evento, polo de pronto foi unha das primeiras con toda seguridade. A corrida goyesca está composta por matadores de touros, banderilleiros e picadores, todos eles vestidos con "traxes goyescos", unha vestimenta urxida no Madrid do século XVIII e utilizada ata o século XIX pola burguesía para, posteriormente, estenderse o seu uso ao resto de España. Na web "eldiestro.es" posteado do 3/04/2017 de título :" Origen de las corridas goyescas", pódese ler, "Según cuentan los entendidos, la primera Corrida Goyesca se celebró en el año 1929, para conmemorar el primer centenario de la muerte del gran pintor Francisco de Goya y Lucientes. Y se le ocurrió este homenaje a Eduardo Pagés, fundador de la empresa que lleva su apellido.Y se dice que la primera Corrida Goyesca se celebró en la Plaza de Toros de Murcia un 15 de septiembre. La Plaza se adornó con tapices, hubo un desfile de calesas, pero gran parte del público salió contrariado, pues el espectáculo no fue como se vendió…" Pois non, con anterioridade foi celebrada en Pontevedra o 7 de xullo de 1929.
A foto de arriba é a dixitalización dun negativo 8x10 que recuperei no mercadiño de "antigüidades" que se celebra os domingos en Pontevedra. A película foi revelada no laboratorio fotográfico de Natalio Sanchón, abicado en Policarpo Sanz nº 9 de Vigo ao nome de Manuel Hidalgo que concorda no tempo co político vigués Manuel Hidalgo Rodríguez que fora alcalde de Vigo no 1936. O sobre que contén o negativo da información da data da corrida de touros, así como do fotógrafo e laboratorio de revelado. Na foto apreciase varios paneis sobre as gradas de "escenas goyescas" e un de grandes dimensións coa representación do pintor maño. Touros cero.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-08-2019 19:43
# Ligazón permanente a este artigo
Josep Gaspar i Serra


Presentación de 13 fotografías datadas entre 1912 e 1930 que pertecen ao Arxiu Nacional de Catalunya. Fondo ANC1-23 de Josep Gaspar i Serra

Josep Gaspar i Serra ( Manresa , 1892 - Barcelona , 12 de xaneiro de 1970 ) foi un operador e director cinematográfico catalán.

O seu pai era o propietario dunha tenda de zapatos en Manresa. A familia mudouse a Barcelona e comezou os seus estudos en La Salle. Despois de completar os seus estudos, pasou a traballar como contable na casa de Gaumont, dedicada principalmente á venda de equipos de fotografía e películas por xunto. O seu adestramento na casa Gaumont de París supuxo un paso importante para a súa carreira.
Pronto comezou a colaborar coa prensa catalá ilustrada e publicouse nas principais revistas gráficas da súa época como Mundo Gráfico , Estadio , O Heraldo ou Imatges .
Ao mesmo tempo, formou parte do grupo coñecido como "os tres reis máxicos" xunto cos fotógrafos de Sagarra e Torrents. Como fotógrafo, foi un dos pioneiros da fotografía aérea catalá e tamén foi fotógrafo oficial do aeródromo de Canudas entre 1920 e 1933.
Non obstante, a súa carreira estivo sempre vinculada ao mundo do cine, polo que tamén é considerado un dos líderes da cinematografía catalá e desde 1933 dedícase exclusivamente a este campo. Como camarógrafo e posteriormente director de fotografía, produciu unha extensa filmografía ao longo da súa carreira (1908-1946), entre as que podemos destacar o documental Gent i paisatge de Catalunya .Tamén captou os acontecementos da Semana Tráxica no filme Os acontecementos de Barcelona (1909). En 1910 filmou a Revolución en Portugal e en 1919 varios curtametraxes documentais sobre industrias locais catalás expostas en Nova York. Tamén se dedicou ao xénero taurino ( Biografía e morte de Joselito , 1920; Pedrucho , 1925). Despois destacou como fotógrafo cinematográfico e dirixín sainets (1934).
En 1949 trasladouse a Montevideo contratado por Pau Lluís Torrents. Catro anos despois foi a Arxentina onde fixo estudos fotográficos.Poucos minutos despois sufriu un accidente que o deixou discapacitado laboralmente. Por esta razón, dada a súa idade, decidiu regresar a Barcelona, ​​onde tamén lle era difícil atopar un emprego. En 1969 e na Semana do Cine de Molins de Rei recibiu un tributo para axudarlle a recoñecer os seus méritos. Gaspar morreu en Barcelona o 12 de xaneiro de 1970.
O seu historial persoal consérvase no Arquivo Nacional de Cataluña . O fondo proviña de dúas fontes diferentes. Por unha banda e por compra realizada polo Departamento de Cultura, o Sr. Luís Galán de Tierra, propietario dunha gran parte do fondo en Arxentina , asinado entre o ministro de Cultura Joan Guitart eo vendedor, o 9 de agosto de 1991. Un O segundo lote de 70 positivos foi doado polo señor Publio López Mondéjar asinado o 26 de outubro de 1995 entre el, por unha banda, e Josep Maria Sans i Travé como director do Arquivo Nacional de Cataluña. Está composto por 2.269 imaxes producidas por Gaspar e recuperadas do material que o autor tomou para América do Sur e alí mantivo ao seu amigo e asistente cinematográfico Luis Galan. Sobre todo, inclúe a etapa anterior da súa partida, cunha gran produción entre o final dos anos vinte e os anos trinta, pero tamén podemos atopar algunha imaxe tomada en América do Sur.
Fonte: Viquipédia
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 01-07-2019 16:20
# Ligazón permanente a este artigo
Avelino, Bautista e Castor


Os irmáns Cachafeiro diante dun panel onde se escenefica a Igrexa de Samieira e a Ría de Pontevedra, obra do artista e pensador galeguista Camilo Díaz Baliño.
Avelino Cachafeiro
Os gaiteiros de Soutelo en Combarro
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-06-2019 15:36
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web