O pé da porta


O pé da porta é un lugar da parroquia de Combarro.Concello de Poio.Pontevedra.Galiza.

O meu perfil
combaraxo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Josep Gaspar i Serra


Presentación de 13 fotografías datadas entre 1912 e 1930 que pertecen ao Arxiu Nacional de Catalunya. Fondo ANC1-23 de Josep Gaspar i Serra

Josep Gaspar i Serra ( Manresa , 1892 - Barcelona , 12 de xaneiro de 1970 ) foi un operador e director cinematográfico catalán.

O seu pai era o propietario dunha tenda de zapatos en Manresa. A familia mudouse a Barcelona e comezou os seus estudos en La Salle. Despois de completar os seus estudos, pasou a traballar como contable na casa de Gaumont, dedicada principalmente á venda de equipos de fotografía e películas por xunto. O seu adestramento na casa Gaumont de París supuxo un paso importante para a súa carreira.
Pronto comezou a colaborar coa prensa catalá ilustrada e publicouse nas principais revistas gráficas da súa época como Mundo Gráfico , Estadio , O Heraldo ou Imatges .
Ao mesmo tempo, formou parte do grupo coñecido como "os tres reis máxicos" xunto cos fotógrafos de Sagarra e Torrents. Como fotógrafo, foi un dos pioneiros da fotografía aérea catalá e tamén foi fotógrafo oficial do aeródromo de Canudas entre 1920 e 1933.
Non obstante, a súa carreira estivo sempre vinculada ao mundo do cine, polo que tamén é considerado un dos líderes da cinematografía catalá e desde 1933 dedícase exclusivamente a este campo. Como camarógrafo e posteriormente director de fotografía, produciu unha extensa filmografía ao longo da súa carreira (1908-1946), entre as que podemos destacar o documental Gent i paisatge de Catalunya .Tamén captou os acontecementos da Semana Tráxica no filme Os acontecementos de Barcelona (1909). En 1910 filmou a Revolución en Portugal e en 1919 varios curtametraxes documentais sobre industrias locais catalás expostas en Nova York. Tamén se dedicou ao xénero taurino ( Biografía e morte de Joselito , 1920; Pedrucho , 1925). Despois destacou como fotógrafo cinematográfico e dirixín sainets (1934).
En 1949 trasladouse a Montevideo contratado por Pau Lluís Torrents. Catro anos despois foi a Arxentina onde fixo estudos fotográficos.Poucos minutos despois sufriu un accidente que o deixou discapacitado laboralmente. Por esta razón, dada a súa idade, decidiu regresar a Barcelona, ​​onde tamén lle era difícil atopar un emprego. En 1969 e na Semana do Cine de Molins de Rei recibiu un tributo para axudarlle a recoñecer os seus méritos. Gaspar morreu en Barcelona o 12 de xaneiro de 1970.
O seu historial persoal consérvase no Arquivo Nacional de Cataluña . O fondo proviña de dúas fontes diferentes. Por unha banda e por compra realizada polo Departamento de Cultura, o Sr. Luís Galán de Tierra, propietario dunha gran parte do fondo en Arxentina , asinado entre o ministro de Cultura Joan Guitart eo vendedor, o 9 de agosto de 1991. Un O segundo lote de 70 positivos foi doado polo señor Publio López Mondéjar asinado o 26 de outubro de 1995 entre el, por unha banda, e Josep Maria Sans i Travé como director do Arquivo Nacional de Cataluña. Está composto por 2.269 imaxes producidas por Gaspar e recuperadas do material que o autor tomou para América do Sur e alí mantivo ao seu amigo e asistente cinematográfico Luis Galan. Sobre todo, inclúe a etapa anterior da súa partida, cunha gran produción entre o final dos anos vinte e os anos trinta, pero tamén podemos atopar algunha imaxe tomada en América do Sur.
Fonte: Viquipédia
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 01-07-2019 16:20
# Ligazón permanente a este artigo
Avelino, Bautista e Castor


Os irmáns Cachafeiro diante dun panel onde se escenefica a Igrexa de Samieira e a Ría de Pontevedra, obra do artista e pensador galeguista Camilo Díaz Baliño.
Avelino Cachafeiro
Os gaiteiros de Soutelo en Combarro
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-06-2019 15:36
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro nos libros " A Spanish Summer"

Daquela, nos anos 50, o peirao de Combarro era o centro de desarrollo das actividades sociais e económicas do pobo que maiormente xiraban arredor do mar. Joseph Nettis , que xa dixemos que gustaba de curiosear, integrándose nas reunións das xentes, interesado no coñecemento da súa idiosincrasia das mesmas, estivo en Combarro en 1957. Coa súa cámara fotografou a esencia do pobo no peirao, os lotes de peixe no chan, as mulleres vellas e mozas coas patelas e pratos cheas de peixe; os gatos roldando á muller que limpa o peixe; aos mariñeiros coas faenas propias da pesca e transporte e limpeza de redes, chegando incluso a facer tomas das faenas dende unha das embarcacións. Cunha ducia de fotos ilustra o tema que ocupa o lugar no seu libro "A Spanish Summer" e escribe aquelo que olla e escoita daquela maneira de vida.

“ Cada mañá a iso das seis, cando os primeiros barcos regresan, as mulleres de Combarro realizan o seu eterno ritual diario. Alertadas polo son das bughinas, camiñan cara ao peirao para comprar o peixe do día. En Combarro non hai neveiras, polo que o peixe debe comprarse cada mañá. Isto permite que as mulleres se congreguen, exerciten o enseño do regateo, e charlen sobre os acontecementos do día anterior.
Cos seus pratos e cestas na man, rodean as mandas de peixes tesos, discutindo sobre o seu prezo e a súa calidade. Todas están alí; a tímida moza nova aprendendo a comprar, a recentemente casada co seu ventre xa inchado á espera dun bebé, a señora maior coa súa lingua incisiva e os seus ollos áxiles, e a anciá avoa deslombada, co seu rostro lixeramente enrrugado.
Para moitas, esta compra diaria é como un gran deporte. É todo un espectáculo ver como dramatizan en cada punto do regateo, persignándose constantemente e exclamando cada poucos minutos, con gran sentimento “ Ai miña nai” mentres levantan os seus ollos ao ceo como se esperasen unha intervención divina para demostrar que teñen razón. Incluso os gatos e as galiñas se suman ao barullo. Con gran deite vexo un astuto gato gris roubar un peixe da cesta dunha muller que conversa entusiasta, e sair correndo antes de que se descubra o roubo.
Poucas horas despois o peirao empeza a baleirarse mentres as mulleres regresan aos seus fogares e a lgunhas delas paran antes nunha tenda próxima para comprar o pan e as patacas”
Para o cansado mariñeiro aínda queda un importante traballo antes de que poida descansar, As largas redes deben ser estendidas na praia para secar de modo que estean listas para a tardiña, cando as embarcacións saian de novo.
Agora o sol brilla moito e fai calor, os nenos xogan e rinse, as mulleres no peirao reúnen os últimos peixes e empezan os traballos do día e os gatos, cans e galiñas de novo buscan polo pobo restos de comida.
Os mariñeiros soben as empinadas rúas e deixan as cestas de peixe coidadosamente colocadas nas portas das súas casas. Entran nos seus pequenos fogares para relaxarse brevemente diante da mesa e comer algo, despois déitanse nas súas brandas camas e caen nun profundo sono durante unhas horas, antes de prepararse de novo para outra noite de pesca.”
A Spanish Summer. Joseph Nettis


Joseph Nettis, ( 1928 – 2011 ) foi un fotógrafo norteamericano de Spring Garden, Philadelphia. Nettis descubriu a fotografía cando tiña apenas 12 anos. Nettis gradouse na escola secundaria de Overbrook, onde era o fotógrafo do xornal e do anuario desta. En 1953, obtivo o título de licenciatura no Philadelphia College of Art.
En 1955 a revista National Geographic ( Volume 108, nº1 de xullo 1955) publica un artigo sobre a súa viaxe en bicicleta a Europa de nome "Europa, Vía de Hotel Route" con mapas e 27 ilustracións. No seguinte ano realizou unha viaxe ao redor do mundo que se prolongou durante todo un ano, viaxando principalmente en scooter e contactando coas diferentes persoas que coñeceu no mesmo, Evitando durmir en hoteis clásicos, optaba por facelo en lugares de xente particular, mosteiros e incluso cárceres.
Despois de completar o seu traballo para National Geographic, en 1957 viaxou por toda España, onde tomou máis de 10.000 fotos para un libro de título "A Spanish Summer" que publicaría en 1960 en NY, editado por Ziff Davis. Para elo utilizou unha cámara de 35 mm que lle obrigaba acercarse as persoas para facer as tomas e gastou todo o seu presuposto nas películas a utilizar, chegando incluso a empeñar os seus prismáticos e transistor. Neste libro de viaxes escribiu sobre dez cidades e vilas de España e ilustrou estas crónicas coas súas fotos. De Galicia elixiu Compostela e Combarro.As outras son: La Riera, Baracaldo, Barcelona, La Colilla, La Alberca, Madrid, Valencia, Merida,Cordoba, Granada,Sevilla, Utrera e Torremolinos.
Nettis comentou ao xornal xudeu The Jewish Exponent que estaba fascinado pola infinita variedade de persoas e que a intriga do que ollaba quería contarllo os demais.
Para o seu libro de 1963, “Man and his religions”, Nettis recolleu fotos que tomara de todo o mundo de cerimonias relixiosas. En 1964 publicou “Philadelphia Discovered”, unha homenaxe pictórica á súa cidade natal.
Nettis, que realizou cursos de escritura creativa na Temple University e na Universidade de Pensilvania, escribiu o texto dos seus libros. A súa novela de 2001, "Sergio's Odyssey", segue a viaxe dun adolescente mentres atopa a personaxes de Center City, incluíndo un policía, un adiviño, un protestante e unha prostituta e o seu proxeneta. As súas fotografías foron publicadas en numerosas revistas ademais de en National Geographic, entre elas Life e New York Times Magazine
Cando as súas fotos foron expostas no espectáculo "The Discriminating Lens" no Cheltenham Center for the Arts en 1999, o crítico Edward J. Sozanski escribiu: "Joseph Nettis, un fotógrafo documental pulido...danos optimismo ". No momento da súa morte, Nettis acaba de comprar cartuchos de papel e tinta para producir a súa tarxeta anual para a Overbrook High School como viña facendo desde a época de estudante.


Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 16-05-2019 17:33
# Ligazón permanente a este artigo
Ramón Barreiro e Julia

Retrato de Julia, Luisa e Camila
Ramón Barreiro Barcala. Pontevedra


Ramón Barreiro naceu en San Cristovo de Remesar, cerca de A Estrada, emigrou a Estados Unidos e de alí foise a Cuba. Na illa caribeña, formouse como debuxante e traballou como ilustrador de imaxes en varias tabaqueiras decorando as caixas de puros. Despois, instalouse en México e abriu un estudio de fotografía na cidade de Puebla, onde fixo fortuna. Viña a Madrid con frecuencia e casou con Feliciana Vázquez coa que tivo tres fillos varóns, Enrique, Ramón, e Laureano, nados en España e unha filla, Carmen, nada en México. Coa revolución de Emiliano Zapata abandonaron México e instaláronse en Pontevedra no ano 1910, onde abre un estudio de fotografía na praza de A Ferrería, no mesmo local que ocupara o fotógrafo Francisco Zagala, unha fermosa vivenda, chamada a Casa das Caras.
Nos anos seguintes, Ramón Barreiro firma con Joaquín Pintos varias das mellores testemuñas gráficas da historia da cidade, mentres transmite os seus fillos o amor pola fotografía e o instinto pioneiro que o fixera saír de A Estrada décadas atrás. Ramón Barreiro Barcala finou en Pontevedra o 19 de setembro de 1930.
O seu fillo Enrique Barreiro (1899-1983) mostrase moi interesado na distribución de fotografías de forma masiva e iníciase na técnica do fotogravado. Despois interesaríase polo cine e polas imaxes en cor, desarrollando dúas patentes. Coa técnica cinecromo fai a súa primeira película, co argumento da teoría de Colón Galego. O estreo de "Pontevedra, Cuna de Colón" foi o 2 de maio de 1927 no Teatro Principal. Represaliado polo réxime franquista, trasládase a Madrid no 1940 onde monta un estudio fotográfico, regresando a mediados dos cincuenta a Pontevedra onde continua dedicándose a fotografía, pintura e escritura. Seu irmán Ramón Barreiro (1906-1981) montou con Enrique e o pintor Ramón Peña a produtora "Folk" coa que rodarían varios noticiarios entre eles "Por unha Galicia Nova" en apoio ao Estatuto de Autonomía. Por problemas económicos e familiares marcharía para Madrid en 1935, onde faría algún traballo para o bando republicano, rematada a guerra compensaría isto realizando o libro "Metralla blanca del Madrid rojo", tamén fixo varias películas documentais na década dos corenta. Dirixiu seu primeiro longametraxe, "El sobrino de don Búfalo Bill"en 1944 e tamén fixo varios programas para televisión.

O curioso deste "post" é que busquei en internet algún retrato tomado por Ramón Barreiro, para ilustrar a súa biografía e non atopei ningún.
Julia é a miña bisavoa
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-04-2019 23:35
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro nos libros "Pueblos Bellos de España"


Tres fotos da beira do mar en Combarro tomadas por Domi Mora incluidas no Libro " Pueblos bellos de España" Editorial Lumberg (2002) con textos de Luis Carandell.

Domi (Domènec) Mora (Barcelona, 1963) é un artista diferente, el mesmo defínese como un desarrollador de “a sabedoría inherente a través da escritura da luz”. Mora traballou para o diario ‘La Vanguardia’ (1991-1993) foi profesor asociado da Facultade de Humanidades da Universidade Internacional de Cataluña, Barcelona (1999-2007). Publicou numerosos libros no campo da fotografía do arte e arquitectura. Actualmente está representado polas galerías: Tagomago (Barcelona) e Axel Vervoordt Gallery (Amberes). A obra deste antropólogo (Universidade de Barcelona, 1987) e fotógrafo pode verse no seu blog. Series como: ‘Noche oscura’, ‘Apocalipsis: septenario del consuelo’ (Inspirado no Beatus de Girona (s.X)), ‘Actos de luz’, ‘La vía de la máscara’, ‘Contemplatio’, ‘Mirada interior’, ‘El linaje de la imagen’, ‘Rostros’, ‘Aninsara’, e ‘Retablos espejados’ como homenaxe a M. Pistoletto. As súas publicacións son numerosas para Edicións Lunwerg : La Catedral de Santiago. Belleza y misterio (2011), Museo Ibercaja Camòn Aznar (2009), Zaragoza, 1808-2008 (2008), Nuestros Paradores ( 2006), Intramuros (2006), La catedral de Sigüenza (2006), Estaciones europeas (2005), Las plazas de Cataluña (2003), Pueblos bellos de España (2002) onde se incluen estas tres fotos de Combarro, Monasterios en España. Arquitectura y vida monástica (2000), Castillos medievales en España (1999), El Teatro Real (1998), Tesoros medievales del Museo Nacional de Arte de Cataluña (1997), Historia del Arte Español (10 Vols.) (1995 – 98) e para Edicions Bromera: La belleza industrial (2007), Viaje por España. Siguiendo los pasos de Laborde (2006).

Sobre o escritor dicir que Luis Carandell Robusté (Barcelona 1929 - Madrid 2002), iniciouse aos vinte anos no xornalismo. Foi corresponsal en varios países como Exipto, Israel, Xapón e a URSS . Viaxou por todo o mundo como enviado especial con motivo de importantes acontecementos. Foi colaborador da revista Triunfo, onde popularizou a súa «Celtiberia Show», e redactor do semanario "Cuadernos para el Diálogo", así como columnista de" Informaciones", "Diario 16" e "El País". Cronista parlamentario de Televisión Española, condutor do Telediario e presentador de programas culturais en Antena-3 Televisión e tamén colaborador de varias emisoras de radio, como Antena-3, Radio Voz e Radio Nacional. Entre os seu libros, unha cincuentena deles, atópase " Pueblos bellos de España" da prestixiosa editora de libros de arte Lunwerg, é unha obra do ano 2002, onde selecciona trinta e cinco localidades, entre elas Combarro, que dalgunha maneira poderían ser exemplo da variedade de pobos que pola súa tipoloxía arquitectónica, paisaxística, histórica ou monumental son un referente da xeografía do Estado Español.
Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 08-03-2019 19:37
# Ligazón permanente a este artigo
Combarro nas tarxetas postais V

Conxunto de hórreos á beira do mar. Finais dos anos 60.
Edición García Garravella.


Luis García Garrabella ( San Juan de la Peña, Huesca 1907 - Zaragoza, 1977 ). Luis García discípulo de Juan Mora Insa, traballou como fotógrafo para Edicións Arribas, onde se iniciou no mundo da postal. A finais de 1939 xunto co seu irmán José como socio, instaláronse en Zaragoza como empresa García Garrabella.. Finalizada la guerra civil, Zaragoza convértese no centro da industria da tarxeta postal gracias á importancia que alcanzaron pola súa calidade e cantidade as tarxetas postais editadas alí.
A empresa chegou a ter máis de 40 operarios, e produzo gran cantidade de postais, folletos e libros de turismo. Durante os anos corenta e cincuenta do pasado século, reproduciron en tarxeta postal a maioría das cidades e pobos de España en tiradas, en algúns casos, máis cortas do que era habitual. Durante ese período vendéronse blocs de postais de cidades normalmente unidas ao modo de acordeón, que permitían a separación das tarxetas cortando a parte inferior dunha postal e a superior da seguinte A partir dos anos 60 comezaron a traballar con imaxes en cor. Chegados os anos 90 a súa actividade veuse reducida notablemente.

Comentarios (0) - Categoría: Combarro - Publicado o 06-02-2019 17:19
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe a Federico Rivas



Federico Rivas en O pé da porta, a propósito de Combarro http://www.blogoteca.com/opedaporta/index.php?cod=109283
Expo 1929
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-01-2019 16:23
# Ligazón permanente a este artigo
"diolosdeixeir"

Fabiola saudando dende o peirao de Raxó
16 agosto 1961. Foto Rafa


Os reis de Bélxica, Balduino, que ía para cura e Fabiola que soñaba con ser a monxa máis rica dun convento de clausura, casaran en decembro do ano 1960 sen o mundo coñecer o seu noivado, Franco o ditador, dende O Pardo, déralles a bendición. Chegaron a Compostela o 11 de agosto do ano despois, hospedándose no Palacio de San Lorenzo, onde o primeiro que fixeron foi rezar na capela do mesmo. Continuaron ao día seguinte rezando no Mosteiro de Poio, viaxe que fixeran en coche dende A Toxa para escoitar a Salve Sabatina, seica se detiveron na praia de Areas para adaptarse ao horario da Salve, quizais rezaron. O 13 despois de rezar na celebración da misa na capela, desprazáronse a Portonovo onde embarcaron en iates acompañados dos condes de Saltés, tamén católicos, navegaron pola Ría entre Areas e as Ons pescando e rezando. Visitan a Catedral, rezan.
O 16 despois de orar na capela, Balduino viaxa en coche ata Moaña, embarca no iate "Pinzón", propiedade de Adolfo de la Peña xunto co Conde de Saltés, Marqués de Salinas e outros familiares, todos católicos, apostólicos e romanos, rumbo a praia de Liméns na ría de Vigo; síguenos de cerca o tamén veleiro "Santa Isabel" de Luís Roquefort e o "María Reyes" .Despois de xantar e rezar, embarcan todos no "Santa Isabel" dende onde se entreteñen co curricán que lles reporta varias pezas de robalo da Ría de Pontevedra. Desembarcan a última hora da tarde no peirao de Raxó, onde os esperaba a raína Fabiola e outros familiares, así como Luis Rocafort Martínez, Hermida Vidal e Adolfo de la Peña de Andrés Moreno, oradores todos. Momento este que recolle a foto de Rafa que ilustra esta crónica. A última hora da tarde trasládanse en coche de volta a Santiago. Acoden á Catedral, rezan. Visitan Salvora e tamén Ribeira. O 17 Balduino, despois de rezar, practíca esquí pola Ría, visita O Grove, el e os seus navegan ata Vilagarcía onde alí lle esperaba Fabiola para xuntos facerlle unha visita aos Duques de Torres, tamén católicos.
Volverían a Sanxenxo o día 19 e 20, navegando polos arredores de Marín, Tambo e Ons , onde presenciaron as competicións de motonáutica organizada polo Club Náutico de Sanxenxo e tamén o seguinte 21 onde Siorty saca unha reportaxe fotográfica que sería publicada ao día seguinte no xornal "El Pueblo Gallego"con texto de Manuel Tourón. O día 22 abandonan Galicia, non sen antes rezar, con destino a Zarauz onde ían pasar uns días, facendo unha parada de camiño en León para rezar. "diolosdeixeir"

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-01-2019 18:50
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

clocks for websitecontadores web