lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano
THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

A xente gustoulle moito
A xente gustoulle moito

Cando rematou sairon emocionados as veces ainda as lagrimas brotaban. Gracias a todas e todos

Anterior Volver á galeríaSeguinte

1 Comentario(s)
1 Decíamos os nenos de hai 70 anos, que ésas películas que antes lles chamaban "dramas", porque facían chorar a todos os da Sala, que eran al mellores, por ésa mesma razón.

Despóis de tantos anos non sei si se sigue pensando o mesmo. A rapazada, "pasa" de soltar unha lágrima por algo que todo e conto, pero ben escrito. Naquéles tempos no Teatro Cervantes óíase de cando en vez unha voz na zona das galiñas, insultando ao asesino de turno. Era una voz que salía do interior da súa alma... ¡Asesino! ¡Ladrón! e cousas así que valían para despertar un pouco de aquél silencio a que estábamos sometidos os espectadores. Eso de insultar a ésa xente, tamén, ten de todo. ¿Verdade? Tamén había palabrotas que eu non vou a reproducir aquí. ¡Si vas ó cine, é para estar caladiño, como pasa cando vas á Misa ¿ou non? Non damos aprendido!

Claro que as películas de Antonio Caeiro, son outra cousa. Nos recordan un pasado, que aquélas persoas que o vivimos, se nos pon a pel de galiña, cando as vemos. Aquéles tempos, eran tempos moi serios... porque ademáis estas películas están baseadas na realidade e as lágrimas non se poden impedir. Eu son de un carácter moi emocional, que cando vexo unha película, como a historia dun can moi cariñoso, necesito máis dun pañuelo para secar as lágrimas. ¡E éso que é un can! Son lágrimas de un vello, que sempre vivéu con cáns, é coñecen moito.
........................................................
PROMETEO ENCADENADO
"Se perdió en la Ciudad de los Calabozos,
una mañana de invierno, sin pájaros.
En la Ciudad de las Cadenas,
y de los muertos arracimados.
................................(sigue el verso)
Celso Emilio Ferreiro
"Longa Noite de Pedra"


Comentario por E. García - Santiago 24.03.14. (24-03-2014 11:54)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal