lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano
THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Incomparables
Incomparables

A desidia os malos politicos fan que esta ruta sexa descoñecida hasta para os que somos veciños. ¿Porque non se fomenta a ruta e o galeon? A iñorancia dos administradores acaba con todo

Anterior Volver á galeríaSeguinte

2 Comentario(s)
1 Hola a todas-os:
Tes toda a razón do mundo, cantas cousas fermosas temos ao redor noso, e non nos enteramos, si teñen estes paisaxes, este barco, e este clima, en calquer outro sítio, coñéceno na mesma China.Un saudo.
Comentario por Mari Patiño (26-08-2013 21:00)
2 Ainda que non a conozco personalmente, observo que a nosa Mari Patiño puntualiza sempre coma é debido. Porque ela sabe que tén razón. Esto xa non é de agora, porque hai xa moitos anos, alguén máis listo ca mín, para expresar o que había visto navegando pola nosa Ría, compuxo aquéla frase que se fixo famosa no mundo enteiro, que dicía...

"Pasei a Ría de Arousa,
nunha lanchiña de vela;
non vín cousa máis bonita,
nin penso volver a vela"...
............
Facía moi pouco que eu vivía en Santiago
pero xa casado, un mariñeiro de Carril tivo o gusto de que a miña dona e máis eu, sentíramos na nosa alma esa beleza que nos cautiva a todos cantos nacimos en ésa terra. E tamén os de fóra. Nos levóu nunha lancha de vela, tipo dorna. De todo esto pasaron, tranquilamente, uns 55 anos(?). Desde aquéla, non tiven ocasión de ver "eso" igual que cando era novo. Eu penso que non hai porqué ir ós Mares do Sur, para contemplar esa posta do Sol que vemos ahí sempre. Ahí e cando vemos que o vello (Dios), fixo
na nosa Ría, algo maravilloso...

Pero como xa me sinto desde hai moito tempo un arousán desplazado, vexo todo éso do mismo modo que un extranxeiro de fóra. A persoa que non saléu do seu terruño, non sabe valorar todo éso como un de nós (os que marchamos sin retorno)
porque, co día a día, non se ven tantas cousas coma vexo eu, por exemplo...

Hai uns meses, fun en coche por camiños que hai moitos anos eran "familiares" para mín e todo aquélo era descoñecido para os meus ollos. O cambio habido no camiño que vai desde o Lavadoiro do Río Con hasta Cornazo, pasando polas Bocas, é un cambio impresionante. Hai que ter en conta que había máis de 50 anos que non iba polo mesmo camiño...

Pero me gustóu moito o progreso que vin.
¡Aquélo era desconocido para mín!. Hai que ir pensando en olvidarse da palabra "pobo", referíndonos a nosa Vila, e en vez de "éso", poñer cidade, que é o que merece ésa terriña de novos ingleses, que se chama: "VILAGARCÍA DE AROUSA". A miña terra querida.

Termino felicitando a todos os nosos amigos do FAIADO que foron a Catoira, pero sin olvidarme de Mari Patiño, que sempre está "ahí", donde está a xente maravillosa. Daba a impresión que non podría desplazarse ao Galeón, e ahí estaba para o que fixera falta. Creo que Margarita nos tiña que haber invitado hai cincoenta anos, pero creo que se lle olvidóu... Bicos a todas/os. O traballo de Antonio, coma sempre, impecable. Non esperaba menos.
----------------------------------------
"Pasiño a paso, a traballada xente,
dos campos, as chousiñas se volvía,
mentres no lar, o pote sarpullente,
cas ricas verzas , a cachón fervía.
As fabas i as balocas xuntamente,
co touciño sabroso nél, se vía,
en compaña amigabre e farturenta,
que alegra, que convida e que sustenta".
....................
Rosalía de Castro
"Cantares Gallegos"
1837-1885
-----------------
Creo que nunca dediquéi unhas letras
coma ésas, á Familia Caeiro-Teijeiro,
por ésos traballos que vemos (é máis os que non vemos), porque esta xentiña, é unha das máis queridas desa Cidade. Da nosa terra. Por moitos anos.
Comentario por E. García - Santiago (01-09-2013 11:46)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal