lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano


THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Eiqui empeza a sua historia
Eiqui empeza a sua historia

Estamos co Antonio nun sitio especial, a casa e de Antonio-pai, na casa vive Diana a sobriña de Antonio, dias pasados a visitamos, vai a ser mama entre Septiembre e Octubre. ¿E que pasou? Pois aproveitamos o momento, momento especial para min, e retratamos a Antonio no rinconciño donde naceu. Como non levamos a maquina de fotos, Diana co seu movil fixo o traballo. Cincuenta e dous anos que deberiase facer a foto pero de aquela se estaba...a outras cousas ¿Non e bonito?

Anterior Volver á galeríaSeguinte

1 Comentario(s)
1 Esta foto indica que Antonio e un home que ama ós animales. E está demostrado que este amor hacia as nosas mascotas, vai en beneficio dos que viven contigo. Nosoutros tivemos unha cadeliña de raza Coker, color canela que era unha xoia. Unha preciosidade. Morreu de nova, porque había que cruzala con un "chaval" da súa raza.
O can non era meu. Era do fillo. Non quixo "arrimarlle o can" e creáronlle uns problemas. Operación e morte. Creo que sólo faltou o cura no enterro. Pero, lágrimas, había moitas e parecía que nos daba vergoña que nos viran chorar daquél modo. Era inevitable. Sin embargo non me pasou con certos parientes destos que sempre estiveron fóra da familia. ¡Meu can Coker...!
Canta compañía me facía sempre. Levaba de paseo e o pasaba eu millor que ela, porque presumía de ter un animal tan bonito e coidado coma ningún. Pero desde que se foi... Non quixen máis, porque a miña idade non me permite ir e vir en días crudos para unha persoa que xa hai anos que paga a Hacienda por ser tan vello. Pero os bichos me gustaron sempre moito. A veces sufría por eles, cando estaban maliños. Non me gusta presumir de esto, pero sempre tivemos bichos. A miña filla ten un can de raza maltés e cando ven á nosa casa, hai que levalo a rastro, porque non quere saír de aquí.

Me agrada moito, Antonio, que digas que Vila-García, nosa Vila, ten cousas que non as hai no mundo enteiro. Ese agarimo que poñen as súas xentes para servir a cantos nos visitan. Eso que ti notaches nese pobo, é un amor hacia o que vai quedarse con nós para sempre.
Me alegra moito contar con xente así, porque é o modo de que todo "eso" canto che rodea vaia pra arriba. Contigo e as cadeas de Margarita, pra que non poidas saír de ahí, o pobo mellorará. ¡Seguro! E ti que o vexas.
Un abrazo, amigo. Saúda da miña parte a túa carceleira. Os de Gondomar, que esperen. Ti agora, eres de Vila-García
.......................................
"Graian os corvos nos pinos,
e as pegas entre as xesteiras;
temos inverno bragado,
cásate, si podes, nena"...

Manuel Leiras Pulpeiro.
"Poesía Galega Completa".
Comentario por E. García - 09.03.2013 (09-03-2013 12:40)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal