lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano
THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Pois a ver quen esta
Pois a ver quen esta

E unha das clases de D Pepe. Era un profesor duro, non soportaba que non aproveitasen as ensiñanzas.

Anterior Volver á galeríaSeguinte

1 Comentario(s)
1 Me agrada moito cando vexo ó maestro co seu rebaño de alumnos. ¡Me encanta! Daquéla cándo eu iba a Escola non había nada de todo esto cánto vemos agora. Quizá porque os oais dos alumnos non podían pagar os retratos, que sería o máis mormal.

No trato que eu tiven sempre cos meus maestros, foi exquisito. Aquí non existían as recomendacións como en outros tempos que viñeron logo. Recordo que tiña varias libretas, cada unha co seu tema, é despóis de revisalas o maestro me poñia por riba do escrito (en roxo), dúas letras, coma éstas: "M.B.". É esto en casi toda-las follas da libreta. Matemáticas, Lengua, Ortografía, Historia... ¡Todo ó que había naquél tempo, sin necesidade de estudiar horas extras!. Nunca tiven ningún problema de castigos, a non ser que castigara a tódo-los nenos da clase, por algunha pillería...

Eu sempre tiven unha especie de "namoramento" hacia os meus maestros. Pero quizá o que máis me impresionóu pola súa maneira de enseñar, foi un home que pasóu a ser o Director da Escola, chamado Don FAUSTINO ALVAREZ, cándo eu xa non figuraba como alumno, porque meu pai quitóume da escola con 12 anos para ser aprendiz dunha imprenta. (Eu, sendo pai, nunca o faría na vida, sabendo que eu era un alumno con moi bó aproveitamento... Tampouco podíamnos pensar en Carreira maior, porque si non había para pan..., ¿porqué vamos a soñar?

Aproveito a ocasión para recordar a meus maestros que me enseñaron todo canto puderon. Sempre lles estiven moi agradecido. A mín me gustaba estudiar, pero todo era pólvora mollada. Eran tempos que non quixera ver a meus fillos igual que outros me viron a mín... A xente non tiña necesidade de dietas para adelgazar. A xente parecía que habían salido do Museo de Cera, porque tiñan o color do unto vello. Aquél tan amarillo...

Pasaron os anos, eu xa vivía en Santiago, é pagaba pola pensión completa en casa particular 25 pts./día. Pensión para estudiantes. O digo como unha anécdota máis. (Todo incluído). Todo esto, en xullo do ano 1956... É vivíamos con un ambiente familiar universitario moi agradable. En esta casa hasta paraban profesores da Univeridade galega (non Catedráticos).



Comentario por E. García - Santiago (18-02-2015 10:53)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal