lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano
EU TAMÉN NECESITO AMAR

Premio Mellor documental galego CURTAS 2019.
Selección Oficial MICE 2020. Santiago (aplazado polo coronavirus)
Selección Oficial ESPIELLO 2020. Boltaña-Huesca (aplazado polo coronavirus)


THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Nos criamos cheos de relixiosidade
Nos criamos cheos de relixiosidade


Sempre marca a criansa, ¡Como non¡ Cando se entraba na casa de Pepa a de Cortegada non se podia decir ¡Bos dias¡ A formula era....¡Alabado sea Dios¡

foto donada por margarita teijeiro

Anterior Volver á galeríaSeguinte

4 Comentario(s)
1 Fita Garrido y Mercedes Pérez
Comentario por Lourdes Garrido (27-01-2010 16:41)
2 Mi familia materna es de Vilaxoán y como buenos catolicos practicantes, además del saludo cuando entrabas en mi casa del Ramal del "alabado sea Dios", teniamos el cuadro pequeño que decía "Dios bendiga cada rincón de esta casa", y creo que esto último no faltaba en las casas de los años 60.
Comentario por Esperanza (17-06-2010 22:12)
3 Pois eu a primeira vez que escotei ese saudo, " alabado sea Dios " foi no Carril, casuamente na casa de miña cuñada Mercedes ( a de atras na foto ) a neta de Pepa a de Cortegada. Na miña casa nunca houbo dito cuadro, bueno... a verdá non había moitos, do que sí me lembro é o de " que aproveche " eso era sagrado, cando era unha cativa, entrei na casa e estaban comendo e non o dixen, meu irmán Manolo que é moi porfión fíxome sair e entrar ata que o dixen... Que aproveche. ¡ Si e que cas cousas de comer non se xoga !

P.D. Esperanza, alegrome moito que fagas comentarios, un abrazo
Comentario por lolita camiño (27-06-2010 01:55)
4 Lendo o título da foto, vellenme á memoria ditos dos daquela,foras relixioso ou non, miña tía Manuela para caquera cousa decía con sorna, Dio-no libre, para dar as gracias, Dio-lo page, si alguén che tiña moita estima, Santito donde te ponderé, ó despedirse á noite , hasta mañan si Dios quer, ou saludiña, doxe nun ano, aamén, para espantar o meigallo, San Fix meijas fora, eeeh renejado sea o demo, o sentir lastima por alguén xoven, santa querida, filla del alma, para evitar un disgusto, dio-lo faja millor.
Cando viñan os probes a pedir polas portas co saco ó lombo, nas casas de algúns ricos non daban a esmola e decían: Vaia con Dios.
Comentario por lolita camiño (27-06-2010 21:49)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal