lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano
THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Aquí un cabaleiro...de Santiago Apostol
Aquí un cabaleiro...de Santiago Apostol


Un era como un maniquí. Delgadiño como un pico. De feito a nosa veciña, Carmen, a Vidrines, tíñanos posto alcumes a todos, incluindo os seus fillos. Eu era o catrotripas, nin sequera chegaba a cinco do fideiño que era. Vivíamos daquela nun pazo que os meus lle alquilaran o Andrés, un terrateniente de Mañufe, a terra da machada. Era en Fontán, unha aldea desa parroquia gondomareña. Tiña luz eléctrica (e non como a familia de Carmen que alumeaban as súas noites coa luz de carburo) e retrete dentro da casa (ainda que a min gustábame mais ir a fora a facelo, era mais natural...salvo cando chovia ou era de noite). Alí era unha gozada vivir, e máxime a esa idade. Todo un monte para ti, cun bosque de toxos, fentos e xestas. Con toubas e camiños para raposos e culebras, onde tíñamos galiñas, coellos, ovellas e porcos. E un carneiro toupón que vai a ter un fatal desenlace (unha alegría para todos nos, mais se temos en conta de que a miña irmán lle rompera un brazo nunha ocasión) tras a foto que vemos enriba: o día da miña primeira comunión (só tiven unha primeira comunión e unha segunda pouco despois. A partir de ahí a relación non foi ben).

Ahí me podedes ver no día de Corpus Christi, onde o mais gozoso era poder romper cos teus pes as alfombras florais que a xente matouse a facer durante toda a noite...e ser fotografiado por Martín, o fotógrafo oficial de Gondomar. O home que sacaba un cacho de sábana raída polo tempo e a colocaba na parede da oficiniña de correos onde traballaba e ¡Zas! xa tiña montado o seu estudio de fotografía. Pois a min sacoume fotos en blanco e negro e en cores. Bueno, hoxe as de cores perderon o seu encanto inicial e vense mais ben magentas. Pero nestas en blanco e negro estou de marabilla. E que ben acompañado: Pola Japonesa, a esquerda. e pola Cañona agarrada o mesmo pendón que eu. Ai, a Cañona!, pouco despois ían a disparárselles outras cousas que ían a lanzar os nosos instintos animais a niveis pouco dignos de ser nomeados aquí. Un que é un cabaleiro.

E despois na casa...A COMER CARNEIRO!!!...

Anterior Volver á galeríaSeguinte

Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal