lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano
THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Levamos unha triste alegria

Sin contar con eles porque non lle quixemos avisar, ali chegaron os dous Eduardos, pai e fillo, os nosos Eduardos que estan a vivir dias tristes, nos compartimos na distancia eses dias tristes, temos un vacio nas nosas vidas desde aquel dezaoito de Xaneiro. Bueno, non queda outra hai que seguir vivindo, Maria Luisa aquela muller especial asi o querria e nos imos obedecer. Temoslle moito cariño a familia Garcia Mareque, moito, porque eles o merecen
Comentarios (6) - Categoría: AS NOSAS E AS VOSAS COUSAS - Publicado o 25-01-2015 11:22
Chuza! Meneame
6 Comentario(s)
1 Gracias de novo polas vosas alusións.
Efectivamente aí estivemos, non podía ser de outra maneira. Non puidemos quedarnos ata o final da proxeción pero foi un pracer atoparvos e ver parte do proxecto tan emocionante e con tanto valor histórico.
Como dixo o voceiro da asociación Oliveira, o vídeo, ben merecía outro recoñecemnto e tamén é ben sabido que se fora feito en outr#blgtk08#o país desta Europa, a súa visualización sería en outros medios ou alo menos, anunciada por activa e por pasiva.
Inda así, houbo un grande interese e a xente que foi estaba absolutamente enganchada ao guión e as imaxes.
Un aplauso ao bo facer e reiteramos as gracias.
Apertas a o Faiado da Memoria desde Cacheiras ou desde Compostela, desde onde querades.
;o)
Comentario por Eduardo Fillo (25-01-2015 18:54)
2 REPITO AS NOVAS GRACIAS HACIA OS DO FAIADO
ºººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº
Efectivamente, foi así... Sabíamos que Margarita eo seu querido socio, iban poñer unha película nunha zona próxima a Santiago que eu en casi 60 anos de vivencias na cidade do Apóstolo, apenas coñecía.

E buscamos por todo un Concello espallado de casas, leiras e monte, dónde non encontras a ninguén para orientarte. Cacheamos o terreo desde as 4,30 da tarde hasta tres horas despóis que localizamos o lugar. Aquélo foi unha bendición para nós, localizar o sitio... Non habían chegado todavía, Margarita e Antonio, pero estábamos pola labor. Meu fillo falóu con alguén que esperaba a ésa xente das
Rías Baixas que iba proxectar a película.

A miña saúde non era moi boiante. Días antes do óbito, non me permitían ir ver a miña muller que estaba inmóvil no Hospital Clínico de Santiago, esperando que se apagaran as luces da súa vida. Entre o frío é tanto "micobrio" cabrón que había por aquéles días, eu non quixen saber do asunto é marchéi onde ela. ¿Qué máis da morrer agora que despóis? A miña vida, xa non ten sentido, por moito que queiramos buscarlle novas solucións. Tiven moitos días que me inxectaron a felicidade precisa para luchar nesa trinchera que é a vida... Tamén tiven días moi amargos que non desexo recordar, por culpa dos eternos problemas de saúde da miña dona. Todos de madrugada. Aquélas horas eternas nos pasillos do Clínico... Me negaba a chamarlle aos fillos para non alteralos máis da conta... Pero non te podes negar. Si algo grave está por vir, o responsable era eu si non lles dou o aviso a éles.

Excuso decir que meu fillo é máis #blgtk08#eu, nos sentimos moi reconfortados de volver a abrazar a xente da nosa, porque nos queremos moito desde que empezamos a troular no Faiado. Tamén a miña muller se sentía moi querida cando visitábamos Vilagarcía. E hasta parecía que lle habían cambiado o sangue como a ésa
xentiña do diálise.

Como eu tiña problemas coa miña saúde ningún médico me hubera autorizado estar a aquélas horas fóra da miña casa. Pero me encontraba moi a gusto, porque me iba moito aquél ambiente de amistade que se respiraba naquél Centro Social. E cando salimos de alí me daba a impresión de que non nos habíamos portado ben. Porque o trato foi exquisito. Faltaba acabar a peli para ir ó apartado de preguntas. Seguidamente, uns viños é pinchos de canto xeito había. Pero non pudemos quedar á ésa parte, que ten moito que ver. Me sentín decepcionado conmigo mesmo.
¡Quería estar alí hasta o final do acto, porque me encontraba a gusto é tamén para apoiar á xente nosa!
Non pudo ser. Margarita fixo de nai é botóunos de alí... Teño un tratamiento moi severo como para estar alí hasta ésa hora que os mouchos empezan a saír para celebrar o "botellón".

Pido disculpas si alguén pensa que eu quero ser o protagonista de esta triste historia. Nunca me gustóu ser noticia da primeira páxina. Esto o deixo para Kiko Rivera é os seus secuaces. Eu, cando vou á misa, por exemplo, me gusta máis o último banco, que o primeiro. Aínda que vexa o cura de lexos...
Non sempre me permitía esto a miña dona, claro.
--------------------------------------
Ela quería ver de cerca ó crego de turno. Normal.









Comentario por E. García - Santiago (25-01-2015 22:11)
3 Hola a todas-
Hola Eduardo, alégrome de que poideses facer unha escapadiña, para desconectar un pouco nestes días tan duros.
#blgtk08# Pero non abuses, póis xa tes averías da bondo, fai caso aos médicos e família, e espera a que o tempo quente un pouco. Unha forte apreta.
Comentario por Mari Patiño (26-01-2015 10:18)
4 Para terminar esta historia da presencia en Cacheiras dos habitantes da rúa da Baldosa, 25 teño que agregar, que alí moi cerca, houbo unha Capela Evanxélica que o pastor tiña relacións comerciais coa empresa dónde eu traballaba. Eu que facía de encargado de compras, tiña contacto con él, porque ademáis terminéi vivindo na mesma calle, a 100 m.
Aquél home cándo falaba era para tomarlle en serio canto decía. Hai tantos anos desto, que cando decidimos visitar a Capela aquéla, a nosa nena, andaba nun coche de bebé é hoxe ten 54 anos... O lugar donde estaba ubicada, se chamaba OZA, tamén no Concello de Teo. Teño moi bós recordos de aquéles contactos, nuns tempos en que por Santiago, había moitas sotanas negras. Este home me chegóu a ofrecer cartos si chegara a ter dificultades económicas para pagar a casa onde vivo, desde 1972.
Pero nunca encontrei un cura predicando de este modo

Recordo que si eu tivera que buscar o Reino de Dios naquél tempo, me dou a impresión de que o había encontrado. Nos querían tanto como si Antonio fóra o Pastor é Margarita a súa dona...

Teño que recordar que non competían os curas en NADA. A nós, nos regalaban unha leira para poñer alí unha casiña é logo... "xa se buscarían os ladrillos". Aínda que a mín personalmente me ca#blgtk08#ían moi ben, non podía cambiar, porque os nenos con pais protestantes, nunca eran ben mirados, nos Institutos. Máis ben buscaban certos modos para que se marcharan. Polas tardes, ano 1960, domingo, nos recollían, tamén a silla da nosa María Luisa (con meses) e cando chegábamos alá, parecía que sólo faltaban os gaiteiros. Xuro que me emocionaban moito aquéles encontros. Tamén aproveitaban en verán para cargarnos de frutas do tempo, que cosechaban na finca da Capela... Regaláronme unha Biblia que conservo con cariño. Tamén outros libros

Entre aquéla clientela había un home que traballaba en Santiago. Primeiro en Aceites Elosúa é un tempo despóis, nunha boa empresa constructora. Coñecía a meu pai, porque os dous eran nativos de Bamio. Se chamaba Manuel Suárez(?), sin máis datos. Pero moi boa persoa. Non pode ser de outro xeito, si eres protestante. Este é concepto que eu teño das persoas. E como aquél tempo eran tempos franquistas, cambia todo, si tiñas que vivir en Santiago. Como cando en Vilagarcía, os actos eran de outro xeito. Desde aquél 17 de marzo de 1936...
¡Eu tamén pertenecín ao Frente de Xuventudes, igual que meus irmáns! ¡E meu pai, socialista! Cando nos vía vestidos de falangistas... Me hubera gustado ter máis anos, para entender esto mellor...
Comentario por E. García - Santiago (26-01-2015 11:31)
5 PARA A NOSA MARI PATIÑO
----------------------------------------------------
Desde hai dous anos, non me puiden vacunar porque son un bronquítico crónico. Con vacuna, todo esto sería máis levadeiro. Non sei si a enfermidade ésta é de gripe asiática, ou australiana, pero esto debe ser moi perigosa. E parte do que eu teño, levóuno de recordo aquéla muller que ti coñeciches no barco é tamén en Catoira, no mesmo día.

Che volvo a repetir que o FAIADO sin tí, xa non sería o mesmo. Sempre estás ahí, con ésas "músicas" tan túas que outros non son capaces de imitar... O día que deixes de ser como eres, vámoste a botar de menos. Porque pasan os anos é a xente se conforma co seu silencio. Houbo ahí atrás, dende o 17 de decembro, 33 días, máis ou menos, que eu non me encontraba ao meu xeito. Cando volvín me din conta que esto apenas había cambiado nada. Si eras ti, era o bó de Roberto Ocaña... E despóis ¿quééé? Esto que o entenda quén queira. Todos debemos colaborar en esta OBRA. Eu non son o maestro, precisamente para tervos presentes. Incluso hubera colaborado algo máis si a xente pensara que esto é obra de todos. Con dúas líneas tampouco se poden lograr grandes comentarios... Esto tiña que ser como a historia dos famoso#blgtk08#s mosqueteros: "Uno para todos y todos para uno". Pero, algo falla. Gracias Mari Patiño, se che pode decir aquéla frase tan famosa: "DE TAL PALO... TAL ASTILLA". Non me extraña que seas tan feliz. Se ve de lexos. Te queremos.
---------------------------------------------------
Pido, por favor, que naide se altere polas letras que poño máis arriba. Sólo deseo o mellor para esta OBRA que parece que nacéu onte. E si vexo algunha queixa, me retiro para sempre. Gracias Mari Patiño. Por ésos ánimos tan teus. Salvando tres ou catro persoas, pouco valor me dan como persoa, a xente do meu povo. Se nota moito. Por eso estóu pola labor de pisar a miña terra con menos asiduidade. Xa dixen que o meu povo, non compite co povo donde eu vivo. Parece un povo apático, sin sentimentos...
Esperaba algo máis de él. Nin en un caso tan triste foi capaz de decirme: "O SINDO, EDUARDO". Esto é comparable a aquéles veciños do mesmo grupo que non che van a o teu enterro. Moi triste. Eu non estóu aquí para enseñarlle á xente cómo ten que comportarse. Pero a decepción foi moita. PORQUE EU SON TAN AROUSAN COMO CALQUERA, para recibir unhas palabras de alento. Que non se lle ocurra a naide facer o que eu penso. Porque esto, chería moi tarde.
Comentario por E. García - Santiago (26-01-2015 12:28)
6 A FILLA DE D. RAMIRO CAAMAÑO LÓPEZ(?)
ºººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº
Non todo vai ser negativo na vida. Tamén hai persoas que saben cando unha familia trata de soportar ése dolor que nos deixóu a dona da miña casa. A nai dos meus fillos. Tamén facía de nai miña, porque non en vano, eu lle chamaba sempre "mamá", porque ésa palabra ten un valor que non todos saben apreciar. Así lle chaméi hasta o final.
Toda unha vida.

Deseo expoñer aquí que onte a filla de D. Ramiro, (sinto non haberme quedado co seu nome), se puxo en contacto coa nosa Margarita, porque quería darme o seu pésame polo dolor que estamos a pasar. E mo demostróu coas súas palabras cheas amor hacia unha familia que non coñecía, vivindo fóra do meu povo natal. Esta muller corrobora o que eu levo dito en algún comentario que fixen homenaxeando a unha muller que se unéu a min desde o 15 de agosto/1956 hasta o final dos seus días... Xa levo dito en algún momento que a xente nunca se paróu a pensar o fácil que é vivir sin reproches é sin momentos que sobran desde sempre.

Non sabe ben esta señora o que lle agra#blgtk08#dezco as súas mostras de dolor hacia a nosa familia. Se ve que as boas maneiras se foron para Madrid e quedaron moi poucas na nosa Vila. Un vacío total. Esta señora, se crióu na calle da Marina, encima de dónde estivo os Coloniales de Bouzada. Unha familia do que xa daquéla se podría chamar de "Clase Media", debido a que o seu pai, era moi currante. Amable, culto, servicial, elegante... Vestía como un home daquélas películas. Ó máximo do que hoxe se chaman "comerciales" (ou viaxantes, daquéla). Esta historia, para mín, se remonta aos anos coarenta e... (en plena Guerra Mundial). Creo que tiña dous, ou tres fillos, de moita calidade. Nin siquera sabía eu que tamén tiña unha rapaza... que non debe ser calquer cousa si xusgamos os feitos...

Gracias, señora Caamaño. Nos demostró que no es necesario que los afectados entén lejos. Llega con saber que una familia de su mismo origen, lo está pasando muy mal. Me hubiera gustado conocerla. Pero esto ya queda más lejos. El número de teléfono y el de su apartado, lo recuerdo, sin fallo alguno. Que Dios le dé la salud necesaria para seguir...Gracias



Comentario por E. García - Santiago (28-01-2015 12:23)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal