lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano


THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Sin cobrar o seu traballo

O Diario de Arousa sigue cos seus problemas, e nos non somos axenos a esto, os que sodes da comarca , si pecha se perde un periodico, un medio da expresion dos nosos problemas, e os traballadores quedaran na rua. Apoia por favor
Comentarios (8) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-01-2015 07:33
Chuza! Meneame
8 Comentario(s)
1 Hola a todas-os.
Dende logo, ó noso apoio ó tendes seguro.
O malo e que#blgtk08# aos jerifaltes, lles importa unha mer....o que lle pase aos traballadores. Un saudo.
Comentario por Mari Patiño (21-01-2015 12:43)
2 Siento no estar ahí en esa fecha, pero si algo pue#blgtk08#do ser útil decírmelo, pues tienen todo mi apoyo.
Comentario por Cándido (21-01-2015 14:30)
3 contade co noso a#blgtk08#poio desde sempre
Comentario por Mary González Graña (21-01-2015 20:36)
4 O meu apoio a todos os traballadores que están en perigo de perder o seu traballo. Por suposto a todos os periodistas e traballadores do Diario de Arousa, que con poucos medios fan un traballo honroso, a pesares de todos os condicionantes que teñen que vivir e sufrir.
Tamén a miña solidariedade cos campións de Lantero.

Desgraciadamente, moitos postos de traballo se perderon no noso Concello, as conserveiras, cocederos de Vilaxoán e Carril, Megasa,... A penosa situación dos mariscadores e homes e mulleres do mar.

#blgtk08# Temos que rachar con esta dinámica destructiva de postos de traballo, que futuro lles agarda aos nosos mozos/as?

Tamén hai que loitar pola dignidade e polos dereitos dos traballadores. Hoxe os "empresarios" e mesmo a Admón. queren escravos, non traballadores nin estudiantes. O neoliberalismo a ultranza e o modelo asiático destrúen o benestar da xente común e buscan a escravitude, o sometemento. E non pode ser, basta xa!

E que os amigos do Diario de Arousa se miren no espello dos valentes de Lantero. Ánimo compañeiros!
Comentario por Xermán Manoel Torres (22-01-2015 00:17)
5 A MIÑA OPINIÓN SINCERA SOBRE ESTE CASO
----------------------------------------------------
Desde que fun algo máis que un mozo, sempre me agradóu o contacto coa prensa, rexional é tamén de Madrid. Naquél tempo, leía EL IDEAL GALLEGO e o Diario PUEBLO, de Madrid. Na casa de Vilagarcía leíamos o diario EL PUEBLO GALLEGO, que meu pai era o encargado de cobrarlle aos suscriptores aquéla cuota de 25 pesetas/mes. Tíñamos gratis a prensa ésta, que no meu povo escribía como corresponsal un home moi avispado, como era un mociño chamado José María Prego, dos Prego, das gabarras... O irmán do meu amigo Luis e Xerardo, antre outros. Daquéla quen mandaba na prensa da nosa provincia era o Faro de Vigo, comandado en Vilagarcía por Jesús Diéguez Patiño. Un home-ardilla, para buscar a noticia.
Creo recordar que había un corresponsal do diario Pueblo de Vigo que tiña por corresponsal a un home co apellido Porto Casas(?) é tiña o seu despacho alí moi cerca do Cine Arosa... Este home foi anterior a Prego Carregal.

Despóis de decir todo esto, é fácil supoñer que a nosa vida cambióu moito. E despóis da crise, a prensa deixóu de visitar as casas de moitos traballadores. Eu sigo sendo un home moi fiel á nosa prensa, é compro o diario local de Santiago que ven co periódico de Madrid "El Mundo" de forma gratuíta, porque son dous diarios do mesmo grupo...
polo precio de un.

Pero noto, que é moi raro que a prensa se agote, porque entre a crise é a tixeira, a xente non ten cartos para comprar o periódico todo-los días. Hai que contar que os pensionistas, hoxe, ten o custo añadido das medicinas é esto conta moito, para un bolsillo vacío de cartos de unha pensión que apenas chega para pagar unha renta de hoxendía. A xente xa non fuma é tampouco pode ir á taberna porque o gasto se dispara. Aos domingos e festivos, cando a prensa é máis #blgtk08#cara, apenas se vende. Si lle sumamos que pode vir mal tempo, a xente non sale da casa é habrá quen o lee por Internet, (quén sepa leelo ahí). Os vellos non saben moito de novas técnicas.
Pero si a prensa non ten publicidade, nin ventas, o normal e que chegue un día en que non haxa cartos para que os traballadores poidan levar os cartos no peto. Si non hai ventas...

Que naide pense que eu estóu aquí para desanimar ao personal do periódico. Sabemos que a corda sempre rompe polo máis floxo. E unha situación así non a levanta nin Dios. E cando a xente nota certa debilidade no periódico de todo-los días, compra outro e logo hai un daño añadido. Porque non volverá a comprar ése diario de sempre.

Ogallá teñades sorte coa manifestación que pensades ter en poucos días. Aquí pasa como nos cines, que cerran porque as entradas non se venden é si enriba non lle dan ningún tipo de publicidade a ruína salta á vista, porque nin pagarán a proveedores, nin ao personal, impostos, etc. ¡A ruína! Que Dios nos colla confesados! EU ESTÓU SEMPRE DO LADO DO TRABALLADOR PORQUE EU FUN ESO. Eu cobréi cartos do FONDO DE GARANTÍA SALARIAL. Con esto, creo que podo aclarar moitas dúbidas. MEU CORAZÓN ESTÁ COS QUE SUFREN. EU PODÍA DAR UNHA CONFERENCIA MAXISTRAL SOBRE CASOS COMA ESTE, PERO NUNCA ME CONSIDEREI UN ORADOR, NIN O MOMENTO É O MÁIS APROPIADO PARA MÍN.
ESTÓU PASANDO POLOS PEORES MOMENTOS DA MIÑA VIDA E HASTA A MIÑA SAÚDE DEIXA MOITO QUE DESEAR.

Penso que de toda ésa plantilla sólo coñezo a OLALLA BOUZA. É un caso máis dos que sempre quixen defender. "ESPAÑA... VA BIEN". Sorte OLALLA. Si Dios o ve todo, que faga algún milagre dos de ÉL.
Outro periódico, creo que non vades ter. ¡A CRISE!
Que Dios reparta sorte, amigos do Diario de Arousa. Pero todo esto, "chéirame a can". Bicos é abrazos.


Comentario por E. García - Santiago (22-01-2015 23:02)
6 Gracias a todas y todos, Eduardo gracias especiales por acordarte de #blgtk08#mi en estos momentos tan duros en tu casa. Un abrazo.

Comentario por Olalla (23-01-2015 11:28)
7 PARA ACLARAR MÁIS O TEXTO ANTERIOR...
----------------------------------------------------
Traballéi nunha empresa das Artes Gráficas que había sido fundada no ano 1864. Por tanto é fácil pensar que esta casa tiña máis de 150 anos.

Tamén acertamos si creemos que esta casa era un taller que foi moi visitado por ésos grandes homes (é mulleres) das Letras, das Artes e tamén das Ciencias ó largo de tantos anos. Unha empresa coma ésta era un centro de reunión para estos grandes homes, que casi sempre habían estudiado na Universidade galega. Seguro que hasta a nosa Rosalía a visitaba con frecuencia... Tamén Manuel Murguía, seu esposo. E todos aquéles escritores e poetas de siglos vencidos; Ramón María del Valle Inclán, que está enterrado aquí debaixo d'unna pedra que pode pesar máis de unha tonelada nun lugar preferente do cemiterio de Santiago. Porque todos sabemos que éste home era ateo é como xa naquél tempo aquí o poder relixioso era moi grande en Santiago, permitéuse enterralo co povo. Todo esto sin pensar que temos antre nós o Panteón de Galegos Ilustres... Rosalía, Castelao, e outros que forman parte de aquéla riqueza literaria que sempre tivo a cidade que escollín para vivir... Hasta Manuel Fraga se emocionaba cando falaba dos anos mozos vividos en Compostela.

Deixando a Historia para outra ocasión teño que decir que a empresa de Artes Gráficas que me fichóu tiña unha plantilla de 36 persoas. O dono era un home de unha empresa heredada, como ésta, non era un profesional do Ramo. Que non deixa de ser unha pena, porque esta xente nunca sabe das necesidades que pode ter unha empresa con semellante historial.
E a persoa que menos a respetaba, era o seu dono por non saber oír a quén lle decía dónde estaba o Norte dónde queríamos chegar todos. Un taller así non era unha empresa calquera. Era algo que o persoal se sentía moi orgulloso de pertenecer a esta plantilla. Pero o empresario non estaba pola labor de invertir é modernizar coas novas técnicas aquél taller é chegóu o momento que calquer imprenta nos ganaba en casi todo. E como non podíamos competir nin en calidade, precio e rapidez con empresas pequenas con mellores técnicas todo se véu abaixo como castelo de naipes.

Si o noso empresario fóra profesional, seguro que levaría a camparta de líder, porque tiña persoal para éso. Non tiña cartos para modernizar esta casa pero tiña millóns para entregarlle a un grupo de xente con un cuño relixioso que non quero expoñer aquí. É xa se sabe aquélo que tanto repetía a miña sogra... "AQUÉL QUE DA O QUE TEN... MIRA PARA QUÉN O LEVA"... É así quedamos todos na p. rúa...

Pensamos que podíamos conseguir algo útil é nos tivemos que conformar cos ósos, os ósos do FONDO #blgtk08#DE GARANTÍA SALARIAL... Uns ósos que non se acercaban a nada en números que habíamos botado. Pero como dí aquél xogo de palabras... "VALE MÁIS COMER UN HOVO, QUE PASAR SIN DOUS"... Así nos foi a todos. É como este tipo de industria se veu moi afectado desde a chegada da informática, esto axudóu a escarallarnos por completo. Pero que naide pense que é igual un informático que un tipógrafo. ¡Un avismo! Foi como cándo levaron a Tarzán a New York é cambióu o taparrabos por smoking desos da xente guapa das películas dos EE.UU. Tarzán terminóu poñendo aquél
pelexo para tapar as súas vergonzas. É sólo lle faltaban os "taxis" que eran aquélas cordas colgadas das árbores para moverse rápidamente pola selva adiante, que era dónde estaba máis feliz...

Volvo a repetir que naide pense ó contrario de mín.
A miña ventaxe é haber pasado por todo éso. Incluso un día que Fraga iba polas calles de Compostela en medio de miles de gaiteiros, aquéles profesionales da imprenta se facían ver para chamar a atención do povo e tamén da TV, prensa escrita é radio... Naide nos dou nada. E tampouco, naide choróu por nós...

O meu caso se resolvéu como era de esperar é aquéles bastante máis novos, as pasaron moradas porque montar unha imprenta para traballar no que un sabe, nonb se parece en nada ao montar unha taberna, que aquí, hai centos de elas...

Xa sei que moitos traballadores non estarán moi conformes co que vou decir. Os Sindicatos nunca tiveron forza para facer a súa laboura. Eu fun enlace Provincial de Artes Gráficas nas décadas do 60 e 70. Pertenecín a CC.OO, como calquera se pode imaxinar si lee algo de esto de agora ou antes. A lucha entre traballador é o empresario sempre foi parecida. E cando tíñamos que reunirnos con patrón da provincia, casi sempre ganaban éles por goleada.
Pero había logros como o de ter 15 días de vacacións é pasar a 30... As 40 horas que chegaron en tempos do noso Felipe... Salarios en aumento, hasta que un "ciclón" nos amargóu a vida nosa é a dos que viñeron detrás é se quedaron sin luz propia
Pertenecíamos ó Sindicato de Papel, Prensa e Artes Gráficas. As nosas reunións eran na Casa Sindical, na Rúa Concepción Arenal(?) hai casi 50 anos...

Termino decindo que autorizo a Margarita a utilizar a tixeira de un modo parcial ou total. Nunca deseo o mal para os que son máis débiles. Sempre quixen que as formigas gañaran aos elefantes, pero... nin con bombas atómicas. Sorte OLALLA, que eres das nosas. Non olvido os teus compañeiros tamén. E si esto meu, repito, non vos agrada, ¡rachalo!. Decía Alfonso Guerra que hai que falar claro, para que nos entendan mellor. Si eu pudera, xa o sabedes...
A miña saúde non me permite estar ahí. Xa o sabes.
Comentario por E. García - Santiago (23-01-2015 11:48)
8 PROBLEMAS NA FÁBRICA DE LANTERO...
----------------------------------------------------
Non sabía que esta casa tiña problemas de tipo laboral. Non sei o que se persigue. Sólo sei que Lantero, pasóu de dónde sempre estivo, para anclar máis alá de Rubiáns. Non sei, cómo se chama ése polígono. E non deixa de ser unha pena pensar que cando as costas se poñen como as do Pousadoiro, se fan difíciles para aquéles ciclistas valientes... que quixeron derrotar a aquéla carretera. Era moito.

Cando un estrea casa sempre pensamos que xa non temos peligro algún que nos acecha, é esto está por vir... As hipotecas, moitas veces son implacables e si a xente da Banca, sigue "erre que erre", cosechando cartos sin ningún tipo de humanidade, poden chegar aínda cousas peores, das que hai agora. Todos os Bancos creceron moito cos negocios sucios que sempre tivo entre máns. Agora, máis que nunca. Miles e miles de traballadores perderon a súa vivenda de unha forma pouco humana. A xente se queda na calle, sin voz para defenderse do que creían que era de éles. Hasta teñen medo de que os metan na cadea, si dicen algo contra o poder da Banca. ¿Quén pode con éles, si teñen os car#blgtk08#tos de todos nós? Teñen os mellores abogados, para que non falen nunca máis aquéles que se sentiron roubados...
¡Hasta tés que pagar por ter os cartos alí!...

Eu non son capaz de adaptarme aos tempos modernos, cheos de seres que non coñecen moi ben o que hai detrás do escenario da vida. De nada vale que seas boa persoa si tés cerca de ti seres que desean que non pases de largo. Non te queren ver rico... Pero todo esto non é novo. Desde que o mundo se botóu a andar, sempre houbo xente que non parece ser como nós queremos. E logo non é capaz de adaptarse a unha nova vida chea de sinsabores. Triste, pero certo. Porque despóis viñeron cousas que non son de recibo. Xente que non pode vivir con outros porque sempre pensan en "guerras" inútiles... É raro que estas cousas teñan remedio... Creo que aquí traballa un home chamado MANOLO CARBALLO, fillo de aquél barbeiro de San Roque é calle do Mercado. Moi amigo meu desde hai moitos anos (antes de 1950)...Para él, si me lee, un forte abrazo...
---------------------------------------------------
Ogallá se resolvan todo-los problemas presentes...
---------------------------------------------------
Comentario por E. García - Santiago (30-01-2015 19:02)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal