lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano


THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

A morte non ten solucion

Porque e o billete que chega ca vida, onte nos decia Maria Luisa filla de Maria Luisa e Eduardo, que a sua nai foi un regalo nas suas vidas. E a millor definicion que atopamos para resumir o coñecemento que temos de Maria Luisa. Sempre sonreia, era feliz viaxando a Vilagarcia, querialle moitisimo a o noso pobo, porque ela sabia que Eduardo o seu amor era feliz na terra. E unha familia exemplar, moi exemplar, agora tendran que aprender a lamer as suas feridas, a sair adiante unidos coma sempre, nos estamos aqui para o que faga falta. Sempre temos que pensar que Maria Luisa queria alegria na sua familia, somos testigos de elo. Imos procurar que se cumpla
Comentarios (8) - Categoría: AS NOSAS E AS VOSAS COUSAS - Publicado o 20-01-2015 08:50
Chuza! Meneame
8 Comentario(s)
1 Hola a todas-os.
Deseo de corazón, que esta preciosa sorisa l#blgtk08#les acompañe sempre, e lles de forzas para seguir adiante.Un saudo.
Comentario por Mari Patiño (20-01-2015 10:09)
2 Desexo agradecer á esos compañeiros do FAIADO que se acordaron da nosa tristeza que nos pode chegar hasta a hora final no camiño da vida. Aquí naide queda para a semente... E hai que ser moi forte para poder resistir e soportar tanto amor negativo, como foi sempre a morte.

Non podo olvidarme de Margarita e Antonio que todos os de aquí queremos. Gracias Cándido. Esto es como la lotería. Nunca le toca a todos. Va por #blgtk08#barrios.
Por éso ves que desaparecen as persoas que forman parte dun núcleo do teu barrio ou povo... Temos que coidarnos moito máis. Para Mari Patiño e Teresa Montesinos, máis do mesmo. A Roberto Ocaña, e a sua muller, unha forte aperta. E miles de bicos. Esto do principio do ano, desgracióu a miña vida... Porque agora son coma un ordenador que lle falta o disco duro. Roubáronme a muller... ¿Será para probarme? Bueno, bueno.
Comentario por E. García - Santiago (20-01-2015 23:25)
3 Gracias Margarita, gracias a todo o Faiado. O voso apoio nestes días tan tristes para nós é moi reconfortante. Traslado de novo o agradecemento do meu pai e da miña irmá e sobriños.

Acabamos de vivir uns episodios imborrables nas nosas vidas, os días máis intensos, agotadores, desgarradores e miserables. Arranca unha nova etapa para todos e unha adaptación a unha nova vida despois de perder a chave do fogar o faro da nosa casa.

Gozamos dunha nai desas de letras miaúsculas, que antepuxo a felicidade dos seus fillos e netos a todo. Ela gozou dunha vida plena de alegrías e de cando en vez, algunha pena máis ou menos forte. Ela colleu unha gripe, ela loitou a gripe, ela gañoulle a partida á gripe, e cando xa botabamos foguetes para deixar o hospital apareceu un desastre, un maldito hematoma que inundou o seu corpo de sangue e que abreu a porta da desgracia para todos. Os medicamentos que loitaban pola súa recuperación dañaban outros órganos e non se podía máis que vestir un santo para desvestir outro, de xeito que cada medicamento que se lle daba, á vez estaba acabando con ela.

Fun testemuña da loita do persoal sanitario do Clínico (do que non teño suficientes palabras para agra#blgtk08#decer a súa entrega sen descanso, a súa profesionalidade e o seu tacto para unha familia rota).

Tres médicos do servizo de medicina interna con tres enfermeiras empuxaban a cama da miña nai cargada de goteiros polo corredor do hospital para acudir á reanimación, ao chegar aí, xa non sufriu máis, xa durmía... durmía para non sufrir e así quedou, axea a toda esa loita sen descanso en xornadas de vintecatro horas contra ese virus maldito que apareceu na súa sangue.

O corpo da miña nai convirteuse nun castelo de naipes que se desmoroaba derrumbando as nosas espectativas e as nosas vidas.

Todo foi moi precipitado, implacable... a súa vontade foi cumprida e o seu corpo xa son cinzas.

O que logo aconteceu xa todos volo imaxinades. Amigos, parentes, coñecidos, veciños... todos con nós nun día que non pensabamos que veríamos xamais.

Gracias a tod@s os que nos deron apertas, a todos os que nos bicaron, a todos os que nos chamaron... en fin, a todos os que participaron da nosa dor, da nosa perda.

Este loito tardará en pasar, porque para nós, a perda é moito máis ca eso, ca unha perda... é a dor no seu máis puro significado.

Comentario por Eduardo Fillo (20-01-2015 23:53)
4 Hola atodas-os.
Hola amigo Eduardo e familia, xa sei que son días#blgtk08# moi duros, pero a vida sigue e hai que seguir loitando.Un forte saudo.
Comentario por Mari Patiño (21-01-2015 12:54)
5
Mis más sincero pésame a toda la familia.Como #blgtk08#dice Mari Patiño,tenemos que seguir luchando.Un Abrazo
Comentario por sergio gomez (21-01-2015 18:18)
6 Eduardo, estivemos xuntos no vran no barco, na festa do Faiado, quedeime ca impresion de ver unha familia unida, unha fami#blgtk08#lia como unha piña. A vida e asi Eduardo, sinto que esten pasando por todo esto, o meu sentido pesame para toda a familia
Comentario por Casilda Vila (21-01-2015 19:34)
7 Eduardo aún que tarde,te mando mi más sentido pésame y deseo que se mitiguen las profundas heridas que deja la falta de un ser querido.Espero que pronto puedas deleitarnos con tus versos y poesias pues creo que te ayudará un #blgtk08#poco a curar tú dolor.Dale tiempo al tiempo y trata de recordar los buenos momentos que pasaste con ella.Pienso que eso le gustaria.D.E.P. Un biquiño.PD:No te esribí antes porque no me enteré,no entrara en el faiado.
Comentario por Rita Garrido (14-02-2015 00:12)
8 Quero contestar a estos últimos comentarios, con moito gusto. Decíao a nosa Margarita que non está preparada para facer un comentario de alguén que nos acaba de deixar. Eu tampouco estou preparado para deixar aquí que non esperaba tanta tristeza é que Dios nos dé forzas para poder soportar tanto dolor. Non todo-los homes son capaces de recoñecer que a muller é a reina en cada casa. É ademáis é o punto de unión cos fillos é familia política, netos, sogros ¡todo é labor da muller! Porque hai certos homes que... ¡Vaia por Dios! ¡Hasta as matan!

Eu, que levaba 59 anos ao seu lado podo asegur#blgtk08#ar que nunca vertín tantas lágrimas como desde que se nos foi para sempre. A miña seriedade se convirtéu en tristeza é penso que é moi pronto para poder dormir. Ou sonreír... Meus fillos saben ben que estóu vivindo de aquéles recordos que sempre tivemos. Nunca me deixan solo, porque non queren que me pase algo. É moi certo de que somos unha piña como familia. É debo confesar de que a miña muller sempre fixo o posible para que esto seguira así. É podo asegurar que esta creencia é a que notan os nosos amigos é veciños que nos queren de verdade. GRACIAS A TODOS VOS, amigos do FAIADO. Un abrazo moi preto.
Comentario por E. García - Santiago (02-04-2015 23:37)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal