lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano


THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Dia de Galicia

Hoxe e a festa de todos nos, a festa de Galicia, donde ainda que parezca un mal sono seguimos a reivindicar o noso idioma e a nosa Cultura de Comunidade Historica. Festa e Saude
Comentarios (8) - Categoría: AS NOSAS E AS VOSAS COUSAS - Publicado o 25-07-2014 08:00
Chuza! Meneame
8 Comentario(s)
1 Preciosa foto de nue#blgtk08#stra Plaza.Gracias.
Comentario por Isabel Garrido Castromán (25-07-2014 23:56)
2 Non sei ou non recordo cando esta Praza de Abastos deixóu
de funcionar como tal. O que sí recordo é que a familia dos Poyán tiveron aquí mesmo un negocio de abonos químicos e semillas e tamén patacas para sembrar. Esto podía ser nos primeiros anos coarenta, a xusgar pola miña estatura. Penso que debéu ser por 1942 ou moi próximo a éste ano.

En este tempo, todavía funcionaba o Café dos Poyán, alí dónde estivo o Banco Hispano Americano é a Ferretería de Celestino Silva (O Cubano)... Era frecuente que no Café de Poyán actuara alí un pequeno grupo musical composto de catro ou cinco elementos. Dende as tres hasta ás 4:30 aprox. e tamén pola tardiña actuaba este grupo. Cando desaparecéu este café foi un pau moi gordo para os que se asomaban por alí, todo-los días do ano. Os modernismos truxo cousas coma ésta, ao cierre do negocio.
Como cando se apagaron as luces dos cines de sempre...
¡Tanta Historia se foi marchando amodiño, como se foron outras moitas cousas en Vilagarcía!.

Bueno, pois éste é a miña aportación á Historia da Praza de Abastos de Vilagarcía. Me da a impresión de que non tiña moitos metros que digamos. Pola Praza, vos daríades conta que "aquélo", non era nadiña. ¡Así era o povo! Media ducia de casiñas que hoxe está#blgtk08#n tiradas no chán.
Esta praza estaba situada a uns cen metros da Fonte do Castro (ou menos). Así vai todo con tanto "científico" que sempre tivemos por ahí. Xa decía aquél vello refrán:
"Na terra dos cegos... o torto, é o rei"..
-----------------------------------
Antes de que se me olvide, direi que nesta Praza de Abastos, celebramos unha festa de nosa neta Cristina.
Recordo que había portugueses como músicos, é se comportaron moi ben coa rapaza, que lle dedicaron unha chea de cantarelas. O pasamos moi ben. Comimos bacalláu ao estilo portugués, e moi ben cociñado. ¡Qué aprendan os nosos maestros". Vamos de listillos é así nos vai...
********************************************************
OS GALEGOS, en Castilla...
"Castellanos de Castilla,
tratade ben ós galegos;
cando van, van como rosas,
cando veñen, veñen como negros...
---------
Cando foi, iba sorrindo;
cando veu, viña morrendo;
a luciña dos meus ollos,
o amantiño do meu peito...
----------
Que Castilla é castellanos,
todos nun montón, a éito;
non valen o que unha herbiña,
destes nosos campos frescos"...
....................
Rosalía de Castro

Comentario por E. García - Santiago (26-07-2014 11:37)
3 Amigo Eduardo..Esta praza de abastos que non lembras cando deixou de funcionar coma tal, non e a de Vilagarcia ,senón que e a do Carril..Xusto a carón dela,tiña a sua parada o autobús de Pereira,cos lembrados Tucho como chófer, i Cándido como revisor...Seguro que te lembrarás da típica frase...¡¡Cándido ....para na próxima¡¡..¡¡Eran unhas boísimas persoas¡¡..Con respecto ó pé de foto ,dicir que pasiño a pasíño,i entre tod@s temos que tratar de conquerír una Galicia mais galeg#blgtk08#a,-si se me permite a expresión- ...¡Mais nosa¡,Respetándonos mutuamente,i cada cual que se exprese como millor sáiba i lle apeteza..Pero sempre lembrando, i tendo presente que ,nacemos,nos criamos,vivimos i con toda seguridade morreremos,-salvo excepcións mui puntuales-en Galicia..Por iso non nos queda óutra que "vivir coma galegos",i que, dito sexa de paso, i polo que a min respecta me sinto múi orgulloso de ser nado, i vivir nesta terra nosa.GALICIA..Unha aperta pra tod@s
Comentario por Roberto Ocaña (27-07-2014 23:03)
4 Amigo Roberto: ¡non deixas pasar unha! Non quero que penses que todo esto que vés é porque son un vello ¡non! Si ti botaran 58 anos sin ver ésas imaxes, seguro que che pasaría outro tanto.
Eu, nos últimos anos (58) paséi ao lado de estos dous edificios, pero moitas veces, pasas en coche, ou de noite e che parecen iguais na fotografía...

Pensa sempre que cando alguén pasa primeiro que ti, ten moito camiño andado. Claro que si despóis apenas andas por dónde ti andas, a ventaxa é para ti, porque as imaxes se fan cada vez máis lonxanas para o que está fóra da vila. Como sabes. Conste que eu non pretendo enseñarche a Xeografía física que había no meu tempo. Pero como unha anécdota che diréi que con 17 anos eu tiña moza a 12 ou 15 metros da praza de Carril. Alí mismo paraba o autobús para ir e vir. ¡Todo controlado! Non sabía que Cándido andivera nos Autobuses de Don Agustín Pereira. Coñecín ao amigo Chocolate que traballaba co pai en esto. Coñecín ao hermano do barbeiro Manolo Carballo, chamado Guillermo, como
cobrador-revisor, pero de Cándido, non me lembro. Si a este home lle quitas 58 anos... Tiña que ser moi noviño. E como eu cando iba a miña terra, non subía ó autobús, nunca o vin. E a diferencia de idade, fai o resto. Xa sabes aquélo que se di:
"OS ANOS, É OS CARTOS... SEPARAN Á XENTE".

O que quixen decir no meu comentario anterior é que a plaza vella do pescado de Vilagarcía, foi un local comercial para a familia dos Poyán, cando este local deixóu de funcionar como praza de Abastos. Alí vendían semillas, patatas é abonos químicos, para sembrar. Eran artículos moi bós. Podo aseguralo. E a este local teño ido con meu pai para pagarlle a renta da casa donde vivíamos nas Bocas. Pagábamos 50 pts. das de Franco.
Sería polo ano 1942... É despóis de esto,#blgtk08# pensa o que queiras.

Agora vou a decirlle a Roberto que me acordo da conversa que tivemos na nosa Festa anual. Xa sei que non foi moito tempo.
Pero esto chega, cando hai un entendimento mútuo. Creo que si ti e máis éu fóramos home e muller ¡Vai ti a saber...! Pero Dios fixo as cousas así, é non podemos ir contra as leyes divinas como ti ben sabes. Que eres listo de abondo. Gracias por todo éso que eu noto nos comentarios. E si ademáis de saber de todo éso que se ve, sabes música, ¿qué máis queres? Pensa que para mín (p.ex.) os chinos e os músicos, teñen moito en común. Escriben con escarabellos nos papéis. ¡Un abrazo amigo!
Dios dea xente coma ti que enseñas a quén non sabe, coma mín.
--------------------------------
Os de Angrois, non é que estén arrepentidos de canto fixeron.
Pero os cocodrilos, aquéles do Nilo, andaban a velas-vir, pero cos ollos ben abertos. Xa sabes que os "coco" entérranse na auga para que non os vexan é cando ten ocasión... ¡Adiós! Eso foi o que pasóu nas festas do Apóstolo... Moitas promesas e despóis ¡nada de nada! ¡Pobre do que está pendiente de esta xente figurona! ¡Menuda récua! ¡Pobre do pobre!
...............................................................
"¿Qué terá esta terra nosa?
A xente, contenta está;
os aires, puros é frescos,
verdes herbas n'o "Xuncal"...
.................
POBRES RICOS
Carmen Fdez. Lamas
***************************************************************
Non teño máis remedio que dedicarlle estas liñas
ao meu amigo Roberto, que non fai máis que correxirme.
Si foras un mestre de escola ou Intituto, ibas ser un
óso désos que aínda andan amargando ós rapaces.
Seguro que con Froilán non acabarías así....
Comentario por E. García - Santiago (28-07-2014 11:57)
5
VILAXOÁN CANTÓU ONTE nas súas festas patronais
--------------------------------------------------------------
No programa da TVG de onte, "VAIA TROULA", véuse que ésta
xentiña de Vilaxoán melloróu moito en cuanto á maneira que sempre tiveron de divertirse. A muller superóuse moitísimo é participa de outro modo. Antes era máis "caseira" é a festa parecía cousa de homes. Tiveron que pasar moitos anos...

Pero o que trato de decir, por favor, que non se enfade ninguén, pero é que agora todo ven iniciado por mozas o non tan mozas con unha alegría desbordante. Non sei si estaba relacionado coas Festas do Carme da vila mariñeira-pescadora.
Se notaba que a xente estaba moi contenta e feliz de poder cantar baixo a dirección de Salvador Cores (Manso). Sempre me fixei que en Vilaxoán son máis festeiros, dos que contaxian a súa alegría a os demáis. Creo que moitas das persoas que se iniciaron no canto, non parecían do lugar, coma si estiveran cohibidas pola presencia das cámaras da Televisión nosa. Creo que en pouco tempo se foron entonando é xa pasaron desapercibidas do mundo exterior. Pero eu, cos meus anos xuro que o hubera pasado moi ben no medio daquél coro xigante...
Aquéles povos que viviron sempre "do qué dirán", non van a parte ningunha. Hai unha voda nun barrio ou aldea, é non cantan porque "sempre hai aquéla cousa"... "¿Qué dirá D. José si me ven cantar? Ou a súa dona, a Sra. Celedonia?"...

Todo-los povos que estiveron baixo a batuta do clero, sempre formaron un grupo coma si todos vivíramos nun convento... É entonces o cantar en grupo era un pecado, como cándo había que sacar un permiso para un#blgtk08#ha Asamblea dun Colexio de Jesuitas. ¿Quén se atreve a cantar? Sin embargo cando na misa queren que cantes, o povo, casi se nega. Éso de ir a unha voda é que non haxa cantarela, é unha mala noticia para os que che invitaron á ésa festa tan íntima. Termínase a festa é parece que a xente ven do rosario da aurora. Non lle sobra a corbata, nin a chaqueta, porque sempre houbo miradas que o dicen todo. Por tanto, deixemos que todo vaia como hasta agora, pero si tés ocasión ¡canta! que non somos franciscanos ou curas. Que eles cantan porque lles pagan...

Por éso hai que felicitar á xente do FAIADO ao levar a aquéles chavales da Rondalla de Carril. Porque sin éles, hai que recoñecelo, non sería o día tan completo. Así de claro...
¿Non vos dades conta que cándo a xente canta en grupo é porque quere participar dunha festa tan amistosa? Cando falta a cantarela nunha Reunión deste tipo, parece que faltóu algo.
Non é necesario que haxa un vasiño polo medio. Esto, axuda, hasta para ter mellor voz é tamén máis forte. Pero non o é todo. Si hubera que beber dabondo, os músicos eran os que o tiñan peor. Bastante sacrificio fan esta xentiña que nos invita a cantar con éles... ¡Que están acabando con éles!
Algúns nin poden medicarse por culpa do precio da botica...
¿Non chegará con ser vello? ¡Chourizos! Que se deixen de facer casas no monte e fagan cárceles para todos éles...
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"Quisiera ser paloma,
y volar de rama en rama;
para darte los buenos días,
en esta feliz mañana"...
........................... Meus saúdos a Vilaxoán...........
Comentario por E. García - Santiago (28-07-2014 18:10)
6 Amigo Eduardo .Ben sabes que a corrección foi féita con todo o cariño i respeto,pois pra quen non coñecera isa praza, pasaría pola de Vilagarcia, pois tiña un enreixado moi similar...Mágoa que xa desapáreceu; pois tiña o seu encanto...Si nón,que lle pregunten á xente do Carril.#blgtk08#...Cando @s polític@s mandan derrubar algo, a os demais cidadáns, so nos queda o pataleo ou calar..Nembargantes dun xéito ou dóutro casi sempre saen coa sua;como din por Lalín,con "razón ou sin ela"..Unha aperta pra tod@s,i como dí a nosa compañéira bloguéira Marité.Nos Vemos
Comentario por Roberto Ocaña (29-07-2014 23:51)
7 Hoxe mesmo, faléi cunha señora de Vilaxoán moi coñecida nesa Vila. Non vou dar nombres, porque seguramente lle gustará moito máis a éla que o faga así... Falamos das festas do Carme, da súa terra, dese humor mariñeiro en Verán, dese Vilaxoán Canta...De todo o que foi e máis o que é todo o seu terruño... Súa xuventude vivida en Vilaxoán. Voda, tamén alí... Un home que é un molete de pan (non un pedazo).

Falamos da nosa festa wikinga, da xente nosa que quere unirse é non separarse, como estivo moitos anos... Choraba oíndome falar así, de todo o que nosoutros vivimos. Coas ganas que tiña éla de poder cantar en grupo, con xente que sempre lle foron ben. Aquél colorido que ten a TV en Verano. As voces de todo-los festeiros que queren participar nunha festa que é de todos. ¡De maravilla! A conversa que tivo esta muller conmigo foi motivo de "ver" o que quería ver, sin que a viran. Pensar que eu aprecio moito a esta familia. (A os dous por igual). Pero ela é unha muller de moita clase que non son das que se para con calquera. Eu lle caigo moi ben a os dous. Que naide pense que me dou algo... ¡Non! Eu sólo busco a amistade de persona é ésta muller ten moita calidade... Pero vive como si estivera nun convento. ¡Ahí está o fallo! Hai algo que a separóu da súa patria chica que eu non quero saber, pero a vexo moi relacionada cos santos... É os santos, non de pau!

Vivimos cerca desta familia, pero como teñen unha vida moi axeitada á súa maneira, non nos vemos, quizá dúas veces no ano
pero "a súa terriña é o seu Vilaxoán", tiran moito. Claro que sí. Porque eu tamén tiven problemas familiares que hasta me privaron de comprar unha vivenda playera, por Carril... Agora dou cos cornos contra a parede, pero xa é moi tarde. Para evitar de non ver acertos parientes que deambulan por nosa Vila, non comprei ése piso veraniego, que máis ou menos é o que parece pasarlle a esta amiga de San Martín, que hoxe foi feliz falando da súa terra é de seus recordos. Son desta clase d#blgtk08#e persoas que se adaptaron a vivir unha vida sin amigos, que xa non botan en falta que hai outra vida; que hai moitos anos que non viven. Unha vida monacal a súa...

É a estas alturas da vida, xa poucas pilas gastaríamos, si funcionáramos con pilas... Daría algo por tomar un café con este matrimonio é poder demostrarlle que non se pode vivir así, toda unha vida... Como unha película de misterio...
Non parece xente de Vilaxoán, a pesar de que teño un concepto moi alto desta familia... Como si hubera un asesinato polo medio. Sólo sei o seu nome, pero non moito máis. Sin apelidos.
Entre a parte relixiosa é a outra, non sei con cál quedarme.

Fago este comentario sin ningún tipo de reproches; que naide se confunda. A comunicación non está prohibida, que eu sepa.
Esto suele darse cando falla a cultura, pero non é éste caso.
Cando as rarezas se apoderan da persoa, é motivo para acudir a un psicólogo para reparar algo que non funciona nada ben.
Pero eu non son psicólogo, nin psiquiatra. Pero a vida é para vivila, non dentro dun convento... ¡Chegan éles! ¡Aquéles!
-------------------------------------------------------------
PARA O MEU AMIGO ROBERTO:
Si eu me parara un pouco en mirar a foto "ésa", se podría ver que "ése cachiño de mar", que se vé á esquerda, ten aroma de ameixas, berberechos, ostras... É enfrente desta plaza había unha panadería que se chamaba de Núñez. ¿A recordas? É recordas ao cura aquél que se chamaba Don Juan Illanes Vales?
¿Qué non sabréi éu, amigo Roberto, que xa xoguéi a partida co Apóstol ése de Padrón? Ti non estabas por alí, que eu saiba...
Un abrazo, amigo. Cóidate moito, que eres moi novo...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"¡Adiós tellas dos tellados,
adiós pedras do camiño;
adiós campanas da Igrexa,
non vos escoito o domingo!"...
..............
Carmen Fdez. Lamas


Comentario por E. García - Santiago (30-07-2014 18:30)
8 Roberto totalmente de acuerdo contigo es Carril,mi precioso Carril,mi a#blgtk08#ñorado Carril y que te voy a decir de Carril que tú no sepas.Bicos mil.
Comentario por RITA GARRIDO (03-09-2014 00:08)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal