lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano
EU TAMÉN NECESITO AMAR

Premio Mellor documental galego CURTAS 2019.
Selección Oficial MICE 2020. Santiago (aplazado polo coronavirus)
Selección Oficial ESPIELLO 2020. Boltaña-Huesca (aplazado polo coronavirus)


THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Lobeira, el tesoro que no se acaba de descubrir

Inauguración de la Cruz de Lobeira en septiembre de 1895 o faiado da memoria

Artigo de Olalla Bouza no DIARIO DE AROUSA

Ha pasado más de medio siglo desde que en Vilagarcía se puso en marcha una iniciativa para construir un monumento en el mirador de Lobeira. Fue a mediados de los cincuenta de la pasada centena pero a día de hoy los términos de la discusión en torno a este pasaje y otros de la comarca sigue siendo el mismo: Escasa información, poca difusión y necesidad de promover la historia que se esconde tras sus piedras.
?Pasaron quizá dos años (o más) de que en un céntrico comercio de la localidad se había exhibido el proyecto de un monumento al Sacratísimo Corazón de Jesús de grandes proporciones que se pretendía erigir en la cúspule del monte de Lobeira?, se aseguraba en un artículo de prensa en julio de 1955, a la par que se lamentaban de que todavía no había más noticias sobre dicha iniciativa.
Lo cierto es que el mirador de Lobeira motivó varios artículos en la prensa de la época y se convirtió en el destino de una gira organizada por el Recreo Liceo que congregó, aseguraba un periódico el 20 de julio de 1955, a ?millares de personas?, muchas de las cuales ?descubrieron ayer toda esta espléndida belleza que tenemos a mano y a la que no damos todo el gran valor turístico que realmente tiene?.
Los accesos al Monte Lobeira, que todavía hoy siguen siendo objeto de inversiones públicas, fue el objeto de un artículo que Jesús Diéguez Patiño escribió en mayo de 1956 y en el que criticaba el ?lamentable? estado de la calzada en la Avenida Agustín Romero y llegaba a asegurar que ?tanto es así que estamos seguros de que no habrñiamos llegado arriba si Sampedro, el chófer del taxi, no sacrificara su vehículo para poder brindar a los visitantes la oportunidad de disfrutar de la paradisíaca visión que desde la Cruz de Lobeira domina?.
El monumento en el mirador de Lobeira, que finalmente se dedicó a las víctimas del mar, se inauguró en septiembre de 1961 gracias a la labor de una comisión de la que formó parte Valentín Viqueira y con la que colaboró el escritor Álvaro Cunqueiro. Consistió en una gran placa de bronce que sustituyó a otras de mármol que hacía referencias a diversos naufragios y que con el tiempo se perdieron. Los actos comenzaron con una misa e incluyeron el fondeo de un buque de guerra.
El acto sirvió para que en la prensa de la época se hiciese referencia a la historia que se esconde tras las piedras del monte. ?En aquella espléndida atalaya, desde la que fue anunciada a Sisemando, obispo de Iria, la llegada de los depredadores normandos?, se escribía en un periódico en el que también se animaba a investigar ?su riqueza prehistórica y ahora que se han descubierto los cimientos de la antigua fortaleza de Lobeira, tantas veces citada en la historia medieval de Galicia, el descubrimiento debe consolidarse para que pueda ser contemplado?. Un mensaje más que actual.
Comentarios (5) - Categoría: Os Artigos do Faiado - Publicado o 25-05-2014 07:21
Chuza! Meneame
5 Comentario(s)
1 #blgtk08#
Comentario por E. García - Santiago (25-05-2014 22:55)
2 Algo pasóu para que un fallo informático eliminara un texto que fixen para o FAIADO e que sólo aparece a liña final que levan todos. O sinto moito. A non ser que o demo me esté poñendo paus na miña bicicleta, para que non poida ir p'adiante. Xa confiéi máis no que me rodea, do que confío hoxe...

Decía no meu comentario que para ir a Lobeira sendo eu un crío, era moito máis difícil que agora que hai unha pista, mala, pero se pode ir por ela hasta nun carro de bois, que nos anos 40 e siguientes había que ir monte a través igualino que os escaladores aquéles da Televisión. Repito, tiñas que iniciar a ascensión é as veces te dabas conta de que habías comenzado moi mal... Eu teño ido coa miña pandilla é levábamos unha bota de viño con mezcla (mistela). Era tempo de travesuras é algún que outro traía tabaco para queimar. Pero todo con moi boa armonía é amistade. Pouco a pouco subíamos o monte, pero con dificultades porque o calzado non era o máis adecuado, porque subir ó monte con calzado de suela era como subir é baixar ó mesmo tempo.

Non sei si foi o noso paisano José Antonio Gago o que "puxo a primeira pedra",
ao enfocalo no periódico Faro de Vigo ou Pueblo Gallego é despóis de algún tempo se levóu a cabo esta obra que estaba carente de moitas cousas, pero a que máis se notaba eran as cunetas para a baixada das augas en pleno inverno. Esto provocóu que todo se deteriorara en pouco tempo. E como non había mantenimiento
foi unha das moitas obras que se fai neste país, sin xeito. Non ten culpa desto o meu amigo José Antonio Gago, que foi tamén o promotor do puente sobre a Isla de Arousa. Sempre foi un arousán moi adiantado en todo. Non sei si estaba ahí cando D. Manuel Fraga inauguróu a ponte fai uns trinta anos(?). A última vez que fun a Lobeira, hai xa uns anos, aquélo era "querer y no poder". Alguén me contóu tamén que había outros "peligros" ó chegar a aquél relleno donde se apa#blgtk08#rcan os coches. Non quero clarificar esto máis da conta. Pero "cando hai maleza, o mellor é plantarlle lume". O que me queira entender, pois, éso...

O acercarse a Lobeira nun día limpo de nubes, é algo moi bonito. Si levas algo para pasar alí todo o día, disfrutarás abondo. A vista que temos desde o alto, e moi reconfortante. Se ven unha chea de povos da Ría é tamén, fóra da Ría.
Un día perfecto para disfrutar. E recordalo mentras vivas. Como queira que os Concellos deste tipo están sin un peso, non é de extrañar que non teñan cartos para unha obra así. Vilanova de Arousa, non pode. A Xunta, sí, pero...

Nos anos cincoenta se tratóu de facer unha festa no Monte Lobeira, pasando a noite alí. Hubo algunhas persoas que acamparon pero, creo que con pouco éxito.
A fecha escollida penso que era o 18 de xullo, pero non estóu moi seguro da fecha. Agora mesmo non podo recordar. A idea non era mala, si o trasladaran para estos tempos, donde abundan tendas de campaña e a xente está máis preparada que hai unha chea de anos (64), para facer acampada... Queda ahí a idea para quén queira levala a cabo. Ignoro si se necesitan permisos do Concello veciño. Para dar o paso hai que ir con todas as da Ley... Non podo recomendar algo así pasando por alto permisos é algo máis que eu ignoro...
...............................................................................
LONGA NOITE DE PEDRA
"Chove, chove na casa do probe,
e no meu corazón, tamén chove.
Dor da mán encallecida,
dor da xente aterecida
de frío polos camiños.
Dor dos vellos e meniños.
Dor dos homes desheredados,
e dos que están aldraxados"... (sigue)
.........................................
Celso Emilio Ferreiro



Comentario por E. García - Santiago (28-05-2014 11:44)
3 Hola a todas-os.
Dende logo ten razón Eduardo, Lobeira e un sitio precioso, pero debe ser que, como o temos preto, non lle damos importancia. Cando vamos de viaxe a calquer sitio, somos capaces de subir a calquer penedo, pórque nos din que ten as ruinas de non sei#blgtk08# quen, ainda que non teña ningún valor, comparado cas nosas cousas.
Eu mesma, fai un montón de anos que non bou a Lobeira, de cativa, lembro de subir polo menos unha vez ao ano, de romería, e pasábamolo de medo cos amigos, compartindo o pouco que tiñas. Un saudo.
Comentario por Mari Patiño (29-05-2014 10:38)
4 Falamos do Monte Lobeira como se merece, nun tempo que ninguén quere recordar, porque queda moi atrás no tempo. Hoxe todo sería de outra maneira. Coches para ir e vir. Acampadas naquél rellano anterior á subida por aquélas escaleiriñas de pedra que nos levan ó máis alto...
Recordo que para subir o último tramo, xa pasado o peor, creo recordar certa dificultad para chegar e tocar aquéla cruz, e poder contemplar unha visión impresionante, por calquer parte que mires... ¡Esto debéu ser feito por Dios, digo eu!

Como nunca estiven no Monte Xiabre, non teño idea da beleza que se ve desde aquéla atalaia... Cando podía ir de xoven, me falaban que todo estaba mal para os que queríamos subir como si fóramos montañeiros.
Non había unha simple pista para chegar hasta alí... E creo que poucos camaradas da miña quinta coñecían o sitio. Naide me falóu de haber subido hasta a cúspide. ¡Naide! Despóis de tantos anos supoño que todo habrá cambiado. Por éso sólo me podo quedar con Lobeira, por ser o monte que coñezo, despóis de unha docena de veces(?) que deixei alí ás miñas pegadas. Despóis de chegar alí e emborracharse de natureza, podo decir que esto namora a quén suba hasta alí...

Tamén tiven a sorte de coñecer a visión que ten o Monte Santa Tecla.
Primeiro ves as casiñas dos nosos antepasados, vivindo en "chalés" de forma circular. Todo estaba moi bonito. Sólo lles faltaba o cuarto de baño. Tamén se pode observar que desde o principio todo é diferente a o que nosoutros temos en Lobeira. A única diferencia que hai é que na parte que mira ó mar, sólo ves éso. Non ves os pobos da Ría que parece que os podes coller coa mán. En Santa Tecla#blgtk08# hasta hai dónde tomar unha comida enxebre, con viños de alí do Condado... Hai tendas para comprar recordos, etc. Conclusión: Nosoutros non temos nada si o comparamos con outros que parecen que están coma nós. Hai que pagar para entrar dende abaixo... Pero, no. Ao noso se chama "querer e non poder". Porque todo é palabra apaixoada. Fóra desto, nada. En Santa Tecla, tamén hai unha exposición de utensilios que usaban aquéles "celtas" que viviron na falda do Monte. A Diputación de Pontevedra nos ganóu por goleada. Ahí está a diferencia, querida Mari Patiño...

O pouco que temos en Lobeira temos que tratar de melloralo. E limpar aquélo de corsarios terrestres que acechan antre os pinos, memtras subimos hasta aquéla explanada... E os deixamos que fagan do noso, o que queiran. Si alguén non se enteróu aínda, alá éles... Pero vai ser moi difícil que eu volva ó noso monte, tipo volcánico. Santa Tecla nos gana en todo. É unha zona de turismo. Ahí está...

Para acabar: Santa tecla ten unha vista moi boa ¿quén vai negar esto? A zona aquéla do baixo miño é moi bonita vista desde arriba. Preciosa. A que temos mirando o mar é unha vista interminable do Océano Atlántico e a súa inmensidade. E como cando fun, tiña a metade dos anos, aínda me parecéu máis bonito todo. "La vida sigue igual"...
Pero a pesar de todo, quédome con Lobeira.
ºººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº
"Por debaixo da ponte,
víronte pasar,
as pernas, María,
viñas de lavar...
.........
Víñas de lavarrrr,
a cara taménnnn,
por debaixo da ponte
da vía do trennnn"...

Comentario por E. García - Santiago (31-05-2014 18:02)
5 SEGUIMOS NO MONTE LOBEIRA....
---------------------------------------------------------------------
Non o dixen claramente no outro comentario, pero mentras a Diputación de Pontevedra se entregóu co Monte Santa Tecla, a Lobeira non se lle axudóu nadiña. Sabedes que á entrada ó recinto do Monte da Guardia, hai alí un control e... De paso que lles dices: "Bós días", xa éles che están preparando a factura para que poidas subir ó Monte sin que che rouben a carteira polo camiño, ou che escarallen o coche, por non ter algo útil.

Non comparemos nunca o número de visitantes que hai entre Santa Tecla é Lobeira. Eu creo, sin pensar en equivocarme que nos gañan por 100 a 1...
Sabemos de certo que Lobeira está en zona casi salvaxe, mentres que no outro lado, tés unha visión perfecta do que foi ésa zona, coas súas vivendas celtas que eran os habitantes do Baixo Miño. Si tés un pouco de interés, na Guardia adquieres cultura da boa. Enriba do Monte hai un Restaurante moi bó é tamén un local dónde se expoñen multitude de armas é utensilios de caza é pesca de aquél tempo... Todo moi ben posto para que o entendamos sempre como é debido. Casi hai 40 anos que non vou ao Monte da Guardia. Pero creo que si hai cambios, con arreglo a este tempo, seguro que son cambios que melloran a visita ó Monte.

Alí nos enseñan a ver cómo vivían os nosos antergos. Vivían moi xuntos;
non é como agora que non queremos nada co veciño máis próximo. Aquéles veciños que temos na mesma aldea, que si andas mirando pa'o lado, xa se encargan éles de muxirche as cabras, para que non pases traballos...
Claro que aquéles veciños debían #blgtk08#ser daquéles que hasta se levan ben coa túa muller. Todos moi agarimosos... Cando se mata o porco, faise festa en todo o barrio. Non é como agora, que non hai proba nin para o vello da manada. ¡Non había TV! Pero entre éles había armonía. ¡Nin tixeiras!
Tampouco había cuartos de baño destos de agora... ¡Vivían mellor que nós, porque non había tantas competencias.
-----------------------------------------------------------------------
E si Lobeira ten menos de 300 m. de altura, leín que Xiabre ten algo máis do doble. Como nunca fun alí, nin cerca estiven, non podo dar unha opinión que sirva de comparación... Non sei siquera si hai algunha pista que nos poida levar hasta o máis alto. Outro día habrá que nos quite de dudas é sempre estamos para aprender. Non importa quén sexa o mestre...
Tendes que recoñecer que Lobeira está fóra das más de Dios. Por eso está como o vemos. Hai moitos anos quixeron establecer en Lobeira unha acampada, pasando a noite alí é non sei si éso que digo foi unha realidade. Ignoro si a xente acampa alí. Creo que era o día 18 de xullo.
Non estóu moi seguro, pero... Ése día era un día de moito calor, pero...
Hoxe xa había que levar o Servicio de Bombeiros, polo que poida pasar...
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"Pasa, pasa caladiño,
co teu masnso rebulir,
camiño do mar salado,
camiño do mar sin fin;
é leva estas lagrimiñas,
si has de chegar por alí,
pretiño dos meus amores,
pretiño do meu vivir"...
...............
Rosalía de Castro
"Cantares Gallegos"

Comentario por E. García - Santiago (27-07-2014 19:57)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0