lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano
EU TAMÉN NECESITO AMAR

Premio Mellor documental galego CURTAS 2019.
Selección Oficial MICE 2020. Santiago (aplazado polo coronavirus)
Selección Oficial ESPIELLO 2020. Boltaña-Huesca (aplazado polo coronavirus)


THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Benvida Berta

Berta Cascallar de Vilagarcia vive en Tarragona desde fai unha chea de anos, gostalle o Faiado pero soio o que temos no Facebook. Berta e nova en esto da internet, non ten practica e pouco a pouco entrara nas nosas casas vellas e novas. Berta e unha das netas de aqueles lembrados Rogelio Cascallar e a sua dona tan queridos e lembrados en Vilagarcia, as suas fotos colgan desde fai tempo nas habitacions do Faiado, o seu outro neto Marcos Ramos e un donante e patrocinador da nosa casa.
Queremos con esto darlle a benvida a Berta como unha das nosas, facemolo con unha foto da sua familia que lle abre a porta para abrazala no Faiado de todos
Comentarios (7) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-11-2013 08:44
Chuza! Meneame
7 Comentario(s)
1 Graciñas chicos, me falta mucho por aprender, p#blgtk08#ero con vosotros pronto seré una espera jajaja
Comentario por Berta Cascallar (19-11-2013 16:16)
2 O señor Cascallar era un home moi coñecido na Vilagarcía de aquél tempo. Era un empresario, moi querido polos traballadores. Tuvo unha carpintería mecánica e tamén era socio (creo) de Mesejo, da Compañía de Seguros de Decesos... Si non sabedes o que é, direivos que era desas compañías que pagabas o enterro en vida. Tamén lle chamaban os da Funeraria... que ademáis che vendían cousas que tiñas que ir comprar a outros comercios e despóis pagabas en pequenas cuotas... ou sexa que Don Rogelio Cascallar e Don Enrique Mesejo, eran os que dirixían a Compañía de Seguros Santa Lucía, S.A., que estaba ubicada dónde, máis tarde foi o Bar Paco, si a memoria non me falla, frente ó Parque Rosalía de Castro, ou Calzados "El Globo", que era irmán do negocio de Calzados "La Madrileña".

O taller de Carpintería do señor Cascallar o tiña por aquéla zona dónde logo se puxo o Bar Avenida, (enfrente, ou por ahí). Era este home un home de poucas palabras, pero co cartel de "boa persoa", que non todos podían lucir estas letras. O que eu non sabía era que tiña tanta xente na súa casa. Moitas veces teño coincidido co chaval maior ése, tan guapiño él. Da gusto enseñar toda a túa obra a nivel familiar. Naquél tempo, era moi normal unha familia de tantos fillos coma os que están na foto. ¡Me encanta ver ésa unión que tiña que haber en aquéla casa!. Todos fumos nenos e mozos. Todos levamos problemas para a casa de aquél tipo de romperlle os cristales a un veciño xogando co balón ou pelota, máis ben. Naquéla plaza do Mercado os da miña "panda" xogábamos en grupos de 6x6 (máis ou menos), e había veces que os guardias municipais nos levaban para o Concello e nos tiñan alí un par de horas incomunicados, como nas películas norteamericanas ¡Tíñamos que demostrar que non había medo! E todo acababa pagando a factura do cristal, que de aquéla eran moi grandes...
E cando rompíamos o cristal, facía un barullo que parecía a luna#blgtk08# dun escaparate. Perdíamos a pelota... Os rapaces chorando, máis pola pelota que polo que che viña enriba. Empezaban a vir as pelotas de goma, porque antes desto, as pelotas eran de trapo, feitas cunha media de muller e trapos bastantes. Pero cando chovía, aquélo era "querer y no poder"...

Recordo agora que na Carpintería Cascallar o encargado era un home que tiña un Bar no camiño da Estación. Era un santo, este home. Non recordo o seu nome, pero sempre foi moi serio e responsable en todo. Terminóu este home sendo o dono desa Carpintería. Non sei si coincidéu esto coa defunción do Sr. Rogelio. Tiñan o Bar a 200 metros da Estación nova e había unha parra diante.

Recordando cousas de hai tanto tempo, parece cómo si quitara dun baúl todo o que vou dicindo. E queda tan lexos no tempo que, ás veces, costa quitar "ésa" información do fondo do armario... O que sucede é que pasas de neno/mociño, a ser un home con responsabilidade. Te casas... Fillos, netos e todo éso que sabemos todos que non sempre son días de armonía, no meu caso. Pero a vida sempre foi así e non é cousa de renovala, agora que xa estamos no siglo XXI.
E non todo-los rapaces éramos felices. Eu teño unha frase para definir mellor esto, que di: "SI CHE CONTO A MIÑA VIDA, CHORAS". E o que non o queira así...
------------------------------------------------------------------------------
Meu recordo homenaxe a Don Rogelio Cascallar, un home que luchóu moito coa vida para que ésos críos superan que había un bó pai, naquéla casa. Era un home que non presumía de nada, pero era completo en todo. Un fenómeno.
...............................................................................
"¡Adiós, groria!. ¡Adiós contento!
Deixo a casa onde nacín;
deixo a aldea que conoso,
por un mundo que non vin"...
................
Rosalía de Castro


Comentario por E.García - Santiago (19-11-2013 19:06)
3 Buenas tardes amigos del faiado, pero bueno estoy alucinando ( como dice ahora la juventud ) por tubo triangular . No tengo ni idea quien escribió este comentario ,ahora de lo q cuenta de la media mitad y de esta la cuarta parte, pues en lo único q coincido con el es el nombre de mi#blgtk08# abuelo, no quiero alargame en este comentario , pero este señor sabe de mi familia bien poco, si q habla de sucesos de hace muchos años, debe ser r q tiene q ser muy mallor pues aún q yo nací en el cincuenta y cuatro,la historia q yo viví cambia un montón de lo q cuenta este señor
Comentario por Berta Cascallar (19-11-2013 19:35)
4 Boas outra vez ágora e pra comentar a foto con os meus abos., ágora vos diréi os q eu recordó, mirando o foto de frente a derretía esta o meu abo Rogelio., no coló ten a o fillo mallor da miña tía Lola, Angel , q por certo morreu o chaval con decenove anos,a u seu lado estou eu,a o meu lado está a sra.Teresa a nai do mue tío Lito, no coló ten a meu primo Juliño, a o seu lado a miña oboa Herminia ( aestremeña ) chamaban#blgtk08#lle ,pois non sei si o pai ou abo dela eran dala, a rapaza q ten a miña aboa no coló non me acordó quen e, e os q me restan son os meus queridiños tíos Lola e Lito , Dios mío q recordos , tempos aqueles , hay quen di q foron duros ,pero os de oxe moi blandos non son.total q entre nostalgia e morriña non sei si podréis dormir espero q si, rapazes graciñas e hasta outro comentario , jajajajaja bicos e boas noites.....
Comentario por Berta Cascallar (19-11-2013 23:05)
5 Hola a todas-os:
Hola Berta, non te enfades con Eduardo, pois aveces, os recordos mézclánse, e poñemos datos que non corresponden a realidade, pero sin animo de ofender. Eu si recordo a teus avos, pero teño tamén alguhans lagunas de memoria. Creo que tiñan un comercio de roupa, ou algo asi, eu lembro de i#blgtk08#r a sua casa, era como un chalet, creo que preto da capilla de San Xosé, non sei si miña nai, que bordaba a máquina, faría algo para a tua tia Lolita cando se casou, pois teño media idea de ver unhas sabas con puntillas, ou algo así. Creo que a casa tiña un xardín, ou unha horta,non me lembro moi ben. Un saudo.
Comentario por Mari Patiño (20-11-2013 14:17)
6 Quero pedir disculpas, por o comentario q puxen sobre o Sr Eduardo, Xa dixen q tiña q ser moy mallor, pois o q di sobre q tiña unha carpintería , eu sabíao evidentemente, pero claro vou facer 60 anos e cando eu nacin Xa debía facer uns anos q non a tiña, este home di q se quedou conela o encargado cando morreu meu abo, claro o meu abo morreu non recordó exactamente pero cerquita dos 80 , e meu pai conoceu a miña nai en Noya , cando traballaba pra meu abo en Santa Lucía ., de recién casados marcharon pra Iría Flabia ., e despois pra Vilagarcia, efectivamente meus abos tiñan un chalet subiendo a capilla de San José , tocando a vía do tren , e ali vivimos os primeiros anos con eles, despois meu abo montou almacenes populares , onde traballou meu pai , meu tío Lito e o neto mais vello., tamen decía este home q meus abos tiñan unha chea de fillos , ousea q o pobre do home equivocouse en m#blgtk08#oitisimas cousas , referente a o comentario do Alzeimer foi desafortunado pola miña parte, a verdade e q o digo de min misma moitas veces sin maldad ningunha, pero e verdade q non tiña q haber posto eso , por eso pidolle perdón en toda regla, por favor non mo tomedes tan a mal , o q pasa q cando ves q algien conta unha historia da tua familia bastante inequívoca , pois sin pensarlo dudas veces respondín , pero repito q pido perdón a este Sr. sin mais despidome de todos vos iva decir hasta outra pero non sei si me volverei a atrever a comentar nada, pois tampouco e cuestión q ningen se me enfade, ainda q Fai moitisimos anos q estou lonxe, eu crieime en Villa, ainda q nacin en Noya, pero os recordos da miña infancia e xuventud teño mais de Villa , a onde volvía cada verán mentras non morreu a miña queridísima tía Lola saludiños a todos os do faiado , e outra vez as miñas disculpas.........
Comentario por Berta Cascallar (22-11-2013 06:55)
7 Sempre dixen que os vellos estorban moito máis do que éles pensan. As veces, parece que non é así, pero, os vellos andan polo asilo (ou Residencia), coma éles queren. Pero, mentras que os novos non sepan que a Historia a escribiron éles, non hai nada de qué falar.

Alguén me podrá dicir que tamén BELEN ESTEBAN escribéu un libro que se agota moi pronto, porque xa vai na 3ª Edición... Se ve que a xente mira con moi bós ollos á nosa "Princesa do Pobo". E teño que decir que a nosa Belén coincidéu coa futura Reina e falaron animadamente. Polo que se ve, todo se lle da moi ben. Agora sólo lle falta facer un disco cantando rancheras, ou cancións de Manolo Escobar, tanto ten. Hai un par de anos vendía zapatos italianos coa etiqueta de Belén Esteban. Seguro que si quere fai unha Zarzuela tan ben coma calquera. ¡Un fenómeno! Outro día vaise a meter no mundo dos toros e seguro que o fai como Manolete, pero morrer, non. Porque
eu a Belén lle quero moito. Fai un par de anos, nos encontramos en Benidorm#blgtk08#, dónde veranea e falamos de Galicia, e máis da nosa gastronomía... Parece que lle caen moi ben os galegos. O home do que se divorcióu é galego. Aquí temos que felicitar a nosa Belén, porque se separóu a seu debido tempo...

No é tan fácil vivir cunha muller tan popular, que gana moitos cartos, e que tén unha filla dun torero. Cando leva poucos meses divorciada. Fran Alvarez, foi o seu amor desde nenos, pero, aquélo había que deixalo, porque non tiña ningún tipo de futuro. Era de esperar desde o día que casaron. O casamento duróu algo máis do previsto pola xente máis lista. E así foi. Non é necesario ser moi intelixente para adiviñar a historia deste matrimonio. Agora se dedican a engañar ós españois da mellor maneira posible...
----------------------------------------------------------------------------
"Si o mar tivera varandas,
fórate ver ó Brasil;
máis o mar non ten varandas,
amor meu, ¿por dónde hei de ir?
...................
Rosalía de Castro
Comentario por E.García - Santiago (22-11-2013 22:50)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal