lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano


THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Fainos moita ilusion

Xa sabedes que Candido Castro é un dos motores conque conta o Faiado. Este vran tivemos o privilexio de ter a Candido varias veces na seman con nos a identificar fotos, Candido e memoria viva do pobo. Bueno o que queremos decir e que o inverno Candido e a sua dona Goya, o pasan na sua casa de Benidorm...é nos botamolo de menos, como el tamen participa no documental "Desde Dentro do Corazon" pois vai coller o coche e percorrer dous mil kilometros...¡Casi nada¡ ¿Como agradecemos esto? Pois con dous abrazos cando cheguen
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-02-2013 08:57
Chuza! Meneame
4 Comentario(s)
1 Esta e a Rua Juan Garcia.Tiña como podemos apreciar, o seu encanto .Bar Tres Portiñas,bar confiteria Ria de Arosa,( con aquela antigua máquina tocadiscos),#blgtk08#Popeta,(roupa pra nen@s)....O fondo onde se ven os adoquins amontonados ,cruza a rua Conde de Vallellano.......Cándido pra ti e pra Goya,unha aperta.Saudos
Comentario por Roberto Ocaña (23-02-2013 01:01)
2 Hola a todas-os:

Dende logo que é a rua Juan García, coñézoa ben, pois nacín nela, e vivín nela 12 anos, hata que funme vivír a casa da miña aboa Isolina, na praia de Compostela.
Pero seguindo ca rua J.G., dicir que segue hata o fondo, hata chegar a fonte do Castro, na esquina da esquerda estaba a imprenta de Quintáns, despois o almacen de viños de Romoaldo, o pai de Mingos, ó do Xesteira, n#blgtk08#a parte da dereita, había un almacén de coloniales, de un matrimónio encantador, ós Rolán, el finou moi novo, pero quedou a sua dona, Maria Luisa, que tamén finou non hai moito, unha Señora moi elegante e, cun sonrriso precioso.
Nesa mesma rua, vivía unha família que, creo que eran algo parentes, e tiñan unha tenda que se chamaba Simón.
Bueno, non me estendo mais, para non facerme pesada.Un saudo.
Comentario por Mari Patiño (23-02-2013 10:08)
3 La calle Juan Garcia, tambien me trae muchos recuerdos , pues mi abuela vivia despues de los coloniales de Rolan que estaban en la esquina , y el portal de mi abuela era enfrente del bar Noya#blgtk08# , en la foto a la derecha tambien habia un bar que lo tenia un Presidente del arosa, que hacian unos ricos calamares ,el bar que dice Roberto de Tres Portinas creo que no era en esta calle
Comentario por Margarita Mosquera Porto (24-02-2013 17:20)
4 Todo o que estaba moi cerca da calle da Baldosa, me quedaba moi cerca a mín. Cheguei a pensar que con este nome, sólo chegaba hasta dónde chegaba as baldosas (propiamente dito). Máis aló, había un Ultamarinos que me parece, eran donos do Cine Cervantes. Creo que un d-eles faleceu por unha chea de ostras, que non pasarían polos
controles sanitarios. Tubera un eco moi grande na época. "Morrer por culpa das ostras"... Aquelo era moi grave.
A casa facía esquina e os señores traballaban a reo xuntos. Moi namorados. Non sei si se chamaba Bouzón ou, moi cerca destas letras. Todo esto, antes do Edificio Olmedo, visto deste lado. Me daba a impresión que non había fillos á vista. Creo que sabedes que o Edif. Olmedo se fixo un tempo despóis.

Cen metros hacia o Castro había outro Ultramarinos, creo que lle chamaban Salustiano García. Había un taller casi enfrente con un tornero moi bó, chamado Waldo, casi facía esq. a esa Rúa que iba hacia Arzobispo Lago. Alí facendo esquina, había outro Ultramarinos, que non podo recordar cómo se chamaba. (Non eran Os Pepes).O lado de Salustiano, había a tasca que chamaban "Los 3 Balcones". Era o Barrio de Tatá, Chúa, o hirmán Moncho,
Rogelito e familia, moi queridos todos eles na vila; había unha familia que levaba o apelido López Ojet, que algún deles foi sastre e creo que se foron "pa'outro lao". Porque deixei de velos sendo moi noviños. O hirmán maior lle chamaban "O Charneco". Era bastante maior que min. E bañábase no "Ollo" como Dios o trouxo ó mundo,e tiña "moitas cousas" que non tíñamos os nenos daquél tempo. Cinco ou seis anos maior. Os críos, bañábanse na outra parte que estaba ó lado da carretera, que non había moito calado. Os maiores tirábanse desde o Muelle-Embarcadeiro. En fin, teño moi bó recordo de aquélo, porque alí, aprendín a nadar daquéla. Me tiraron ó mar e tuven que valerme por mín solo. Despóis, todo foi máis fácil. Alí tiña dous hirmáns...

Con 13 anos iba a todos cantos recados quería o meu empresario, que ademáis, era meu padriño de bautismo: J. Paz. Había sido socio de M. Bendaña o outro empresario que había debaixo do Hotel Cortegada, facendo esquina. En esta empresa traballou un dos hirmáns Baños.
Facía como si fora "encargado". Non sei máis. Había outros operarios que eran de Cornazo, donde eu vivín, cando xa non había máis donde ir. Había un operar#blgtk08#io que traballou na Imprenta de J. Quintáns que foi moi bó. Era moi amigo meu. Chamábase Ramón Burés. Era o mellor productor que había na nosa terra. O millor tipógrafo, si señor.
Si lee esto, deseo decirlle que as veces hai que deixalo todo para darse a valer. "Huberas demostrado que non eras do montón". E co que aprendías, serías unha especie de Johan Gutenberg en pequeno. Aquí se aprende moito.

Quizá si eu non tivera tantos problemas de tipo familiar, tampouco me hubera movido do meu pobo. Para mín, o meu pobo, era como aquéla moza que che leva hasta o cura pra casar con ela. Pero, aínda que vivín fóra, me sentía medianamente a gusto, porque a xente me valorou moito máis como persoa. Traballei nunha empresa, que había sido fundada en 1864... Non a busquei eu, foi ó revés. Éramos 35.
Este jefe que tiven, era moi religioso
Non chegou a ser un bo empresario, porque non era profesional de taller. E estas cousas, hai que empezalas desde abaixo, para chegar lexos. Si o fas ó revés, podes patinar, e caes. Como lle pasou a él. Comenzaron a funcionar as Comunidades e con esto, tamén comenzaron as deudas, porque non sempre había cartos para pagar as facturas de Imprenta. Os millóns de Ptas. se multiplicaron e comenzou un tempo que nadie esperaba. Tamén eran tempos de reconversión industrial e non se pudo renovar a gusto, polas razóns expostas. No ano 1994, o "barco"
parecía o "Prestigge", dando bandazos.
Foi unha empresa víctima das políticas
habidas entre esos anos. Acabou como acaba todo, cando empeza mal. Si para cobrar as facturas da Xunta tés que perder un 20 ou 25% ¿Qué che queda, cando a competencia che obliga a un beneficio menor? A nosa aventura acabou indo todos para a calle. Eu como estaba próximo a ser pensionista, a cousa quedóu casi ben. Pero todo moi triste, porque a vida ten estas cousas. Non vale de nada que vivas de unha empresa de 130 anos. Aquél empresario faltáballe moito para poder dicir que todo o facía ben. Sólo sabía o que él tiña que cobrar... Si lle pagaran. Desde 1966 hasta 1994... Pero penso que a reconversión fixo un papel moi importante, ao non facela a tempo.
.......................................
"Amoriños collín,
na beiriña do mar;
amoriños collín,
non os podo olvidar"...







Comentario por E. García - 26.02.2013 (26-02-2013 22:13)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal