lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano
EU TAMÉN NECESITO AMAR

Premio Mellor documental galego CURTAS 2019.
Selección Oficial MICE 2020. Santiago (aplazado polo coronavirus)
Selección Oficial ESPIELLO 2020. Boltaña-Huesca (aplazado polo coronavirus)


THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

2 de Maio do 2022, luns

En Os Amigos, Cornazo é Os Deportes Chegaron ca Escuadra cuadramos as subidas de hoxe. Na portada un campeonato de pesca do Club de Mar, algun dos participantes, pescadores, de corbata, e por riba da boina un pano pra o sol.
Pois estamos no segundo dia de Maio, a ter saude e a disfrutar da vida.
Bos dias
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-05-2022 07:15
Ala Arosiña

Temos que ganar a os de Mostoles, non pasar nin unha, o arbitro que non pite falsos penaltis. Apoiemos a o Arosa, que non falle a aficion, que non falle nada.
¡¡¡¡ANIMO¡¡¡¡
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-05-2022 16:22
Dia 1 de Maio do 2022, domingo

Subidas en Bamio, Trabanca Sardiñeira é Mulleres Traballadoras. En portada, as fillas, nenas pequenas de Sole e Manuel Gonzalez Oliveira, mais coñecido como Porriño o fotografo, que lembramos tal dia como hoxe por ser unha persoa loitadora polos dereitos dos traballadores, pola LIBERTAD. Porriño foi castigado con carcere é nunca se reparou aquel tempo, aquela gran mentira. Na fotografia acompañan as fillas de Porriño, outro fotografo, Nacho.
No dia conmemoramos o aniversario en Chicago unha folga a finais do seculo dezanove. É unha xornada que se ha utilizado pra sair a rua a reivindicar o actual da clase traballadora E día festivo nacional na maioría de países do mundo.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-05-2022 07:10
30 de Abril do 2022, sabado

Subidas en VAMOS A RETRATARNOS,PRAIA COMPOSTELA é A TORRE E TRABANCA.
En portada foto de emigracion, fai moitos anos Leiros, na Suiza lugar de traballo, pero tamen de reivindicacions, na Federacion de Asociacions Galegas, Leiros traballando na procura do noso idioma, que non se esquencera.
Bos dias, rematamos Abril.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-04-2022 08:31
29 de Abril do 2022, venres

Pois en TERRA DE ARTISTAS, ATOPANDO DETALLES, as subidas de oxe, en portada o Parque Rosalia nas festas de Agosto a principios dos anos sesenta.
Penultimo do mes de Abril. Bos dias, moita saude
Comentarios (9) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-04-2022 09:14
28 de Abril do 2022, xoves

En O CASTRO, CENTROS DE TRABALLO e xeral temos as subidas de hoxe. En xeral, na portada desfile de modelos no interior de Almacenes Olmedo. Esto describe perfectamente o moderna que sempre foi Vilagarcia. Anos setenta, nun pais con tantas carencias, por suposto carencias que afectaban a todos os pobos, o noso tiña capacidade pra adiantarse a os novos estilos.
Pois ala, bos dias, a ter coidado sobor de todo ca saude.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-04-2022 08:09
27 de Abril do 2022, mercores

Habia overboking na porta do Balneario, era a FESTA DO MARISCO, que comenzou no noso pobo e logo deixamos ir como tantas cousas mais.Vemos os gardas municipais vestidos de gala, o seu xefe, Dasilva dirixindo o trafico, chegan os invitados importantes, tamen de gabardina blanca e pasando por ali Escobar de Vilaxoan, enfrente o muro de Lantero, a dereita a cabina telefonica que nos fai lembrar a pelicula de Jose Luis Lopez Vazquez.
As subidas de hoxe son en CORNAZO, SOBRADELO E PRIMEIRAS COMUNIONS.
Bos dias a todas
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-04-2022 08:43
Dia 26 de Abril do 2022

Pois oxe, as subidas estan en FAMILIA, é MULLERES TRABALLADORAS.
En portada, Mary, nacida en Sobradelo e casada na Torre, posa na Suiza emigrante, Mary veu encantada da sua emigracion, somentes tiña un vacio moi grande, os fillos que quedaron ca aboa.
Bos dias, a ser felices
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-04-2022 08:55
Dia 25 de Abril do 2022, luns

Na Feria de Mostras é en Persoas Recordadas, colgamos as subidas de hoxe. En xeral traemos parte da fachada maritima, a praia de Santa Lucia, ca gabarra de Eduardo Cuevas, pai de Pepe e sogro de Aurora, do Bar Arrancadeira, vemos a casa donde vivia Carus, Maruja e Jaime Montes, anteriormente os Trulock, vemos o almacen de madeiras de Elias Penide,a casa de Jose e Dosinda, ca sua tintoreria Galicia,atras a dereita asoma o campanario da igrexa dos Padres, construida nos principios dos anos trinta, unha Vilagarcia preciosa, bañada polo mar.
Bos dias, Saude
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-04-2022 08:35
24 de Abril do 2022, domingo

Subidas en TRABANCA E A TORRE, é OS AMIGOS, en portada a Banda de Musica de Vilagarcoa no ano 1922, tres anos mais tarde chegaria a ela como subdirector Manuel Prieto Marcos de Tuy, a continuacion colgamos procedente do blog TUDENSE, informacion sobre o poeta e musico.
Bos dias
As terras de Tui, como toda Galicia, padeceron na primeira metade do século XIX un alongado proceso de despoboación motivado polo fenómeno da emigración trasoceánica, especialmente con destino a paises como Argentina ou Brasil. Moitos tudenses emigraron a Buenos Aires na procura de novas expectativas de vida e desenvolvemento.
Xa en 1917 foi fundada polos emigrados tudenses a Casa de Tuy, con sede no Centro Galego de Buenos Aires e Baixo a Presidencia de José San Martín Fernández. No ano 1975 esta prestixios asociación fusionase co Centro Distrito de Salceda, creado en 1913, e coa Sociedad Caldelas de Tuy, fundada en 1922 coa presidencia de Ricardo Fernández, formando a Asociación Mutual, Cultural y Recreativa “Tuy Salceda”, que en 1987 incorpora á Asociación Galicia en Buenos Aires (que agrupaba as antigas Asociacións de Chantada y su partido, Centro Cultural y Recreativo Becerreá e Asociación de Carral). Unha agrupación que segue actualmente reunindo a moitos dos nosos emigrados naquelas terras.
Tras a Guerra Civil a capital arxentina acolle a numerosos exiliados que levan adiante unha intensa actividade política e cultura. Nesta intensa vida social inxirese a presenza do tudense Manuel Prieto Marcos, que salientou pola súa actividade artística, especialmente como compositor e director de varias agrupacións corais. Colaborador de diversos medios escritos, a figura de Prieto Marcos está vencellado ao su libro poético “Versos en gama de gaita”, publicado no ano 1943 pola Mocedades Galegas de Buenos Aires, cun debuxo do tamén galego Luis Seoane, e que será reeditado no ano 1970 pola editorial Nós.
Eduardo Blanco Amor comentando esta obra de Prieto Marcos afirma que a súa obra é “tan nacida de la tierra como los otros musgos, tan así transida de monte y valle, de monte que no es calvario, de valle que no es de lágrimas. Por eso cuando entre nosotros un poeta se pone a cantar ya todo está ordenado en perfecta sabiduria”.
A figura de Manuel Prieto Marcos é merecente dunha atención promenorizada, abonden por hoxe os textos que figuran nas primeiras páxinas da edición máis recente do libro “Versos en gama de gaita” para aunha sinxela achega a súa figura que posteriormente trataremos neste blog máis de vagar.
MANUEL PRIETO MARCOS
Nasceu en Tuy o 6 de xuño do ano 1905. Dende curta edade descobríuse nêle unha predisposición para a música, a que seu pai, un home de certa cultura, dabondo fóra do común, soubo alentar no esprito do neno; e aos doce anos ingresou na Academia Municipal de dita cidade, comezando xa de entrada a se destacar, pola rapidez conque bebía as leicións do solfexo.
Logo disto morreu seu pai, e pouco tempo despois morreu sua nia. Ao se atopar órfo entrou no Hospicio de Pontevedra, continuando alí os estudos côs educandos daquêle establecemento.
Aos 16 anos sentou praza no Reximento de Murcia, en Vigo; e ao ano seguinte pasou a ser solista de oboe, lucíndose como un magnifico execuntante. Cando tiña 20 anos ofrecéronlle o nomeamento de subdirector da Banda Municipal de Vilagarcía de Arousa, ocupando tal cárrego o treito de dous anos, ou sexa, até o día en que, por debezos de mellores hourizontes, decidíu emigrar.
Casado cunha muller garnida de virtudes chegáron á Arxentina no ano 1928, traguendo condigo unha filla pequecha, e sofrendo a dôr de perdela a pouco de teren pisado esta terra. Fôron morar a Concordia, provincia de Entre Rios, e dende alí deu a coñecer os primeiros traballos poéticos através do semanario “Correo de Galicia”, do que esra segredario de redación o esgrevio Ramón Suárez Picallo, quén ledamente surprendido pola boa calidade dos versos, remesoulle unha liñas con mentes de alentar ao seu autor, dicíndolle que nêle había un poeta dos que Galiza andaba á sua procura; polo tanto, sentía o pracer de lle facer chegar os sinceiros parabéns xunto cô amábel consello, de que seguise escrebendo poesía. E pouco a pouco, por meio do mesmo xornal e doutras publicacións, foise coñecendo toda a sua fermosa pordución poética, que agora compón este pequeno-grande libro, o que volta ao prelo, en segunda edición, como homaxe á figura do seu autor, ao se cumpriren 25 anos do seu pasamento.
Decorreu pouco máis dun ano e o matrimonio tornou a Buenos Aires, onde lles nacen e crian dous fillos. Achegándose á coletividade do seu país, axiña, ademáis do poeta, apareceu o músico, o compositor, o mestre e director de coros. Comezou dirixindo o coro da Nova Casa de Galicia, despois “Lembranzas d’Ultreya”, mais adiante “Saudades” e por último “Os Rumorosos”, sendo aqui onde máis puxo de manifesto a sua valía, xerarquizando o seu repertorio con cantigas de música e letra propias, e outras cantigas populares armonizadas tamén por êle, algunhas esceificadas con gôsto dun bon artista. Que non haxa quedado nada grabado desta sua derradeira actuación, supón unha perda moi dina de sentila. Era, pois, tan autorcrítico, tan eisixente consigo mesmo, que poucas veces se amostraba satisfeito do labor artístico que ofrecía; iso tamén supoñía por de relevo o graúdo senso de responsabilidade que latexaba na súa conciencia. A sua obra musical, sen ser moi volumosa, é outamente meritoria.
A cultura non vulgar que posuía valeulle para poder ocupar bôs postos, postos importantes, côs que podía levar unha vida sen estreitezas, unha vida ben levadeira; mais tivo que perdelos pola sua magoada saúde, oa trataren de se arredar do mal incurábel que aturaba. Tamen colaborou, en prosa, na revista porteña “Mundo Argentino”, publicando belidos contos na súas paxinas.
Amaba a Galiza con devoción entranabel, do xeito que só saben amala os verdadeiros bôs fillos, os que aniñan no corazón un lídimo sentimento patriótico galego. Viviía coa sua alma apegada á alma da Terra, e ao se achar tan lonxe dela físicamente, e vendo írese murchando a súa vida, outra dôr se lle engrazaba ás que facia tempo lle viñan marteirando o corpo e o esprito; xa que o seu “soño mais soñado”, como di no seu postumeiro poema “Dunha carta para a terra nai”, era repousar no chan onde nascera e se criara.
Cando a doenza o tivo vencido e inutilizado para poder satisfacer a arela de “gañar o seu codelo”, tal é a súa verba noutro dos seus derradeiros poemas, mais afondou o drama que constituíu a maior parte da sua vida na emigración.
O día 21 de xuño do ano 1945 fechou os ollos para sempre, xusto no mesmo mes en que cumpría corenta anos, deixando disposto que o seu cadavre fose levado ao crematorio; pois non quixo ser consumido por outra terra que non fôra a que lle deu o seu sêr.
O día 21 de abril do ano 1969 faleceu a sua benamada dona, a fidel compañeira Nandela, e o mesmo do que êle, deixou disposto que a levasen ao crematorio, e as suas cinzas fosen postas acaron do seu bon compañeiro.
E asín; os dous que na vida andáron sempre xuntos, que de cote estiveron xuntos, loitando e sofrendo xuntos, agora tamen na morte repousan xuntos côs seus restos baixo o céu de Buenos Aires, onde deixaron herdo de sangue, onde escentilou o poeta e o músico, onde colleitou os éisitos e acadou a sona que o manten vivo na lembranza.
DUAS VERBAS DO AUTOR
Estes meus versos “gáiticos”, ben estaban nas ribeiras do esquezo, ese río misericordioso, dimpois de consentida viravolta na folla sinxela e periódica ou na galana e circunstancial. Mais veleiquí que, de súpeto, mans amigas téndense a recollelos, i-os empadriñan e traen de novo ao papel. Breve arredamento. O destino dos meus versos é solagarse comigo no esquezo absoluto, seino moi ben, e se aínda onte puido esta certidume atristarme un pouco, que a suprema arela do home é durar, durar de algún xeito, hoxe non; pol-a contra. Será que xa apenas... Mais esto non importa eiquí. O que importa, impórtame a min, é deixar testemuño do recoñecimento a que me obrigan as “Mocedades Galegas de Bôs Aires” botando a voar con xenerosa intención este libriño, que vale, pol-o que outros puxeron, tanto como a mais fidalga manifestación de amizade que poida eu merescer. E de certo que moito me honra.
Pois son os mozos das “Mocedades Galegas” os padriños d’esta desaxeitada andaina de poemas, carreguen eles co-a emoción do autor:
Irmáns na patria e na esperanza: aí van eses versos, moxenas do meu esprito, momento da miña vida inútil. Prégovos que os ademitades, porque vai con eles a lentura d’un corazón agradecido.
E tí, leitor..., disimula.
Manoel Prieto Marcos.
LEDAIRA

Nos ollos auga de lúa,
nos beizos tremor de risos,
ai, Ledaira a de Leidaria
qué ledos de ti os camiños.
Qué ledos de ti, Ledaira,
Ledaira qué ledos imos
os dous coma dous romeiros
a mañán rube rubindo.
Van os bois e van as vacas
para os lameiros frolidos
de froles brancas, i-azúes,
e roxas coma os teus bicos.
(Nos lameiros
ceibarei do teu feitizo).
Ai, noite, cánto me tardas,
noite alumada de grilos!...
Ledaira, Ledaira leda,
Ledaira a dos peitos circios:
no teu corpo non ambrado
hei de resucitar ritmos
e cadencias ao meu xeito
para o poema d’un fillo.
(Nos lameiros e na noite
ceibarei do teu feitizo).

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-04-2022 07:49
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0