lugar para a conectividade e o intercambio de memoria sobre o noso pasado personal e humano
EU TAMÉN NECESITO AMAR

Premio Mellor documental galego CURTAS 2019.
Selección Oficial MICE 2020. Santiago (aplazado polo coronavirus)
Selección Oficial ESPIELLO 2020. Boltaña-Huesca (aplazado polo coronavirus)


THE BATTLE OF THE GOOD MEN

Selección oficial Cans 2018. sección vídeo clips.

Selección oficial Son Rías 2018. sección vídeo clips.

A VOLTA DOS NOVE

Nominación Mellor Documental
Premios Mestre Mateo, 2015

Premio do Público
Festival Primavera do Cine, 2015


DESDE DENTRO DO CORAZÓN

Nominada a Mellor Banda Sonora
Jerry Goldsmith Awards, 2013

Nominada a Mellor Longametraxe
Festival Primavera do Cine, 2014


O FAIADO DA MEMORIA

Arousán do Ano 2009
Apartado Cultura


A MEMORIA NOS TEMPOS DO VOLFRAM

1º Premio Certamen Etnográfico
Espiello, 2005


ARQUIVO DA MEMORIA SOCIAL
damemoria@gmail.com
 ESPACIOS
 GALERÍA DE FOTOS
 Ir a estas páxinas
 ARQUIVO

Lembrade a nosa Exposicion

Temos a Exposicion IMAXES PRA DESPOIS DUNHA PANDEMIA, no espacio superior da Praza de Abastos, en colaboracion ca Asociacion de Placeiros, no animo de todos esta o dinamizar o espacio a Praza que é de todos. Esta Exposicion leva incorporada unha pantalla con imaxes de vilagarcian en outros tempos. A solicitamos a o concello, a ver si o xestiona antes que remate a exposicion
Visitadea, merece a pena.
Bos dias, saude
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-09-2020 08:56
Normalidade

A ver si somos capaces de coller a onda da normalidade, protexendonos, por suposto, o noso sentimento de animo a os Pais dos nenos de colexio, esperemos que os riscos se evaluasen por parte de quen ten que facelo. Se evaluasen seriamente, por suposto.
Lembrade que a Exposicion IMAXENES PARA DESPOIS DE UNHA PANDEMIA, atopase no piso mais alto da Praza de Abastos, non vos asustedes hai ascensor, a nosa Praza é un lugar que ainda queda por descubrir no eido cultural, todo se andara.
E non esquencer, mercar neles é garantía de calidade, bo servizo e atención personalizada así como garantía de boa compra.
Bos dias, moita saude
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-09-2020 08:22
Benvido Septembro

Escomenzamos hoxe un mes que antes se caracterizaba porque chegaban as mantidas a bañarse, empezabamos o colexio as cousas normales da vida en todolos rincons do pais, agora as mantidas non existen os balnearios dan cabida a todos e a igualdade invadiu as nosas vidas. Confiemos en Septembro nas cuestions de saude, colaboremos co sentidiño comun que boa falta nos fai. Bos dias, Saude
Comentarios (9) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-09-2020 07:25
Debemoslle un cacho de Libertad

Josefa foi unha vitima, gustarianos que se fixese xustiza ca sua memoria. Quedanos o recurso de pedir perdon en voz alta a gritos, por todos aqueles desorientados que mataron o fillo de Josefa un inocente de recien cumpridos dezaoito anos. Tamen de aqueles que un dia, na rua atoparon a Josefa, a rodearon e escomenzaron a escupila e a empuxala. Esto pasou en Vilagarcia no 1939.NON PODEMOS ESQUENCELO.

Agradecidos a Asociacion 7H Cooperativa Cultural de Compostela ser voceiras da familia Genova Freire, e sacalas do anonimato entretexido ca crueldade do olvido buscado.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-08-2020 21:07
Pechamos Agosto

Un Agosto atipico, sin festas, sin reunions de amigos nin familiares, temos que levantar cabeza porque todo é de aquela maneira. Ate o ano que ben, imos entrar en Septembro con esperanza posta na ciencia, somentes de ese lado vira a solucion dos problemas de saude con que nos atopamos no mundo enteiro. Coidadevos, bos dias
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-08-2020 08:44
HOXE AS VINTE HORAS EN COMPOSTELA

Documental EU TAMEN NECESITO AMAR

Nós Diario
Montse Dopico
14:42 do 6 de maio de 2020
O documental de Antón Caeiro presenta mulleres ás que pretenderon roubar parte da súa vida: o dereito a amar libremente ou a gozar do seu corpo. Mais que fixeron, malia todo, o que puideron por escapulirse da norma patriarcal e dun control social asentado no discurso tradicional da Igrexa.


O documental parte dunha foto da voda de Antonio e Pura, tomada en 1959 en Vilaza, Gondomar. Por que conta a historia a partir desa imaxe?

Da voda dos meus pais hai dúas fotos que sempre me chamaron a atención. Nunha estaban os invitados da parte de Gondomar pero non os recén casados e na outra, da miña familia paterna, de Oia, atopo a cabeza da miña irmá, o cal me rompe o esquema daquel Estado que estaba pasando o ecuador da ditadura. Cando pensei en facer un traballo sobre a xeración que non vive a guerra civil pero que vai sufrir os seus efectos lembrei esa foto.


"A historia deste país está chea de mulleres, invisíbel a maioría das veces"

É un documental feito con entrevistas. Comeza por mulleres da súa contorna familiar para ir ampliando...


Foron vintedúas as persoas entrevistadas e dezasete as que aparecen no documental. Comezamos en San Sadurniño, onde nos chaman para participar no Chanfaina'lab. O que queriamos realmente era tratar de ver as influencias da Sección Femenina e da Igrexa nas condutas morais. Mais a Falanxe foi desaparecendo das nosas preguntas porque o seu ideario xa estaba introducido nas mentes desde moitas xeracións anteriores. O único que fixeron as seguidoras de Pilar Primo de Rivera foi continuar co que a Igrexa levaba facendo séculos.

A historia tamén se conta a través de imaxes de arquivo e mesmo hai unha parte de animación (un teatriño) e algo de dramatización. Pode explicar como incorporou eses recursos?


Non quería imaxes tratadas informaticamente. Pensei no teatriño de cartón coas figuras troqueladas e incluso nas mariquiñas ás que cambiabamos os traxes. Non era a miña primeira idea introducir unha dramatización pero acabei optando por esta solución para o final. Canto ás imaxes, o traballo feito nestes últimos once anos coa asociación O Faiado da Memoria, que creamos Margarita Teijeiro e eu, recollendo materiais gráficos, sonoros e audiovisuais da Galiza e de Vilagarcía especialmente, acaba dando os seus froitos.

O documental representa un chanzo máis no seu traballo sobre a memoria. Desta volta opta pola memoria íntima. Por que este enfoque da represión e por que desde o punto de vista feminino?

Este documental nace como unha historia sobre como os nosos pais viviron unha época no que os sentimentos estaban proscritos. A idea inicial de falar de parellas morreu coas primeiras conversas. Os homes non tiñan historia que contar, xa que a súa visión era única, plana na maior parte dos casos. Pasei un tempo coa miña nai no hospital e falabamos das súas historias. Ela ía ser a miña protagonista. Pero faleceu. Ademais de quedar sen nai, tiven que reformular o documental e entón decidín transformarme no condutor da historia.

O retrato que o documental presenta das mulleres daquela xeración vai en contra dos tópicos machistas: mulleres submisas sen axencia... Elas falan das normas ás que estaban sometidas, pero tamén de como se arranxaban como podían para saltalas. Era un pouco a idea?

Posibelmente o feito de estar apartados do resto do Estado, que non do mundo -América estaba máis perto que Madrid- fainos os galegos e galegas algo diferentes. De todas as entrevistadas, que eu lembre, só tres chegaron virxes ao matrimonio. E iso co temor a que, a pesar das promesas para "conseguir a flor máis preciada", todo puidese truncarse no último minuto, verbigracia Pura.

Pero a diferenza doutro lugares do Estado, elas non se recluían en si mesmas. Tiveran un fillo ou unha filla que acababa axudando a nai na vellez, non quedando, se non casaban, soas. E a historia deste país está chea de mulleres, invisíbeis a maioría das veces, que levantan a súa casa sen precisar de home á súa beira, ben porque nunca estivo, por viuvez, emigración...

Canto a estrutura narrativa, o documental está dividido en partes e cada unha delas comeza con sentenzas machistas. De onde saen?

As frases forman parte de libros cos que o Estado foi aleccionando a xuventude da época a través de tratados sexuais como Tu vida conyugal ou os libros da propia Sección Femenina de uso en colexios. Pero un dos libros que máis usei foi a Biblia.

Ser nai solteira era unha "deshonra". Mais a sociedade quizais tampouco era, na práctica, tan ríxida. E de aí a historia de Pura, aceptada na familia de Euloxio sen estar casada e despois casada sendo nai solteira. Hai aí unha reflexión sobre unha sociedade cunha relación nada simple coas normas do franquismo.

Traballo con feitos contrarios. Primeiro, alguén explica unha situación, como ese medo ao repudio social. E logo meto outra persoa, a miña nai mesmo, que seguiu para adiante sen problemas. Quizais os peores tormentos sexan durante o embarazo: que ninguén o saiba, como o vou explicar, como o recibirán...

Pero co nacemento do fillo ou filla, os temores, na maior parte dos casos, dilúense. Eu pregunteille ás irmás do meu pai que dixeran os meus avós cando os informou de que ía casar cunha muller que xa tiña unha filla e el, polo visto, dixo: "pois xa sabes o que hai". Posibelmente somos un pobo irredento, libre de ataduras, resistente e cheo de mulleres bravas e homes que tamén... Pero non o sabemos.

As entrevistadas son conscientes de que tanto as súas nais como elas mesmas (e os seus maridos) foran educadas así. "Non sabiamos nada", din máis dunha vez. E aí aparece a idea do silencio tan típico da represión, aplicada ao máis íntimo, e por suposto político.

A miña tía díxome: "Nós non sabiamos nada, pero eles non moito máis, aínda que algo sabían". "Cal era a súa aprendizaxe?", inquirín. "Pois había unhas mulleres, ti sabes...". Esas circunstancias foron as que me fixeron retirar os homes desta historia. Pero eu tampouco entendía como as mulleres que viviran eses problemas tamén procedían con ese silencio coas fillas. Non sei se ese silencio dentro do ámbito familiar segue sendo parecido a pesar de toda a transformación que houbo nesta sociedad

18 0 0
O Faiado da Memoria



Fecha de la foto
2014
20042009201420192024
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-08-2020 11:37
A ultima seman

Que a nosa exposicion IMAXES PARA DESPOIS DUNHA PANDEMIA, formara parte dos escaparates do comercio local nas ruas, Rey Daviña, Obelisco, Covadonga e Castelao, retiramolas o dia trinta e un de Agosto. Logo formara parte do entorno da Praza de Abastos, pero este punto xa o contaremos mas para diante.
Bos dias, boa seman, saude
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-08-2020 08:09
EU TAMEN NECESITO AMAR EN COMPOSTELA

O proximo venres (este non, o seguinte)dia 28, as vinte horas, as oito da tarde, no Teatro Principal de Santiago, nunha actividade do Museo do Pobo Galego se proxeta o noso ultimo documental EU TAMEN NECESITO AMAR, o fai na quince Mostra Internacional de Cinema Etnografico, as entradas, gratuitas as reparte o propio Museo. Si queredes asistir chamade por telefono. Bos dias, Saude
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-08-2020 08:54
Lembrade visitar a Exposicion

A Exposicion do Faiado da Memoria IMAXENES PARA DESPOIS DUNHA PANDEMIA, esta colocada nos locais comerciais da rua Rey Daviña, no Obelisco, rua Covadonga e Castelao, nos escaparates, reflexando a Vilagarcia dos anos sesenta e setenta, bastante distinta a actualidade.
Tamen decir que o venres vinteoito, as oito da tarde se proxeta no Teatro Principal de Compostela o noso documental, EU TAMEN NECESITO AMAR, se fai da man do MUSEO DO POBO GALEGO, na quince Mostra Internacional de Cinema Etnografico, as reservas de entradas fanse directamente chamando a o Museo do Pobo Galego, telefono de contacto 981583620.
Lembrade, pra o venres seguinte, dia vinteoito. Bos dias, saude
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-08-2020 08:39
Temos que ter animo e esperanza

Según la OMS
Existen 167 vacunas en desarrollo contra la Covid-19, de las cuales seis están en la fase III del ensayo clínico
Esta noticia ven na Vanguardia de hoxe, cando se toman medidas de mascarillas, confinamentos, anulacion de festas, eu penso que se esta a protexer a saude dos cidadans, non ten mais volta, ainda que existen no mundo persoas retorcidas, ainda onte se fixo unha manifestacion en Madrid negando e poñendo en cuestion a enfermidade.
Veciños de ben, veciños normais, coidadevos, non faltara moito para que unha das lineas de investigacion, fructifique, que o Covid pase a ser unha enfermedade controlada, polo tanto un mal soño. Animo, Saude, bos dias
Comentarios (9) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-08-2020 07:34
© by Abertal