O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

A tortura, a debate.
"Ninguén será sometido a torturas nin a penas ou tratos crueis,
inhumanos ou degradantes".


Declaración Universal dos Dereitos Humanos. Art. 5.


Pero, ata qué punto é respectado este dereito na actualidade?. As veces os medios de comunicación denuncian casos de torturas e abusos de autoridade por parte de certos gobernos. A tortura é todo acto polo que se infrinxe intencionadamente a unha persoa dores ou sufrimentos graves, sexan físicos ou mentais, co fin de obter dela ou dun terceiro información ou unha confesión, de castigala por un acto que cometera ou que se sospeite que cometera, de intimidar ou coaccionar a esa persoa ou a outras, ou por calquera outra razón baseada nalgún tipo de discriminación. Algúns exemplos desto podería darse nun interrogatorio no que as autoridades excenden o seu poder, maltrato exercido a unha muller, tanto físico como moral ou a un rapaz ao que maltratan na súa infancia...
Un informe de Amnistía Internacional alerta de que a tortura segue sendo unha práctica habitual en moitos países. Algúns destes fomentan os malos tratos e permiten ás súas forzas de seguridade excederse co emprego da forza. Incluso España, que tamén recibiu denuncias por malos tratos dentro das súas fronteiras, feito que leva sucedendo dende miles de anos, comezando coas torturas propias da Inquisición que eran moito máis crueis (a crucifixión, o desmenbramento por cabalos, o desgarrador de senos...)
Na actualidade, máis de cen países seguen exercendo a súa autoridade mediante prácticas de tortura ou incluso coa pena de morte, en casos extremos.
Pero é este un modo de solucionar a violencia ou só serve para fomentala? Debemos ser conscientes de que no momento no que exercemos un poder sobre unha persoa, estámos responsabilizándonos do que lle ocorra. Deste xeito, ao condenar a alguén a sufrir torturas extremas ou penas de morte estamos sendo responsables dos posibles erros que podan xurdir. Temos que ter en conta que é algo irreversible e que nunca, ou en casos excepcionais unicamente, teremos a certeza de que alguén é culpable, de modo que non hai opción a equivocarse.

Unha persoa pode cometer actos que fagan que non sexa merecedora de ese calificativo pero, o feito de levar a cabo algo tan inhumano como é o de librarlle a alguén do seu propio dereito á vida, é denigrante. Cando un home ou muller comete un crime ou algo polo que mereza ser realmente castigado, a solución debe ser a de condenalo e tratalo do xeito máis rudo posible, ao igual que este fixo anteriormente. Pero a resposta a este tipo de accións non debe ser nunca a da violencia. De ningún modo a decapitación, o aforcamento, inxeccións letais ou armas de fogo van ser a solución para algún tipo de conflito.
Referímonos á meirande parte da nosa sociedade como persoas racionais, cun mínimo de cordura que quizais, en ocasións, esquecemos que posuemos. Resolver un problema creando outro tamén supón unha carencia de lóxica. Nestes casos, o único que faríamos sería sobrepor a nosa vinganza, fronte a cordura.

(Artigo de Yasmina López)


Escribe o teu comentario (22) - Categoría: Dereito - Publicado o 20-04-2016 00:48
# Ligazón permanente a este artigo
Teñen dereitos os presos?
1. Toda persoa acusada de delito ten dereito a que se presuma a súa inocencia mentres non se probe a súa culpabilidade, conforme á lei e en xuicio público no que se asegurasen todas as garantías necesarias para a súa defensa.

2. Ninguén será condeado por actos u omisións nas que no momento de cometerse non foran delictivos según o Dereito nacional ou internacional. Tampouco se impondrá pena máis grave que a aplicable no momento da comisión do delito.

(Declaración dos Dereitos humanos. Art.11)


O Dereito penitenciario ocúpase particularmente da execución das penas e medidas de seguridade das privacións de liberdade.
A pena de prisión consiste na reclusión do condeado nun establecimento penal no que permanece privado da súa liberdade e sometido a un específico réxime de vida. Na Constitución española se establecen as penas e medidas de seguridade orientadas a reeducación e reinserción social dos presos.



Unha vez o preso sexa condeado e clasificado según o seu grao penitenciario e aplicada a súa pena ao detido, ten os seguintes dereitos:

• Que a Administración Penitenciaria vele pola súa vida, a súa integridade e a súa saúde .
• A que se preserve a súa intimidade e a súa dignidade.
• Ten dereito a ser chamado polo seu nome e a que a súa situación sexa reservada fronte a terceiros, así como recibir o tratamento penitenciario adecuado.
• Exercer o seus dereitos civís, políticos, sociais, económicos e culturais, se non son imcompatibles coa causa que motivou a súa estancia en prisión.
• Disfrutar das axudas públicas que puideran corresponderle.
• A relacionarse co exterior nas condicións establecidas.
• A participar nas actividades do centro.
• A disfrutar dos beneficios penitenciarios que no seu caso poideran corresponderle.
• A recibir información persoal e actualizada da súa situación procesal e penitenciaria.
• A formular peticións e queixas ante as autoridades competentes.
• A realizar un traballo remunerado dentro das posibilidades da Administración.

Ademais de estes dereitos o preso pode queixarse ou facer peticións, tamén pode comunicarse con alguén do exterior, solicitar visitas, e recibir paquetes e permisos de saida en caso de circustancias especiais.
No caso de peticións, todo interno ten dereito a formular ditas peticións verbalmente ou por escito, poidendo presentalas, se así o prefire o interesado, en sobre pechado, que entregarase baixo recibido. As comunicacións poden ser orais, escritas, telefónicas ou especiais como é o vis a vis, que poden ser de tres tipos : íntimas, familiares ou de convivencia.


Teñen dereito á recepción de paquetes e rexístrase minuciosamente o seu contido por si este puidera causar algún problema. Os presos só poden ter un permiso de saída por falecemento dun familiar ou para prepararlle cara a vida en liberdade.


(Artigo de Lara Villar)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Dereito - Publicado o 02-04-2016 23:07
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Licencia Creative Commons