O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

A Terra, elemento primordial.

O elemento terra, xunto coa auga, lume e aire, é un dos catro elementos das cosmogonias tradicionais en Occidente e está presente en todas as relixións e os seus rituais, na filosofía, alquimia e astroloxía . É considerado pasivo e feminino, como o elemento auga, en relación ao aire e lume, activo e masculino.

Empédocles de Agrigento foi un filósofo grego e demócrata político. Cando perdeu as eleccións foi proscrito e dedicouse á filosofía. El postulou a teoría das catro raíces, que Aristóteles máis tarde chamaría elementos, recollendo a auga de Tales, lume de Heráclito, aire e terra de Anaxímenes e Xenófanes que son mesturados en diferentes entidades no resto da natureza (physis).

Nas cosmogonias antigas o simbolismo da terra e o ceo xogan un papel fundamental. O ceo (activo) para fertilizar a terra (principio pasivo) deu existencia á Natureza. Neste proceso, a terra asume o papel do elemento feminino, receptivo e acolledor: Terra Nai, Señora da Natureza ou Deusa-nai. Para os pobos Neolíticos é a matriz universal.

Outro aspecto do elemento terra está relacionado cos ritos de enterro, no sentido da reintegración no seno da nai. Os Sioux, por exemplo, distinguen dous aspectos nunha simple frase: "A Terra é a súa avoa e nai".

A Terra tamén é un planeta do sistema solar que xira en torno a súa estrela na terceira órbita máis interna. Ela é a máis densa e é un dos oito planetas do Sistema Solar.

(Artigo de Juan Junior Comesaña).




Escribe o teu comentario (11) - Categoría: Filosofía - Publicado o 05-05-2013 22:27
# Ligazón permanente a este artigo
O potencial do noso cerebro.


O cerebro é o mayor órgano do sistema nervioso central e o centro de control para todo o corpo tanto das actividades voluntarias como involuntarias. Tamén é responsable da complexidade do pensamento, memoria, emocions e linguaxe. Nos vertebrados o cerebro encóntrase ubicado na cabeza, protexido polo cráneo. Entre as súas funcións está a de controlar o comportamento activando músculos e producindo a secreción de hormonas.

O cerebro humano presenta unha asimetría relacionada coa especialización de cada unha das rexións cerebrais para distintas funciones. Está dividido en hemisferios (dereito e esquerdo), que á súa vez divídense en lóbulos (occipital, frontal, parietal e temporal):

- Hemisferio esquerdo: Dedicado ás funcións lingüísticas, ao control do aparato fonador e a toma de decisións entre outras funcións.. Relacionase coa capacidade analítica.

- Hemisferio dereito: elabora e procesa a información, dirixe habilidades visuais, artísticas e musicais e por iso, relacionase coa capacidade intuitiva.



Actualmente, está a ter lugar unha divulgación de crenzas non confirmadas acerca dos usos do cerebro. Existe unha moi popular que afirma que a maioría, ou todos os seres humanos, utilizamos só o 10 por cento do noso cerebro. Unha persoa pode ser quen de aproveitar ese potencial non utilizado e, ao facelo, prodúcese un aumento significativo da súa intelixencia.
Ainda que algunhas capacidades intelectuais poden ser melloradas có entrenamento, a idea de que grandes áreas permanezan inutilizadas non ten ningún fundamento lóxico. A pesar de que haxa moitas incógnitas acerca do funcionamento do cerebro, sabemos que as distintas zonas da corteza cerebral están especializadas en funcións relacionadas coa linguaxe, as habilidades numéricas, a imaxinación, o coñecemento atístico, etc.

Para refutar dita crenza o neurocientífico
Barry Beyerstein estableceu sete proposicións que desminten esas teorías:

-Se o 90% do cerebro non se utiliza, entonces cando se lesionan certas áreas non debe afectar ao rendemento. En cambio, non hay ningúnha área do cerebro que poida sufrir algún dano sen que se perda algunha habilidade.

Hai varios posibles oríxenes desta crenza, ou por unha mala comprensión ou interpretación das investigacións neurolóxicas levadas a cabo a finais do século XIX, ou o feito de só o 10% das neuronas están`permanentemente activadas. Aún todo, non se confirmou por completo a hipótese, pois sigue a extenderse.

(Artigo de Pablo Monroy)


Escribe o teu comentario (9) - Categoría: Ciencia - Publicado o 16-04-2013 22:45
# Ligazón permanente a este artigo
Bilingües ou monolingües?
Á capacidade dun individuo ou dunha sociedade para desenvolverse en dúas linguas denomínase bilingüismo. Estudos científicos demostran que usar dúas linguas reduce de 3 a 4 anos a capacidade de padecer Alzheimer, pois cambiar dun idioma a outro parece ser un estímulo para o cerebro de maneira que este fábrica unha especie de reserva cognitiva.



O caso dos nenos galegofalantes ou en calquera outra modalidade de bilingüismo, o feito de "falar por dous" axúdalles a desenvolver máis rápido a linguaxe que a súa vez é máis rico. Os problemas máis comúns na educación dos nenos bilingües son: mezcla de linguas, actitude pasiva fronte ao idioma alleo ao entorno, deficiencias na lectura e escritura, mais risco de sufrir tartamudez.

A linguaxe que o neno aprende mellor chámaselle linguaxe dominante. Houbo décadas no pasado nas que temíase que aprender dúas linguas, podía crear confusións no cerebro, sobre todo no casos dos nenos. As persoas adultas que falan dúas ou máis linguas son persoas multitarea capaces de procesar varias informacións ao mesmo tempo e rexeitar rápidamente os contidos irrelevantes que percibe o seu cerebro.

Hablar un segundo idioma pode cambialo todo, dende a resolución dos problemas de habilidades, ata a personalidade, case coma se se tratara de dúas persoas. Educar aos fillos de forma bilingüe é beneficioso para o seu aprendizaxe, falar dous idiomas amplia os nosos horizontes e modifica a forma na que pensamos. Según algúns estudios, os valores, a personalidade, os recordos, poden cambiar segundo o idioma que esteas falando. É casi coma se un cerebro bilingüe fose o fogar de dúas mentes separadas, todo o cal pon de relevo o papel fundamental da linguaxe nos pensamentos humanos.

A decisión de criar aos fillos falando dous idiomas sempre xerou controversia entre os pais. Os educadores advertían que isto podía confundir ao neno facéndolles non poder aprender o idioma correctamente. No mellor dos casos, pensaban que o neno convertiríase nun "aprendiz de todo e mestre de nada", sospeitábase que podía obstaculizar outros aspectos no desenvolvemento dando como resultado, un baixo coeficiente intelectual. No nosos días eses temores parecen inxustificados.

En realidade, a xente bilingüe tende ter un vocabulario lixeiramente máis pequeno en cada idioma falado, e as veces, son máis lentos para chegar á palabra correcta e nomear os obxectos. Sen embargo, os estudos realizados por Elizabeth Peal y Wallace Lambert, da Universidade McGill de Montreal,(Canadá 1960) descubriron que a capacidade de falar dúas linguas non impedía o desenvolvemento xeral, polo contrario, os nenos bilingües superaban aos monolingües en 15 tests verbais e noutros non verbais, e que son outros factores como o estatus socioeconómico e a educación os que afectan ao rendemento. A pesar de que o fío da investigación sobre os beneficios do bilingüismo seguiu o seu curso, a maioría dos investigadores e educadores continuaron aferrándose ás vellas ideas. Só nos últimos anos o bilingüismo recibiu a atención que merece.

Segundo a teoría popular, os bebés nacen como "cidadáns do mundo", capaces de discriminar entre os sons de calquera lingua. Cando chegan ao ano de edad, sin embargo, se cree que perden esta capacidade, guiándose exclusivamente polos sons da súa fala materna. Este parece ser o caso dos monolingües, pero o estudio de Petitto descubriu que os nenos bilingües todavía mostraban un aumento da actividade neuronal, como resposta as lenguas non familiares ao final do seu primeiro ano.

Qué vantaxes ten o bilingüismo?. Pois, aumenta a flexibilidade mental, fomenta a capacidade de adaptarse aos cambios, mellora das aptitudes cognitivas, fai que se procese a información de forma máis eficaz, reforza capacidades tan importantes como á atención e mais a concentración. Dominar dous idiomas obriga a unha actividade mental permanente que mellora o sistema de control executivo do cerebro, o cal refírese á capacidade de concentrarse nunha actividade minimizando as distracións.

Que relación ten o bilingüismo coa intelixencia? Poderíase afirmar que as persoas bilingües son máis intelixentes que as monolingües? A resposta é ?non?. As funcións executivas son importantes, pero a intelixencia engloba outras moitas funcións. Ademáis de incluir a capacidade para aprender palabras e símbolos, tamén inclúe a atención, a capacidade de observación, a memoria, a aprendizaxe, as habilidades de socialización, a capacidade para tratar con abstracións, para resolver problemas e afrontar situacións novas; en resumo, a intelixencia é a capacidade de asimilar, gardar e elaborar información.

CANTAS LINGÜAS FALAS TI?


(Artigo de Tamara López Villar)


Escribe o teu comentario (10) - Categoría: Socioloxía - Publicado o 06-04-2013 23:11
# Ligazón permanente a este artigo
A historia das Illas Cies
Na antiguedade foron chamadas Siccae. Dende moi antigo os homes visitaron e habitaron as Illas Cíes. Encontráronse nelas restos arqueolóxicos que datan a presenza humana sobre o 3500 a. C., se ben os restos do primeiro asentamento humano do que tense constancia é un castro de comezos da Idade de Ferro; tamén tense constancia dun asentamento que data da Idade de Bronce (entre o 500 e o 100 a. C.); é un castro situado nas ladeiras do monte Faro.


A Prehistoria das illas está suxeita aos problemas da súa condición insular. Porén, a aparición de restos de útiles atopados, nos permite pensar que o home visitounas dende moi antigo. Non é moi segura a presenza do home durante o Paleolítico, xa que os restos atopados deste periodo nas illas non son costeiros. De todas maneiras foron atopados nas Cíes unha serie de ferramentass líticas complexas de encadrar cronolóxicamente.

Nos momentos finais da Idade de Bronce surxe un novo tipo de poboamento que co seu desenvolvemento dará lugar á cultura máis característica do Noroeste Peninsular:os Castros, poboados nas áreas altas dalgúns montes, aos que dotábase de defensas para protexer pequenos recintos onde instalábanse as cabanas; os seus poboadores dipoñían de utensilios de pedra e dunha cerámica tosca de grosas paredes.
Ó largo do camiño que discorre dende as ruinas do mosteiro na Illa de Faro, pódense atopar abundantes anacos cerámicos deste período. Como expoñente da cultura castreña nas Cíes, atopamos o poboado de "As Hortas". Exténdese pola ladeira que sube dende o pequeno Faro do Principe, ao Faro principal.

No ano 138 a.C., as tribus galaicas toman contacto coas forzas romanas. Hacia o ano 90 A.C., Publio Craso emprende una expedición a Galicia para recoñecer as illas do estaño (as Casitérides), e no ano 60 a.C. Julio Cesar comeza sua campaña guerreira, obrigando aos indíxenas Lusos a baixar do monte Herminio. Os herminios abandonaron as terras altas que separaban a conca do Doiro  e o Miño, dirixíndose a Galicia, chegaron ata á actual Baiona e navegaron ata as Cíes. Ao chegar, César cos seus homes á costa e ver a distancia á que estaban as Cíes, construíron balsas e algúnhas dornas para atracarnas Cíes. Unha vez nelas e ante a abrupta costa da illa Sur, tiveron que atracar na praia de Rodas onde tras unha dura batalla derrotaron ós herminios. Os romanos tiveron que estregarse a fondo para conseguir doblegalos, ata que todo o noroeste penínsular quedou baixo o seu dominio.

Ainda que as invasións suevas foron coñecidas nestas augas, non quedan restos desa época. No século VI, coa proliferación de ordes relixiosas da Idade Media, instaláronse nas Cíes os conventos-eremitorios: San Martiño na Illa Sur e San Estevo na Illa do Medio, sobre cuxas ruinas construíronse o actual Centro de Interpretación, onde aún pódese observar un dos sepulcros antropomorfos que se atoparon alí.
As comunidades relixiosas que a pesar dos ataques normandos instaláronse nestas illas mantiñan un réximen feudal coa poboación, que abandonou o arquipélago a mediados do século XVI, debido á inseguridade que provocaban os ataques piratas de turcos, tunecinos e ingleses. Entre eles atopábase Francis Drake, que ensañouse coa Ría de Vigo e asolou as Cíes.
Por todo iso, este arquipélago foi obxecto de varios planes de fortificación no século XIX, que deron como resultado un almacén de artilería no 1810 no antigo mosteiro de San Estevo, e un Cuartel de Carabineiros e un cárcere próximos á praia da Nosa Señora. Estas instalacións proporcionaron unha maior confianza que promovió a repoboación e a instalación de novas actividades.

Sobre o 1840 instaláronse dúas fábricas de salazón: unha onde ubícase o actual Restaurante de Rodas e outra na Illa Sur.
Desta época data tamén o Faro de Cíes (1852) e unha taberna nas proximidades do Lago, que fora utilizado como viveiro de langostas. A competencia das conserveiras da costa próxima motivó o declive das salazoneiras e no 1900 quedaron reducidas a almacens.

As Cíes mantiveron unha pequena poboación, orixinaria na súa maioría de Cangas, que foi decaendo ata mediados do século XX. A medida que avanzaba o despobamento crecía o interese turístico das clases acomodadas, e a partir dos anos 50 comezou o turismo masivo e fíxose necesaria a protección dos valores naturais deste arquipélago, declarado Parque Natural no 1980.

(Artigo de Goran Alonso Abreu)


Escribe o teu comentario (11) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 08-03-2013 19:53
# Ligazón permanente a este artigo
Quen manda na casa?
As orixes do patriarcado
A muller constitúe dende sempre un colectivo moi importante da sociedade . As súas funcións como produtora e reprodutora sustentan a formación das sociedades e, non obstante, na case totalidade das culturas tradicionais ten un papel subordinado ao do home. Nas sociedades actuais, o papel das mulleres está cambiando progresivamente pero aínda seguen cometéndose actos de violencia e inxustiza contra as mulleres nas diferentes culturas, mesmo na nosa.

Existen varias teorías que respaldan o poder do home sobre as mulleres. Desde as que lle atribúen á natureza a causa da desigualdade entre os sexos, ata as que fan recaer esta diferenza nunha estratexia dos homes para o control do poder feminino. A cuestión estriba en que, en case a totalidade das culturas que existen na actualidade, o predominio social dos homes é universal.


En Asia e Oriente Medio mátanse as mulleres en nome da honra. As nenas sofren mutilacións xenitais en África Occidental en nome do costume. As nenas, no sur de África, son violadas e contraen SIDA porque os seus violadores cren que o sexo con virxes os ha curar da súa enfermidade. E nos países máis ricos e desenvolvidos do mundo, as mulleres morren a causa das malleiras que lles dan as súas parellas.



Estas situacións prosperan porque son moitos os gobernos que fan a vista gorda e permiten que a violencia contra as mulleres ocorra impunemente. En moitos países, as leis, as políticas e as prácticas imperantes discriminan ás mulleres, negándolles a igualdade cos homes e facéndoas vulnerables á violencia. Con moita frecuencia os roles de xénero e as estruturas sociais reforzan o poder dos homes sobre a vida e o corpo das mulleres. En moitas comunidades os dirixentes relixiosos e os medios de comunicación fomentan roles, actitudes e costumes que tratan de subordinar e asoballar as mulleres.

Outras teorías: O matriarcado


O matriarcado non é o reverso do patriarcado. A orde xerárquica e de poder do matriarcado non ten que coincidir cunha sociedade centrada na muller. Pese a todo algúns antropólogos chegaron á conclusión de que non existiron nunca éstas sociedades. A orde matriarcal tería características propias, centradas na autoridade feminina e cunha atribución de poder compartida cos homes.
Os mosuo viven en China, entre as provincias de Yunnan e Sichuan, á beira do lago Lugo. O seu sistema social ten como característica principal a inexistencia do matrimonio.

A relación entre dúas persoas non leva ao compromiso nin a convivencia, é dicir, o home pode visitar a muller, pero pola mañá volverá á casa da súa nai a traballar no que esta lle ordene.

Os fillos críanse coa nai e herdan o seu apelido,non existe relación de filiación co seu proxenitor masculino. Nesta sociedades só a muller pode ter propiedades e cartos e só ela asume a crianza e responsabilidade sobre os fillos.
.

(Artigo de Juan Junior Comesaña Penedo)




Escribe o teu comentario (12) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 05-02-2013 09:53
# Ligazón permanente a este artigo
RAP VS RACISMO
Esta presentación elaborouse
a partir da canción ?RAP VS RACISMO?,
publicada o 15 de marzo de 2011 no álbum ?El ataque de los que observan? por Sony Music.

O seu eixe é unha canción e un videoclip
que conta coa colaboración de varios dos artistas máis famosos do rap no noso país.
Esta composición musical busca un gran impacto no público estudiantil
ó tempo que denuncia os comportamentos e actitudes racistas e xenófobas.






(Artigo de Joshua Covelo)


Escribe o teu comentario (0) - Categoría: Creacións nosas - Publicado o 28-01-2013 22:02
# Ligazón permanente a este artigo
El calendario: nuestra medida del tiempo
Muchas personas piensan que solo existe un tipo de calendario que es el que utilizamos todos los dias para marcar el paso del tiempo. Estamos tan acostumbrados a utilizarlo que damos por hecho incuestionable que la única forma de contar el paso del tiempo es mediante segundos que forman minutos, que forman horas, que dan lugar a días, semanas, meses y finalmente años.

Sin embargo, debemos saber que existen otros tipos de calendarios como por ejemplo: calendario Perpetuo, calendario Chino, calendario Lunar, calendario Egipcio, calendario Romano, calendario Maya, calendario Juliano, calendario Gregoriano.

Refirámonos a este último, el calendario gregoriano y juliano. Julio César introdujo la primera gran reforma e impuso el uso universal del calendario solar en todo el mundo romano. Fijó la duración del año en 365 días y seis horas, y para que esas seis horas de diferencia no se fueran acumulando se intercaló un día extra cada cuatro años: los años bisiestos que cuentan con trescientos sesenta y seis días.

Pero aquí no acabó la cosa, ya que el año juliano de 365 días y seis horas era un poco más largo (11 minutos y 14 segundos) que el año astronómico real, y otra vez los errores empezaron acumularse: a fines del siglo XVI las fechas estaban corridas alrededor de diez días, y la primavera empezaba el 11 de septiembre: el Papa Gregorio XIII emprendió una nueva reforma para corregir las discrepancias y obligar a las estaciones a empezar cuando deben: por un decreto pontificio de marzo de 1582, abolió el calendario juliano e impuso el calendario gregoriano.
Sin embargo, aun el año gregoriano con todas sus correcciones es 26 segundos más largo que el año astronómico, lo cual implica un día de diferencia cada 3.323 años. Para corregir esta pequeña discrepancia se ha propuesto sacar un día cada cuatro mil años de tal manera que el año 4.000, el 8.000 o el 16.000 no sean bisiestos (aunque les toca). En todo caso, de la longitud del año ocho mil o dieciséis mil no necesitamos preocuparnos ahora. Los años que estamos usando tienen una duración más que aceptable.


Las calendas eran los primeros días de cada mes, por eso el calendario era el registro de las calendas para un año. El antiguo calendario romano tenía diez meses, desde marzo hasta diciembre. Según la tradición, Numa Pompilio, el segundo rey de Roma, estableció los meses de enero y febrero.

El comienzo del año en la era romana era marzo, y se llamó de esa manera en honor a Marte, dios de la guerra; abril, en honor a Apru que era la diosa etrusca de la fertilidad (Afrodita para los griegos); mayo, en honor a Maia, la diosa de la primavera; junio, en honor a Juno, esposa de Júpiter. En la época de Julio César, Quinctilis se cambió por julio en su honor, y un poco más tarde, en los años del emperador Augusto, se cambió Sextilis por agosto.

Los meses de enero y febrero se añadieron después. Enero ?en latín, Januarius?, con treinta y un días, denominado así en homenaje al dios Jano, que regía las entradas y los comienzos, y pasó a ser el primer mes del año, desplazando a marzo, pues los cónsules se elegían en enero. Febrero fue llamado así en honor a Februa, el festival de la purificación.

Y así llegamos a enero de 2013, año que acabamos de estrenar !!


(Artigo de Antonio Díaz Fernández)


Escribe o teu comentario (10) - Categoría: Actualidade - Publicado o 14-01-2013 09:27
# Ligazón permanente a este artigo
Os maias e as súas profecías

Durante o periodo preclásico e clásico en Mesoamérica desenvolvéronse varias culturas: os Olmecas, os Maias, os Toltecas e os Aztecas, neste artigo referiremonos ó pobo maia.

A civilización maia foi unha das de maior trascendencia durante o periodo preclásico e clásico, todos os seus avances e investigacións científicas son hoxe en día de gran utilidade. Os seus principais avances foron en materia de astronomía e ciencias exactas; así como agricultura e gandería.
Ocupou gran parte da rexión coñecida como Mesoamérica, nos territorios actuais de Guatemala, Belice, Honduras, O Salvador e na franxa de cinco estados do sudeste de México: Campeche, Chiapas, Quintana Roo, Tabasco e Yucatán, cunha historia de preto de 3000 anos.

-Falaron centos de dialectos que hoxe xeran preto de 44 linguas diferentes.
-Os Maias fixeron grandes edificios e impresionantes construcións no preclásico medio, e fundaron grandes cidades como Nakbé, O Mirador, San Bartolo, Cival, situado na conca de Mirador.

Organización social:

Formaban unha sociedade moi xerarquizada. Estaban gobernados por unha autoridade política, o Halach Uinic, xefe supremo, cuxa dignidade era hereditaria na liña masculina, e Kan Alma, o sumo sacerdote.


Organización económica:

A agricultura foi a espiña dorsal da economía maia dende a época precolombina e o millo é o principal cultivo. Os Maias tamén cultivaron algodón, patacas, xudía doce, mandioca e cacao.

Avances Científicos
Un dos seus maiores avances foi o sistema matemático que inclúe un díxito igual a cero.
Entre os maias, a cronoloxía foi determinada mediante dous sistemas de calendario: un sagrado e outro civil. Como grandes astrónomos elaboraron un calendario de gran exactitude. O ano comeza cando o sol atravesa o apoxeo o 16 de xullo e tiña 365 días, 364 deles estaban agrupados en 28 semanas de 13 días cada unha, e o ano novo comeza no día 365. . Chegaron a pronosticar que o 21 de decembro de 2012 acabariase o mundo.

Relixión:

Os antigos maias posuian deuses correspondentes aos catro puntos cardinais. Eran politeístas: Ahau Kin (deus do sol) representabase como un vello de ollos cadrados.
Buluc Chabtan (deus da guerra e dos sacrificios humanos).
Chac (deus da chuvia, representabase como un ancián con un ollo de reptil, unha nariz longa enrolada e dous colmillos. Ix Chel (deusa lúa).


A desaparición deste pobo debeuse probablemente a unha gran sequía que produciuse no seu entorno. Os sedimentos dos lagos do Yucatán conservan na memoria unha sucesión de sequías a partir do siglo IX, unha delas durou uns 150 anos. Tamen influíu a rebelión das aldeas, levantamentos internos contra os gobernantes, epidemias e fenómenos naturais que diezmaron á poboación.

Que hai de verdade na profecía maia que augura o
FIN DO MUNDO para o
21 de decembro de 2012?



(Artigo de Francisco Vázquez Maya)


Escribe o teu comentario (14) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 19-12-2012 21:36
# Ligazón permanente a este artigo
Os Hopis
Os hopi, denominación derivada de "hopitu" (o pobo pacífico) constituen unha comunidade amerindia de aprox. 10.000 persoas. Hoxe ocupan un territorio de Estados Unidos nas mesetas do noreste do estado de Arizona. Constituen un pequeno grupo de aldeas autónomas en Arizona, na reserva federal ¨Pueblo Navajo¨. Falan unha lingua uto-azteca e son uns dos poucos grupos aboríxenes que mantén a súa cultura intacta ata a hoxe.
Adicabanse a agricultura. Cosechaban e almacenaban millo, xudias, cabazas e froitas. As casas, construidas por mulleres eran de adobe e arcilla. Tamén adicabanse a texer mantas ou cestos e a alfarería.
A tribu agrupabase en clanes, tendo cada un a súa propia historia, e a relación é tan forte dentro deles que non se permitía o matrimonio dentro do mesmo. Practicaban a monogamia, e as líneas de descendencia son matriarcais. As rapazas vírxes levaban un peiteado característico que imitaba unha flor da cabaza.

Pobo profundamente pacifista, non permitían a violencia, xa que unha man levantada con intención de agredir, golpeaba a orde natural do mundo. Para evitar as loitas, os espíritus lles dividiron en dous grupos, gobernando medio ano cada un de eles.


En 1931 foron visitados polo científico Albert Eisntein, pero eles afirman que os seus antepasados foron visitados por seres procedentes das estrelas que desprazabanse en escudos voantes e dominaban o arte de cortar e transportar enormes bloques de pedra, así como de construir túneis e instalacions suterráneas. Estes salvadores eran os katchinas, que significa ?sabios, ilustres e respetados?.


De acordo coa súa tradición, a historia da humanidade está dividida en períodos que eles denominan mundos, os cales están separados entre sí por terribles catástrofes naturais: o primeiro mundo sucumbió polo lume, o segundo polo xeo e o terceiro pola auga. Noso actual mundo, que é o cuarto mundo, según as súas profecías, está chegando ao seu fin, e dará paso a un novo nun futuro no moi lonxano. En total, a humanidade deberá percorrer sete periodos.
Preto de Oraibi ( Arizona) hai un petroglifo coñecido como a Rocha das Profecías Hopi, a cal simboliza moitas das advertencias que os nativos Hopi legaron á humanidade. No seguinte video mostramos o seu contido:




Algunhas destas profecías xa se cumpliron.
Que pasará ca última delas?.


(Artigo de Joshua Covelo Pascual)


Escribe o teu comentario (9) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 05-12-2012 23:19
# Ligazón permanente a este artigo
Día mundial contra a violencia de xénero


A violencia non é unha realidade nova. Desde o inicio da humanidade houbo mostras de violencia, como as matanzas das poboacións vencidas en tempo de guerra ou as formas de escravitude en tempo de paz. Afortunadamente, o proceso de civilización permitiu desenvolver unha maior sensibilidade ante formas de violencia antano aceptadas con naturalidade.

Tampouco a violencia contra as mulleres é novidosa. A violencia de xénero é un abuso exercido contra calquera muller polo simple feito de selo. Defínese como calquera acto que supoña o uso da forza ou a coacción con intención de promover e perpetuar relacións de poder e de submisión entre homes e mulleres. Podemos distinguir catro modalidades de violencia de xénero na nosa sociedade:


a) A violencia física, incluíndo todos os actos de forza contra o corpo da muller.

b) A violencia psicolóxica, incluíndo calquera comportamento agresivo, verbal ou non verbal. Ameazas, humillacións ou abusos, a obediencia ou a esixencia de submisión, a coerción, insultos, illamento, culpa ou limitacións da súa esfera de liberdade.

c)A violencia económica, incluíndo a privación intencionada, e non legalmente xustificada, dos recursos precisos para o benestar das mulleres e dos seus fillos, tamén incluese a discriminación no subministro de recursos compartidos na área da parella.

d)A violencia e abuso sexual, incluíndo calquera acto de natureza sexual forzada por parte do autor ou sen o consentimento da muller, abarcando a imposición pola forza ou intimidación, sexo non consensual, e abuso sexual .


En España a taxa de violencia de xénero contra a muller é moi alta. Noutros países a discriminación que padecen as mulleres vese reflectida en costumes como os seguintes: as mulleres reciben a metade da herdanza, precisan poñerse a burka, non poden andar a pé polos barrios, tampoco poden reunirse en grupos publicamente, elas non poden divorciarse do seu marido nin teñen dereito ó ensino, mulleres menstruadas non poden entrar nas mesquitas nin poden ler o Corán.

As nenas que teñen prematuramente o seu primeiro período (9 anos) son consideradas mulleres adultas, de xeito que os pais están a buscarlles marido. A familia da nai non terá os dereitos con relación á elección do marido, a familia do home é a que vai escoller á muller. As esposas deben aceptar as outras mulleres do seu marido en casa, porque o matrimonio islámico é polígamo Elas son fortemente castigadas con torturas e condenadas a morte por adulterio ou calquera tipo de asunto, mesmo cando se divorcian.

Nos países islámicos comportamentos como o adulterio, a prostitución, o asasinato teñen como castigo a lapidación; para o roubo, a amputación; para o consumo de alcohol os latigazos.

No caso de violación, a muller violada non ten credibilidade, ten que ter a lo menos catro testemuñas do acto, e non poden ser nin familia nin amigos.



Países como Sudán, Exipto, etc ...Practican ablación xenital unha forma de mutilación dos xenitais femininos por razóns relixiosas ou rituais, moitas veces como parte dun rito de iniciación. A mutilación xenital feminina, tamén coñecida como clitoridectomia, implica eliminar con ciruxía partes do clitóris e os labios vaxinais. Tamén é practicada algunhas veces a infibulación, que implica a costura dos beizos deixando só unha pequena abertura a través da cal a urina pode fluír e tamén para o fluído menstrual.


O 23 de novembro un gran tapiz humano
condenará na rúa Urzaiz
a violencia de xénero
e as actitudes machistas.

¡¡ PARTICIPA !!


(Artigo de Stefani de Freitas)

Escribe o teu comentario (25) - Categoría: Actualidade - Publicado o 19-11-2012 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [5] [6] [7] 8 [9] [10] [11] ... [21]
© by Abertal
Licencia Creative Commons


Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0