O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

O fenómeno fan.
O termo fan defínese como ?admirador ou seguidor dunha persoa. Entusiasta de algo?. Pero, que é realmente ser fan de algo ou de alguén?. Como é a vida dun fan?

Normalmente, sempre que se usa o termo fan téndese a pensar nunha persoa ?cun comportamento excesivo, desmesurado ou que se pasa da liña?, xa que a palabra fan arrastra desde a súa orixe connotacións negativas que fai que os membros das diversas comunidades de fans, ou fandoms, poidan sentirse incómodos. O tópico simplista e estereotipado lévanos a pensar en adolescentes, xeralmente de sexo feminino, seguidoras incondicionais e apaixoadas, pero isto non é así. O tópico fórmase a partir do descoñecemento sobre o tema, as persoas que nunca pasaron pola experiencia de ser fan non alcanzan a entender este fenómeno. Un fan é unha persoa, tanto de sexo feminino coma masculino, de calquera idade, que admira a un artista porque este lle transmite valores e sentimentos positivos. É verdade que a maioría dos fans son adolescentes, o cal se debe a que os adolescentes, ao atoparse nun período crítico de transición e formación da personalidade, son os máis propensos a ter ídolos, xa que buscan neles uns referentes persoais, pero isto non implica que todos os fans teñan que ser así.

Os fans admiran aos seus ídolos, ademais de polo seu talento, por todo o que, día a día, fan por eles. Un artista non estaría no lugar onde está se non fose polos seus fans e isto é algo que ambos saben. Os artistas e os fans son as dúas caras dunha mesma moeda. Os artistas están moi agradecidos aos seus fans, e estes, pola súa parte, están agradecidos ao seu ídolo, creándose así un sentimento de familia. Os ídolos fan aos seus admiradores sentirse orgullosos, demostrando cada día o talento no que os seus fans confían. Pola súa parte, os fans demóstranlles aos seus ídolos que están aí por eles, apoiándoos e facendo que o seu ídolo poida avanzar e ser mellor cada día. Ademais, agora, a relación ídolo-fan é moito máis accesible grazas ás redes sociais, posto que estas, ademais de reflectir e, simultaneamente, marcar as novas tendencias, permiten a emisión de mensaxes de fans cara aos seus ídolos.

?Ser fan, para min, significa estar agradecido cunha persoa, sentirte identificado con ela, que che guste o que fai, que queras vela, que ao escoitar algo sobre esa persoa, ao instante te alegre. Significa que queres e crees en algo.?


(Artigo de Lara Campañó Machado)


Escribe o teu comentario (10) - Categoría: Socioloxía - Publicado o 21-01-2014 22:50
# Ligazón permanente a este artigo
Ano novo e problemas vellos
Cos nosos
mellores desexos
de que o mundo cambie
a mellor !!




Música: Tiken Jah Fakoly


Escribe o teu comentario (0) - Categoría: Saúdos - Publicado o 08-01-2014 19:38
# Ligazón permanente a este artigo
As nosas vidas son os rios.....que van dar á mar
"Así como unha xornada ben empregada produce un doce soño,
así unha vida ben usada causa unha doce morte".
(Leonardo Da Vinci)


Neste ano que está a piques de rematar, o 2013, deixáronnos varias persoas relacionadas co cine, a política, os deportes, a música e a literatura. Polo que neste artigo intentarei facerlles unha pequena homenaxe para que o seu recordo siga vivo entre nós máis tempo.

Stephane Hessel (27 de febreiro):
Combatente da Resistencia francesa durante a Segunda Guerra Mundial e un dos redactores da Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1948. En 2008 a Asociación das Nacións Unidas condecorao co Premio da paz. No 2010 publicou "Indignádevos!", obra de moitísimo éxito que se relaciona coas protestas revolucionarias posteriores (15M, Democracia Real Xa, etc). Dous anos antes de súa morte tamén publica "Comprometédevos!".

Hugo Chávez (5 de marzo):
Político e militar venezolano presidente da República Boliviana de Venezuela dende 1999 ata a súa morte. O Instituto Venezolano de Análisis de Datos (IVAD) informou en febreiro do 2013 que Chávez contaba con un porcentaje do 84% de aprobación entre os venezolanos, sendo o terceiro mellor presidente do continente americano. Sucederalle no cargo Nicolás Maduro.


Mariví Bilbao
(3 de abril):
Actriz española coñecida polos seus papeis de "Marisa Benito" en Aquí non hai que viva con Izaskun Sagastume. Participou en 26 largometraxes, 23 cortometraxes e numerosas series e programas de televisión. En 2005 recibe por parte da academia da televisión española o premio á mellor interpretación feminina.

Sara Montiel (8 de abril):
Actriz e cantante española que chegou a traballar en Hollywood. Sara Montiel era o seu nome artístico, xa que ela se chamaba María Antonia Abad. Unha manchega pertencente á unha familia humilde que logrou facer os seus soños realidade, realizando máis de 45 películas.



Margaret Thatcher (8 de abril):
Política británica que chegou a ser Primeira Ministra do Reino Unido entre 1979 e 1990, sendo a única muller que ocupou ese posto ata os nosos días. É unha das políticas más destacables do Reino Unido, aínda que tamén foi unha das que máis divisións creou, sendo eloxiada e detestada entre diferentes partes do espectro político. Coñecida como "A dama de ferro".


María de Villota (11 de outubro):
Foi unha piloto española de coches de carreiras. Era filla do expiloto de Fórmula 1 Emilio de Villota. En 2012, uniuse a Marussia F1 Team como piloto de probas e 4 meses despois sufriu un grave accidente no aeródromo de Duxford (Reino Unido), a súa vida chegou a correr serio perigo, pero tras unha rápida intervención dos servizos de urxencia estabilizóuselle. Desafortunadamente, a causa do accidente, María perdeu o ollo dereito. Morreu o día antes de presentar o seu novo libro "A vida é un regalo".

Manolo Escobar
(24 de outubro):
Cantante e actor español. Algunhas cancións del xa forman parte da cultura española, como por exemplo o "Porompompero", "Mi carro" ou "Y viva España". Este último superando os 6 millóns de discos vendidos. Como outros cantantes de éxito dos 60 como comezou unha carreira inematográfica, malia que estaba máis dirixida ó lucimento propio que ó desenvolvemento da trama da película.

Nelson Mandela (5 de decembro):
Tamén coñecido como Madiba, foi o primeiro presidente negro de Sudáfrica. Gañou o premio Nobel da paz no ano 1993 «Polo seu traballo para o fin pacífico do réxime de apartheid, e por sentar as bases dunha nova Sudáfrica democrática».
Foi o símbolo da resistencia contra o apartheid tras pasar 36 anos na cadea. O lema, Liberdade para Nelson Mandela (Free Nelson Mandela) converteuse nun berro para todas as campañas anti-apartheid do mundo.


Neste ano tamén morreron dúas persoas que malia non ter éxito, merécense saír neste artigo.

Leopold Engleitner (21 de abril):
Foi un austriaco que era o supervivinte máis antigo do holocausto. Este foi arrestado pola Gestapo debido a que se negaba a formar parte do exército. Cando saíu do holocausto escapou para unha cova onde estivo ata que rematou a guerra, escondéndose dos nazis que o perseguían. A historia de Leopold Engleitner demostranos que sí era posible, aínda sendo unha persoa humilde, opoñerse ao réxime nazi de Hitler.

Jirōemon Kimura (12 de Xuño):
Supercentenario chino que morreu a idade de 116 anos e 54 días, sendo o home vivo más ancián do mundo, o home máis vello da historia e o asiático que morreu con maior idade. Naceu en 1897, vivindo así 3 siglos. Kimura tivo 7 fillos, 15 netos , 25 bisnetos e 14 tataranetos. El dicía que o seu secreto era comer en porcións pequenas.



"Despois de todo a morte
é soamente un síntoma de que houbo vida."

Mario Benedetti.


(Artigo de Yago Grela)

Escribe o teu comentario (8) - Categoría: Actualidade - Publicado o 19-12-2013 12:35
# Ligazón permanente a este artigo
OS XUICES FAN XUSTIZA
Un xuíz é aquel letrado que ten a máxima autoridade nun tribunal de xustiza. É aquel que logo dun análisis exhaustivo dos feitos e as defensas de cada parte ten a capacidade de xulgar libremente e impoñer penas ou liberdades según sexa o caso. Tamén administra a xustiza de maneira que quede equiparada aos principios morais nos que se basea, tendo experiencia para poder desenvolver a capacidade de xulgar xustamente.

Os xuices as veces contestan cun: sempre son xusto, as veces son xusto, cando quero o son, na medida que me deixen son xusto. Todas as voces, todas, na nosa opinión teñen algo de razón, e se é así, poderíase dicir que dende una perspeciva psicolóxica, o acto de xustiza é relativo, porque é subxetivo.

Existen varios tipos de xuices:

-Maxistrado o xuíz supremo, é calquera dos maxistrados que se atopan no último grao da carreira xudicial. Habitualmente integran a respectiva Alta Corte.

-Xuíz ordinario é todo aquel que exerce a súa xurisdicción por dereito propio e se atopa establecido por oficio permanente para administrar xustiza nun punto determinado.

-Xuíz convencional polas mesmas partes para entender en un negocio determinado, o cal non ten propiamente o cargo público de xuíz, sendo só un particular, coa potestade, baixo o cumplimento de certos requisitos, de resolver un problema particular e concreto.

-Xuíz superior chamado tamén xuíz ad quem que é o que ten autoridade para xulgar as causas en apelación e coñecer das queixas contra os inferiores.

-Xuíz privativo é o que ten a facultade para coñecer unha causa, con inhibición ou exclusión do ordinario que debería coñecerla; ou o que exerce algunha xurisdicción privilexiada en orden a certas persoas ou asuntos.

-Xuíz promiscuo é o que coñece todo tipo de asunto, dentro da súa xurisdicción territorial, con algunhas salvedades.

As tres claves


Os puntos fundamentais do caso Marta del Castillo

Fai un ano, o maxistrado Javier González Fernández dictaba que o procedemento aos catro imputados maiores de idade fora enxuiciado por un tribunal profesional e non polo xurado popular.
Para José Joaquín Gallardo, decano do Colexio de Avogados de Sevilla, a opción do tribunal profesional sería a máis acertada, porque dá máis garantías dunha xusta resolución. «O xurado popular podría garantizar un pronunciamento de culpabilidade, ao deixarse levar, quizas, polos medios de comunicación e o tratamento que están facendo do caso, pero ao final son os xuices os que teñen a última palabra e poden chegar a anular as sentencias».


O xuíz relaciona as donacións do PP cos ingresos nas contas suizas de Bárcenas



Trátase da primeira vez que o maxistrado relaciona as contas suizas de Bárcenas con as anotacións da suposta contabilidade paralela do partido que levaba o extesoreiro. Os apuntes de Bárcenas consignan supostos pagos en negro ao PP de empresarios do sector de obras públicas ?uns 8,3 millóns entre 1990 e 2008? e o uso destes fondos para sufragar gastos do partido e para abonar sobresoldos aos dirixentes da formación conservadora.


O caso Urdangarin queda reducido a cargos intermedios en Valencia

A resolución do Tribunal Superior de Xustiza valenciano na que rechazó imputar á alcaldesa de Valencia, Rita Barberá, e ao expresidente da Generalitat Francisco Camps no caso Urdangarin instaba formalmente ao xuiz instructor de Palma José Castro a seguir investigando, deixando así aberto o camiño a unha eventual asunción do caso. Na práctica, sen embargo, segundo apuntan fontes xurídicas, os maxistrados deron con aquel auto un portazo. Isto fai practicamente imposible que ambos políticos cheguen a ser xuzgados polos feitos: haber provocado que o Instituto Nóos se embolsara ilegalmente máis de tres millóns de euros das arcas públicas valencianas, segundo o criterio que o xuiz Castro planteou na exposición motivada e foi rechazado polo Tribunal Superior de Xustiza.

(Artigo de Andrea Rodríguez e Iria Alonso)

Escribe o teu comentario (8) - Categoría: Actualidade - Publicado o 21-11-2013 11:59
# Ligazón permanente a este artigo
Hora de ler
Baixo este título inauguramos este ano unha nova sección no blog.
Recolleremos nela unha selección de obras de actualidade
relacionadas ca temática que nos ocupa en "Etica e Filosofía do Dereito".


A obra ¡Indignádevos! (Indignez vous!), foi escrita e publicada en 2010 polo alemán Stéphane Frédéric Hessel (1917-2013), de orixe judío, capturado pola Xestapo e recluído nos campos de concentración.
Foi traducida ao galego con prólogo de Manuel Rivas, e aínda que tamén conta cunha versión en español con prólogo de José Luis Sampedro, centrarémonos na primeira versión.
Non é nin un libro nin un ensaio, é un manifesto ideolóxico que invita a que fagamos unha reflexión.

Os temas principais son a política, a economía e a socioloxía, pero o seu obxectivo é lanzar unha mensaxe de protesta pacífica. E sin duda o logrou, xa que as protestas de España en 2011, en especial o Movemento de Indignados 15-M teñen relación co libro e coas ideas planteadas nel. Hessel enterouse disto e dixo ?estou agradablemente sorprendido, mostráronme o xornal español e o miraba coma un neno que observa un agasallo".

A obra (moi fácil de ler, xa que soamente conta con 47 páxinas) comeza situándonos na súa participación na resistencia francesa anti-nazi. Continúa falando da idea que él ten da indignación e da crítica do estado actual da economía. Stéphane invita sobre todo aos adolescentes a despexarse, observando o mundo real e a cambiar a indiferencia por unha indignación activa, pola insurrección pacífica. Según a opinión do autor, «todo bo cidadán debe indignarse porque o mundo vai mal, gobernado por uns poderes financieiros que o acaparan todo». Ademáis, pensa que «os adolescentes de agora xogan coa liberdade e os valores máis importantes da humanidade».

Esta obra recibiu críticas de todo tipo, dende negativas, xente que non comparte o térmo indignación polo seu carácter negativo e que preferiría outro térmo como mobilización ou compromiso. Indignación recorda a loitar en contra e hai que concienciarse de que hai que loitar a favor, buscando un cambio positivo. Aínda así, predominan as críticas favorables, por algo o libro é conocido como ?O libro que despertou a conciencia de máis dun millón de franceses?.




Pensas que as manifestacións sirven para cambiar as cousas a mellor?

Qué motivos te levarían a sair á rua?

¿Formas parte do gran grupo de indignados pola situación política actual?


(Artigo de Paula Crespo)


Escribe o teu comentario (11) - Categoría: Hora de ler - Publicado o 07-11-2013 12:54
# Ligazón permanente a este artigo
¿Es España monárquica?
Es momento de abdicar?. Si buscamos en un diccionario el significado de abdicar encontramos renunciar a un cargo o dignidad, ceder, abandonar. Palabra muy escuchada, comentada y debatida tanto en la calle como en los medios durante estas últimas semanas. Esta cuestión aparece por el gran deterioro físico del que da muestra nuestro monarca, Juan Carlos I, su presunto romance con la noble Corina y por el turbio asunto judicial de su yerno e hija.

Las abdicaciones que más destacan en la antigüedad clásica son la del dictador Sila, 79 a.C, y la del emperador romano Diocleciano (305). Aunque probablemente la más famosa en la historia contemporánea sea la del rey británico Eduardo VIII, que en 1936 abandonó el trono británico para poder casarse con su amante, entonces aún casada, Wallis Simpson

Históricamente, si un monarca abdicaba se veía con extrañeza ya que normalmente eso sólo ocurría en las más extremas circunstancias de tumulto político o violencia. Esto ha cambiado en algunos países: Luxemburgo, Países Bajos, Camboya y Bélgica donde los monarcas han dejado el trono por causa de su avanzada edad.

La operación de la semana pasada ha sido para el rey la novena en los últimos 3 años, la quinta en año y medio. A sus 75 años, el rey ha sido operado de un pulmón, de varices, de una rodilla, del talón de Aquiles y de una hernia discal. Pero sobre todo, lo que le ha dado más problemas ha sido la cadera, ya que con esta última operación ya han sido 5 las intervenciones en ese lugar.































Otro de los motivos por los que se plantea la abdicación es la relación amistosa que mantuvo con Corinna zu Sayn-Wittgenstein, la aristócrata alemana de 46 años con la que se dice que lleva el monarca desde el 2006, año donde se conocieron en un banquete realizado en el país teutón.

Por último, la relación de su yerno Iñaqui Urdangarín y de su hija Cristina con el conocido caso Nóos deja tambaleando a la Monarquía. ¿La gente quiere un nuevo monarca? O por defecto, ¿quiere el fin de la Monarquía y comienzo de la III República?. En la encuesta realizada por el diario digital El Público solamente un 12,43% de españoles está a favor de la Monarquía, eso quiere decir que el restante 87,57% está descontento con este sistema político, y prefiere una República.

Os sugerimos unas cuantas preguntas a modo de apertura del debate, nos gustaría conocer vuestra opinión.

¿Debería abdicar el rey Juan Carlos en favor del príncipe Felipe?

¿Puede estar el rey de baja ilimitada sin tener que abdicar?

¿Tiene razón la prensa internacional a plantearse la abdicación del Rey?

¿Qué piensan los españoles del Rey?

España está rodeada de dos países con República, Francia y Portugal, ¿habrá llegado el momento de pasar a una España repúblicana?


(Yago Grela e Iria Alonso)


Encuesta República
Escribe o teu comentario (12) - Categoría: Actualidade - Publicado o 29-10-2013 12:50
# Ligazón permanente a este artigo
Amores que matan
La muerte de Hildegart a manos de su madre convulsionó a la opinión pública de la España de hace ochenta años. Pero el sustrato había venido fraguando años atrás. La gallega Aurora Rodríguez Carballo decidió tener una hija de soltera con el fin de cambiar el papel de la mujer en la sociedad por medio de ella. Y se buscó un hombre para concebir y eligió a un sacerdote que, obviamente , nunca se la reclamó. Aurora acertó y dio a luz a una niña a la que educó de forma rígida, encaminado todo ello a buscar el prototipo de la nueva mujer. La niña Hildegard salió superdotada y a los tres años sabía escribir y aprendía simultáneamente inglés, francés y alemán. A los trece terminó el bachillerato y Derecho a los dieciocho.
Aurora tenía miedo de que su hija se escapase de su control y desarrolló comportamientos paranoicos, llegando a creer que una conspiración internacional quería secuestrar a Hildegardt. En tal tesitura pensó que era mejor destruir su obra, su hija, antes de perderla o que ésta se apartase de ella. Y así, en 1933, cuando Hildegart dormía, la mató de varios tiros, para confesar su autoría acto seguido.

La opinión pública de los años treinta y los propios psiquiatras que informaron en el juicio estuvieron divididos entre demencia y normalidad (en el juicio, Aurora no solo reiteraba su autoría sino que decía que lo volvería a hacer).

Ochenta años después, Asunta Basterra, una niña española de origen chino, ha aparecido muerta de forma violenta, al parecer asfixiada. Todas las sospechas apuntan en una dirección, que ha llevado a la policía investigadora a detener a la madre de la menor, lo que sin duda no se hace si esas sospechas existentes no tuvieran firme fundamento. Son la policía y posteriormente el juez los únicos legitimados para hablar a través de sus determinaciones.

Pero sea quien sea el autor o autora del crimen, lo probable es que estemos en presencia de un enfermo. No puede entenderse que alguien desde la normalidad pueda matar a un niño, máxime si la autopsia, al parecer, ha descartado agresiones sexuales, que en la mayoría de los casos son la razón de la violencia. De ser así, descubierto el autor del crimen, el debate se centrará en la imputabilidad del criminal, entendida esta como capacidad de culpabilidad; dicho de otra forma, determinar si el autor tiene capacidad de entender y de querer; capacidad de comprender y valorar la ilicitud del hecho y actuar según esa apreciación.
La inimputabilidad lleva a un hospital psiquiátrico; la imputabilidad, a la cárcel con penas de quince a veinte años si se trata de un asesinato.

La psicología moderna refiere estos casos al síndrome de la locura compartida , es dicir, el miembro dominante es quien posee los delirios mas fuertes mientras que el dominado colabora pasivamente con aquél por tener las mismas ideas delirantes (aunque en menor grado), porque su participación es indispensable para lograr los fines del ?dominador?; para complacer a su pareja y/o sus propios instintos exacerbados por la figura dominante; por miedo a que le suceda lo mismo si no lo hace o simplemente participa con su silencio y tolerancia, con una negación forzada de lo que sucede a su alrededor.

Aplicar estas conclusiones al caso que nos ocupa, el de Asunta nos parece un poco precipitado porque todavía está por demostrar quienes son los autores del crimen, el caso está bajo secreto de sumario y habrá que profundizar en la investigación.

(Artículo de Andrea Rodríguez)


Escribe o teu comentario (21) - Categoría: Actualidade - Publicado o 08-10-2013 12:29
# Ligazón permanente a este artigo
O aire, elemento primordial
Ainda que non se pode ver e tampouco ulir, o aire está ao noso aredor. Se sinte ao abrir unha fiestra, cando bailamos ou cuando nos balanceamos nos columpios.

O aire está formado principalmente por dous gases: o nitróxeno e o osíxeno; a maior parte do aire respirable conten nitróxeno, pero o oxígeno é máis importante ainda que esté en menos proporción, pois sen el non poderíamos respirar.
O aire en movemento chámase vento.

O vento ten moita importancia dende o inicio dos tempos. Sempre foi o encargado de conducir os barcos a través dos mares. O vento permitiu a navegación e con ela levou ao ser humano a outros continentes. Tamén permite repartir as sementes das flores por todo o bosque, leva a vida dun sitio para outro. O vento axuda ás aves a moverse a buscar mellores terreos e axuda aos insectos a desprazarse e a polinizar os campos. É usado hoxe en día como fonte de enerxía, mediante o uso dos aeroxeneradores ou molinos xigantes que vemos dende as estradas.

A enerxía do vento depende directamente da forza do sol.
Para que o vento sopre e se mova polo noso planeta, é necesario que o sol quente unhas zoas e deixe outras sen quentar, de modo que o aire quente tenda a subir e desprace masas de aire xenerando o fenómeno en cuestión.
Por todo iso, vemos que a importancia do vento na historia do ser humano e para a existencia dos animais é moi grande.


O aire é esencial dende sempre xa que permite a vida na terra. Os beneficios que nos proporciona son incontables, pero tamén pode causar moitas catástrofes como furacáns ou tornados. Un aire contaminado tamén é moi prexudicial para a saúde.

Na mitoloxía grega, os Anemoi eran deuses do vento, que correspondían aos puntos cardeais de que os seus respectivos ventos viñeran, e foron asociados a varias estacións e condicións climáticas. A veces eran representados como simples ráfagas de vento, outros foron personificados como homes alados, e ás veces incluso tomou a forma de cabalos mantidos no corte do seu mestre e gobernante, Eolo, que vive na illa Eólia, ao mesmo tempo os demás deuses, especialmente Zeus, exercen poder sobre eles. Según Hesíodo os ventos beneficiosos ? Noto, Bóreas, Argestes y Céfiro? eran fillos de Astreo y Eos, e os destructivos lo eran de Tifón. Existían rituais nos que sacrificabanse cordeiros negros aos ventos destructivos e brancos aos favorables. Bóreas tiña un templo no río Iliso en el Ática. Entre Titane y Sicion había un altar dos ventos, no que un sacerdote ofrecía un sacrificio unha vez ao ano.

Homero xa menciona os catro ventos principais: Bóreas, o vento norte que trouxo o aire frío do inverno, Noto, o vento sur que trouxo tempestades do fin do verán e outono; Zephyr, o vento oeste, que trouxo suaves brisas da primavera e comezos do verán, e Euro, o vento leste, que non foi asociado a ningunha das tres estacións gregas e é o único destes catro que non é mencionado na Teogonia de Hesíodo ou nos himnos órficos. Bóreas e Zephyr son moitas veces mencionados xuntos en Homero, como o Euro e Noto.
As divindades equivalentes os Anemoi na mitoloxía romana eran os Venti (de 'ventos' latino). Estes deuses tiñan nomes distintos, pero moi similares aos seus equivalentes gregos, prestando os seus atributos e sendo frecuentemente mesturados con eles.

(Artigo de Antonio Díaz Fernández)


Escribe o teu comentario (12) - Categoría: Filosofía - Publicado o 01-10-2013 23:07
# Ligazón permanente a este artigo
O novo curso escolar




Comeza o curso 2013-14 e con el novos itinierarios, propostas e obxectivos.

Será o alumnado de ETICA e FILOSOFIA DO DEREITO o encargado de darlle continuidade ó noso blog. Estou segura que van facelo con entusiasmo e ilusión.

Vémonos rapaces !!





Escribe o teu comentario (12) - Categoría: Novas do Instituto - Publicado o 05-09-2013 12:46
# Ligazón permanente a este artigo
Todo pasa e todo queda.

Todo pasa e todo queda
pero o noso é pasar
pasar facendo camiños
camiños sobre o mar


Machado, Campos de Castilla



Neste curso que xa está a rematar, @s alumn@s de Antropoloxía de 1º de Bacharelato, fomos os encargados de elaborar os artigos do blog. Dende o comezo tíñamos una meta moi importante, chegar ó nivel dos antigos redactores. Non sabemos se o conseguimos ou non. Iso queda ó voso criterio.

Animámosvos a escoller esta materia optativa de ANTROPOLOXÍA para o ano que ven. Nela apréndese moito sobre a orixe da humanidade, coñécense outras culturas e outros modos de vivir e pensar.

Agora deixámosvos cunhas secuencias que recollen algúns momentos do noso trabajo no taller de informática.



Imaxes: O Clube das ideas
Música: O bruxo da montaña. Milladoiro


Agora que xa estamos na recta final,
despedímonos de todos os que nos acompañástedes
cun agarimoso SAÚDO.




Escribe o teu comentario (0) - Categoría: Saúdos - Publicado o 07-06-2013 19:06
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [4] [5] [6] 7 [8] [9] [10] ... [21]
© by Abertal
Licencia Creative Commons


Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0