O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

Rematamos o curso 2015-16
O final do curso achégase e con el o final desta materia para nós. Como proba do noso paso por ela quedan os traballos, os artigos e a lembranza da excursión ao Parlamento.

Esta materia mestura diferentes campos de interese para nós (Ética, Filosofía, Antropoloxía, Dereito, Política, etc.). Gozamos dos diferentes debates que tivemos na aula, que nos aportaron diferentes puntos de vista dun mesmo tema.

É unha materia con moito traballo práctico que mellora as relacións entre os alumnos, a escritura e a habilidade para falar en público. Se estades cursando 1º de Bach, animámosvos a escoller Ética e Filosofía de Dereito no próximo curso. É unha materia interesante e das mais amenas entre todas as de 2º de Bacharelato.


Escribe o teu comentario (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 10-05-2016 09:27
# Ligazón permanente a este artigo
Entre touros e cabalos
Cando se lle pregunta a un extranxeiro polo símbolo que mellor representa a España, por normal xeneral, fan referencia aos touros. Bravo, salvaxe, perigoso, forte e violento son os distintos adxectivos que se lle atribúen a este animal na nosa sociedade.
Para algúns é un campión digno, para outros é unha vítima incomprendida. Millóns de opinións, miles de persoas e centos de festas. Só dous bandos. Unha única pregunta: Vivo ou morto?

Anualmente cada segundo martes de setembro en Valladolid, concretamente en Tordesillas, ocorre unha das tradicións máis valoradas e coñecidas do noso país: O Touro da Veiga.



Consiste en liberar ao animal polas rúas do pobo ata chegar a campo aberto. Unha vez alí, touro e lancero disputan unha loita física onde, a maior parte das veces, o hastado morre desangrado por mor dos cortes que lle propinan os alí presentes.
No caso de que este exceda os límites do torneo, será indultado e gozará dunha vida de semental cos da súa especie, ata que morra de vello.
As normas do evento son moi estritas e prohiben calquera tipo de vehículo motorizado. Así que os afeccionados van a pé ou a cabalo.

Para saber a orixe do Touro da Veiga hai que remontarse á época medieval. Algunhas fontes afirman que todo comezou en 1355 a modo de festexo cando naceu Isabel, filla do rei Pedro I.
Xa no ano 1966, Francisco Franco prohibiu o rejoneo do touro (toureo a cabalo) para darlle morte en campo aberto. Pero en 1970 viuse obrigado a autorizalo novamente por presión dos afeccionados. Dende entón seguiu representándose todos os anos ata a actualidade.
A día de hoxe, a lei española recoñece que todos somos iguais e todos temos os mesmos dereitos. Entón pregunto, por que algúns teñen permiso para mutilar e matar animais en público e outros non? Legalmente só existen dúas posibles solucións: ou se prohibe ou se autoriza o maltrato animal en toda España.
Baseándonos nisto, existen posturas a favor e en contra do tema: O Partido Animalista PACMA, que arrasa nas redes sociais, é un proxecto en defensa de todos os animais. Maniféstase dende hai 10 anos en contra do Touro da Veiga con numerosas protestas, manifestacións e chamamentos aos partidos políticos. A súa intención é abolir este "bochornoso espectáculo de crueldade, sufrimento e morte."
A súa campaña deste ano en contra dos malos tratos animais, apoiada por numerosos famosos, chámase: 'EU ROMPO UNHA LANZA POLO TOURO DA VEIGA.'


Segundo os animalistas, as persoas taurinas son seres insensibles, intolerantes, maleducados, irrespetuosos, analfabetos e asasinos.

É posible xeneralizar neste caso?
Considérase taurina a toda aquela persoa que apoia ou goza das festas caracterizadas coa morte do touro, por exemplo o toureo das prazas. Pablo Fermoso de Mendoza, experto na tauromaquia e especialista na arte do toureo a cabalo, é considerado un dos mellores rejoneadores do mundo.E quen mellor que el para explicar que se sente ao xogarse a vida diante dun bovino de 500kg?
(Recomendable ver o vídeo a partir do minuto 9.)
https://www.youtube.com/watch?v=6PQJ6GvGjDY

Se observamos a tauromaquia en profundidade, descubriremos que existen uns "actores secundarios" nos que pouca xente repara: os cabalos. Monturas pesadas e incómodas, espuelas/esporas afiadas, bocados agresivos e daniños para a sensible boca do cabalo (coñecidos como 'bocados vaqueiros'), serretas (instrumentos que se lle colocan no nariz que dificultan a respiración e provocan feridas para obter submisión), ferraduras, continua tensión, medo, etc.





Espora
Serretas








Bocados Vaqueros
Montura Vaquera

O cabalo por natureza ten instinto de presa e en ningún momento vai querer entrar en conflito cun depredador por vontade propia, neste caso, o hastado.
Pero, quen somos nós, os galegos, para criticar e xulgar o trato que se lle dá aos equinos? Xustamente nós, os de Rapas dás Bestas.



Candaoso, Mougás, Sabucedo, Domaio ou San Cibrán. Definitivamente ningunha provincia galega escapa desta tradición. É curioso como un gran público turístico achégase cada ano ás nosas terras para ver centos de cabalos semisalvaxes comprimidos como sardiñas enlatadas nos curros, á espera de ser desparasitados mediante a forza humana.




Tiróns de crines e cola, ataduras en extremidades, dificultade da respiración por acción humana mediante presión, separación de potrillos e nais, enfrontamentos entre mandas,...
De verdade temos o cerebro tan pouco evolucionado como para seguir usando as mesmas técnicas que os nosos devanceiros?
Non era que máis vale maña que forza?
Ás veces chámaselle animal ao ser vivo equivocado.
Touros, cabalos, cans, raposos ou crocodilos; todos eles usados polos caprichos dos seres humanos.
E para terminar, unha reflexión da miña colleita:

Quen busca a paz entre irmáns
nunca a vai atopar,
pois primeiro deben respectar
ao ser que chaman animal.



(Artigo de Uxía Blanco)


Escribe o teu comentario (8) - Categoría: Actualidade - Publicado o 03-05-2016 21:56
# Ligazón permanente a este artigo
A tortura, a debate.
"Ninguén será sometido a torturas nin a penas ou tratos crueis,
inhumanos ou degradantes".


Declaración Universal dos Dereitos Humanos. Art. 5.


Pero, ata qué punto é respectado este dereito na actualidade?. As veces os medios de comunicación denuncian casos de torturas e abusos de autoridade por parte de certos gobernos. A tortura é todo acto polo que se infrinxe intencionadamente a unha persoa dores ou sufrimentos graves, sexan físicos ou mentais, co fin de obter dela ou dun terceiro información ou unha confesión, de castigala por un acto que cometera ou que se sospeite que cometera, de intimidar ou coaccionar a esa persoa ou a outras, ou por calquera outra razón baseada nalgún tipo de discriminación. Algúns exemplos desto podería darse nun interrogatorio no que as autoridades excenden o seu poder, maltrato exercido a unha muller, tanto físico como moral ou a un rapaz ao que maltratan na súa infancia...
Un informe de Amnistía Internacional alerta de que a tortura segue sendo unha práctica habitual en moitos países. Algúns destes fomentan os malos tratos e permiten ás súas forzas de seguridade excederse co emprego da forza. Incluso España, que tamén recibiu denuncias por malos tratos dentro das súas fronteiras, feito que leva sucedendo dende miles de anos, comezando coas torturas propias da Inquisición que eran moito máis crueis (a crucifixión, o desmenbramento por cabalos, o desgarrador de senos...)
Na actualidade, máis de cen países seguen exercendo a súa autoridade mediante prácticas de tortura ou incluso coa pena de morte, en casos extremos.
Pero é este un modo de solucionar a violencia ou só serve para fomentala? Debemos ser conscientes de que no momento no que exercemos un poder sobre unha persoa, estámos responsabilizándonos do que lle ocorra. Deste xeito, ao condenar a alguén a sufrir torturas extremas ou penas de morte estamos sendo responsables dos posibles erros que podan xurdir. Temos que ter en conta que é algo irreversible e que nunca, ou en casos excepcionais unicamente, teremos a certeza de que alguén é culpable, de modo que non hai opción a equivocarse.

Unha persoa pode cometer actos que fagan que non sexa merecedora de ese calificativo pero, o feito de levar a cabo algo tan inhumano como é o de librarlle a alguén do seu propio dereito á vida, é denigrante. Cando un home ou muller comete un crime ou algo polo que mereza ser realmente castigado, a solución debe ser a de condenalo e tratalo do xeito máis rudo posible, ao igual que este fixo anteriormente. Pero a resposta a este tipo de accións non debe ser nunca a da violencia. De ningún modo a decapitación, o aforcamento, inxeccións letais ou armas de fogo van ser a solución para algún tipo de conflito.
Referímonos á meirande parte da nosa sociedade como persoas racionais, cun mínimo de cordura que quizais, en ocasións, esquecemos que posuemos. Resolver un problema creando outro tamén supón unha carencia de lóxica. Nestes casos, o único que faríamos sería sobrepor a nosa vinganza, fronte a cordura.

(Artigo de Yasmina López)


Escribe o teu comentario (22) - Categoría: Dereito - Publicado o 20-04-2016 00:48
# Ligazón permanente a este artigo
Teñen dereitos os presos?
1. Toda persoa acusada de delito ten dereito a que se presuma a súa inocencia mentres non se probe a súa culpabilidade, conforme á lei e en xuicio público no que se asegurasen todas as garantías necesarias para a súa defensa.

2. Ninguén será condeado por actos u omisións nas que no momento de cometerse non foran delictivos según o Dereito nacional ou internacional. Tampouco se impondrá pena máis grave que a aplicable no momento da comisión do delito.

(Declaración dos Dereitos humanos. Art.11)


O Dereito penitenciario ocúpase particularmente da execución das penas e medidas de seguridade das privacións de liberdade.
A pena de prisión consiste na reclusión do condeado nun establecimento penal no que permanece privado da súa liberdade e sometido a un específico réxime de vida. Na Constitución española se establecen as penas e medidas de seguridade orientadas a reeducación e reinserción social dos presos.



Unha vez o preso sexa condeado e clasificado según o seu grao penitenciario e aplicada a súa pena ao detido, ten os seguintes dereitos:

? Que a Administración Penitenciaria vele pola súa vida, a súa integridade e a súa saúde .
? A que se preserve a súa intimidade e a súa dignidade.
? Ten dereito a ser chamado polo seu nome e a que a súa situación sexa reservada fronte a terceiros, así como recibir o tratamento penitenciario adecuado.
? Exercer o seus dereitos civís, políticos, sociais, económicos e culturais, se non son imcompatibles coa causa que motivou a súa estancia en prisión.
? Disfrutar das axudas públicas que puideran corresponderle.
? A relacionarse co exterior nas condicións establecidas.
? A participar nas actividades do centro.
? A disfrutar dos beneficios penitenciarios que no seu caso poideran corresponderle.
? A recibir información persoal e actualizada da súa situación procesal e penitenciaria.
? A formular peticións e queixas ante as autoridades competentes.
? A realizar un traballo remunerado dentro das posibilidades da Administración.

Ademais de estes dereitos o preso pode queixarse ou facer peticións, tamén pode comunicarse con alguén do exterior, solicitar visitas, e recibir paquetes e permisos de saida en caso de circustancias especiais.
No caso de peticións, todo interno ten dereito a formular ditas peticións verbalmente ou por escito, poidendo presentalas, se así o prefire o interesado, en sobre pechado, que entregarase baixo recibido. As comunicacións poden ser orais, escritas, telefónicas ou especiais como é o vis a vis, que poden ser de tres tipos : íntimas, familiares ou de convivencia.


Teñen dereito á recepción de paquetes e rexístrase minuciosamente o seu contido por si este puidera causar algún problema. Os presos só poden ter un permiso de saída por falecemento dun familiar ou para prepararlle cara a vida en liberdade.


(Artigo de Lara Villar)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Dereito - Publicado o 02-04-2016 23:07
# Ligazón permanente a este artigo
As mulleres brasileiras loitan pola igualdade



"1. Toda persoa ten dereito ao traballo, á libre elección do seu traballo, a condicións equitativas e satisfactorias de traballo e á protección contra o desempleo.

2. Toda persona ten dereito, sen descriminación algunha, a igual salario por traballo igual.

3. Toda persoa que traballa ten dereito a unha remuneración equitativa e satisfactoria, que lle asegure, así como a sua familia, unha existencia conforme á dignidadade humana e que será completada, en caso necesario, por calesquera outros medios de protección sociais.

4.Toda persoa ten dereito a fundar sindicatos e a sindicarse para a defensa dos seus intereses."


(Declaración universal dos dereitos humanos. Art.23)



As mulleres partidoras de cocos tamén coñecidas como as quebradeiras adicanse a recolectar o que cae das palmeiras aproveitando a semilla, a cáscara e as follas. Con este traballo viven moitas familias. Moitas delas viven en asentamentos fundados por escravos e a mayoria non teñen dereitos de propiedade sobre a terra onde recolectan.

Localízanse repartidos polos estados máis pobres de Brasil como os estados de Piauí, Tocantins, Maranhao e Pará.

Ao longo de moitas xeracións este estilo de vida viuse amenazado pola deforestación, a agricultura, a ganaderia e as operacións mineiras. E aínda agora o goberno non considera importante esta actividade dende un punto de vista económico.

O goberno brasileiro está apoiando actualmente actividades económicas relacionadas cos biocarburantes, a minería e outras actividades a gran escala. Frente a esta situación, estas traballadoras crearon un movemento para defender os seus dereitos tamén decideron controar mediante cooperativas todo o proceso dende a recolección hasta a venta do produto rematado.



Segundo un dos obxetivos previstos para lograr a igualdade de xénero, os Gobernos comprometeranse a levar a cabo reformas que concedan as mulleres igualdade de dereitos sobre os recursos económicos, e que tamén permitan poseer e controlar terras.

Está previsto que se aprobe e lles sirvan de apoio na sua loita por conseguir unha lei federal para protexer a palmeira e darlles acceso aos bosques de babasú, con independencia de quen sea o propietario das terras. A cadea de producción do babasú é unha maneira de reducir a pobreza, erradicar o hambre, garantizar unha vida sa e xestionar os bosques de forma sostenible.

Nas últimas décadas ocurriron importantes modificacións na inserción da muller no mercado de traballo, cun forte aumento de mulleres na poboación economicamente activa, que representaba a fines dos anos oitenta o 35% da forza laboral brasileira. A sua tasa de participación económica hoxe en día é máis alta pero só un 54% do salario dos varons.

(Artigo de Raquel Amoedo)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Muller - Publicado o 07-03-2016 22:29
# Ligazón permanente a este artigo
Cuestión de dignidade
?Todos os seres humanos nacen libres e iguais en dignidade e dereitos e,dotados como están de razón e conciencia,deben comportarse fraternalmente
os uns cos outros?
.

(Declaración Universal dos Dereitos Humanos, art. 1)


Isto é o que di o artigo 1 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, pero esa teoría está moi lonxe de facerse realidade. Neste artígo ímonos referir a un colectivo que durante moito careceu dese dereito, referímonos as mulleres. A vida humana sempre estivo asentada nunha sociedade patriarcal. Os homes, durante todas as etapas da historia, a idade antiga, a idade media, a idade moderna e incluso agora, na idade contemporánea, foron considerados superiores tanto econonómica como xurídicamente. Se todos os seres humanos nacen iguais en dignidade e dereitos, por que isto non e así na actualidade? Por que moitas mulleres séntense oprimidas? Por que cada vez danse máis casos de violacións ou de agresións e as veces replantease se foi culpa da muller?

Moitas personas din que o feminismo é un invento das mulleres para conseguir máis dereitos cos homes, cando en realidade é unha loita que leva facendo a muller durante moitos anos para poder alcanzar a igualdade e o recoñecemento dos seus dereitos ante o home.

No Dicionario Ilustrado da Lingua, o feminismo é definido como ?Doutrina social que concede á muller igual capacidade e mesmos dereitos que ós homes.? A propia definición incurre naquelo contra o que o feminismo loita: considerar que a suprema mellora é elevar á muller á categoría do home como ser modélico, e suprimir ou disimular calquera imaxe da muller que a presente como ser activo, dona da súa propia loita.

O 26 de agosto de 1789 promulgábase a Declaración dos Dereitos do Home e do Cidadán que viña a recoller e desenvolver o lema da Revolución francesa (Liberté, égalité, fraternité) e que, posteriormente, inspiraría a actual Declaración Universal dos Dereitos Humanos (10 de decembro de 1948), pero Olympe de Gogues non estaba de acordo cas redacción desta declaración que excluía ás mulleres polo que decidiu redactar a Declaración dos Dereitos da Muller e da Cidadá, que é un dos primeiros documentos históricos que propón a emancipación feminina no sentido da igualdade de dereitos ou a equiparación xurídica e legal das mulleres en relación ós varóns.

Gran parte das costumes sociais e a evolución política das sociedades non terían lugar de non ser polos grandes esforzos, reflexións e reivindicacións das mulleres. O que o movemento feminista buscou ao largo da historia foi a igualdade entre os homes e as mulleres, que sexan consideradas persoas xurídicas cos mesmos dereitos e obrigas que os homes. Os dereitos que reivindican son: a integridade física, o traballo, a educación, a cultura, a unha vida sexual e reproductiva plena e sá, a conservar os ingresos, a acceder ao dereito de propiedade e aos créditos bancarios e o máis importante de todas, a ser tratadas con dignidade.


Se nos poñemos na situación da muller nos países árabes, ou en moitos países asiáticos como a India ou China, comprobaremos que está claramente infravalorada. Se falamos da muller en Arabia Saudita, esta ten escasos dereitos, está sometida a unha sociedade patriarcal terrible na que é utilizada e tratada como un obxecto. A mentalidade tradicional instaurou a idea de que a muller precisa dun cuidador, sexa o seu pai, marido, irmá ou fillo, non admiten que sexa dona da súa propia persoa é válese por si misma.

A pesar de todolos esforzos, aínda queda un longo e penoso camiño por recorrer, pois son moitos os que non comprenden que homes e mulleres temos os mesmos desexos e necesidades. Ata que a mentalidade acerca destes temas non cambie, a situación seguirá igual.



(Artigo de Sara Muñíz)


Escribe o teu comentario (18) - Categoría: Muller - Publicado o 07-03-2016 22:18
# Ligazón permanente a este artigo
Dereito á libre circulación entre países



"1. Toda persoa ten dereito a circular libremente e a elixir a súa residencia no territorio de cada Estado.

2. Toda persoa ten dereito a saír de calquera país, incluso do propio, e a regresar ao seu pais".

(Declaración universal dos dereitos humanos, artígo 13)


Isto é algo que todo o mundo debería respetar xa que dá igual a nacionalidade, a raza, ou a crenza que teña cada un, todos somos persoas, polo tanto todos somos iguais.
Este conflito, como moitos outros, ten a súa orixe, na captura política, na pobreza, na guerra, na violación dos dereitos humanos e tamén na desigualdade. Movementos sociais, grupos espontáneos de persoas, organizacións que comezaron a mobilizarse e reclamar os dereitos que consideraban perdidos.

A día de hoxe, a cifra de mortos chega ata os 210.060, case a metade de todos eles civís, aínda que a cifra real probablemente sexa maior. Entre os mortos hai 10.664 nenos e 6.783 mulleres. O observatorio sirio para os Dereitos Humanos concretou que 35.827 dos falecidos eran insurxentes e 45.385 membros do exército de Al Assad. Siria tiña una poboación duns 23 millóns de persoas, e segundo as Nacións Unidas afírmase que uns 3,73 millons de sirios fuxiron do país na procura dunha vida mellor.
?Save The Children? é unha das ONG´S que axuda de diferentes formas aos nenos e nenas refuxiados de Siria distribuíndo materiales básicos para a supervivencia, facilitando alimentos ás familias, apoiando na educación, protexendo nenos e manténdoos en bo estado de saúde.



Uns 4 millóns de refuxiados fuxiron a distintos países, os principais son os seguintes:
-Turquía; Acolleu case 2 millóns de refuxiados.
-Líbano; Máis de 1 millón de refuxiados.
-Xordania; 600.000 refuxiados.
-Iraq; 250.000 refuxiados.




(Artigo de Andrés Álvarez Terán)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Actualidade - Publicado o 17-02-2016 23:56
# Ligazón permanente a este artigo
A realidade do matrimonio
?Os homes e as mulleres, a partir da idade núbil, teñen dereito, sen restrición algunha por motivos de raza, nacionalidade ou relixión, a casarse e fundar unha familia, e gozarán de iguais dereitos en canto ao matrimonio, durante o matrimonio e en caso de disolución do matrimonio.
Soamente mediante libre e pleno consentimento dos futuros esposos poderá contraerse o matrimonio.
A familia é o elemento natural e fundamental da sociedade e ten dereito á protección da sociedade e do Estado.?


(Declaración Universal dos Dereitos Humanos, artígo 16)


Este artígo expresa a igualdade de dereitos entre homes e mulleres, en canto ao matrimonio, pero ata que punto é ese un dereito real?

A declaración de dereitos humanos non menciona o dereito ao matrimonio igualitario e deixa liberdade a cada país para decidir sobre o matrimonio homosexual e a idade mínima para casarse, coñecida como idade núbil. A maioría dos países occidentais determinan que esta idade son os dezaoito anos ou os dezaseis anos con consentimento dos proxenitores. A pesar diso, hai moitos países que permiten o matrimonio infantil, xeralmente o dunha nena cun home adulto.

UNICEF realizou en 2010 un estudo sobre este tipo de matrimonio, concluindo que arredor dunha terceira parte das mulleres de vinte a vintecatro anos de idade que viven nos países en vías de desenvolvemento casaron sendo nenas.Isto é algo moi común nos países de Asia meridional ou África subsahariana, aínda que pode variar. En xeral, a idade media do matrimonio aumenta gradualmente, especialmente nas familias con maior capacidade económica. O 48% das mulleres de 45 a 49 anos casaron antes de cumprir os dezaoito anos, este número baixou a 35% na actualidade.

Estas mulleres normalmente abandonan os estudos se nalgún momento tiveron acceso a eles) e, na maioría dos casos, son as familias as que deciden con quen casará a nena, así que o consentimento non é por parte de ambos cónxuxes, polo que non debería ser legal.
Por outra parte, os dereitos das parellas do mesmo sexo non sempre están recoñecidos. Negar a estas parellas o recoñecemento e a igualdade impide a moitas persoas o gozo de todos e cada un dos dereitos humanos. Esteban Beltrán, o director de Amnistía Internacional en España, opina: ?Con estas posturas, tales relacións estigmatízanse e alimenta a discriminación e outros abusos na comunidade, nas escolas e nos fogares en contra dos dereitos humanos das minorías sexuais.?

Que estamos a facer para cambiar estas discriminacións?


Na actualidade, o matrimonio homosexual é legal en Bélxica, Canadá, España, Holanda, Sudáfrica, Noruega, Suecia, Portugal, Islandia, Arxentina, Dinamarca, Nova Zelanda, Uruguay, Francia, Luxemburgo, Brasil, Irlanda e Estados Unidos. Este último país foi o que aceptou estes dereitos máis recentemente. Concretamente, o 26 de xuño de este ano, o Tribunal Supremo de EEUU decidiu legalizar o matrimonio igualitario en todo o país, o que anula a capacidade dos estados para prohibir este tipo de unións.

Diferentes organismos das Nacións Unidas insisten na prohibición da discriminación por orientación sexual ou identidade de xénero. En 2012 presentouse o primeiro informe onde se destacaba o seguinte: ?Recoñecer a igualdade de dereitos de todas as persoas non ten por que ser controvertido, nin implica a creación de novos dereitos. Trátase de insistir en que todas as persoas teñen dereito a gozar dos xa existentes?.

Nós, coma cidadáns, debemos loitar pola xustiza e a posibilidade de que estes dereitos cúmpranse en todo o mundo.


(Artigo de Ainoa Prado)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Actualidade - Publicado o 04-02-2016 09:48
# Ligazón permanente a este artigo
A falsa idealización da beleza
Desde fai un tempo fálase de que os cánones de beleza establecidos na actualidade non son os adecuados tendo en conta que cada persoa ten un corpo determinado.
Xa son moitas as campañas que promueven a liberdade nun mercado textil que cada día está máis distorsionado.
En 2006, o Ministerio de Sanidade propugnou un pacto de autorregulación cos fabricantes e a industria da moda para crear un sistema homoxéneo de tallas nas prendas de vestir.
En 2007 asinouse o acordo, onde o Ministerio daba un tempo para que se puxesen de acordo. Entre os seus puntos de partida: que os maniquís tivesen un mínimo de talla 38 e que a talla 46 non se considerase "especial".


Certo é que cada vez as tallas nas tendas son máis pequenas. Moitos opinan que isto non é o correcto pero, por que?.
Non se pode pretender esixir tallas máis grandes para xente máis grande si déixase de lado a aqueles que non son así. Debemos pensar que cada persoa é un mundo e cada corpo é diferente e absolutamente todos sen discriminación algunha temos dereito a entrar nunha tenda e atopar a peza que nos sente perfecta. O problema é cando as persoas obsesiónanse con entrar no pantalón máis pequeno de todo o centro comercial porque creen que esa talla é a adecuada.


Agora ben, se non se debe de deixar de lado a ninguén polo seu aspecto físico, por que se establece unha liña divisoria entre tallas para xente grande e tallas para xente non tan grande? Estas primeiras tallas só véndenas en tendas especializadas e con deseños específicos a un prezo moito máis elevado. Estar gordo implica vestir con roupa distinta aos demais a un custo maior? Paréceme unha absoluta aberración que se chegue a isto. Todas as cadeas do textil deberían fixar uns patróns e fabricar a mesma roupa para todos e ao mesmo prezo, sen ter que acudir a unha boutique específica e pagar por unha peza o que en Pull and Bear custan dúas ou tres prendas.


Analicemos que os cánones de beleza establecidos na actualidade son totalmente contrarios aos de tempos pasados:

-Na prehistoria os homes preferían ás mulleres de grandes senos e cadeiras anchas, posto que esas características se asociaban á fertilidade.

-No Renacimiento cobran protagonismo corpos redondeados, mans e pés finos, peitos pequenos e firmes, tez branca e fázulas sonrosadas, beizos vermellos, cabelo louro e longo, fronte despexada e ollos grandes e claros.

-No Barroco estilanse corpos máis rellenitos: cadeiras máis anchas e cintura estreita, brazos redondeados e carnosos, pel branca e peitos máis rechamantes que son resaltados polos corsés. Ademais, a figura feminina se embellece coas populares pelucas,os perfumes, os lunares postizos ou pintados, os corsés de infarto, os encaixes...

-Na Época Victoriana o que verdadeiramente chama a atención é o uso dos corsés para estreitar ao máximo a cintura e realzar o busto e as cadeiras. Estes apertados elementos deixaban sen alento a moitas mulleres, provocando desmaios ou ata a morte pola deformación do tórax, que acaba estruxando os órganos vitais.

-A principios do século XX o ideal feminino sería peitos altos, cadeiras anchas e nádegas prominentes. Ata que pouco a pouco vai evolucionando cara un corpo cada vez máis delgado chegando ata o ideal actual.

Paga a pena cinguirnos a uns estereotipos que segundo a época benefician máis a uns que a outros? Todos somos beleza porque esta é subxetiva.


(Artigo de Iria Lores)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Actualidade - Publicado o 19-01-2016 17:14
# Ligazón permanente a este artigo
Eleccións Xerais 2015
O próximo día 20 de decembro, o pobo español está citado nas urnas para elixir os seus novos representantes de cara os próximos 4 anos. As últimas eleccións xerais foron o 20 de novembro de 2011, onde o Partido Popular (PP) foi o máis votado chegando a obter unha maioría absoluta con 186 escanos, seguido polo Partido Socialista Español (PSOE) con 110. Máis atrás quedaron outros partidos como Convergència i Unió(CiU) con 16, Izquierda Plural(IU-LV) con 11 e Amaiur con 7. O Bloque Nacionalista Galego(BNG) obtivo 2 escanos.

Este ano preséntanse novos partidos como Podemos, liderado por Pablo Iglesias, e Ciudadanos de Albert Rivera, e partidos xa mencionados antes como PP, con Mariano Rajoy á cabeza, e PSOE con Pedro Sánchez como Secretario Xeral do partido.


















As previsións destas eleccións varían dependendo dos medios que nos informen delas, o que sí podemos ver é que na maioría Podemos e Ciudadanos obteñen un gran número de votos con respecto a outros partidos en anos anteriores, o que fai crer que o bipartidismo que levaba anos producíndose por parte de PP e PSOE esta vez non será tan amplo e que terán que recurrir a coalicións con outros partidos para conseguir o poder.

É preciso ter información sobre alguns aspectos do noso sistema electoral. Vexamos:

A cantos deputados eliximos?

O Congreso componse de 350 deputados que representan a 52 circunscripcións. O reparto de deputados por circunscripción faise segundo a Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral (LOREG).

Segundo esta norma, Ceuta e Melilla dispoñen dun deputado cada unha, mentres que o resto de circunscripcións -provincias- teñen asignados dous deputados como mínimo e o resto repártense segundo a poboación empadronada. Isto fai que Madrid e Barcelona sexan as circunscripcións con máis deputados, 36 e 31, respectivamente, e Soria a provincia con menos, os dous mínimos.


Cal é o sistema de elección?

En España utilízase a chamada lei D'Hondt, un sistema de cálculo proporcional creado a finais do século XIX polo xurista belga Victor D'Hondt. Útilízano moitos outros países como Arxentina, Francia, Bélxica, Finlandia, Irlanda, Israel ou Xapón.

En que consiste o sistema D'Hondt?

Para comezar, en cada circunscripción exclúese primeiro ás candidaturas que non obteñan, polo menos, o 3% dos votos válidos emitidos. O resto das candidaturas, ordénanse de maior a menor, nunha columna, cas cifras de votos obtidos. Divídese o número de votos obtidos por cada candidatura por 1, 2, 3, etc, ata un número igual ao de escanos correspondentes á circunscripción. Os escanos atribúense ás candidaturas que obteñan os cocientes maiores, atendendo a unha orde decrecente.

É xusto este sistema?

Segundo os expertos consultados, podería mellorarse, porque sen dúbida os beneficiados son os partidos maioritarios e os prexudicados, os pequenos. Favorece o bipartidismo.

O profesor de Ciencias Políticas da Universidade de Barcelona Josep María Reniú entende que este método fose o elixido no seu momento para garantir gobernos fortes na aínda nova democracia española, pero agora, insiste, non é o adecuado. Asegura que dá con facilidade maiorías absolutas e, aínda que isto non pase, o partido gañador concentra o poder suficiente para non ter que necesitar moito aos demais á hora de sacar adiante iniciativas no Congreso.

Os grandes son os mellor parados deste sistema e sinala a partidos como IU e a UPyD como os maiores prexudicados. Ambas formacións concentran moitos votos no conxunto do país, pero como os escanos atribúense por circunscripcións eses apoios se dispersan. Por iso non conseguen na maioría das provincias a porcentaxe mínima de representación para optar a un deputado.
Tampouco lles benefician os votos en branco, porque son considerados válidos para achar a porcentaxe mínima do 3 % e iso fai que despois sexan necesarios moitos máis votos para cada escano. Mentres, outros partidos que concentran os seus votos en poucas circunscripcións conseguen máis representación pese a ter menos votos no conxunto do país.

E ti, que pensas das eleccións no noso país?



(Artigo de Diego Rodríguez)


Escribe o teu comentario (44) - Categoría: Actualidade - Publicado o 15-12-2015 22:05
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Licencia Creative Commons


Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0