O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

#Búscanse valentes


A canción e letra Búscanse valentes do Langui foi lanzada de xeito oficial o 20 de Xaneiro do 2017, este tema foi creado para a campaña "12 meses" promovida por Mediaset.

O Langui pretende con esta canción conseguir que as testemuñas de situacións de acoso cambien, que sexan moitos os valentes que a partir da campaña deixen de mirar para outro lado. Que ninguén volva a cara ante o acoso, que o buying termine e que xa non existan mais conflitos entre os nenos, que vivan en harmonía e paz.

O rap é un tipo de música moi directa e combativa, e transmite á perfección a mensaxe positiva: ¡Todos podemos ser valentes!

Esperamos goces a canción



(Atigo de O clube das ideas)

Escribe o teu comentario (20) - Categoría: Actualidade - Publicado o 16-02-2017 21:49
# Ligazón permanente a este artigo
Orfos de Sofía
O fracaso escolar como definición é o feito de non lograr o título académico mínimo obrigatorio dun sistema educativo. Pero, cando falamos realmente de fracaso? Falamos de fracaso escolar cando un rapaz non é capaz de alcanzar o nivel de rendemento esperado para a súa idade. A única forma de evaluar ás persoas son as notas dos exames polo que o fracaso tradúcese por suspensos (no caso de ter dous o máis e non superar o curso).
Podemos atribuir moitas causas ao fracaso escolar, cada persoa vese afectada por situacións diferentes que provocan o seu escaso rendemento escolar, entre elas podemos nomear:
Fracaso-escolar-ninos_ECDIMA20150129_000
  • Dificultades propias dos estudantes: Un elevado porcentaxe de casos de fracaso escolar débese a dificultades como a dislexia ou o déficit de atención

  • Dificultades socioeconómicas: Cómpre destacar que existen estudos que revelan unha relación directa entre o nivel económico das familias e o fracaso dalguns rapaces/as.

  • Problemas causados nos núcleos familiares.

  • A inestabilidade do Sistema educativo, non podemos vivir nunha reforma permanente dos plans de estudo.

  • Causas pedagóxicas: Descoñecemento de técnicas de estudio, etc.

  • etc.

  • Como causas máis destacables entre as citadas cómpre destacar e profondizar nas dificultades propias dos estudantes ou nos problemas emocionáis. No caso das dificultades propias un dos problemas e a dislexia que é a alteración da capacidade de ler pola que se confunden ou se altera a orde de letras, sílabas ou palabras. Tamén cómpre falar do deficit de atención que trátase dun trastorno que se diagnostica cando un rapaz/a non ten a capacidade de concentrarse nunha única acción. E finalmene, os problemas emocionais propios da etapa adolescente.

    España a nivel Europeo lidera o primeiro posto en fracaso escolar, ben e certo que reduciu case un 1,9% na súa taxa pero segue case duplicando a media comunitaria de 11% cun 19,97%, tendo así o maior porcentaxe de xoves entre 18 e 24 que teñen como moito Educación Secundaria e logo non continuaron formándose.
    No caso das mulleres, a cifra de abandono dos estudos trás a Educación Secundaria é menor respecto a dos homes. A cifra das mulleres é dun 15% fronte o 24% no caso dos homes.
    grafico-facilitado-por-eurostat.jpg
    Neste gráfico podemos observar o lugar que ocupa España (19,97%), é segida de Malta, Romania, Italia, Portugal... e con menos taxa está Croacia (2,8%) seguido por Eslovenia, Polonia e Chipre.
    Pódese observar que a media Europea (en azul) está moi por debaixo coa de España. O noso goberno ten marcado lograr no 2020 un porcentaxe de tan só un 15% o cal non está asegurado se poderase lograr.

    Este ano 2016 nos Informes Pisa (2015) encontramos mellorías nalgunhas comunidades autónomas como é no caso de Galicia. O rendemento dos estudantes galegos de 15 anos mellorou en Matemáticas con cinco puntos máis respecto vez anterior (2012), sobe dez puntos en lectura e mantense en ciencias.

    Entre elas Galicia ( tamén Castela e León, Navarra e Madrid) obtivo resultados próximos ós dos países mellor clasificados no informe PISA 2015.
    En concreto, na mellor nota, a de ciencias (512), Galicia situaríase no decimocuarto lugar mundial, como cuarta de Europa, só por detrás de Estonia, Finlandia e Eslovenia. En canto á comprensión lectora, con 509 puntos, estarían decimoterceiros á escala mundial (no continente quedarían por detrás de Finlandia, Irlanda, Estonia, Noruega e Alemaña). Incluso no peor dos rexistros, o de matemáticas, a nota resulta satisfactoria, xa que sitúanse vixésimo quintos a nivel mundial (decimoquintos na lista continental).
    España tamén sobe dous puntos en matemáticas (486), aínda que continúa por debaixo do promedio da OCDE (490) e da Unión Europea (493). En ciencias (493) baixa tres puntos, quedándose ó mesmo nivel que a media da OCDE e lixeiramente por debaixo da UE (495).
    O promedio dos países da OCDE (Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico) nesta edición caeron en todas as áreas : oito puntos en ciencias, dous en lectura e catro en matemáticas.
    Todos estes datos son sorprendentes xa que aínda que lográrase unha melloría notable nos Informes Pisa a situación de fracaso escolar en España segue sendo un motivo de preocupación e é necesario corrixilo para lograr un maior avance nese aspecto.

    O fracaso escolar non é un tema que débase tomar a lixeira e todas as persoas deben concienciarse porque hoxe en día é importante lograr títulos académicos para nun futuro ter un traballo e poder sobrevivir. Facendo alusión o título, ser un orfo de sabedoría é algo desolador e realmente é necesario que esas cifras diminúan para poder ver un cambio positivo.

    (Artigo de Pablo Cuní Balayo)


    Escribe o teu comentario (15) - Categoría: Ensinanza - Publicado o 08-02-2017 16:19
    # Ligazón permanente a este artigo
    O crime organizado na gran pantalla. A orixe das mafias
    O concepto ?mafia? que coñecemos actualmente refírese a calquera organización de crime organizado ou outras actividades sospeitosas que están espalladas por todo o mundo. Pero o concepto de mafia ven de moito antes, do século XIX, en Italia.

    Cansada dos abusos e da explotación por parte da aristocracia da época, certa parte do pobo (o campesiñado) decide rebelarse e formar organizacións con pistoleiros profesionais para combater ditos abusos. Estas serán as futuras mafias. En 1874, as mafias están no seu punto álxido en Sicilia. Nin sequera o goberno pode controlalas.
    PikiWiki_Israel_20841_The_Palmach.jpgDebido á situación de crise do país, moitos habitantes de toda Italia (Sicilia incluída) víronse obrigados a emigrar ao outro lado do Atlántico e moitos deles foron a parar a Estados Unidos, e algúns levaron con eles esas técnicas, esquemas e prácticas da típica mafia siciliana.

    No século XX xa tiñan, sen dúbida, un gran poder dentro da sociedade. Empezaron a desenvolver actividades como a prostitución, as concesións de préstamos (con altos intereses)? e a facerse con negocios lexítimos como a construción, cadeas de restaurantes, industria téxtil? ás veces con aspiracións económicas e outras para utilizalos como tapadeira ou para branquear capital. Destacan nesta época personaxes como Al Capone, Lucky Luciano, Frank Costello, Carlo Gambino?

    As mafias italoamericanas viron o seu auxe na época da Lei Seca, cando empezaron a introducir nas cidades o alcohol, vendéndoo ilegalmente, chegando a converterse en verdadeiros expertos do contrabando, chantaxe, branqueo de diñeiro, etc. Por suposto, eran organizacións xerarquizadas, onde as máximas autoridades eran o "xefe" e o "subxefe" (este último de menor rango) e estaban aconsellados polo "consiglieri", logo virían os "capos" e os seus respectivos "soldatos", dos que era responsable. Todos estes estaban apoiados (na maioría dos casos) polos seus asociados, que podían ser empresarios, políticos, gobernantes, policías? que os axudaban económicamente ou con favores, a cambio de outro tipo de favores que normalmente estaban fora da legalidade.
    Sen dúbida algunha, a corrupción foi unha constante (e seguramente siga sendo) na vida das mafias, aparte dun importante apoio.


    A mafia no cine

    Sen dúbida, esta cultura mafiosa non podía pasar desapercibida polas cámaras de Hollywood e converteuse nun fenómeno que impulsou unha nova temática de grande éxito propia de Estados Unidos
    A sociedade italoamericana relacionada coa mafia aparece reflectida en grandes películas con importantes actores e directores que gozan dun prestixio internacional e unha ampla carreira no mundo cinematográfico.
    A película por excelencia desta temática é The Godfather (O padrino), obra de Francis Ford Coppola, baseado no libro de Mario Puzo, que pertence a unha triloxía onde a segunda e a terceira entrega de mesmo título, na miña opinión, non gozan das mesmas características nin da mesma esencia que ten esta primeira entrega. Ademáis cabe destacar outras películas como Goodfellas (Un dos nosos), dirixida por Martin Scorsese, froito do libro Wiseguy de Nicholas Pileggi e Once Upon a Time in America, de Sergio Leone, adaptación da novela The Hoods de Harry Grey. que gozan dun prestixio internacional e unha ampla carreira no mundo cinematográfico.
    E sen dúbida non podemos esquecer a grande importancia dos actores, os encargados de encarnar na súa propia pel aos personaxes míticos do crime organizado:

    --Marlon Brando: Encarnou a Vito Corleone, o xefe da mafia máis popular do cine na película The Godfather. Un papel que sen dúbida marcou un antes na súa carreira e no mundo dos cinéfilos.

    --Robert De Niro: Él mesmo se denomina fan das películas desta temática, e aceptou varios papeis como membro de organizacións mafiosas como en The Godfather II facendo de Vito cando era novo, en Goodfellas como Jimmy Conway,
    Once Upon a Time in America, como David Aaronson, en Casino, como Sam Rothstein ou A Bronx Tale, facendo de Lorenzo Anello, onde non interpretaba a un mafioso senón a un italoamericano de a pé.

    --Joe Pesci: Tamén un actor que peca de mafioso participando con grandes interpretacións en Goodfellas, Once Upon a Time in America e Casino.

    --Al Pacino: Un actor de gran renome que destaca sobre todo pola súa participación como Michael, fillo de Vito Corleone en The Godfather e como protagonista nas seguintes dúas entregas.Tamén cabe destacar deste actor a súa interpretación como Tony Montana en Scarface, un filme de temática mafiosa pero en mans dunha personaxe cubana.

    Todas estas películas son clásicos do cine dos anos 70, 80 e 90, moi recomendables e de grande interese, pois nos permite analizar as características dos actores e valorar os seus traballos e interpretacións. Apréndennos os xestos, miradas, expresións destes actores que expresan a súa madurez e experiencia neste tipo de películas, así como as preferencias, peculiaridades e manías de algúns dos grandes directores de Hollywood.

    Así que....
    se vos gusta a temática mafiosa xa sabedes,
    atrevervos con estes títulos que non teñen desperdicio ningún
    .


    (Artigo de Alejandro Recouso)




    Escribe o teu comentario (17) - Categoría: Cine - Publicado o 02-02-2017 22:42
    # Ligazón permanente a este artigo
    A ciencia tamén interesa ás mulleres
    O acelerado avance científico e tecnolóxico foi un dos rasgos característicos do século pasado pero, cal foi o papel da muller neste proceso?, gue obstaculiza actualmente a relación das mulleres coa ciencia?.

    Ao longo da historia da humanidade, existiron grandes mulleres que favoreceron ao avance de moitos campos do saber: ciencia, tecnoloxía, historia... as mulleres contribuiron de forma notable ao coñecemento. Sen embargo, cando se fala de mulleres e ciencia o primeiro no que se pensa é na súa pouca presenza na historia, por iso, habería de reescribir a historia para recuperar do olvido aquelas científicas que foron silenciadas ou mantidas na sombra dos seus compañeiros científicos polo mero feito de non ser homes.

    Un claro exemplo é o de Rosalind Franklin (1920-1958): as súas fotografías de difracción de raios X foron claves para que Watson e Crick poidesen propor o modelo de dobre hélice do ADN, co que obtiveron o Premio Nobel en 1962; sen embargo, a contribución de Franklin non tivo ningún recoñecemento ata a publicación da súa biografía (1975). Como ela Trótula de Salerno, Annie Russell Mauder ou moitas outras.

    A historia pon de manifesto como as oportunidades das mulleres cambiaron co tempo. A creación das universidades europeas (s. XII-XV) reduciu as oportunidades, xa que estaban vetadas: nas suizas non foron aceptadas ata a década de 1860, nas inglesas ata 1870, nas francesas ata 1880 e nas alemanas ata 1890. As academias científicas tardaron aínda máis en admitir ás mulleres.

    Nos nosos días xa non se pode falar de exclusión das mullerers das universidades; non obstante, existen aínda mecanismos sutís e implícitos que contribuen a manter a marxinación da muller:

    En primeiro lugar, debería plantearse se a muller chega á educación superior nas mesmas condicións ca os homes: os diferentes xoguetes que se lles dá aos nenos e ás nenas, a idea arraigada de que o papel da muller está restrinxido ao fogar, os prexuízos inconscientes que desalentan ás nenas de estudar ciencias por ser cousa de homes...

    En segundo lugar, asócianse aos homes características como a racionalidade, o emprendemento, a competividade, ou a agresividade, necesarias para ter éxito nunha carreira científica; pero ditas características veríanse inadecuadas nunha muller.

    Por último está a discriminación xerárquica, pola cal investigadoras capaces e brilantes son mantidas en niveis inferiores nas escala da comunidade científica. Aínda en campos onde a participación da muller parece alta, pódese descubrir que son marxinadas. O MIT admitiu nun documento publicado en 1999 que, sen desexalo, discriminara ás mulleres. A UNESCO admite desigualdade entre homes e mulleres dedicados a investigación. A Comisión das Comunidades Europeas encontra que as mulleres obteñen case o 40% de tódolos postdoctorados, pero só o 15% das investigadoras europeas son mulleres.


    Coñeces mulleres ilustres no terrreo da ciencia?

    Cales son as causas que dificultan hoxe tanto o ingreso como a carreira científica das mulleres?

    Que acción habería que emprender para conseguir a igualdade entre homes e mulleres neste asunto?



    (Artigo de Marta Palomanes)


    Escribe o teu comentario (17) - Categoría: Muller - Publicado o 15-01-2017 10:50
    # Ligazón permanente a este artigo
    Alepo, patrimonio da inhumanidade


    ALEPO, a maior cidade de SIRIA, máis poboada que a capital Damasco, a metade de camiño na ruta que une a costa mediterránea e o Eufrates, resiste a unha ofensiva que se iniciou o 19 de decembro do 2012.

    Decenas de civís foron abatidos a tiros o pasado luns na praza Ao Ahrar por soldados gobernamentais. Unicef denuncia que un grupo duns cen menores sen compañía ou separados das súas familias están atrapados ao leste da cidade sometidos aos bombardeos rusos e sirios.

    Esíxese unha reunión urxente das Nacións Unidas ante os informes que chegan das atrocidades cometidas contra civís polas forzas de Bachar al Asad en Alepo e poñer fín á masacre.

    URXENTE




    Escribe o teu comentario (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 14-12-2016 22:33
    # Ligazón permanente a este artigo
    E niso... foise Fidel


    Fidel, o fin dunha utopía inalcanzable.

    Para uns heroe, para outros lider carismático e para outros principal responsable da dictadura comunista en Cuba.


    Personaxe referente do socialismo e das causas dos oprimidos "foi unha desas persoas que desafiaron o establecido, empuxados por un soño: un mundo máis xusto, unha sociedade sen clases" (Alberto Garzón). Encarnou a historia da dignidade non só de Cuba, senón de América latina no seu defensa e a súa loita contra o control e o dominio dos Estados Unidos.








    Escribe o teu comentario (8) - Categoría: Actualidade - Publicado o 27-11-2016 00:52
    # Ligazón permanente a este artigo
    La violencia que no cesa
    "Todo individuo tiene derecho al respeto y a la dignidad inherente al ser humano... Todas las formas de explotación y degradacion del hombre, especialmente la esclavitud, el comercio de esclavos, la tortura, o el castigo y el trato cruel, inhumano o degradante, serán prohibidos...".

    (Declaración Universal de los derechos humanos. Art.5)









    (Artigo de O clube das ideas)


    Escribe o teu comentario (23) - Categoría: Actualidade - Publicado o 24-11-2016 11:21
    # Ligazón permanente a este artigo
    O castiñeiro, símbolo de eternidade
    Como todos os anos, a chegada do mes de novembro marca o comezo dunha festividade moi especial, con multitude de manifestacións populares en todos os recunchos do país. Trátase do día de defuntos, a celebración cristiá consagrada aos fieis que xa non están connosco. O día dos defuntos, ou dos mortos, segue no Santoral católico á festividade de todos os Santos, e existe constancia escrita de que as súas orixes remóntanse ata mil anos atrás, nos inicios do século XI d.C.

    Con todo, poucos imaxinan que esta xornada ten en realidade unhas raíces moito máis escuras. En Galicia e noutras rexións de España, as fontes remóntanse ata a épocas anteriores ao propio nacemento de Cristo. Cedeira, municipio da Coruña, celebra todos os anos por estas datas unha orixinal festa de orixe celta denominada Samaín. Ata non fai moito se pensaba que os defuntos visitaban por estas datas as igrexas e ermidas onde se celebraban misas pola súa alma, mentres que nas casas era costume preparar alimentos aos parentes vivos, pero pensados como un xeito de honrar aos mortos. As ánimas volvían así por un día ás súas vellas moradas, para quentarse xunto á cheminea e comer en compañía dos seus familiares vivos, afastando así a tristeza definitiva do camposanto. Herdanza dun pasado ancestral, tamén resultaba frecuente prender unha fogueira común con ramas de tezo, consideradas outrora sagradas, para despois utilizar este lume no aceso de todas as lareiras da comunidade.
    É precisamente esta profunda sensibilidade cara ao mundo dos mortos a mellor mostra da orixinalidade celta en Galicia, e por suposto o legado máis estendido do Samaín, unha festa druídica que se remonta aos tempos escuros anteriores ao cristianismo e á cultura imposta polos pobos civilizados.

    Na cultura tradicional se simboliza a vida perdurable dos defuntos por medio de plantas sempre verdes ou de longa vida. O castiñeiro, una das árbores máis lonxevas da flora europea, é un acertado símbolo da eternidade. Así, pois, comer castañas no día de Tódolos Santos, ademais de ser un auténtico pracer, equivale a una manifestación publica de fe na vida eterna.

    Ademais do magosto profano, que se organiza durante os meses de outubro e novembro no souto, nunha casa ou no forno comunal, existe un magosto relacionado cos defuntos, e que se celebra o día de Tódolos Santos. Foi costume en toda España, e en Italia, comer castañas cocidas e asadas no cemiterio e tamén na casa. En Portugal, ás doce da noite, poñen una mesa con castañas para os mortos.
    Nestes días tódolos que teñen familiares no cemiterio limpan as sepulturas, adórnanas con flores e acenden unha lámpada de aceite. As luces acesas son símbolo de vida. As flores leva ós defuntos do mesmo xeito que se lles soe levar ós vivos. Nalgunhas parroquias, o crego percorre o cemiterio rezando responsos polos defuntos, moitos confesan para gañar una indulxencia plenaria para os seus familiares mortos. Outros levaban á igrexa cereais, patacas e outros produtos da terra como ofrenda, outros rezaban o rosario na casa.

    Foi no século XIX cando a tradición do Samaín se exportó a Estados Unidos a partir de países como Escocia e Irlanda, cuxa poboación emigró en masa a Norteamérica por mor das hambrunas que abordelaron Europa a mediados de século. Este é a orixe do Halloween actual (térmo derivado de All Hallows´ Eve, Véspera de Tódolos Santos), unha festa reimportada despois ao noso continente nun intento de alienar nosas tradicións máis arraigadas: precisamente aquelas que deron orixe e significado ao rito actual de reverenciar aos mortos.


    E tí a quen recordas neste día?


    (Artigo de O clube das ideas)


    Escribe o teu comentario (18) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 31-10-2016 15:53
    # Ligazón permanente a este artigo
    Dereito á liberdade de expresión
    ?Todo individuo ten dereito á liberdade de opinión e expresión; este dereito inclúe o de non ser molestado a causa das súas opinións, o de investigar e de recibir informacións e opinións, e o de difundilas, sen limitación de fronteiras, por calquera medio de expresión?.

    (Declaración Universal dos Dereitos Humanos, artigo 19)




    A pesar do que diga a Declaración de Dereitos Humanos, a realidade é máis ben diferente.Podemos comezar falando dende o entorno mais privado, cando nin sequera tes liberdade de expresión no teu grupo de amigos ou no teu círculo familiar, cando certas cousas que dis son respondidas con crítcas sobre a túa ?ignorancia?, xa que os demais non aceptan as túas ideas sobre a realidade.E se a liberdade de expresión a nivel familiar non existe, acaso imos esperar atopala fóra desta?

    Pode observarse a falta de liberdade en diversos ámbitos, comezando polo social. Por exemplo, nunha folga, pode verse que existe unha limitación á liberdade, pois en calquera momento un policía pode cargar contra un cidadán, tendo pleno dereito a facelo, se o caso fora o contrario, esa persoa estaría acusada de atentar contra unha autoridade.
    Un dos momentos históricos máis importantes, que marcou o camino hacia unha sociedade democrática, conseguindo esta unha maior liberdade, foi a revolución francesa (1789), e foi un conflito social e político acaecido en Francia, con diversos períodos de violencia, que culminou coa instauración dunha República, que se fundamentaba na igualdade de tódolos cidadáns ante a lei.

    Debemos chegar entón á conclusión ?despois de comentar estos aspectos? de que non existe unha verdadeira liberdade de expresión, e temos que tratar de buscar unha solución a isto, xa que unha persoa sen dereitos non é unha persoa libre, e a liberdade é un dos dereitos máis fundamentais do cidadán.
    Pode que atopemos unha solución ao problema partindo das causas que o orixinan:
    -O medo un rexeitamento ás persoas que son distintas (xenofobia, homofobia...)
    -Unha mente retrógrada.
    -Ensinanzas que recibimos dende pequenos, que asumimos como correctas, cando soamente incitan ao rexeitamento dos demais.


    Así que, en conclusión, podemos sinalar a liberdade como un dereito fundamental que posúe todo ser humano, e que non debería ser censurado por ningunha outra persoa, institución ou goberno, sen importar quen sea. E debemos de haxar a solución que nos impide ser capaces de disfrutar e vivir conforme a ela.


    Cal cres que sería a solución a este problema?
    E cal é a túa opinión ao respecto?



    (Artigo de Manuel Estévez)



    Escribe o teu comentario (20) - Categoría: Dereito - Publicado o 09-10-2016 12:23
    # Ligazón permanente a este artigo
    Novidades curso 2016-17
    Coa implantación da LOMCE o alumnado de bacharelato ten opción a escoller novas materias optativas. As que oferta o departamento de Filosofía do noso instituto para o novo curso escolar son: Psicoloxía, Ética e Filosofía do dereito e Historia da filosofía, para o nivel de segundo; e Antropoloxía para o nivel de primeiro de bacharelato.



    A Filosofía do Dereito xa ten unha longa tradición no noso curriculo. Ofertámola porque todo ordenamento xurídico precisa dunha xustificación, un fundamento, unha lexitimación teórica, o valor da FILOSOFIA DO DEREITO debemos buscalo nos problemas que suscita, onde as preguntas son máis importantes que as respostas e por suposto no seu gran potencial educativo.

    Dámoslle a benvida á PSICOLOXÍA, rama do saber cuxa finalidade esencial é tanto a comprensión da propia individualidade como das condutas sociais e a súa interrelación. Desde uns antecedentes históricos moi ligados ao desenvolvemento do saber filosófico, a psicoloxía evolucionou cun cariz, en certo xeito, bifronte. Por unha banda, ten unha indubidable filiación humanística; por outra parte, a súa temática busca regularidades e explicacións científicas.Estas características distintivas, polo seu obxecto de estudo e a súa metodoloxía, fixeron que a psicoloxía poida considerarse unha disciplina moi interesante para o alumnado de segundo de bacharelato, na medida en que lle axudará a coñecerse mellor como individuo e a desenvolverse como persoa e, ao tempo, a afrontar os diversos problemas e retos que a convivencia suscita.



    Escribe o teu comentario (23) - Categoría: Saúdos - Publicado o 12-09-2016 18:41
    # Ligazón permanente a este artigo
    © by Abertal
    Licencia Creative Commons


    Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0