O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

O castiñeiro, símbolo de eternidade
Como todos os anos, a chegada do mes de novembro marca o comezo dunha festividade moi especial, con multitude de manifestacións populares en todos os recunchos do país. Trátase do día de defuntos, a celebración cristiá consagrada aos fieis que xa non están connosco. O día dos defuntos, ou dos mortos, segue no Santoral católico á festividade de todos os Santos, e existe constancia escrita de que as súas orixes remóntanse ata mil anos atrás, nos inicios do século XI d.C.

Con todo, poucos imaxinan que esta xornada ten en realidade unhas raíces moito máis escuras. En Galicia e noutras rexións de España, as fontes remóntanse ata a épocas anteriores ao propio nacemento de Cristo. Cedeira, municipio da Coruña, celebra todos os anos por estas datas unha orixinal festa de orixe celta denominada Samaín. Ata non fai moito se pensaba que os defuntos visitaban por estas datas as igrexas e ermidas onde se celebraban misas pola súa alma, mentres que nas casas era costume preparar alimentos aos parentes vivos, pero pensados como un xeito de honrar aos mortos. As ánimas volvían así por un día ás súas vellas moradas, para quentarse xunto á cheminea e comer en compañía dos seus familiares vivos, afastando así a tristeza definitiva do camposanto. Herdanza dun pasado ancestral, tamén resultaba frecuente prender unha fogueira común con ramas de tezo, consideradas outrora sagradas, para despois utilizar este lume no aceso de todas as lareiras da comunidade.
É precisamente esta profunda sensibilidade cara ao mundo dos mortos a mellor mostra da orixinalidade celta en Galicia, e por suposto o legado máis estendido do Samaín, unha festa druídica que se remonta aos tempos escuros anteriores ao cristianismo e á cultura imposta polos pobos civilizados.

Na cultura tradicional se simboliza a vida perdurable dos defuntos por medio de plantas sempre verdes ou de longa vida. O castiñeiro, una das árbores máis lonxevas da flora europea, é un acertado símbolo da eternidade. Así, pois, comer castañas no día de Tódolos Santos, ademais de ser un auténtico pracer, equivale a una manifestación publica de fe na vida eterna.

Ademais do magosto profano, que se organiza durante os meses de outubro e novembro no souto, nunha casa ou no forno comunal, existe un magosto relacionado cos defuntos, e que se celebra o día de Tódolos Santos. Foi costume en toda España, e en Italia, comer castañas cocidas e asadas no cemiterio e tamén na casa. En Portugal, ás doce da noite, poñen una mesa con castañas para os mortos.
Nestes días tódolos que teñen familiares no cemiterio limpan as sepulturas, adórnanas con flores e acenden unha lámpada de aceite. As luces acesas son símbolo de vida. As flores leva ós defuntos do mesmo xeito que se lles soe levar ós vivos. Nalgunhas parroquias, o crego percorre o cemiterio rezando responsos polos defuntos, moitos confesan para gañar una indulxencia plenaria para os seus familiares mortos. Outros levaban á igrexa cereais, patacas e outros produtos da terra como ofrenda, outros rezaban o rosario na casa.

Foi no século XIX cando a tradición do Samaín se exportó a Estados Unidos a partir de países como Escocia e Irlanda, cuxa poboación emigró en masa a Norteamérica por mor das hambrunas que abordelaron Europa a mediados de século. Este é a orixe do Halloween actual (térmo derivado de All Hallows´ Eve, Véspera de Tódolos Santos), unha festa reimportada despois ao noso continente nun intento de alienar nosas tradicións máis arraigadas: precisamente aquelas que deron orixe e significado ao rito actual de reverenciar aos mortos.


E tí a quen recordas neste día?


(Artigo de O clube das ideas)


Escribe o teu comentario (18) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 31-10-2016 15:53
# Ligazón permanente a este artigo
Paises y culturas
En este artículo el tema a tratar será las diferencias culturales entre dos países. En uno de ellos vemos reflejada la cultura africana, se trata de Guinea Ecuatorial; en el otro, España, vemos un modelo de cultura occidental.

Guinea Ecuatorial (Cultura Africana):

Ha sido una colonia española que logró su independencia en 1968, pero antes también colonizaron el país los portugueses. En la actualidad su capital es Malabo, anteriormente llamada Santa Isabel. Este país cuenta con islas en el océano Atlántico : Annobón , Bioko Norte , Bioko Sur y Corisco. Situado en ecuador y limita con Camerún ,Gabón.



Música y Danza. La música se caracteriza por las influencias nativo-africanas y española, al tener tantos grupos étnicos distintos dentro del país los estilos musicales son abundantes y diversos. En lo referido a la danza, cada grupo étnico tiene su propia danza (danza bubi, danza fang, danza combe, danza ndowe, danza annobones, danza corisqueña, danza bisio).

Idioma. La lengua oficial es el español, hablado en la mayor parte del territorio ,excepto en Bata que se habla francés y español, también está presente el portugués hablado en Annobón).

Religión. Debido a las influencias históricas de países católicos como, España o Portugal, la población es totalmente católica, son muy creyentes y practican los rituales religiosos.

Política. En 1968 se independizó de España y ahí toma el poder Macías Obiang con el partido único (PUNT) en 1970 y en 1972 se proclamó presidente vitalicio. Pero en 1982 Macías fue derrocado por su sobrino Teodoro Obiang quién no estaba contento con el gobierno de su tío. Teodoro protagonizó un golpe de estado en 1979 y se proclamó la República Democrática de Guinea Ecuatorial.


España (Cultura Occidental):


Hace aproximadamente 1.200.000 años invadieron el territorio actual español los iberos, celtas, cartagineses, griegos y fenicios. Más tarde los árabes invadieron el pais aunque siglos después se produjo la reconquista por parte de la población cristiana. En la actualidad su capital es Madrid, el país está constituido por 17 comunidades autónomas además de dos ciudades autónomas (Ceuta y Melilla.


Música y danza. En las diferentes comunidades existen diversos bailes tradicionales, en Aragón está la Jota, en Andalucía el Flamenco y en Galicia la Muñeira. Como instrumentos está la guitarra española, el triángulo o las castañuelas y la gaita.

Idioma. La lengua oficial del estado español es el Castellano, hablado en todo el país, pero hay tres comunidades con su propia lengua, son Galicia (Gallego), Pais Vasco (euskera) y Cataluña (catalán).

Religión. Una gran mayoría es católica, pero también están presentes otras religiones como el cristianismo ortodoxo, el islam o el protestantismo.

Política. A lo largo del siglo XX España sufrió dos dictaduras y una Guerra Civil tras la cual se instauró la dictadura del General Franco. Tras su muerte se instauró una monarquía parlamentaria en forma de “democracia”.


Diferencias entre las culturas africanas y la cultura occidental:


En Guinea Ecuatorial el respeto es algo esencial, la manera de saludar, de hablar y de responder a los mayores. Algo que también es esencial es la tradición. Se siguen conservando tradiciones ancestrales directamente relacionadas con las lenguas del país. Estas dos cosas son grandes ventajas que tiene la cultura africana. Por contra, en política hay menos libertades, por lo que los ciudadanos no tienen derecho a hacer huelgas, por ejemplo. En España, aunque las mobilizaciones se hayan reprimido en estos últimos tiempos con cierta dureza, están permitidas; en G.E no se permiten manifestaciones o movimientos de protesta ciudadanos.

Conclusión: cada territorio tiene su manera de vivir, su/s lengua/s, un tipo de música/danza, normas y regímenes políticos diferentes. En base a eso las personas somos de un modo u otro, nos comportamos, vivimos y sentimos siguiendo los patrones culturales que hemos interiorizado a lo largo de nuestra vida.

(Artigo de Mayka Ndiba Zang y Joaquín Pires)

Escribe o teu comentario (20) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 12-03-2015 23:05
# Ligazón permanente a este artigo
Festa, cultura ou maltrato?
España é un país situado ao sur de Europa, na Península Ibérica. Nel podemos atopar 17 comunidades autónomas. Presume de ser un país turístico e festeiro, a meirande parte das súas festas teñen unha orixe relixiosa, así:

- OS SAN FERMÍNS, remóntanse á Época Medieval, en honor ao patrón de Navarra, San Fermín.
- FESTAS DE MOROS E CRISTIANOS DE ALCOY, nesta festa celébrase a loita entre os habitantes de Alcoy contra as tropas do caudillo musulmán Alazraq. A lenda conta que San Jorge apareceu e decidiu o resultado da batalla.
- FOGUEIRAS DE SAN XOAN, segundo a Biblia Zacarías mandou acender unha fogueira para anunciar aos seus parentes o nacemento do seu fillo San Xoan Bautista, que naceu xusto coincidindo co solsticio de verán.

Aquí mencionamos só tres festas pero a lista pode ser bastante máis longa. Aínda que a súa orixe sexa relixioso, son xa parte da nosa identidade como pobo. Certamente algunhas delas son cuestionables: recente unha festa que se celebra todos os anos o 16 de Setembro, o "Toro de la Vega", motivó un enfrontamento entre os amantes do touro e os antitaurinos, provocando a una moza antitaurina unha ferida grave por mor do golpe dunha pedra lanzada polos seus opoñentes.

Parémonos a analizar esta festa: se o touro rebasa os límites marcados sen que ninguén o alcance, o animal será o gañador do torneo. O toro únicamente pode estar disposto das súas defensas naturais e o torneante ben de pe ou a cabalo estará provisto dunha lanza.

O touro é soltado preto da praza maior e corre escoltado pola multitude, logo baixan pola Rúa do Emperador ata o ponte sobre o río Douro. Pasado o ponte, alcanza a zona do Cristo das Batallas onde centenares de corredores tratan de citalo e recortalo. Alí espérano os cabalistas para proseguir co recorrido ata o Campo de Honor, zona onde comenza o torneo e o touro pode ser alanceado segundo a regulación. O alanceado consiste en afundirlle unha lanza no costado ata a morte.

Pero non é esta é a única festa na que se utilizan animas co obxectivo do seu maltrato ou morte. Tampouco España é o único país no que hay festas deste estilo, para que vexades o nivel ao que estamos aquí temos una pequena lista coas festas máis salvaxes contra os animais en todo o mundo:
Para comezar temos no número 1 ao “Toro de la Vega” previamente citado. Seguidamente temos “el toro del júbilo” (en Soria), o touro é inmovilizado e nos seus cornos colocan dous artiluxios de metal con bolas de lume.
No número tres aparece os “toros enmaromados”, en moitas partes de España celebran festas polo estilo, o touro atado polos cornos é arrastrado por toda a ciudades provocando varios traumatismos.
No número catro temos o “Toro de San Juan” (celebrado en Cáceres), o touro é soltado nun recinto pechado e a modo de diana dispáranlle soplillos contra a súa pel e finalmente é matado dun disparo.
No quinto lugar aparece unha festa búlgara chamada o "xiro do can", consiste en atar sobre ríos xeados a numeresos cans previamente alimentados con grande cantidade de alimento póndolle un tapón no ano, despois de atarlle unha corda polo estómago, quitan o tapón e fannos xirar caendo as feces por todos os sitios.
No sexto posto volvemos a ter unha festa española, concretamente valenciana, "patos á auga": soltan a a uns patos nas augas do porto e os competidores teñen que atrapalos coas súas mans.
A matanza de golfiños en Dinamarca ocupa o posto número sete do noso ránking, cada ano milleiros de adolescentes que chegan a idade adulta dispóñense a matar milleriros de golfiños.
No oitavo posto temos as corridas de gansos en Carpio del Tajo (Toledo), colgan gansos de cordas boca a baixo a certa altura e mozos a cabalo teñen que tirar das cabezas ata que as arrincan. Unha vez arrincadas son queimadas e o gañador recibe un premio.
No último lugar está o "apedreamento de Xudas" celebrado en Madrid na Semana Santa, cando as procesións chegan á plaza, a mocidade do lugar comeza a apedrear a un meco que simboliza a Xudas, rodeado de cántaros que para sorpresa dos espectadores cando son apedreados deixan ver que dentro había gatos e esquíos que morren có impacto.
Como podedes ver dentro das nove festas que máis maltratan a animais no mundo, as festas españolas ocupan sete deses postos. Aínda así hai moita xente que as defenden por ser parte da cultura deste país. Persoas de certa fama non só dentro das nosas fronteiras, senón tamén no extranxeiro como poden ser Joaquín Sabina, Joan Manuel Serrat ou Andrés Calamaro que dí (citado textualmente) que se sente “avergonzado porque un compatriota mío junte firmas para abolir esta tradición noble de mirar a los ojos a la eternidad, el arte y la muerte: las corridas de toros”.

E vós que opinades, podemos catalogar esta barbarie de
festa popular?
Podemos considerala cultura ou maltrato?

Estades a favor ou en contra?


(Artigo de Francisco Javier Suárez Avión)

Escribe o teu comentario (27) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 17-10-2014 22:56
# Ligazón permanente a este artigo
A historia das Illas Cies
Na antiguedade foron chamadas Siccae. Dende moi antigo os homes visitaron e habitaron as Illas Cíes. Encontráronse nelas restos arqueolóxicos que datan a presenza humana sobre o 3500 a. C., se ben os restos do primeiro asentamento humano do que tense constancia é un castro de comezos da Idade de Ferro; tamén tense constancia dun asentamento que data da Idade de Bronce (entre o 500 e o 100 a. C.); é un castro situado nas ladeiras do monte Faro.


A Prehistoria das illas está suxeita aos problemas da súa condición insular. Porén, a aparición de restos de útiles atopados, nos permite pensar que o home visitounas dende moi antigo. Non é moi segura a presenza do home durante o Paleolítico, xa que os restos atopados deste periodo nas illas non son costeiros. De todas maneiras foron atopados nas Cíes unha serie de ferramentass líticas complexas de encadrar cronolóxicamente.

Nos momentos finais da Idade de Bronce surxe un novo tipo de poboamento que co seu desenvolvemento dará lugar á cultura máis característica do Noroeste Peninsular:os Castros, poboados nas áreas altas dalgúns montes, aos que dotábase de defensas para protexer pequenos recintos onde instalábanse as cabanas; os seus poboadores dipoñían de utensilios de pedra e dunha cerámica tosca de grosas paredes.
Ó largo do camiño que discorre dende as ruinas do mosteiro na Illa de Faro, pódense atopar abundantes anacos cerámicos deste período. Como expoñente da cultura castreña nas Cíes, atopamos o poboado de "As Hortas". Exténdese pola ladeira que sube dende o pequeno Faro do Principe, ao Faro principal.

No ano 138 a.C., as tribus galaicas toman contacto coas forzas romanas. Hacia o ano 90 A.C., Publio Craso emprende una expedición a Galicia para recoñecer as illas do estaño (as Casitérides), e no ano 60 a.C. Julio Cesar comeza sua campaña guerreira, obrigando aos indíxenas Lusos a baixar do monte Herminio. Os herminios abandonaron as terras altas que separaban a conca do Doiro  e o Miño, dirixíndose a Galicia, chegaron ata á actual Baiona e navegaron ata as Cíes. Ao chegar, César cos seus homes á costa e ver a distancia á que estaban as Cíes, construíron balsas e algúnhas dornas para atracarnas Cíes. Unha vez nelas e ante a abrupta costa da illa Sur, tiveron que atracar na praia de Rodas onde tras unha dura batalla derrotaron ós herminios. Os romanos tiveron que estregarse a fondo para conseguir doblegalos, ata que todo o noroeste penínsular quedou baixo o seu dominio.

Ainda que as invasións suevas foron coñecidas nestas augas, non quedan restos desa época. No século VI, coa proliferación de ordes relixiosas da Idade Media, instaláronse nas Cíes os conventos-eremitorios: San Martiño na Illa Sur e San Estevo na Illa do Medio, sobre cuxas ruinas construíronse o actual Centro de Interpretación, onde aún pódese observar un dos sepulcros antropomorfos que se atoparon alí.
As comunidades relixiosas que a pesar dos ataques normandos instaláronse nestas illas mantiñan un réximen feudal coa poboación, que abandonou o arquipélago a mediados do século XVI, debido á inseguridade que provocaban os ataques piratas de turcos, tunecinos e ingleses. Entre eles atopábase Francis Drake, que ensañouse coa Ría de Vigo e asolou as Cíes.
Por todo iso, este arquipélago foi obxecto de varios planes de fortificación no século XIX, que deron como resultado un almacén de artilería no 1810 no antigo mosteiro de San Estevo, e un Cuartel de Carabineiros e un cárcere próximos á praia da Nosa Señora. Estas instalacións proporcionaron unha maior confianza que promovió a repoboación e a instalación de novas actividades.

Sobre o 1840 instaláronse dúas fábricas de salazón: unha onde ubícase o actual Restaurante de Rodas e outra na Illa Sur.
Desta época data tamén o Faro de Cíes (1852) e unha taberna nas proximidades do Lago, que fora utilizado como viveiro de langostas. A competencia das conserveiras da costa próxima motivó o declive das salazoneiras e no 1900 quedaron reducidas a almacens.

As Cíes mantiveron unha pequena poboación, orixinaria na súa maioría de Cangas, que foi decaendo ata mediados do século XX. A medida que avanzaba o despobamento crecía o interese turístico das clases acomodadas, e a partir dos anos 50 comezou o turismo masivo e fíxose necesaria a protección dos valores naturais deste arquipélago, declarado Parque Natural no 1980.

(Artigo de Goran Alonso Abreu)


Escribe o teu comentario (11) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 08-03-2013 19:53
# Ligazón permanente a este artigo
Quen manda na casa?
As orixes do patriarcado
A muller constitúe dende sempre un colectivo moi importante da sociedade . As súas funcións como produtora e reprodutora sustentan a formación das sociedades e, non obstante, na case totalidade das culturas tradicionais ten un papel subordinado ao do home. Nas sociedades actuais, o papel das mulleres está cambiando progresivamente pero aínda seguen cometéndose actos de violencia e inxustiza contra as mulleres nas diferentes culturas, mesmo na nosa.

Existen varias teorías que respaldan o poder do home sobre as mulleres. Desde as que lle atribúen á natureza a causa da desigualdade entre os sexos, ata as que fan recaer esta diferenza nunha estratexia dos homes para o control do poder feminino. A cuestión estriba en que, en case a totalidade das culturas que existen na actualidade, o predominio social dos homes é universal.


En Asia e Oriente Medio mátanse as mulleres en nome da honra. As nenas sofren mutilacións xenitais en África Occidental en nome do costume. As nenas, no sur de África, son violadas e contraen SIDA porque os seus violadores cren que o sexo con virxes os ha curar da súa enfermidade. E nos países máis ricos e desenvolvidos do mundo, as mulleres morren a causa das malleiras que lles dan as súas parellas.



Estas situacións prosperan porque son moitos os gobernos que fan a vista gorda e permiten que a violencia contra as mulleres ocorra impunemente. En moitos países, as leis, as políticas e as prácticas imperantes discriminan ás mulleres, negándolles a igualdade cos homes e facéndoas vulnerables á violencia. Con moita frecuencia os roles de xénero e as estruturas sociais reforzan o poder dos homes sobre a vida e o corpo das mulleres. En moitas comunidades os dirixentes relixiosos e os medios de comunicación fomentan roles, actitudes e costumes que tratan de subordinar e asoballar as mulleres.

Outras teorías: O matriarcado


O matriarcado non é o reverso do patriarcado. A orde xerárquica e de poder do matriarcado non ten que coincidir cunha sociedade centrada na muller. Pese a todo algúns antropólogos chegaron á conclusión de que non existiron nunca éstas sociedades. A orde matriarcal tería características propias, centradas na autoridade feminina e cunha atribución de poder compartida cos homes.
Os mosuo viven en China, entre as provincias de Yunnan e Sichuan, á beira do lago Lugo. O seu sistema social ten como característica principal a inexistencia do matrimonio.

A relación entre dúas persoas non leva ao compromiso nin a convivencia, é dicir, o home pode visitar a muller, pero pola mañá volverá á casa da súa nai a traballar no que esta lle ordene.

Os fillos críanse coa nai e herdan o seu apelido,non existe relación de filiación co seu proxenitor masculino. Nesta sociedades só a muller pode ter propiedades e cartos e só ela asume a crianza e responsabilidade sobre os fillos.
.

(Artigo de Juan Junior Comesaña Penedo)




Escribe o teu comentario (12) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 05-02-2013 09:53
# Ligazón permanente a este artigo
Os maias e as súas profecías

Durante o periodo preclásico e clásico en Mesoamérica desenvolvéronse varias culturas: os Olmecas, os Maias, os Toltecas e os Aztecas, neste artigo referiremonos ó pobo maia.

A civilización maia foi unha das de maior trascendencia durante o periodo preclásico e clásico, todos os seus avances e investigacións científicas son hoxe en día de gran utilidade. Os seus principais avances foron en materia de astronomía e ciencias exactas; así como agricultura e gandería.
Ocupou gran parte da rexión coñecida como Mesoamérica, nos territorios actuais de Guatemala, Belice, Honduras, O Salvador e na franxa de cinco estados do sudeste de México: Campeche, Chiapas, Quintana Roo, Tabasco e Yucatán, cunha historia de preto de 3000 anos.

-Falaron centos de dialectos que hoxe xeran preto de 44 linguas diferentes.
-Os Maias fixeron grandes edificios e impresionantes construcións no preclásico medio, e fundaron grandes cidades como Nakbé, O Mirador, San Bartolo, Cival, situado na conca de Mirador.

Organización social:

Formaban unha sociedade moi xerarquizada. Estaban gobernados por unha autoridade política, o Halach Uinic, xefe supremo, cuxa dignidade era hereditaria na liña masculina, e Kan Alma, o sumo sacerdote.


Organización económica:

A agricultura foi a espiña dorsal da economía maia dende a época precolombina e o millo é o principal cultivo. Os Maias tamén cultivaron algodón, patacas, xudía doce, mandioca e cacao.

Avances Científicos
Un dos seus maiores avances foi o sistema matemático que inclúe un díxito igual a cero.
Entre os maias, a cronoloxía foi determinada mediante dous sistemas de calendario: un sagrado e outro civil. Como grandes astrónomos elaboraron un calendario de gran exactitude. O ano comeza cando o sol atravesa o apoxeo o 16 de xullo e tiña 365 días, 364 deles estaban agrupados en 28 semanas de 13 días cada unha, e o ano novo comeza no día 365. . Chegaron a pronosticar que o 21 de decembro de 2012 acabariase o mundo.

Relixión:

Os antigos maias posuian deuses correspondentes aos catro puntos cardinais. Eran politeístas: Ahau Kin (deus do sol) representabase como un vello de ollos cadrados.
Buluc Chabtan (deus da guerra e dos sacrificios humanos).
Chac (deus da chuvia, representabase como un ancián con un ollo de reptil, unha nariz longa enrolada e dous colmillos. Ix Chel (deusa lúa).


A desaparición deste pobo debeuse probablemente a unha gran sequía que produciuse no seu entorno. Os sedimentos dos lagos do Yucatán conservan na memoria unha sucesión de sequías a partir do siglo IX, unha delas durou uns 150 anos. Tamen influíu a rebelión das aldeas, levantamentos internos contra os gobernantes, epidemias e fenómenos naturais que diezmaron á poboación.

Que hai de verdade na profecía maia que augura o
FIN DO MUNDO para o
21 de decembro de 2012?



(Artigo de Francisco Vázquez Maya)


Escribe o teu comentario (14) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 19-12-2012 21:36
# Ligazón permanente a este artigo
Os Hopis
Os hopi, denominación derivada de "hopitu" (o pobo pacífico) constituen unha comunidade amerindia de aprox. 10.000 persoas. Hoxe ocupan un territorio de Estados Unidos nas mesetas do noreste do estado de Arizona. Constituen un pequeno grupo de aldeas autónomas en Arizona, na reserva federal ¨Pueblo Navajo¨. Falan unha lingua uto-azteca e son uns dos poucos grupos aboríxenes que mantén a súa cultura intacta ata a hoxe.
Adicabanse a agricultura. Cosechaban e almacenaban millo, xudias, cabazas e froitas. As casas, construidas por mulleres eran de adobe e arcilla. Tamén adicabanse a texer mantas ou cestos e a alfarería.
A tribu agrupabase en clanes, tendo cada un a súa propia historia, e a relación é tan forte dentro deles que non se permitía o matrimonio dentro do mesmo. Practicaban a monogamia, e as líneas de descendencia son matriarcais. As rapazas vírxes levaban un peiteado característico que imitaba unha flor da cabaza.

Pobo profundamente pacifista, non permitían a violencia, xa que unha man levantada con intención de agredir, golpeaba a orde natural do mundo. Para evitar as loitas, os espíritus lles dividiron en dous grupos, gobernando medio ano cada un de eles.


En 1931 foron visitados polo científico Albert Eisntein, pero eles afirman que os seus antepasados foron visitados por seres procedentes das estrelas que desprazabanse en escudos voantes e dominaban o arte de cortar e transportar enormes bloques de pedra, así como de construir túneis e instalacions suterráneas. Estes salvadores eran os katchinas, que significa “sabios, ilustres e respetados”.


De acordo coa súa tradición, a historia da humanidade está dividida en períodos que eles denominan mundos, os cales están separados entre sí por terribles catástrofes naturais: o primeiro mundo sucumbió polo lume, o segundo polo xeo e o terceiro pola auga. Noso actual mundo, que é o cuarto mundo, según as súas profecías, está chegando ao seu fin, e dará paso a un novo nun futuro no moi lonxano. En total, a humanidade deberá percorrer sete periodos.
Preto de Oraibi ( Arizona) hai un petroglifo coñecido como a Rocha das Profecías Hopi, a cal simboliza moitas das advertencias que os nativos Hopi legaron á humanidade. No seguinte video mostramos o seu contido:




Algunhas destas profecías xa se cumpliron.
Que pasará ca última delas?.


(Artigo de Joshua Covelo Pascual)


Escribe o teu comentario (9) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 05-12-2012 23:19
# Ligazón permanente a este artigo
O noso berce está en Africa.

Son moitas as relixións que explican a orixe do ser humano. Segundo a relixión cristiá, a primeira terra que se menciona na Biblia é o "Edén". Outros sitúan ese hipotético xardín no continente africano, concretamente en Etiopía .

Ao longo do tempo, moitos científicos e especialmente antropólogos teñen tentando amosar que a familia homínida reproduciuse en África, alí foi onde dimos os nosos primeiros pasos. A especie humana non é allea ó proceso evolutivo da natureza. Os fósiles dos antecesores do humano actual datan duns 4,5 millóns de anos (Australopitecus afarensis) e a comparación entre o ADN do ser humano e o dos grandes monos africanos indica que a liñaxe que deu lugar ao home actual non se separou ata hai 6 ou 8 millóns de anos .
Os humanos actuais (Homo Sapiens) e os seus antepasados directos pertencen á familia dos Homínidos , que xunto coa familia dos Pónxidos (gorilas, chimpancés e orangutáns) integran a superfamilia dos Hominoideos, pertencente á infraorde Antropoideos da orde dos Primates. Hai só 70.000 anos que os nosos antepasados saíron de África para colonizar Europa e Asia. En Herto (Etiopía), o xeólogo Frank Brown atopou, a partir duns sedimentos fluviais, ósos humanos pertencentes aos primeiros Homo Sapiens que viviron alí.




A partir do estudo dos restos fósiles atopados en Olduwai, Lago Turkana, Laetoli, a falla do Rift, etc. naceu o termo de Eva Negra. Con el denominamos ao ancestro feminino común do que a especie humana descende. A investigación xenética actual demostra que ao reconstruír o árbore xenealóxico de todos os seres humanos que viven hoxe, seguindo a liña de cada individuo a súa nai, estarase a retroceder no tempo ata que todas as liñas converxan nun mesmo punto onde todas as fillas comparten a mesma orixe: a Eva Negra ou mitocondrial.




Así produciuse a evolución humana, como a de outras especies, por mor da selección natural, as mutaciòns e o azar, dende o Australopithecus ao Homo Sapiens Sapiens, e dando lugar á especie animal máis evolucionada e desenvolvida ata agora.

(Artigo de Pablo Monroy)


Escribe o teu comentario (12) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 19-10-2012 22:32
# Ligazón permanente a este artigo
Antropo....que?
O interese polo coñecemento da especie humana e as súas culturas existíu dende sempre. Herodoto alá polo século V a. C. estudiou e describiu antigas civilizacións, por exemplo as dos escitas e os exipcios, e propuso unha hipótese sobre a lingua orixinal da humanidade.
Viaxeiros, misioneiros e soldados comezaron alá polo século XV a procurar suficiente información antropolóxica sobre vellas tradicións. Así foi como comezou unha nova ciencia: a Antropoloxía.

O termo Antropoloxía deriva de dous termos gregos logos (estudo) e anthropos (ser humano), e significa "o estudo do ser humano".

Os antropólogos ademais de aprender cousas sobre a bioloxía e a evolución da especie humana (Antropoloxía biolóxica), tamén mergúllanse nas costumes, os ritos e as tradicións culturais dos pobos (Antropoloxía cultural).

Este ano incorporamos ó noso blog novos contidos referidos todos eles a esta materia.



Cales son as ramas principais nas que se divide esta ciencia?

Que relación mentén con ciencias como: a bioloxía, xenética, paleontoloxía, bioquímica, etnoloxía, primatoloxía, ecoloxía...?

Sóanche estes nomes: Mary D. Leakey, E. Tylor, Margaret Mead, Marvin Harris, Ruth Benedict?



Escribe o teu comentario (12) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 02-10-2012 23:22
# Ligazón permanente a este artigo
A herba de namorar (armeria splendens)
ARMERIA SPLENDENSGalicia, terra de meigas e feitizos, conta a lenda que esta herba tense que coller a noite de San Xoan, noite máxica e feiticeira e dunha maneira discreta; debe chegar á persoa querida escondida por exemplo colocándolla nun peto sin que se dé conta ou debaixo da almofada, e a herba encargarase de namorala.

Ritos sempre houbo para namorar o amado ou amada desexado. As augas, o lume, as flores e as herbas, formaban parte da maxia que atraía o amor.

A herba de namorar ou namorareira encóntrase preto dos acantilados, ó desamparo dos ventos e o frío marino. Esta planta ten unhas flores claras e miúdas, de pequenos e finos pétalos que danzan, sen desprenderse dos seus talos, ó son dos fortes ruxidos do vento cando se enfrenta ao picado mar. Elas resisten, pequenas e valentes, quizais grazas ao secreto que agochan no seu mínimo corazón de flor, seguramente alégranse cando unha man as corta, con cariño e ilusión, pensando en conquistar o alma tímida dun amor imposible.
Hai quen di có seu efecto é tan eficaz que non existe antídoto capaz de desfacer o amor que a súa axuda provoca.

¡Feliz día dos namorados!





(Artigo de Laura González e Iris Piedrahita)


Escribe o teu comentario (15) - Categoría: Antropoloxía - Publicado o 14-02-2011 19:56
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal
Licencia Creative Commons