O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

¿Es España monárquica?
Es momento de abdicar?. Si buscamos en un diccionario el significado de abdicar encontramos renunciar a un cargo o dignidad, ceder, abandonar. Palabra muy escuchada, comentada y debatida tanto en la calle como en los medios durante estas últimas semanas. Esta cuestión aparece por el gran deterioro físico del que da muestra nuestro monarca, Juan Carlos I, su presunto romance con la noble Corina y por el turbio asunto judicial de su yerno e hija.

Las abdicaciones que más destacan en la antigüedad clásica son la del dictador Sila, 79 a.C, y la del emperador romano Diocleciano (305). Aunque probablemente la más famosa en la historia contemporánea sea la del rey británico Eduardo VIII, que en 1936 abandonó el trono británico para poder casarse con su amante, entonces aún casada, Wallis Simpson

Históricamente, si un monarca abdicaba se veía con extrañeza ya que normalmente eso sólo ocurría en las más extremas circunstancias de tumulto político o violencia. Esto ha cambiado en algunos países: Luxemburgo, Países Bajos, Camboya y Bélgica donde los monarcas han dejado el trono por causa de su avanzada edad.

La operación de la semana pasada ha sido para el rey la novena en los últimos 3 años, la quinta en año y medio. A sus 75 años, el rey ha sido operado de un pulmón, de varices, de una rodilla, del talón de Aquiles y de una hernia discal. Pero sobre todo, lo que le ha dado más problemas ha sido la cadera, ya que con esta última operación ya han sido 5 las intervenciones en ese lugar.































Otro de los motivos por los que se plantea la abdicación es la relación amistosa que mantuvo con Corinna zu Sayn-Wittgenstein, la aristócrata alemana de 46 años con la que se dice que lleva el monarca desde el 2006, año donde se conocieron en un banquete realizado en el país teutón.

Por último, la relación de su yerno Iñaqui Urdangarín y de su hija Cristina con el conocido caso Nóos deja tambaleando a la Monarquía. ¿La gente quiere un nuevo monarca? O por defecto, ¿quiere el fin de la Monarquía y comienzo de la III República?. En la encuesta realizada por el diario digital El Público solamente un 12,43% de españoles está a favor de la Monarquía, eso quiere decir que el restante 87,57% está descontento con este sistema político, y prefiere una República.

Os sugerimos unas cuantas preguntas a modo de apertura del debate, nos gustaría conocer vuestra opinión.

¿Debería abdicar el rey Juan Carlos en favor del príncipe Felipe?

¿Puede estar el rey de baja ilimitada sin tener que abdicar?

¿Tiene razón la prensa internacional a plantearse la abdicación del Rey?

¿Qué piensan los españoles del Rey?

España está rodeada de dos países con República, Francia y Portugal, ¿habrá llegado el momento de pasar a una España repúblicana?


(Yago Grela e Iria Alonso)


Encuesta República
Escribe o teu comentario (12) - Categoría: Actualidade - Publicado o 29-10-2013 12:50
# Ligazón permanente a este artigo
Amores que matan
La muerte de Hildegart a manos de su madre convulsionó a la opinión pública de la España de hace ochenta años. Pero el sustrato había venido fraguando años atrás. La gallega Aurora Rodríguez Carballo decidió tener una hija de soltera con el fin de cambiar el papel de la mujer en la sociedad por medio de ella. Y se buscó un hombre para concebir y eligió a un sacerdote que, obviamente , nunca se la reclamó. Aurora acertó y dio a luz a una niña a la que educó de forma rígida, encaminado todo ello a buscar el prototipo de la nueva mujer. La niña Hildegard salió superdotada y a los tres años sabía escribir y aprendía simultáneamente inglés, francés y alemán. A los trece terminó el bachillerato y Derecho a los dieciocho.
Aurora tenía miedo de que su hija se escapase de su control y desarrolló comportamientos paranoicos, llegando a creer que una conspiración internacional quería secuestrar a Hildegardt. En tal tesitura pensó que era mejor destruir su obra, su hija, antes de perderla o que ésta se apartase de ella. Y así, en 1933, cuando Hildegart dormía, la mató de varios tiros, para confesar su autoría acto seguido.

La opinión pública de los años treinta y los propios psiquiatras que informaron en el juicio estuvieron divididos entre demencia y normalidad (en el juicio, Aurora no solo reiteraba su autoría sino que decía que lo volvería a hacer).

Ochenta años después, Asunta Basterra, una niña española de origen chino, ha aparecido muerta de forma violenta, al parecer asfixiada. Todas las sospechas apuntan en una dirección, que ha llevado a la policía investigadora a detener a la madre de la menor, lo que sin duda no se hace si esas sospechas existentes no tuvieran firme fundamento. Son la policía y posteriormente el juez los únicos legitimados para hablar a través de sus determinaciones.

Pero sea quien sea el autor o autora del crimen, lo probable es que estemos en presencia de un enfermo. No puede entenderse que alguien desde la normalidad pueda matar a un niño, máxime si la autopsia, al parecer, ha descartado agresiones sexuales, que en la mayoría de los casos son la razón de la violencia. De ser así, descubierto el autor del crimen, el debate se centrará en la imputabilidad del criminal, entendida esta como capacidad de culpabilidad; dicho de otra forma, determinar si el autor tiene capacidad de entender y de querer; capacidad de comprender y valorar la ilicitud del hecho y actuar según esa apreciación.
La inimputabilidad lleva a un hospital psiquiátrico; la imputabilidad, a la cárcel con penas de quince a veinte años si se trata de un asesinato.

La psicología moderna refiere estos casos al síndrome de la locura compartida , es dicir, el miembro dominante es quien posee los delirios mas fuertes mientras que el dominado colabora pasivamente con aquél por tener las mismas ideas delirantes (aunque en menor grado), porque su participación es indispensable para lograr los fines del ?dominador?; para complacer a su pareja y/o sus propios instintos exacerbados por la figura dominante; por miedo a que le suceda lo mismo si no lo hace o simplemente participa con su silencio y tolerancia, con una negación forzada de lo que sucede a su alrededor.

Aplicar estas conclusiones al caso que nos ocupa, el de Asunta nos parece un poco precipitado porque todavía está por demostrar quienes son los autores del crimen, el caso está bajo secreto de sumario y habrá que profundizar en la investigación.

(Artículo de Andrea Rodríguez)


Escribe o teu comentario (21) - Categoría: Actualidade - Publicado o 08-10-2013 12:29
# Ligazón permanente a este artigo
El calendario: nuestra medida del tiempo
Muchas personas piensan que solo existe un tipo de calendario que es el que utilizamos todos los dias para marcar el paso del tiempo. Estamos tan acostumbrados a utilizarlo que damos por hecho incuestionable que la única forma de contar el paso del tiempo es mediante segundos que forman minutos, que forman horas, que dan lugar a días, semanas, meses y finalmente años.

Sin embargo, debemos saber que existen otros tipos de calendarios como por ejemplo: calendario Perpetuo, calendario Chino, calendario Lunar, calendario Egipcio, calendario Romano, calendario Maya, calendario Juliano, calendario Gregoriano.

Refirámonos a este último, el calendario gregoriano y juliano. Julio César introdujo la primera gran reforma e impuso el uso universal del calendario solar en todo el mundo romano. Fijó la duración del año en 365 días y seis horas, y para que esas seis horas de diferencia no se fueran acumulando se intercaló un día extra cada cuatro años: los años bisiestos que cuentan con trescientos sesenta y seis días.

Pero aquí no acabó la cosa, ya que el año juliano de 365 días y seis horas era un poco más largo (11 minutos y 14 segundos) que el año astronómico real, y otra vez los errores empezaron acumularse: a fines del siglo XVI las fechas estaban corridas alrededor de diez días, y la primavera empezaba el 11 de septiembre: el Papa Gregorio XIII emprendió una nueva reforma para corregir las discrepancias y obligar a las estaciones a empezar cuando deben: por un decreto pontificio de marzo de 1582, abolió el calendario juliano e impuso el calendario gregoriano.
Sin embargo, aun el año gregoriano con todas sus correcciones es 26 segundos más largo que el año astronómico, lo cual implica un día de diferencia cada 3.323 años. Para corregir esta pequeña discrepancia se ha propuesto sacar un día cada cuatro mil años de tal manera que el año 4.000, el 8.000 o el 16.000 no sean bisiestos (aunque les toca). En todo caso, de la longitud del año ocho mil o dieciséis mil no necesitamos preocuparnos ahora. Los años que estamos usando tienen una duración más que aceptable.


Las calendas eran los primeros días de cada mes, por eso el calendario era el registro de las calendas para un año. El antiguo calendario romano tenía diez meses, desde marzo hasta diciembre. Según la tradición, Numa Pompilio, el segundo rey de Roma, estableció los meses de enero y febrero.

El comienzo del año en la era romana era marzo, y se llamó de esa manera en honor a Marte, dios de la guerra; abril, en honor a Apru que era la diosa etrusca de la fertilidad (Afrodita para los griegos); mayo, en honor a Maia, la diosa de la primavera; junio, en honor a Juno, esposa de Júpiter. En la época de Julio César, Quinctilis se cambió por julio en su honor, y un poco más tarde, en los años del emperador Augusto, se cambió Sextilis por agosto.

Los meses de enero y febrero se añadieron después. Enero ?en latín, Januarius?, con treinta y un días, denominado así en homenaje al dios Jano, que regía las entradas y los comienzos, y pasó a ser el primer mes del año, desplazando a marzo, pues los cónsules se elegían en enero. Febrero fue llamado así en honor a Februa, el festival de la purificación.

Y así llegamos a enero de 2013, año que acabamos de estrenar !!


(Artigo de Antonio Díaz Fernández)


Escribe o teu comentario (10) - Categoría: Actualidade - Publicado o 14-01-2013 09:27
# Ligazón permanente a este artigo
Día mundial contra a violencia de xénero


A violencia non é unha realidade nova. Desde o inicio da humanidade houbo mostras de violencia, como as matanzas das poboacións vencidas en tempo de guerra ou as formas de escravitude en tempo de paz. Afortunadamente, o proceso de civilización permitiu desenvolver unha maior sensibilidade ante formas de violencia antano aceptadas con naturalidade.

Tampouco a violencia contra as mulleres é novidosa. A violencia de xénero é un abuso exercido contra calquera muller polo simple feito de selo. Defínese como calquera acto que supoña o uso da forza ou a coacción con intención de promover e perpetuar relacións de poder e de submisión entre homes e mulleres. Podemos distinguir catro modalidades de violencia de xénero na nosa sociedade:


a) A violencia física, incluíndo todos os actos de forza contra o corpo da muller.

b) A violencia psicolóxica, incluíndo calquera comportamento agresivo, verbal ou non verbal. Ameazas, humillacións ou abusos, a obediencia ou a esixencia de submisión, a coerción, insultos, illamento, culpa ou limitacións da súa esfera de liberdade.

c)A violencia económica, incluíndo a privación intencionada, e non legalmente xustificada, dos recursos precisos para o benestar das mulleres e dos seus fillos, tamén incluese a discriminación no subministro de recursos compartidos na área da parella.

d)A violencia e abuso sexual, incluíndo calquera acto de natureza sexual forzada por parte do autor ou sen o consentimento da muller, abarcando a imposición pola forza ou intimidación, sexo non consensual, e abuso sexual .


En España a taxa de violencia de xénero contra a muller é moi alta. Noutros países a discriminación que padecen as mulleres vese reflectida en costumes como os seguintes: as mulleres reciben a metade da herdanza, precisan poñerse a burka, non poden andar a pé polos barrios, tampoco poden reunirse en grupos publicamente, elas non poden divorciarse do seu marido nin teñen dereito ó ensino, mulleres menstruadas non poden entrar nas mesquitas nin poden ler o Corán.

As nenas que teñen prematuramente o seu primeiro período (9 anos) son consideradas mulleres adultas, de xeito que os pais están a buscarlles marido. A familia da nai non terá os dereitos con relación á elección do marido, a familia do home é a que vai escoller á muller. As esposas deben aceptar as outras mulleres do seu marido en casa, porque o matrimonio islámico é polígamo Elas son fortemente castigadas con torturas e condenadas a morte por adulterio ou calquera tipo de asunto, mesmo cando se divorcian.

Nos países islámicos comportamentos como o adulterio, a prostitución, o asasinato teñen como castigo a lapidación; para o roubo, a amputación; para o consumo de alcohol os latigazos.

No caso de violación, a muller violada non ten credibilidade, ten que ter a lo menos catro testemuñas do acto, e non poden ser nin familia nin amigos.



Países como Sudán, Exipto, etc ...Practican ablación xenital unha forma de mutilación dos xenitais femininos por razóns relixiosas ou rituais, moitas veces como parte dun rito de iniciación. A mutilación xenital feminina, tamén coñecida como clitoridectomia, implica eliminar con ciruxía partes do clitóris e os labios vaxinais. Tamén é practicada algunhas veces a infibulación, que implica a costura dos beizos deixando só unha pequena abertura a través da cal a urina pode fluír e tamén para o fluído menstrual.


O 23 de novembro un gran tapiz humano
condenará na rúa Urzaiz
a violencia de xénero
e as actitudes machistas.

¡¡ PARTICIPA !!


(Artigo de Stefani de Freitas)

Escribe o teu comentario (25) - Categoría: Actualidade - Publicado o 19-11-2012 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
Es ti maior de idade?
Recentemente no noso país, casos como os de Marta del Castillo ou Mª Luz Cortés fixeron que o Congreso aprobase a pasada semana unha modificación do Código Penal para elevar a idade na que os mozos poden manter relacións sexuais consentidas.

Que é a maioría de idade?, pois é o número de anos que o ordenamento xurídico establece para determinar a plena capacidade xurídica da persoa e supón tamén a madurez intelectual e física suficiente para realizar certas condutas. Na maior parte do mundo oscila entre os 16 e os 21 anos pero nalgúns lugares de Africa alcánzase aos 13 anos.

Que supón alcanzar a maioría de idade para os mozos e mozas?. En primeiro lugar desaparece a patria potestade ou a tutela que os adultos exercen sobre nós, adquirimos o dereito ao voto e recoñécesenos a plena capacidade de actuación.

En España , a idade en que os mozos podemos ter capacidade legal para facer certas cousas foi evolucionando de forma contradictoria. Así, aos 12 anos temos dereito a ser escoitados pola xustiza e recoñécesenos capacidade para decidir en caso de adopción ou acollemento. Un ano máis tarde, aos 13, podemos consentir relacións sexuais sen que constituan delito; contraer matrimonio aos 16 se estivesemos emanciapados ou a partir dos 14 con xusta causa ou con dispensa dun xuíz; os menores podemos conducir un ciclomotor aos 15 anos, pero non podemos transportar pasaxeiros ata os 18. Con todo a escolaridade obrigatoria retennos na escola -aínda que non queiramos- ata os 16 anos e só entón poderemos traballar.
Con 16 anos obtemos a maioría de idade penal e sanitaria, podemos solicitar a pílula contraceptiva ou dar a nosa autorización para realizar unha operación cirúrxica, sen embargo non podemos mercar tabaco, consumir bebidas alcohólicas nin acceder a salas de festa ou discotecas que non sexan "light" ata os 18 anos.



Estas contradicións no noso ordenamento xurídico mostran a disparidade de criterios que os xuristas manexan cando redactan as leis, así como o descoñecemento que hai , por parte de xuices e letrados, desa etapa da vida chamada ADOLESCENCIA, na que se consolidan os trazos máis propios da nosa personalidade.

Quen os entende ...?




Escribe o teu comentario (20) - Categoría: Actualidade - Publicado o 04-11-2012 22:28
# Ligazón permanente a este artigo
As linguas do mundo
A extinción das linguas é un dos graves problemas deste século, ademais parece irreversible. Se a isto lle engadimos o feito de que os falantes non adoitan darse conta de que a súa lingua esta morrendo, parece evidente que temos que encontrar unha solución que impulse a protección da riqueza lingüística mundial, por exemplo salvando ás máis débiles e creando fórmulas que eviten xerarquizacións entre estas. As linguas e culturas son iguais en dignidade aínda que haxa diferenzas nos seus aspectos demográficos, políticos ou económicos. Tal vez valla a pena pensar qué experiencias puido ter alguén que se nega a transmitir a súa propia lingua ou pensar ata que punto foi humillado para que crea que a súa lingua non serve para nada.

Para tentar explicar a situación de conflito entre as linguas hoxe en día é necesario explicar previamente os motivos polos cales unhas desaparecen e outras se expanden dando así lugar a unha situación de desigualdade e conflitividade cada vez maior. Dise que ao redor de dous idiomas se perden cada mes e que soamente o 5% das linguas faladas incluen ao 95% da poboación mundial. Existen 6.800 maneiras de comunicarnos, esta é a cifra das linguas no mundo actualmente e, desgraciadamente, van descendendo. Culturalmente falando estámonos a enfrontar a un perigo da sociedade contemporánea, a globalización.


A globalización é un constante crecemento dos ámbitos culturais, económicos e sociais a grande escala, isto xera unha maior interdependencia dos distintos países do mundo entre eles. O relacionado coas linguas deriva do gran mercado mundial xerado, mercados que precisan establecer redes comerciais con paises lonxanos, isto implica que para contar cunha maior comodidade á hora de comunicarse, negociar e comercializar, se empreguen unhas poucas linguas comúns a todos, como o inglés (no pasado o latín desempeñou unha función similar ó longo da Idade media e máis aló do século XVII) Denominaremos a estas linguas, linguas internacionais.

Podemos facer unha comparación da situación mundial con Galicia e España. O galego, lingua nativa no territorio de Galicia, é desprazada polo castelán, lingua foránea respaldada por un poder político-económico, sendo esta usada en ámbitos sociais máis trascendentais (administración, ámbitos formais, entre clases dominantes) quedando o galego empregado para usos de menor prominencia (ámbitos rurais, domésticos e non formais), converténdose así, nunha lingua minorizada.

Cabe destacar que máis da metade das 6.800 linguas faladas actualmente no mundo están ameazadas , e en aproximadamente 100 anos estímase que o 95% delas estarán en perigo de extinción. Tras coñecer estes reveladores datos e aproximacións vemos necesario o chamamento a tomar medidas urxentes.

Podemos atopar medidas de preservación das linguas nativas en programas de radio, televisión.. buscando a difusión destas. Desde esta perspectiva parecen visibles a creación de espazos de ensinanza, difusión e fortalecemento das linguas minoritarias e minorizadas. Tan importante debería ser a ensinanza de calquera lingua secundaria coma a do francés ou inglés.

O Estado debe comprometerse a garantizar o recoñecemento, protección, promoción e desenvolvemento dos dereitos lingüísticos e evitar, por suposto, a máis mínima discriminación das linguas oficiais en calquera ámbito.

Fai click neste enlace,
entra como convidado na Aula Virtual do noso instituto
e xoga con nós.


(Artigo de Antón Gómez Morado)

Escribe o teu comentario (5) - Categoría: Actualidade - Publicado o 04-05-2012 11:25
# Ligazón permanente a este artigo
A Hora do Planeta

celébrase tódolos anos o último sábado de Marzo.
Convidámosvos o día 31 entre as 20:30 e as 21:30 horas
a participar neste evento que contribuirá á reduccción das emisións de CO2.



(fai clik ó comenzo e deixa que as diapositivas pasen soas)


Hoxe en día unha das cousas máis preocupantes é a contaminación que se produce no planeta Terra. As enerxías non limpas como pode ser a nuclear, queimas de combustibles fósiles (carbón e petróleo) ou gas natural tamén son fontes de contaminación. Parece, pois que na era tecnolóxica na que vivimos, a contaminación é algo inevitable. Calquera cousa que posuamos ben sexa un bolígrafo, un móbil... no seu proceso de fabricación inevitablemente algo se contaminou afectando á natureza e ao entorno.

En solidariedade co noso planeta proponse un apagón voluntario de luces e a desconexión eléctrica doutros aparellos durante unha hora. Medida de todo insuficiente, quizáis se debería facer algo máis como por exemplo ir todos ao traballo ou saír da casa en transporte público. Falta sensibilidade cara estes asuntos, non estamos concienciados, pois cada un mira polo seu, sen importar as terribles consecuencias que poidan acontecer. Pode que na túa xeración os problemas ambientais non che afecten para case nada ou simplemente en nada, pero nun futuro?. PENSEMOS NO FUTURO! e non sexamos egoístas.

Precisamos todos un cambio inmediato de mentalidade. Ese cambio tense que producir xa, se non comezamos, despois será tarde para arrepentimentos, comecemos a facelo, a coidar a terra, as árbores, os animais, a natureza, non fagamos que todo quede no esquecemento, tentemos manter o que temos da mellor maneira posible.


Idea de: Sara da Silva e Lucía Cameselle
Música: Carly Comando. Everyday


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Actualidade - Publicado o 27-03-2012 22:53
# Ligazón permanente a este artigo
Budismo, un estilo de vida.
A historia do budismo comeza no século VI a.C. co nacemento de Buda e chega ata os nosos días. Isto fai do Budismo unha das relixións mais antigas da humanidade. Ademais durante o proceso extendeuse xeográficamente tanto como para ser considerada unha das mais grandes relixións do mundo.
O termo budismo é ás veces mal interpretado pola maioría da xente. Para algúns é unha relixión ó igual ca católica, non se equivocan, pero o budismo é unha relixión cunha tendencia filosófica na que a noción de deus é moi difusa. Con isto quero significar que Buda non é un deus, é un representante desta ?guía? a cal serve de solución ó sufrimento humano. Esta relixión non se compón dun dogma nin parte dunha fe, ó meu modo de ver e coloquialmente falando, o budismo é unha relixión baseada nas ensinanzas de Buda que aplicadas en un mesmo axudaranche a alcanzar a paz interior, ó meu parecer, pode falarse dunha relixión intimista, que nos propón: a meditación como forma de superar os nosos problemas morais e persoais mediante as ensinanzas de Buda, tanto espirituais como físicas e mentais.
A diferenza doutras, esta relixión non pretende un seguimento completo de tódalas súas ensinanzas senón que ó ser ?egoísta? ti es libre de facer o que queiras e empregala como ti queiras pois o que pretende esta relixión é alcanzar a felicidade persoal.
Técnicamente son un vasto e completo sistema de ensinanzas ético-filosóficas e psicolóxicas baseadas nun método altamente analítico, o cal se dirixe ós aspectos profundos da vida humana.
Xente como: Orlando Bloom, Angelina Jolie, Brad Pitt, Penélope Cruz e David Bustamante entre outros, practican o arte da meditación e a relaxación como forma básica de vida.











Artigo de: Antón Gómez

Escribe o teu comentario (8) - Categoría: Actualidade - Publicado o 21-03-2012 10:09
# Ligazón permanente a este artigo
Cando a morte se precipita....
"Cando a morte se precipita sobre o home,
a parte mortal extínguese"
(Platón)

Moitas persoas faleceron neste ano, algunhas delas moi recoñecidas e queridas por todos nós. Deixáronnos despois dunha longa travesía, algúns completaron o seu ciclo, outros faleceron novos e quedáronlle moitas cousas pendentes. Por iso os alumnos de Ética e Filosofía do dereito de 2º Bacharelato queremos facerlles dende aquí unha pequena homenaxe.

Elisabeth Taylor.Coñecida por Liz taylor,Londres 27-Feb -1932/ Os Ánxeles 23-Mar-2011/ Actriz que desenrolou a súa carreira en Estados Unidos , sobretodo nos estudios de Hollywood. Ao longo da súa carreira gañou tres Óscars , cinco Globos de Ouro, tres premios BAFTA británicos e o David de Donatello. Destacou polos seus ollos dun extrañísimo color violeta e volcouse no activismo de causas humanitarias e na loita contra o sida. Casouse sete veces e faleceu debido a una insufiencia cardíaca.

Ernesto Sábato. Bos Aires 24-Xun-1911/Bos Aires 30-Abr-2011.Foi un escritor, ensaista, físico e pintor arxentino.Escribiu tres novelas e innumerables ensaios . As súas obras máis coñecidas son Sobre heroes e tumbas de (1961) entre os seus ensaios compre destacar Heterodoxia (1953) e Homes e Engranaxes (1951). Falece na súa casa pouco antes de cumprir os 100 anos debido a unha neumonía derivada dunha bronquite.

Severiano Ballesteros. Pedreña (Cantabria)9-Abr-1957/Pedreña 7- May -2011 foi un famoso golfista español . Entre os seus títulos compre destacar cinco capionatos do mundo Match Play, dous primeiros postos no selectivo torneo Masters de Augusta e tres no Open Británico. Falece na súa casa debido a un túmor cerebral xa detectado no 2008.


Jack Kevorkian. Míchigan 26-Maio-1928/Míchigan 3-Xuñ-2011.Foi una patólogo armenio-estadounidense, coñecido pola aplicación da eutanasia en 130 pacientes . Sentenciado por ditos feitos de 10 a 25 anos de prisión. No 2007 saíu por motivos de saúde . Fai tres anos deu unha charla na Universidade de Florida onde dixo que o seu obxectivo non era matar aos pacientes senón evitarlles o sufrimento.

Amy Winehouse. Londres 14-sep-1983/Londres 23-Jul-2011.Foi unha cantante e compositora xudía, moi coñecida polas súas mesturas con distintos estilos musicais Soul, Jazz, Rock and Roll e ska. Moi extrovertida, naceu no xeo dunha familia de clase media- baixa, é coñecida aparte de por ser unha gran cantante, polos seus escándalos co alcohol e as drogas. Sacou dous álbums á venta Frank e Back to Black. Colaborou con diversos artistas como por exemplo Quincy Jones a súa última colaboración foi con Tony Bennett en Marzo deste mesmo ano.

Heribert Barrera Barcelona 6 ?Xul-1917/Barcelona 27-Agos-2011. Foi un político de Catalán . Foi o primeiro presidente de Cataluña tras o final da ditadura franquista . Foi deputado e durante catro anos presidente do parlamento catalán e no ano 2000 recibiu a Medalla de Honor do Parlamento de Cataluña


Steve Jobs. San Francisco (California ) 24-Feb -1955/ Pau Alto (California) 5-Out-2011. Foi un empresario e magnate do sector informático. Cofundador e presidente executivo de Apple Inc. A súa fortuna ascende a uns 8,3 mil millóns de dólares estadounidenses. O seu falecemento debeuse a metástase dun cancro de páncreas.


Artigo de Sara Da Silva

Escribe o teu comentario (8) - Categoría: Actualidade - Publicado o 20-12-2011 10:37
# Ligazón permanente a este artigo
Cen primaveras con Cunqueiro
Foi novelista, poeta, dramaturgo, xornalista e, tamén, gastrónomo. Naceu en Mondoñedo o 22 de Decembro de 1911 e morreu en Vigo o 28 de febreiro de 1981. Conmemórase este ano o centenario do seu nacemento. Está considerado un dos grandes da lingua galega e castelá e, tamén, é a persoaxe que lle da nome o noso instituto: IES Álvaro Cunqueiro, por iso ímoslle dedicar este artigo no noso blog.


Mostrou dende ven pequeño a súa afección pola lectura acudindo a tertulias na botica do seu pai. Estudou o bacharelato en Lugo e matriculouse na Facultade de Filosofía e Letras de Santiago pero deixouna para adicarse ao xornalismo. En 1930, comeza a publicar artigos e poemas e, en 1932, publica o seu primeiro libro ?Mar ao norde? e inaugurou con ?Cantiga nova? a corrente neotrovadoresca da lingua galega.
Foi membro do Partido Galeguista, apoiando o Estatuto de Galicia do 36, pero sorprendeuno a sublevación aínda que debido a influencia da súa familia non sufriu represalias. Dende ahí, militou na Falanxe tendo o cargo de xefe da propaganda e prensa comarcal.
A traxectoria literaria de Cunqueiro quebra co estalido da Guerra Civil xa que comeza a traballar como profesor e a publicar en castelán na prensa fascista. Durante algúns anos traballa nalgúns periódicos ata que en 1950 establécese en Vigo, traballando para o Faro de Vigo. En 1963 ingresa na Real Academia Galega.


Cunqueiro foi un escritor polifacético e a súa extensa obra literaria abrangue os eidos xornalístico, poetico, narrativo e teatral, sen esquecer os seus traballos de tradución. Foi poeta de xeito vanguardista, neotrobadoresco e culturalista aínda que despois da Guerra Civil adicouse sobre todo á narrativa e ao xornalismo. Da súa obra en galego destaca en poesía "Mar ao norde"e "Herba de aquí ou acolá", en narrativa "Merlín e familia?e no teatro "O incerto señor Don Hamlet, "Principe de Dinamarca". En lingua castelá destaca a súa narrativa con "Las mocedades de Ulises" ou "Un hombre que se parecía a Orestes" e os seus ensaios e artigos.

Recibiu numerosos premios tanto pola súa obra en castelán como en galego e, incluso, como xornalista. En 1991, adicóuselle o Día das Letras Galegas.

Para saber máis:
- Reseña biográfica / Poemas / Os mil e un Cunqueiros /


Artigo de Antón Neira



Escribe o teu comentario (11) - Categoría: Actualidade - Publicado o 13-12-2011 19:37
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Licencia Creative Commons


Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0