O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

As drogas na adolescencia
A adolescencia é unha etapa no proceso de madurez que ten que superar todo ser humano durante un intervalo da súa vida comprendido aproximadamente entre os 12-16/18 anos.
Durante este intervalo, no cal imos modelando a nosa personalidade, ocorren moitos cambios en fraccións de tempo moi pequenas; ademais de ser un proceso un pouco confuso e duro debido ós continuos cambios físicos e emocionais vividos. Comeza a aparecer a curiosidade, o ansia por probar cousas novas, por vivir experiencias e por atopar a nosa identidade.

Na adolescencia vívense momentos de incertidume moral e crece o interese por aprender cousas máis alá das aulas do instituto. Os adolescente comezan a orientar a súa curiosidade nalgún camiño concreto; uns escollen o deporte como orientación, outros orientan a súa curiosidade hacia a cultura ou no aprender da vida e vivir experiencias novas.

Unha desas cousas novas coas que os adolescentes experimentan son as drogas. A introdución no mundo das drogas varia en cada adolescente. Inflúe o ambiente familiar en que se atopan, a necesidade de aceptación no grupo social, porque sínte que está só e as drogas fanlle de placebo, etc. Outros comezan pola mera curiosidade.
As principais drogas de consumo son o tabaco (67,5%) , o cannabis (33,4%) , o alcohol (81,9%) , a cocaína (11%) , éxtasis (2,2 %) e heroína (0,7%). (2014)
Se nos fixamos no progreso de consumo de drogas nos adolescentes observamos como ano tras ano as cifras aumentan.

Estudo realizado no 2005.

Estudo realizado no 2013.


A repercusión das drogas nos adolescentes pode ir a longo ou curto prazo modificando a súa conducta. Algúns comezan a desenvolver unha conducta agresiva, teñen continuos cambios de humor e na escola e nos estudos presentan pasotismo e deixadez (carácter social).
Este pasotismo e deixadez esténdese máis aló da escola e dos estudos chegando tamén ao deporte e ó fogar. Na casa (algúns) comezan a ter conflictos cos pais, cada vez van aislándose máis na súa habitación, a comunicación coa familia vai disminuíndo de xeito progresivo, nalgunhas ocasións algúns deixan o deporte directamente e outros alongan o proceso de abandono.

(Agustín Soage Baños)


Escribe o teu comentario (16) - Categoría: Actualidade - Publicado o 02-12-2014 23:18
# Ligazón permanente a este artigo
Cataluña independente ?
A independencia catalá levantase sobre o principio de que Cataluña é unha nación soberana, e non alcanzará o seu máximo esplendor cultural , social e económico mentres forme parte de España. O que lles leva a esa convición é o seu pasado histórico e cultural, a lingua e o dereito civil catalán. Segundo esta tese Cataluña foi unha nación oprimida por España dende a súa ocupación polas tropas Borbónicas en 1714, e a posterior supresión das institucións catalás e prohibición da súa lingua polos Decretos de Nueva Planta, promulgada polo rei Felipe V.

Se ben no pasado existiron grupos terroristas, como por exemplo o ?Exercit?, hoxe o independentismo catalá é un movemento pacífico que rexeita a violencia.

Que pensa o goberno español?. O goberno do Partido Popular defende unha España unida, que comprende 17 comunidades autónomas e dúas cidades autónomas. Segundo a Constitución se define como un Estado social e democrático de dereito, e cuxa forma de goberno é unha monarquía parlamentaria. Ante a consulta independentista que queren facer algúns, o goberno sempre repite o mesmo argumento: "é anticonstitucional e, polo tanto, non se pode facer".

Pero ... realmente preocupa ao goberno que a consulta sexa anticonstitucional?. Cales son as razóns polas que a poboación española rexeita estas reivindicacións?. Hai moitas cousas que me gustaría dicir sobre esta cuestión que causa preocupación : a independencia.
En primeiro lugar, a poboación tende a xeneralizar, e só polo simple feito de dicir "Eu son catalán", moitas persoas miran para ti con desprezo e rexeita. Non podo entender como a xente no século XXI, poder ter este tipo de prexuízos e menosprezar a seres humanos ata chegar a chamalos ``escoria de España? polo sinxelo feito de ter nacido nun lugar diferente do seu. Por riba dunha constitución, goberno ou ideoloxía, está a educación, que está moitas veces ausente na poboación actual.

Non entendo as queixas por mor da independencia, se noutras comunidades do Estado español, rexéitanos e fan boicot aos seus produtos!. Ademais, por que non poden ter os mesmos privilexios que o País Vasco e Navarra ? A constitución non di que todos somos iguais ante a lei?, despois RECLAMAN que o referendo é anticonstitucional, a caso non están sendo discriminados?.

Falantes de español, quéixanse de que, no seu territorio (Cataluña), impoñen a súa lingua, o catalán. Son realmente eles os impositores? A caso non son os falantes de castelán, os que forzan o español no seu territorio? ou é que o catalán ten forzado outras zonas do país para que falen a súa lingua? NON. Calquera defensa dun patriota español, dá a razón a un nacionalista catalán para aferrarse as súas ideas. Se collemos o argumento dos nacionalistas españois de que España é España porque se fala castelán, entón tamén podemos dicir que Cataluña é Cataluña porque se fala o catalán.

Xa non é un sentimento, unha ideoloxía, unha forma de vida .. é que, no século XXI, cunha suposta DEMOCRACIA, as persoas teñen o dereito a pedir a igualdade que merecen.



(Artigo de Alba Covelo Costa)





Escribe o teu comentario (25) - Categoría: Actualidade - Publicado o 03-11-2014 22:03
# Ligazón permanente a este artigo
Zombis na vida real.
As redes sociais cambiaron a nosa vida de maneira adictiva. Sen darnos conta, a comunicación virtual entre as persoas forma xa parte rutinaria da nosa vida cotiá. as relacións interpersoais neste mundo virtual exercen máis dominio que unha relación na vida real.

As redes sociais que nós utilizamos para comunicarnos xa sexa Facebook, Twitter, What?s App? non deixan de ser programas feitos por persoas, ós que beneficiamos sen darnos conta ó comunicarnos con alguén. Son unha fonte de beneficios para estas multinacionais.

Aínda así o uso das redes ten as súas vantaxes e as súas contras:

- Á comunicación entre as persoas é máis rápida e directa que antes.
- A comunicación mediante as redes sociais sustituiu as chamadas e mensaxes SMS polo que nos sae máis económico.
- Agora é mais facil usar estas redes sociais a través do móbil, do ordenador, na tablet? xa que son gratuitas e doadas de descargar.
- Moitas relacións naceron na ?vida real? grazas a estas aplicacións.
- Poden ser útiles ante unha emerxencia inmediata.
- Poder xerar movementos masivos de solidariedade ante unha situación de crise.
- É un gran ocio e por suposto un gran negocio.

As desvantaxes:
- Afecta a nosa saúde: Estrés, distorsión da realidade, dor de cabeza, daña a vista, provoca algún traumatismo nos músculos e ósos?
- Pode malinterpretarse o contido da comunicación e crear sensacións negativas.
- Son perigosas se non se configura a privacidade correctamente, pois exponen a nosa vida privada.
- Poden darse casos de suplantación de personalidade.
- Falta do usuario no control de datos.
- Son adictivas, e malgastamos máis tempo do que nós podemos imaxinar, perdendo moito tempo para disfrutar da realidade.
- Poden apoderarse de todos os contidos que publicamos.
- Poden ser utilizadas por criminais para coñecer datos das súas víctimas en delitos: como o acoso, o abuso sexual, tráfico de persoas, etc.

Os mozos de hoxe, coma nós, estamos vivindo en primeira persoa os efectos deste mundo virtual. Podemos percatarnos a diario como crece esta adición: quedamos cun amigo e aínda así estamos pendentes do noso móbil, algúns están enganchados toda a noite en lugar de dormir, ó levantarse da cama, o primeiro que facemos con frecuencia é ver se alguén nos mandou unha mensaxe, á hora de comer temos certa inquietude por non poder estar atentos ó aparello e impídenos disfrutar dunha boa comida coa mellor compañía, etc.



As veces nos é difícil relacionarnos na realidade por mor das redes sociais. Deixa de ser un zombie deste mundo virtual, coñece xente en persoa, e disfruta da vida!


Cantas horas ó día estás ti co móbil?

Canto tempo aguantarías sen estos aparellos e redes sociais?

Utilizarías o móbil nas situacións nas que estás acompañado?


(Artigo de Saleta Vidal e Goran Alonso)


Escribe o teu comentario (17) - Categoría: Actualidade - Publicado o 05-10-2014 23:45
# Ligazón permanente a este artigo
Poderoso cabaleiro, don diñeiro
Nace en las Indias honrado,
Donde el mundo le acompaña;
Viene a morir en España,
Y es en Génova enterrado.
Y pues quien le trae al lado
Es hermoso, aunque sea fiero,
Poderoso caballero
Es don Dinero.

(Francisco de Quevedo e Villegas)

O diñeiro é un medio que serve de cambio e medida de valor no pago de bens ou servizos, ou como descargo de débedas e obligacións. Polo seu aspecto externo pode ser moeda cando e de metal, ou billete cando e de papel. Ten cinco funcións: como medida de valor, medio de circulación, medio de acumulación ou de atesoramento, medio de pago e diñeiro mundial.


Dende tempos remotos o home ideou sistemas para darlle valor as cousas e poder intercambialas, primeiro utilizouse o trueque, despois o intercambio e logo surgiu o diñeiro.
As primeiras moedas que se coñecen, acuñaronse en Lidia, a actual Turquía no século VII a de C., eran de electro aleación natural de ouro e prata, xa que pra todos os pobos o ouro era o metal máis valioso seguido da prata, patrón que trasladouse a fabricación do diñeiro.
Durante séculos en Grecia, case 500 reis e 1.400 cidadáns, acuñaron as súas propias moedas, e estableceuse a costume de adornar cada moeda co debuxo do seu emblema local e creouse o primeiro sistema monetario unificado, que, coa a caída do imperio derrumbouse. Mais adiante bispos, nobres e propietarios adicáronse a acuñar moedas, esta dispersión foi habitual ata a época de CARLOMAGNO, que reformou o sistema no século VIII e devolveu o control da súa emisión, ao poder central.


O emperador mongol KUBALI KHAN foi pioneiro en utilizar billetes (século XI); para él, era o certificado de propiedade dunha cantidade de moedas de ouro. Inicialmente en Europa os billetes eran certificados sobre a existencia dun depósito de ouro nun banco.

Entre 1870 e a Primeira Guerra Mundial os bancos adoptaron principalmente o Patrón ouro.No período entre guerras mundiais tratouse de volver ao Patrón Ouro, se ben a situación económica e a crise do crack do 29 terminou coa convertibilidade dos billetes en ouro para particulares. Ao finalizar a Segunda Guerra Mundial, os aliados estableceron un novo sistema financieiro nos acordos de Bretton Woods, nos cales establecíase que todas as divisas serían convertibles en dólares.

En 1971, as políticas fiscais expansivas dos EE.UU., motivadas fundamentalmente polo gasto bélico de Vietnam, provocaron a abundancia de dólares, planteándose dudas acerca da súa convertibilidade en ouro. En 1973, o dólar volvese a devaluar outro 10 %, ata que, finalmente, terminase coa convertibilidade do dólar en ouro tamén para os gobernos e bancos centrais extranxeiros. Desde 1973 ata os nosos días, o diñeiro que hoxe usamos ten un valor que está na creencia subxetiva do que será aceptado polos demáis habitantes dun país, ou zona económica, como forma de intercambio.

Actualmente o diñeiro perdeu a súa relación e convertibilidade cos metais nobres. O diñeiro e unha mercadoría abstracta da que ninguén pode facer uso directo pero como mercancía esta suxeita á lei de oferta e demanda. O valor do diñeiro mídese por un número de bens que podénse adquirir con él; o valor do diñeiro é o seu poder adquisitivo ou sexa o que podemos mercar con él. O diñeiro ten maior valor cando é escaso e maior cando é abundante en relación cos servizos producidos no mercado.

Primeiros tipos de moedas:


Oceano Índico: CUNCHAS
América precolombina: CACAO
Zonas desérticas: SAL
Arabia Saudí: ÁMBAR
Rexións Árticas: PELES
México e China: CEREAIS
Europa: ESPECIAS
Europa central: COBRE
Todo Europa (U.E): MOEDA ACTUAL: EURO


A moeda actual coñecida como euro foi introducida oficialmente o 1 de xaneiro de 1999, cando deixaron de existir como sistemas independentes as moedas dos once países da Unión que acollerónse ao plan da moeda única, a denominada zona euro: Alemania, Austria, Bélxica, España, Finlandia, Francia, Irlanda, Italia, Luxemburgo, Países Baixos e Portugal. Sen embargo, debido ao período de fabricación requerido para os novos billetes e moedas, as antigas moedas nacionais, a pesar de haber perdido a cotización oficial no mercado de divisas, permaneceron como medio de pago ata o 1 de xaneiro de 2002, cando foron reemplazadas por billetes e moedas en euros. Tanto as moedas como os billetes tiveron un período de coexistencia coas anteriores moedas nacionais ata que foron retiradas da circulación. Este período de coexistencia tivo diferentes calendarios nos países que adoptaron o euro.

¿Cómo actúa o diñeiro sobre o ser humano?

O diñeiro fainos sentir independentes e responsables da nosa vida, ter unha adecuada relación con él significa un certo modo de poseer un bo equilibrio psíquico, pero conseguir isto non é nada fácil. Tradicionalmente o poder económico estivo nas mans dos homes, aínda que a muller era a encargada de administralo no ámbito familiar, algúns homes o empregaban para manter a muller baixo o seu control. Hoxe en día, cambiou un pouco, pero cando na parella existe unha relación de dominio dun sobre outro, o diñeiro utilizase como arma de poder. Aos homes o diñeiro lles da sensación de poder, mentres que as mulleres lles produce seguridade e autonomía. Hai persoas que liquidan en pouco tempo o que a súa xeración anterior consegiu.

(Artigo de Manuel Ángel Diz)

Escribe o teu comentario (10) - Categoría: Actualidade - Publicado o 07-05-2014 10:47
# Ligazón permanente a este artigo
Donde como hoy?
Somos verdes y amarillas,
también somos coloradas,
es famosa nuestra tarta
y también puedes comernos
sin que estemos cocinadas.


(Las manzanas)


La importancia de una alimentación completa y sana es indudable, tanto para niños como para mayores. En los niños, porque les ayuda a tener un mejor desarrollo; en los mayores para reponer el gasto energético diario. Las carencias que se tengan durante la infancia se mostrarán en la edad adulta.

La alimentación de los hijos preocupa a muchos padres, ya que una buena alimentación les aporta todo lo que necesitan. Por ese motivo es que muchos padres no saben si es mejor dejarlos a comer en el comedor escolar o no. Las preguntas que se suelen hacer son: ?si no come alguna comida en casa, porque lo va a hacer en el comedor??, o ?si en casa no para quieto, en el comedor será igual??.
El resultado es que una vez que los niños están acostumbrados al comedor escolar, su comportamiento cambia, sus hábitos alimenticios también, y aprenden a cumplir normas en la mesa. Cuando un niño llega al comedor y no le gusta algo, los educadores que están a su cargo tienen que conseguir que lo tomen.

Algunos nutricionistas, para el alivio de los padres, dicen que es bueno comer en el comedor porque mantienen una serie de hábitos, normas, etc? que no cambian.
Los comedores escolares, como muchas cosas cosas en la vida, tienen una serie de ventajas e inconvenientes, que son:


TIENEN NORMAS DE HIGIENE Y HÁBITOS. Todos los niños antes de sentarse a comer van a lavarse las manos, y al acabar de comer tienen que lavarse los dientes. Una vez que ya tienen el plato de comida delante las normas son que no pueden levantarse hasta que no se acabe el plato, ni vale estar jugando en la mesa. Esto es lo que pasa en el comedor, mientras que en casa la mayoría no paran de jugar o están comiendo mientras ven la televisión.

HAY UNA RUTINA ESTABLECIDA. En el centro escolar siempre comen a una hora determinada, lo que hace que sepan lo que tienen que hacer. En casa, hay muchas familias que no tienen esa costumbre y si el padre o la madre llegan más tarde la rutina ya no es la misma. Pasa igual que si vas a comer un día a casa de tus abuelos, otro día comes en casa? que no comes a la misma hora ni en un lugar fijo, y que tampoco tienes las mismas normas.



HAY UN TIEMPO PARA COMER. En el centro, hay un tiempo determinado para la comida, aunque no se les obliga a comer deprisa, una vez que se acaba el tiempo se les quita el plato y no hay oportunidad de que vuelvan a comer. En casa tienes que esperar a que acaben de comer lo que tienen en el plato, y eso se pude alargar en algunos casos.

TIENDEN A IMITAR CONDUCTAS. Si un niño en el comedor come sin ningún problema y la persona responsable le da la enhorabuena, los niños que tiene en su misma mesa y que esa comida no les gusta, empiezan a imitarlo para que la cuidadora también les diga algo bonito. Estos comportamientos actúan como refuerzo hasta que se interiorizan.

Gracias a las normas que se aprenden en los comedores, los niños en sus casas empiezan a comportarse como en el comedor. En muchos de ellos es bueno que haya un encargado, que sea cada día un niño diferente, ya que eso les da responsabilidad y se comportan mejor. Normalmente se les suele dar a los niños que peor se portan. La labor educativa de los cuidadores es de gran importancia.
Una vez que acaban de comer a algunos niños ya les vienen a buscar pronto, pero siempre tienen un tiempo de ocio, en donde salen al patio y juegan. Gracias a eso los niños comen bien y se divierten.

Los comedores contribuyen a conciliar la vida familiar con la laboral de los adultos. Algunos padres dejan a sus hijos en el comedor porque trabajan hasta tarde y no pueden dejarlos con los abuelos o algún familiar. En el aire dejamos esta pregunta: ¿dónde se come mejor: en casa o en el comedor escolar?.

Me conocen en la guerra,
mi nombre es de capital,
si me pones en la mesa
seguro que he de gustar.


(La granada)




(Artigo de Andrea Vázquez)


Escribe o teu comentario (9) - Categoría: Actualidade - Publicado o 03-04-2014 12:36
# Ligazón permanente a este artigo
Use your power to make change a reality.
Everyone has got a power to make real changes and impact on the world.

Including you.



Earth Hour is here again, and WWF is calling on hundreds of millions of people in thousands of cities and towns around the world to switch off their lights for an hour at 8.30pm local time on Saturday 29th March to show their concern for the environment.
Earth Hour is a worldwide grass-roots movement for the planet organized by the World Wide Fund for Nature (WWF). Earth Hour engages a massive mainstream community on a broad range of environmental issues. It was famously started as a lights-off event in Sydney, Australia in 2007. Since then it has grown to engage more than 7000 cities and towns worldwide, and the one-hour event continues to remain the key driver of the now larger movement. The event is held around the world and held towards the end of March annually, encouraging individuals, communities households and businesses to turn off their non-essential lights for one hour as a symbol for their commitment to the planet. Last year saw the lights go out in homes and businesses in more than 6,950 cities and towns with Palestine, Tunisia, Galapagos, Suriname, French Guyana, St Helena and Rwanda joining the movement for the first time.

The universe is over 99% empty space. It contains millions, perhaps billions of potential Earths, but
Living here, it's a fortuitous fact. It's for this reason that we must protect the environment. What are we doing wrong? Mostly the problem is destruction of habitat by industrial pollution, mining, farming, transporting species into habitats where they had not been... The consequences are: one billion people in the world haven't got clean water, two billion people have inadequate sanitation, City's air is unhealthy, some countries are on the verge of famine, the poles melt, biodiversity is reduced...
Nowadays people are changing their minds, so we are living a process of environmental concern.




"People from all walks of life, from all nations around the world,
are the lifeblood of the Earth Hour Interconnected Global Community.
They have proven time and time again that if you believe in something
strongly enough, you can achieve amazing things.
These stories aren't unique, this is happening all over the world."


(Andy Ridley, Executive Director and Co-Founder of Earth Hour)


(By Yago Grela)

Escribe o teu comentario (9) - Categoría: Actualidade - Publicado o 19-03-2014 18:02
# Ligazón permanente a este artigo
8 de marzo

8
de
marzo




Como todos vós sabedes, o 8 de Marzo é o día da muller traballadora. Pois ben, temos aquí unha imaxe na que aparecen dez mulleres desenvolvendo diversos traballos. Propoñémosvos un pequeno xogo: consiste en intentar averiguar qué traballo é o que está facendo cada unha. Pode ser que cada imaxe dea lugar a diversas opinións xa que nalgunhas poderían ser varios debido a que non queda moi claro o que están a facer ou a que o que fan pode asignárselle a distintas profesións.

Dado que cada imaxe ten una letra do alfabeto que a identifica podedes poñer a letra correspondente á imaxe que vaiades responder.


(O clube das ideas)

Escribe o teu comentario (18) - Categoría: Actualidade - Publicado o 07-03-2014 23:33
# Ligazón permanente a este artigo
PRECISAMOS UNHA NOVA LEI DE EDUCACIÓN?
A nova Lei de Educación, coñecida como Lei Wert,
volve a mobilizar ós estudantes de todo o país.
O seu rexeitamento é xeral, nin os partidos políticos,
nin os sindicatos de estudantes e docentes,
nin os pais aceptan os cambios que propón.


Publicamos a continuación dous artigos, un elaborado por Joshua Covelo e outro por Manuel Diz, que destacan os aspectos máis polémicos da lei.

===========


A Lei Orgánica de Educación, LOE, chegou no 2006 co goberno do PSOE derrocando todas as leis anteriores vixentes. Propuso que a Relixión tivera que ser ofrecida en todos os centros pero só a cursaran os alumnos que o desexen, a calificación desta materia non contará nos procesos selectivos, por exemplo, para conseguir becas ou para entrar nun colexio ou noutro. Na ESO, os alumnos con tres suspensos deben repetir, a non ser que os seus profesores digan o contrario. Crearanse dúas materias novas Ciencias para o Mundo Contemporáneo en bacharelato, e Educación para a Cidadanía en todas as etapas. Crearase o PCPI, cun curso obrigatorio e outro optativo para os alumnos con máis dificultades e terán que ter cumpridos 16 anos para entrar. A lei foi aprobada no Congreso en abril de 2006 co apoio de todos os grupos parlamentarios menos do PP, que votou en contra e de CiU, que se abstivo.


Tras a LOE chegou no 2013 a Lei Orgánica para a Mellora da Calidade Educativa, ou LOMCE e tamén denominada Lei Wert, unha lei presentada o 17 de maio de 2013 polo ministro de Educación, Cultura e Deporte do goberno popular de Mariano Rajoy, José Ignacio Wert, a cal aprobouse polas Cortes Xerais de España o 28 de novembro.

Os principais obxetivos que persegue a reforma son reducir a tasa de abandono temprano da educación, mellorar os resultados educativos de acordo cos criterios internacionais, mellorar a empleabilidade, e estimular o espírito emprendedor dos estudantes.


Os cambios máis importantes que introduce a LOMCE no sistema educativo español son os seguintes:
-Probas de avaliación final para obter o título de Graduado en ESO e o título de Bacharelato.
-Dúas opcións en cuarto curso da ESO, onde os alumnos terán que escoller entre Bacharelato ou Formación Profesional de Grao Medio.
-Programas de mellora do aprendizaxe e do rendemento na ESO.
-Maior importancia das asignaturas troncais, diseñadas polo goberno.
-Obrigatoriedade de ampliar a oferta de ensino na lingua castelá.
-Educación plurilingüe.
-Materia de relixión en todos os cursos.
-Novas modalidades de Formación Profesional: a Formación Profesional Básica e a Formación Profesional dual.
-Ampliación das competencias do director en detrimento do Consello Escolar.
-Institutos de Educacion Secundaria con especialización curricular.
-Nova relación en canto á oferta de prazas entre a ensinanza pública e a privada concertada.
-Posibilidade de construir e xestionar colexios privados concertados sobre solo público.
-Concertos cos colexios que discriminan por sexos.

O goberno calcula que a implantación da lei custará uns 400 millóns de euros destinados fundamentalmente a financiar a nova FP básica e os novos itinerarios en 3º e 4º de ESO. A metade de eses fondos pensa obtelos do Fondo Social Europeo, co que non suporá un aumento sensible do déficit público.

Esta lei non foi moi apoiada pola xente, miles de persoas sairon a protestar as rúas para oporse, unha vez máis, aos recortes e a chamada Lei Wert de reforma educativa. Esta manifestación pretende mostrar o seu rexeitamento á política educativa do Goberno, que facilitou un recorte nos orzamentos escolares de máis de 6.400 millóns de euros.
A séptima reforma educativa da democracia, liderada por José Ignacio Wert, recibiu a súa aprobación final no Congreso grazas a maioria absoluta do PP, xa que todo os grupos da oposición, salvo UPN que se abstuvo, manifestaron o seu rotundo rechazo á norma. É máis, anunciaron a súa intención de botala abaixo en canto o PP perda a maioría absoluta no Congreso dos Diputados.


===========


A Ley Orgánica para a Mellora da Calidade Educativa, ou LOMCE e tamén denominada "Lei Wert?, e unha lei imposta polo ministro de Educación José Ignacio Wert, con carácter de Lei Orgánica (8/2013, del 9 de decembro) que reforma a Lei Orgánica de Educación (2/2006, del 3 de maio) o LOE, e seis artígos e unha disposición adicional da Lei reguladora do Dereito a Educación (8/1985, de 3 de xulio) o LODE. Dende a presentación do proxecto o 17 de maio de 2013 polo Ministro de Educación, Cultura e Deporte do goberno popular de Mariano Rajoy, José Ignacio Wert, hasta a súa aprobación definitiva polas Cortes xerais de España o 28 de novembro, foi unha lei moi contestada por certos sectores sociais e políticos ?de feito durante a súa tramitación nas Cortes a lei non foi apoiada por ningún outro grupo parlamentario, excepto o do Partido Popular?.

Obxectivos:
-Reducir a taxa de abandono temprano dos estudos.
-Mellorar os resultados educativos.
-Mellorar a empleabilidade.
-El aumento de la autonomía de los centros.
-O reforzo da capacidade de xestión da dirección dos centro

Cambios curriculais na Educación

-Na Educación Primaria (Art. 1.9) as asignaturas troncais son Ciencias da Natureza, Ciencias Sociais, Lingua Castelá e Literatura, Matemáticas e Primeira Lingua Extranxeira.

-Na Educación Secundaria Obligatoria (Art. 1.15) as asignaturas troncais son: Bioloxía e Xeología, Física e Química, Xeografía e Historia, Lingua Castelá e Literatura, Primeira Lingua Extranxeira e Matemáticas (no terceiro e cuarto dividida en Matemáticas Orientadas ás Ensinanzas Académicas e en Matemáticas Orientadas ás Ensinanzas Aplicadas). En cuarto curso engádese Economía e Latín, na «opción de ensinanzas académicas», e Ciencias Aplicadas á Actividade Profesional, Iniciación á Actividade Emprendedora e Empresarial e Tecnoloxía, na opción de ensinanzas aplicadas

OS cambios puntuais que introduce a LOMCE no sistema educativo español son os seguintes:

? Probas de avaliación final para obter o título de Graduado en ESO e o título de Bacharelato:

Cos obxetivos, entre outros, de «garantir que todos os alumnos e alumnas alcancen os niveis de aprendizaxe adecuados... conforme o título pretendido» e de normalizar «os estándares de titulación en toda España» (según se afirma no Preámbulo da ley), ao finalizar cada etapa educativa os alumnos serán avaliados mediante unhas probas externas deseñadas polo Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, cuya superación na Educación Secundaria Obrigatoria e no Bachillerato será imprescindible para a obtención do título correspondente ?de ahí que os sectores sociais e partidos políticos opostos a ley as haxan denominado "reválidas.

? Maior importancia das «asignaturas troncais» deseñadas polo Goberno:
A LOMCE distingue entre «asignaturas troncais», «asignaturas específicas» e «asignaturas de libre configuración autonómica», esta última categoría é onde se incluye a asignatura Lingua Cooficial e Literatura en aquelas Comunidades Autónomas que a posúan

? Obrigatoriedade da oferta de ensinazas cuya lingua vehicular sexa o castelán
O artículo 1.99., que engade a disposición adicional trixésimo octava a LOE, recoñece a posibilidade de que se poida impartir todas «as asignaturas non-lingüísticas» exclusivamente na lingua cooficial, pero neste caso «a Administración educativa deberá garantir unha oferta docente sostida con fondos públicos na que o castelán sexa utilizado como lingua vehicular nunha proporción razoable»

? Asignatura de relixión:
Vólvese a dar plena validez académica á asignatura de relixión, contará no expediente académico polo que se contabilizará para pedir unha beca, por exemplo, e se establece unha materia alternativa que se chama Valores Sociais e Cívicos en Primaria e Valores Éticos na ESO, desaparecendo definitivamente a materia Educación para a cidadanía. No Bacharelato a Relixión forma parte das asignaturas específicas optativas, tanto en 1º coma en 2º.

? Liberdade de ensinanza

No Preámbulo afírmase que «as familias son as primeiras responsables da educación dos seus fillos e por iso o sistema educativo ten que contar coa familia e confiar nas súas decisións». Así a LOMCE engade dous novos principios que inspiran o sistema educativo español (Artículo 1.1. que modifica o artículo 1 da LOE)

Despois de que a LOMCE se aprobase no Congreso dos Deputados, convocouse unha semana de loita por parte de varios colectivos relacionados coa educación, como os sindicatos dos docentes ?CCOO (Comisións Obreiras), CSIF (Comisión Sindical Independente e de Funcionarios), UXT (Unión Xeral de Traballadores) y STEs (Sindicato de traballadores da Ensianza)?, os alumnos ?Sindicato de Estudiantes?, as asociacións de pais ou incluso a educación privada-concertada ?FSIE?.
O día 24 de outubro tivo lugar un paro xeral en todos os niveis do sistema educativo con máis éxito ca última convocatoria de maio de 2011.



Escribe o teu comentario (20) - Categoría: Actualidade - Publicado o 28-01-2014 19:31
# Ligazón permanente a este artigo
As nosas vidas son os rios.....que van dar á mar
"Así como unha xornada ben empregada produce un doce soño,
así unha vida ben usada causa unha doce morte".
(Leonardo Da Vinci)


Neste ano que está a piques de rematar, o 2013, deixáronnos varias persoas relacionadas co cine, a política, os deportes, a música e a literatura. Polo que neste artigo intentarei facerlles unha pequena homenaxe para que o seu recordo siga vivo entre nós máis tempo.

Stephane Hessel (27 de febreiro):
Combatente da Resistencia francesa durante a Segunda Guerra Mundial e un dos redactores da Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1948. En 2008 a Asociación das Nacións Unidas condecorao co Premio da paz. No 2010 publicou "Indignádevos!", obra de moitísimo éxito que se relaciona coas protestas revolucionarias posteriores (15M, Democracia Real Xa, etc). Dous anos antes de súa morte tamén publica "Comprometédevos!".

Hugo Chávez (5 de marzo):
Político e militar venezolano presidente da República Boliviana de Venezuela dende 1999 ata a súa morte. O Instituto Venezolano de Análisis de Datos (IVAD) informou en febreiro do 2013 que Chávez contaba con un porcentaje do 84% de aprobación entre os venezolanos, sendo o terceiro mellor presidente do continente americano. Sucederalle no cargo Nicolás Maduro.


Mariví Bilbao
(3 de abril):
Actriz española coñecida polos seus papeis de "Marisa Benito" en Aquí non hai que viva con Izaskun Sagastume. Participou en 26 largometraxes, 23 cortometraxes e numerosas series e programas de televisión. En 2005 recibe por parte da academia da televisión española o premio á mellor interpretación feminina.

Sara Montiel (8 de abril):
Actriz e cantante española que chegou a traballar en Hollywood. Sara Montiel era o seu nome artístico, xa que ela se chamaba María Antonia Abad. Unha manchega pertencente á unha familia humilde que logrou facer os seus soños realidade, realizando máis de 45 películas.



Margaret Thatcher (8 de abril):
Política británica que chegou a ser Primeira Ministra do Reino Unido entre 1979 e 1990, sendo a única muller que ocupou ese posto ata os nosos días. É unha das políticas más destacables do Reino Unido, aínda que tamén foi unha das que máis divisións creou, sendo eloxiada e detestada entre diferentes partes do espectro político. Coñecida como "A dama de ferro".


María de Villota (11 de outubro):
Foi unha piloto española de coches de carreiras. Era filla do expiloto de Fórmula 1 Emilio de Villota. En 2012, uniuse a Marussia F1 Team como piloto de probas e 4 meses despois sufriu un grave accidente no aeródromo de Duxford (Reino Unido), a súa vida chegou a correr serio perigo, pero tras unha rápida intervención dos servizos de urxencia estabilizóuselle. Desafortunadamente, a causa do accidente, María perdeu o ollo dereito. Morreu o día antes de presentar o seu novo libro "A vida é un regalo".

Manolo Escobar
(24 de outubro):
Cantante e actor español. Algunhas cancións del xa forman parte da cultura española, como por exemplo o "Porompompero", "Mi carro" ou "Y viva España". Este último superando os 6 millóns de discos vendidos. Como outros cantantes de éxito dos 60 como comezou unha carreira inematográfica, malia que estaba máis dirixida ó lucimento propio que ó desenvolvemento da trama da película.

Nelson Mandela (5 de decembro):
Tamén coñecido como Madiba, foi o primeiro presidente negro de Sudáfrica. Gañou o premio Nobel da paz no ano 1993 «Polo seu traballo para o fin pacífico do réxime de apartheid, e por sentar as bases dunha nova Sudáfrica democrática».
Foi o símbolo da resistencia contra o apartheid tras pasar 36 anos na cadea. O lema, Liberdade para Nelson Mandela (Free Nelson Mandela) converteuse nun berro para todas as campañas anti-apartheid do mundo.


Neste ano tamén morreron dúas persoas que malia non ter éxito, merécense saír neste artigo.

Leopold Engleitner (21 de abril):
Foi un austriaco que era o supervivinte máis antigo do holocausto. Este foi arrestado pola Gestapo debido a que se negaba a formar parte do exército. Cando saíu do holocausto escapou para unha cova onde estivo ata que rematou a guerra, escondéndose dos nazis que o perseguían. A historia de Leopold Engleitner demostranos que sí era posible, aínda sendo unha persoa humilde, opoñerse ao réxime nazi de Hitler.

Jirōemon Kimura (12 de Xuño):
Supercentenario chino que morreu a idade de 116 anos e 54 días, sendo o home vivo más ancián do mundo, o home máis vello da historia e o asiático que morreu con maior idade. Naceu en 1897, vivindo así 3 siglos. Kimura tivo 7 fillos, 15 netos , 25 bisnetos e 14 tataranetos. El dicía que o seu secreto era comer en porcións pequenas.



"Despois de todo a morte
é soamente un síntoma de que houbo vida."

Mario Benedetti.


(Artigo de Yago Grela)

Escribe o teu comentario (8) - Categoría: Actualidade - Publicado o 19-12-2013 12:35
# Ligazón permanente a este artigo
OS XUICES FAN XUSTIZA
Un xuíz é aquel letrado que ten a máxima autoridade nun tribunal de xustiza. É aquel que logo dun análisis exhaustivo dos feitos e as defensas de cada parte ten a capacidade de xulgar libremente e impoñer penas ou liberdades según sexa o caso. Tamén administra a xustiza de maneira que quede equiparada aos principios morais nos que se basea, tendo experiencia para poder desenvolver a capacidade de xulgar xustamente.

Os xuices as veces contestan cun: sempre son xusto, as veces son xusto, cando quero o son, na medida que me deixen son xusto. Todas as voces, todas, na nosa opinión teñen algo de razón, e se é así, poderíase dicir que dende una perspeciva psicolóxica, o acto de xustiza é relativo, porque é subxetivo.

Existen varios tipos de xuices:

-Maxistrado o xuíz supremo, é calquera dos maxistrados que se atopan no último grao da carreira xudicial. Habitualmente integran a respectiva Alta Corte.

-Xuíz ordinario é todo aquel que exerce a súa xurisdicción por dereito propio e se atopa establecido por oficio permanente para administrar xustiza nun punto determinado.

-Xuíz convencional polas mesmas partes para entender en un negocio determinado, o cal non ten propiamente o cargo público de xuíz, sendo só un particular, coa potestade, baixo o cumplimento de certos requisitos, de resolver un problema particular e concreto.

-Xuíz superior chamado tamén xuíz ad quem que é o que ten autoridade para xulgar as causas en apelación e coñecer das queixas contra os inferiores.

-Xuíz privativo é o que ten a facultade para coñecer unha causa, con inhibición ou exclusión do ordinario que debería coñecerla; ou o que exerce algunha xurisdicción privilexiada en orden a certas persoas ou asuntos.

-Xuíz promiscuo é o que coñece todo tipo de asunto, dentro da súa xurisdicción territorial, con algunhas salvedades.

As tres claves


Os puntos fundamentais do caso Marta del Castillo

Fai un ano, o maxistrado Javier González Fernández dictaba que o procedemento aos catro imputados maiores de idade fora enxuiciado por un tribunal profesional e non polo xurado popular.
Para José Joaquín Gallardo, decano do Colexio de Avogados de Sevilla, a opción do tribunal profesional sería a máis acertada, porque dá máis garantías dunha xusta resolución. «O xurado popular podría garantizar un pronunciamento de culpabilidade, ao deixarse levar, quizas, polos medios de comunicación e o tratamento que están facendo do caso, pero ao final son os xuices os que teñen a última palabra e poden chegar a anular as sentencias».


O xuíz relaciona as donacións do PP cos ingresos nas contas suizas de Bárcenas



Trátase da primeira vez que o maxistrado relaciona as contas suizas de Bárcenas con as anotacións da suposta contabilidade paralela do partido que levaba o extesoreiro. Os apuntes de Bárcenas consignan supostos pagos en negro ao PP de empresarios do sector de obras públicas ?uns 8,3 millóns entre 1990 e 2008? e o uso destes fondos para sufragar gastos do partido e para abonar sobresoldos aos dirixentes da formación conservadora.


O caso Urdangarin queda reducido a cargos intermedios en Valencia

A resolución do Tribunal Superior de Xustiza valenciano na que rechazó imputar á alcaldesa de Valencia, Rita Barberá, e ao expresidente da Generalitat Francisco Camps no caso Urdangarin instaba formalmente ao xuiz instructor de Palma José Castro a seguir investigando, deixando así aberto o camiño a unha eventual asunción do caso. Na práctica, sen embargo, segundo apuntan fontes xurídicas, os maxistrados deron con aquel auto un portazo. Isto fai practicamente imposible que ambos políticos cheguen a ser xuzgados polos feitos: haber provocado que o Instituto Nóos se embolsara ilegalmente máis de tres millóns de euros das arcas públicas valencianas, segundo o criterio que o xuiz Castro planteou na exposición motivada e foi rechazado polo Tribunal Superior de Xustiza.

(Artigo de Andrea Rodríguez e Iria Alonso)

Escribe o teu comentario (8) - Categoría: Actualidade - Publicado o 21-11-2013 11:59
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Licencia Creative Commons


Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0