O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

Dereito á libre circulación entre países



"1. Toda persoa ten dereito a circular libremente e a elixir a súa residencia no territorio de cada Estado.

2. Toda persoa ten dereito a saír de calquera país, incluso do propio, e a regresar ao seu pais".

(Declaración universal dos dereitos humanos, artígo 13)


Isto é algo que todo o mundo debería respetar xa que dá igual a nacionalidade, a raza, ou a crenza que teña cada un, todos somos persoas, polo tanto todos somos iguais.
Este conflito, como moitos outros, ten a súa orixe, na captura política, na pobreza, na guerra, na violación dos dereitos humanos e tamén na desigualdade. Movementos sociais, grupos espontáneos de persoas, organizacións que comezaron a mobilizarse e reclamar os dereitos que consideraban perdidos.

A día de hoxe, a cifra de mortos chega ata os 210.060, case a metade de todos eles civís, aínda que a cifra real probablemente sexa maior. Entre os mortos hai 10.664 nenos e 6.783 mulleres. O observatorio sirio para os Dereitos Humanos concretou que 35.827 dos falecidos eran insurxentes e 45.385 membros do exército de Al Assad. Siria tiña una poboación duns 23 millóns de persoas, e segundo as Nacións Unidas afírmase que uns 3,73 millons de sirios fuxiron do país na procura dunha vida mellor.
?Save The Children? é unha das ONG´S que axuda de diferentes formas aos nenos e nenas refuxiados de Siria distribuíndo materiales básicos para a supervivencia, facilitando alimentos ás familias, apoiando na educación, protexendo nenos e manténdoos en bo estado de saúde.



Uns 4 millóns de refuxiados fuxiron a distintos países, os principais son os seguintes:
-Turquía; Acolleu case 2 millóns de refuxiados.
-Líbano; Máis de 1 millón de refuxiados.
-Xordania; 600.000 refuxiados.
-Iraq; 250.000 refuxiados.




(Artigo de Andrés Álvarez Terán)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Actualidade - Publicado o 17-02-2016 23:56
# Ligazón permanente a este artigo
A realidade do matrimonio
?Os homes e as mulleres, a partir da idade núbil, teñen dereito, sen restrición algunha por motivos de raza, nacionalidade ou relixión, a casarse e fundar unha familia, e gozarán de iguais dereitos en canto ao matrimonio, durante o matrimonio e en caso de disolución do matrimonio.
Soamente mediante libre e pleno consentimento dos futuros esposos poderá contraerse o matrimonio.
A familia é o elemento natural e fundamental da sociedade e ten dereito á protección da sociedade e do Estado.?


(Declaración Universal dos Dereitos Humanos, artígo 16)


Este artígo expresa a igualdade de dereitos entre homes e mulleres, en canto ao matrimonio, pero ata que punto é ese un dereito real?

A declaración de dereitos humanos non menciona o dereito ao matrimonio igualitario e deixa liberdade a cada país para decidir sobre o matrimonio homosexual e a idade mínima para casarse, coñecida como idade núbil. A maioría dos países occidentais determinan que esta idade son os dezaoito anos ou os dezaseis anos con consentimento dos proxenitores. A pesar diso, hai moitos países que permiten o matrimonio infantil, xeralmente o dunha nena cun home adulto.

UNICEF realizou en 2010 un estudo sobre este tipo de matrimonio, concluindo que arredor dunha terceira parte das mulleres de vinte a vintecatro anos de idade que viven nos países en vías de desenvolvemento casaron sendo nenas.Isto é algo moi común nos países de Asia meridional ou África subsahariana, aínda que pode variar. En xeral, a idade media do matrimonio aumenta gradualmente, especialmente nas familias con maior capacidade económica. O 48% das mulleres de 45 a 49 anos casaron antes de cumprir os dezaoito anos, este número baixou a 35% na actualidade.

Estas mulleres normalmente abandonan os estudos se nalgún momento tiveron acceso a eles) e, na maioría dos casos, son as familias as que deciden con quen casará a nena, así que o consentimento non é por parte de ambos cónxuxes, polo que non debería ser legal.
Por outra parte, os dereitos das parellas do mesmo sexo non sempre están recoñecidos. Negar a estas parellas o recoñecemento e a igualdade impide a moitas persoas o gozo de todos e cada un dos dereitos humanos. Esteban Beltrán, o director de Amnistía Internacional en España, opina: ?Con estas posturas, tales relacións estigmatízanse e alimenta a discriminación e outros abusos na comunidade, nas escolas e nos fogares en contra dos dereitos humanos das minorías sexuais.?

Que estamos a facer para cambiar estas discriminacións?


Na actualidade, o matrimonio homosexual é legal en Bélxica, Canadá, España, Holanda, Sudáfrica, Noruega, Suecia, Portugal, Islandia, Arxentina, Dinamarca, Nova Zelanda, Uruguay, Francia, Luxemburgo, Brasil, Irlanda e Estados Unidos. Este último país foi o que aceptou estes dereitos máis recentemente. Concretamente, o 26 de xuño de este ano, o Tribunal Supremo de EEUU decidiu legalizar o matrimonio igualitario en todo o país, o que anula a capacidade dos estados para prohibir este tipo de unións.

Diferentes organismos das Nacións Unidas insisten na prohibición da discriminación por orientación sexual ou identidade de xénero. En 2012 presentouse o primeiro informe onde se destacaba o seguinte: ?Recoñecer a igualdade de dereitos de todas as persoas non ten por que ser controvertido, nin implica a creación de novos dereitos. Trátase de insistir en que todas as persoas teñen dereito a gozar dos xa existentes?.

Nós, coma cidadáns, debemos loitar pola xustiza e a posibilidade de que estes dereitos cúmpranse en todo o mundo.


(Artigo de Ainoa Prado)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Actualidade - Publicado o 04-02-2016 09:48
# Ligazón permanente a este artigo
A falsa idealización da beleza
Desde fai un tempo fálase de que os cánones de beleza establecidos na actualidade non son os adecuados tendo en conta que cada persoa ten un corpo determinado.
Xa son moitas as campañas que promueven a liberdade nun mercado textil que cada día está máis distorsionado.
En 2006, o Ministerio de Sanidade propugnou un pacto de autorregulación cos fabricantes e a industria da moda para crear un sistema homoxéneo de tallas nas prendas de vestir.
En 2007 asinouse o acordo, onde o Ministerio daba un tempo para que se puxesen de acordo. Entre os seus puntos de partida: que os maniquís tivesen un mínimo de talla 38 e que a talla 46 non se considerase "especial".


Certo é que cada vez as tallas nas tendas son máis pequenas. Moitos opinan que isto non é o correcto pero, por que?.
Non se pode pretender esixir tallas máis grandes para xente máis grande si déixase de lado a aqueles que non son así. Debemos pensar que cada persoa é un mundo e cada corpo é diferente e absolutamente todos sen discriminación algunha temos dereito a entrar nunha tenda e atopar a peza que nos sente perfecta. O problema é cando as persoas obsesiónanse con entrar no pantalón máis pequeno de todo o centro comercial porque creen que esa talla é a adecuada.


Agora ben, se non se debe de deixar de lado a ninguén polo seu aspecto físico, por que se establece unha liña divisoria entre tallas para xente grande e tallas para xente non tan grande? Estas primeiras tallas só véndenas en tendas especializadas e con deseños específicos a un prezo moito máis elevado. Estar gordo implica vestir con roupa distinta aos demais a un custo maior? Paréceme unha absoluta aberración que se chegue a isto. Todas as cadeas do textil deberían fixar uns patróns e fabricar a mesma roupa para todos e ao mesmo prezo, sen ter que acudir a unha boutique específica e pagar por unha peza o que en Pull and Bear custan dúas ou tres prendas.


Analicemos que os cánones de beleza establecidos na actualidade son totalmente contrarios aos de tempos pasados:

-Na prehistoria os homes preferían ás mulleres de grandes senos e cadeiras anchas, posto que esas características se asociaban á fertilidade.

-No Renacimiento cobran protagonismo corpos redondeados, mans e pés finos, peitos pequenos e firmes, tez branca e fázulas sonrosadas, beizos vermellos, cabelo louro e longo, fronte despexada e ollos grandes e claros.

-No Barroco estilanse corpos máis rellenitos: cadeiras máis anchas e cintura estreita, brazos redondeados e carnosos, pel branca e peitos máis rechamantes que son resaltados polos corsés. Ademais, a figura feminina se embellece coas populares pelucas,os perfumes, os lunares postizos ou pintados, os corsés de infarto, os encaixes...

-Na Época Victoriana o que verdadeiramente chama a atención é o uso dos corsés para estreitar ao máximo a cintura e realzar o busto e as cadeiras. Estes apertados elementos deixaban sen alento a moitas mulleres, provocando desmaios ou ata a morte pola deformación do tórax, que acaba estruxando os órganos vitais.

-A principios do século XX o ideal feminino sería peitos altos, cadeiras anchas e nádegas prominentes. Ata que pouco a pouco vai evolucionando cara un corpo cada vez máis delgado chegando ata o ideal actual.

Paga a pena cinguirnos a uns estereotipos que segundo a época benefician máis a uns que a outros? Todos somos beleza porque esta é subxetiva.


(Artigo de Iria Lores)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Actualidade - Publicado o 19-01-2016 17:14
# Ligazón permanente a este artigo
Eleccións Xerais 2015
O próximo día 20 de decembro, o pobo español está citado nas urnas para elixir os seus novos representantes de cara os próximos 4 anos. As últimas eleccións xerais foron o 20 de novembro de 2011, onde o Partido Popular (PP) foi o máis votado chegando a obter unha maioría absoluta con 186 escanos, seguido polo Partido Socialista Español (PSOE) con 110. Máis atrás quedaron outros partidos como Convergència i Unió(CiU) con 16, Izquierda Plural(IU-LV) con 11 e Amaiur con 7. O Bloque Nacionalista Galego(BNG) obtivo 2 escanos.

Este ano preséntanse novos partidos como Podemos, liderado por Pablo Iglesias, e Ciudadanos de Albert Rivera, e partidos xa mencionados antes como PP, con Mariano Rajoy á cabeza, e PSOE con Pedro Sánchez como Secretario Xeral do partido.


















As previsións destas eleccións varían dependendo dos medios que nos informen delas, o que sí podemos ver é que na maioría Podemos e Ciudadanos obteñen un gran número de votos con respecto a outros partidos en anos anteriores, o que fai crer que o bipartidismo que levaba anos producíndose por parte de PP e PSOE esta vez non será tan amplo e que terán que recurrir a coalicións con outros partidos para conseguir o poder.

É preciso ter información sobre alguns aspectos do noso sistema electoral. Vexamos:

A cantos deputados eliximos?

O Congreso componse de 350 deputados que representan a 52 circunscripcións. O reparto de deputados por circunscripción faise segundo a Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral (LOREG).

Segundo esta norma, Ceuta e Melilla dispoñen dun deputado cada unha, mentres que o resto de circunscripcións -provincias- teñen asignados dous deputados como mínimo e o resto repártense segundo a poboación empadronada. Isto fai que Madrid e Barcelona sexan as circunscripcións con máis deputados, 36 e 31, respectivamente, e Soria a provincia con menos, os dous mínimos.


Cal é o sistema de elección?

En España utilízase a chamada lei D'Hondt, un sistema de cálculo proporcional creado a finais do século XIX polo xurista belga Victor D'Hondt. Útilízano moitos outros países como Arxentina, Francia, Bélxica, Finlandia, Irlanda, Israel ou Xapón.

En que consiste o sistema D'Hondt?

Para comezar, en cada circunscripción exclúese primeiro ás candidaturas que non obteñan, polo menos, o 3% dos votos válidos emitidos. O resto das candidaturas, ordénanse de maior a menor, nunha columna, cas cifras de votos obtidos. Divídese o número de votos obtidos por cada candidatura por 1, 2, 3, etc, ata un número igual ao de escanos correspondentes á circunscripción. Os escanos atribúense ás candidaturas que obteñan os cocientes maiores, atendendo a unha orde decrecente.

É xusto este sistema?

Segundo os expertos consultados, podería mellorarse, porque sen dúbida os beneficiados son os partidos maioritarios e os prexudicados, os pequenos. Favorece o bipartidismo.

O profesor de Ciencias Políticas da Universidade de Barcelona Josep María Reniú entende que este método fose o elixido no seu momento para garantir gobernos fortes na aínda nova democracia española, pero agora, insiste, non é o adecuado. Asegura que dá con facilidade maiorías absolutas e, aínda que isto non pase, o partido gañador concentra o poder suficiente para non ter que necesitar moito aos demais á hora de sacar adiante iniciativas no Congreso.

Os grandes son os mellor parados deste sistema e sinala a partidos como IU e a UPyD como os maiores prexudicados. Ambas formacións concentran moitos votos no conxunto do país, pero como os escanos atribúense por circunscripcións eses apoios se dispersan. Por iso non conseguen na maioría das provincias a porcentaxe mínima de representación para optar a un deputado.
Tampouco lles benefician os votos en branco, porque son considerados válidos para achar a porcentaxe mínima do 3 % e iso fai que despois sexan necesarios moitos máis votos para cada escano. Mentres, outros partidos que concentran os seus votos en poucas circunscripcións conseguen máis representación pese a ter menos votos no conxunto do país.

E ti, que pensas das eleccións no noso país?



(Artigo de Diego Rodríguez)


Escribe o teu comentario (44) - Categoría: Actualidade - Publicado o 15-12-2015 22:05
# Ligazón permanente a este artigo
Contra la violencia de género
Se denomina violencia de género a la violencia ejercida de un sexo hacia otro. La noción, por lo general, nombra a la violencia ejercida contra la mujer, a todo acto que tenga o pueda tener como resultado un daño o sufrimiento físico, sexual o psicológico para la mujer, así como las amenazas, la coacción o la privación arbitraria de la libertad, tanto si se producen en la vida pública como en la vida privada.



La violencia de género es uno de las grandes lacras de nuestra sociedad, solo en España han sido asesinadas más 650 mujeres a manos de su pareja, además no podemos mencionar solo a esas fallecidas que por desgracia no son las únicas víctimas, sino también a su entorno y a todas aquellas que día a dia sufren una continua violencia psicológica através de abusos y chantajes emocionales.
La mayoría de los casos comienzan con un abuso sobre la mujer en forma de posesión, a veces esa violencia es ejercida sobre sus propios hijos por venganza de su ex/pareja.

La mayoría de las victimas no denuncia por miedo a recibir represarias y amenazas de su agresor. Aunque el estado pone al servicio de la mujer maltratada un teléfono gratuíto de ayuda (016), eso no basta. Sin una ley integral contra la Violencia de Género se seguirá considerando la muerte de las mujeres como un asunto de poca importancia y no se atajará la raiz ideológica del problema.


¡Cuidado,
el machismo mata!




(Artículo de Aida Couso)


Escribe o teu comentario (49) - Categoría: Actualidade - Publicado o 12-11-2015 22:55
# Ligazón permanente a este artigo

"Todo individuo tiene derecho a la vida,
a la libertad y a la seguridad de su persona".

(Declaración universal de los derechos humanos. Art.3)



Los términos eutanasia, muerte digna y suicidio asistido suelen confundirse, no están claros para la mayoría de nosotros. En este artículo intentaremos aclarar su significado.

La eutanasia se refiere al acto de provocar intencionadamente la muerte de una persona que padece una enfermedad terminal. Es legal en Holanda, Bélgica, Vermont, Washington y parte de Australia.

La Muerte digna es el derecho que tiene todo paciente que muestra una enfermedad irreversible de definir y manifestar su deseo de rechazar procedimientos de cualquier tipo, es decir el derecho de cualquier paciente de morir dignamente sin necesidad de ser sometido a tratamientos que invadan su cuerpo. Se diferencia de la eutanasia en que la muerte digna no es una muerte demandada.

Finalmente, el suicidio asistido es la práctica menos común. Consiste en el acto por el que un doctor capacita a su paciente para que acabe con su vida. Esta práctica en España es considerada ilegal, en cambio es legal en Suiza y se ha legalizado hace unos meses en California.

En España actualmente son legales las prácticas de:
-La cesación del esfuerzo terapéutico, es decir, en poner fin al encarnizamiento terapéutico, empeñarse en dar tratamientos a personas sin posibilidad de recuperación.
-La sedación terminal o sedación paliativa, que consiste en proporcionarle fármacos al paciente para reducir el tiempo de su agonía.

Actualmente el caso de Andrea, una niña de doce años con una enfermedad degenerativa irreversible y que estaba siendo alimentada a través de una sonda, ha planteado en nuestro país una controversia. Los padres habían solicitado que desconectaran a su hija para acabar con su agonía.
El trámite para que se pudiese llevar a cabo el proceso de desconexión de Andrea ha requerido la presencia de jueces, leyes y médicos.

Finalmente se le ha desconectado de la sonda y se le practicó la sedación, permitiéndosele así una una muerte digna.
Sin embargo hay gente que ve esto como algo intolerable. Los que están con contra apelan a que la vida es un derecho inviolable, también argumentan que estos métodos no son solicitados por personas libres sino por personas desestabilizadas y deprimidas.

Desde mi punto de vista no es justo que una persona que sufre una enfermedad que la está consumiendo, debilitando, haciéndola sufrir día a día, que ya ha perdido lo más importante de su vida que son las ganas de vivir no tenga derecho a acabar con el sufrimiento que las mina tanto física como psíquicamente. Puede que este tema genere un polémico debate entre el derecho a la vida y el derecho a una muerte digna, pero estas personas también tienen derecho a decidir qué es lo quieren hacer con su vida, si acabar con ella o prolongar su sufrimiento. En el caso de que quieran acabar con ella deben de estar asistidas en su derecho a hacerlo, siguen siendo personas racionales que toman decisiones y si ellos consideran que para terminar con su agonía han de terminar con su vida deberían poder hacerlo.

(Artículo de Irene Barreiro)



Escribe o teu comentario (18) - Categoría: Actualidade - Publicado o 30-10-2015 22:48
# Ligazón permanente a este artigo
A lingua dos imperios
Todos sabemos que o idioma forma parte da cultura dun pobo. O coñecemento de máis dunha lingua é, no mundo actual, unha necesidade pola habilididade da que nos dota ao poder viaxar ao extranxeiro e ter a capacidade de defendernos grazas ó coñecemento do idioma. Porque coma todos sabemos, simplemente coñecendo a lingua dominante actualmente, a cal é o inglés, a lingua dos países mais fortes hoxe en día, podemos defendernos en calquera lugar do mundo prácticamente.

Ahora ben, ao longo da historia ésta importancia polo idioma estibo sempre latente dunha maneira ou doutra, xa que o idioma relacionanos coa xente da nosa terra, e define perfectamente noso lugar de procedencia.

Na antigüedade tiña gran importancia para os conquistadores impoñer o idioma propio do seu imperio como elemento conquistador e unificador. Xa que posuir unha lingua culta, imposta polos grandes emperadores fai mas fácil o sometemento dos pobos e a persuasuión da xente de a pé. Por exemplo, os romanos dabanlle ésta importancia ao latín, a súa lingua característica, e perfeccionaban con ela as técnicas do discurso, para asegurar o seu poder dominante sobre os pobos dominados, para manexar as masas de xente e levalas ata o éxtase.

Poderíamos engadir como dato importante que ainda que o obxectivo era que toda a poboación dentro do imperio utilizase a mesma lingua, a verdade e que diferenciabase bastante o que falaban os emperadores e a xente de altos cargos do que falaban os cidadáns de a pé. Isto, tamen axudaba a persuadir aos habitantes dos pobos xa que veian como unha lingua moito mais culta a utilizada polos seus dominadores. Ésta diferencia tamén poderiamos observala na actualidade, utilizamos distintos niveis da lingua segundo o contexto no que nos encontremos.

En definitiva, podemos considerar o idioma como un gran instrumento de dominación, coma unha verdadeira fonte de poder. Grandes exemplos ao longo da historia foron: na antiga Grecia impoñíase o grego, o idioma da polis ateniense.
No imperio romano seus distintos emperadores expandían seu idioma, o latín, por canto territorio que conquistaban.

No antigo Exipto isto ocurriu tamén co árabe; e finalmente, no imperio español, aquel onde nunca poñíase o sol, na conquista de gran parte de América impósose o castelán.

Volvendo aos nosos días, constatamos unha gran variedade de idiomas ao longo de toda a xeografía do planeta. Atopámonos cun número moito maior de idiomas que de estados actualmente, isto significa que en cada país fálase máis dunha lingua propia, cos seus rasgos e súas características, e por suposto, sigue sendo un forte instrumento de caracterización. Por exemplo, en España sen ir mais lonxe, encontrámonos con diversos territorios con idioma de seu como son Galicia co galego, Cataluña co catalán e o País vasco co euskera.


(Artigo de Roberto Alonso)


Escribe o teu comentario (4) - Categoría: Actualidade - Publicado o 11-05-2015 10:44
# Ligazón permanente a este artigo
A Revoluçao dos Cravos
Un día coma hoxe, no país veciño produciuse un levantamento militar denominado Revolución dos Caraveis (Revoluçao dos Cravos, en portugés)

O levantamento conducido por oficiais intermedios da xerarquía militar foi inmediatamente apoiado polo pobo, que saíu á rúa e repartiu caraveis ós soldados e estes puxéronos nos canóns das súas armas.

Ás 0.20 daquel 25 de abril, no programa Límite de Radio Renascença emitiuse a canción Grândola, Vila morena -que estaba prohibida polo réxime-, era a última sinal para dar comezo ao movemento revolucionario que derrotaría a ditadura.



De que ano estamos a falar?

Como se chamaba o dictador que foi derrocado?

Quen foi o compositor de Grândola, Vila morena?)

Que réxime político tíñamos daquela en España?

Coñeces outras revolucións que puxeran fin a rexímenes dictatoriais?

Que papel xogan as revolucións sociais na historia?



(Artigo de O clube das ideas)

Escribe o teu comentario (4) - Categoría: Actualidade - Publicado o 25-04-2015 22:01
# Ligazón permanente a este artigo
Selectividade 2015
Noso actual sistema educativo establece que poderán acceder ás ensinanzas universitarias oficiais de grao do sistema universitario de Galicia as persoas que reúnan calquera dos seguintes requisitos:

Ter superada a proba de acceso á universidade (PAU), para aqueles que se atopen en posesión do título de bacharelato ou equivalente; ou segundo normativas anteriores, os que estén en posesión de calquera dos títulos e certificados que se indican a continuación: título de bacharelato/ Certificado superado acreditativo de ter o curso de orientación universitaria / Certificado acreditativo de ter superado o curso preuniversitario/ Calquer outro título que o Ministerio de Educación declare equivalente ao título de bacharelato.

As notas de corte varían segundo o número de prazas e as solicitudes, sendo distintas dependendo do grao, a universidade e o ano. Por este motivo, é imposible saber cal serán as notas de corte para o curso 2015-16, aínda que é posible realizar unha estimación mirando as notas de corte de anos anteriores. Por iso, reunimos algúns datos que che poden interesar: para o presente curso, a nota de corte máis alta rexistrouse no dobre grao en Matemáticas-Física da Universidade Complutense de Madrid (UCM) con 13,04 puntos. A carreira máis solicitada en España en conxunto foi Medicina, que, que adoita rexistrar notas de cortes altas en todo o país. A nota de corte máis alta de Medicina rexistrouse na Universitat Autónoma de Barcelona (UAB) e a máis baixa na Universidade Lleida (UdL).

Na actualidade a Selectividade divídese en dúas fases:

.Fase Xeral: Obrigatoria para todos os alumnos. Componse de 4 exames.
.Fase Específica: Opcional. Componse dun máximo de 4 exames.

O primeiro exame consiste nun comentario dun texto, relacionado con contidos da materia de Lingua Castelá e Literatura. O exercicio presentará dúas opcións diferentes entre as que o estudante deberá elixir unha.

O segundo exame é Historia da Filosofía ou Historia de España, á elección do alumno, (nalgunhas comunidades autónomas existen outras alternativos como Ciencias para o Mundo Contemporáneo e Filosofía e Cidadanía ).

O terceiro exame é de Lingua Estranxeira, xeralmente Inglés, que ten como obxectivo avaliar a comprensión e expresión oral e escrita. Se o prefire, o alumno tamén ten a opción de escoller outros idiomas como francés, alemán, italiano, etc.

O cuarto exame corresponde a unha materia de modalidade de segundo de bacharelato elixida polo alumno.

Unha das decisións máis importantes que has de tomar cando se trata da Selectividade consiste en seleccionar as materias ás que te vas presentar durante as probas de acceso á universidade. Así mesmo, recomendámosche que empeces por formularche algunhas destas preguntas:


Interésame a materia?

Encaixa coas miñas ambicións futuras?

Teño posibilidades de obter unha nota alta na materia?



Se a túa resposta a estas 3 preguntas é positiva, saberás que estás a tomar a decisión axeitada.



Horarios das probas de acceso a universade

Así, o día 10 de xuño os alumnos examinaranse de 09.30 a 11.00 horas de Castelán e de 11.45 a 13.15 de Historia da Filosofía/Historia de España.
Pola tarde, terán lugar as probas de Lingua Galega e Literatura de 16:00 a 17:30. Finalmente, de 18:15 a 19:45 Lingua Estranxeira.

O 11 de xuño os alumnos examinaranse de 9:00 a 10:30 Matemáticas II/Grego II/Técnicas de Expresión Gráfico-Plástica. De 11:15 a 12:45 Ciencias da Terra e Ambientais/Literatura Universal/Deseño. De 13:30 a 15:00 Química/Latín/Debuxo Artístico. Pola tarde, 16:30 a 18:00 Bioloxía/Historia da Arte. De 18:45 a 20:15 Electrotécnia/Matemáticas Aplicadas as Ciencias Sociais/Artes Escénicas.

O día 12 de xuño os alumnos examinaranse de 9:00 a 10:30 Física/Xeografía/Análise Musical. De 11:15 a 12:45 Tecnoloxía Industrial/Economía da Empresa. De 13:30 a 15:00 Debuxo Técnico/Historia da Música e da Danza.

Para máis información: http://ciug.cesga.es/


(Artigo de Saleta Vidal)

Escribe o teu comentario (8) - Categoría: Actualidade - Publicado o 14-04-2015 21:29
# Ligazón permanente a este artigo
Os muros da vergoña
Poucos símbolos humillan e rebaixan tanto a dignidade humana coma os muros de separación. Ao longo da historia erguéronse moitos: o muro de Adriano, o de Berlín, etc. Son extensos e impenetrables quilómetros de pedra e aramado que separaron países, pobos e familias enteiras. A día de hoxe, e a pesar de presumir de ser unha sociedade avanzada, aínda existen multitude de muros e valos por todo o planeta que representan a maior das humillacións, a falta de liberdade.

O primeiro muro levantado foi o muro de Berlín, e tamén o primeiro en ser denominado muro da vergoña. Foi levantado en 1961 durante a Guerra Fría, e consistía nunha parede de formigón de 4 metros de altura cun interior formado por cables de aceiro. Acompañando o muro creouse a chamada "franxa da morte", formada por un foso, un aramado, unha estrada pola que circulaban constantemente vehículos militares, sistemas de alarma, armas automáticas, torres de vixilancia e patrullas acompañadas por cans as 24 horas do día.






Entre 1961 e 1989 máis de 5.000 persoas trataron de cruzar o muro e máis de 3.000 foron detidas. Ao redor de 100 persoas morreron no intento, ata que por fin o muro foi derrubado en 1989.
Despois do horror que supuxo o levantamento deste muro, a humanidade debería ter aprendido a lección e non volver cometer erros tales coma separar familias enteiras, asasinar miles de persoas... en resumo, devastar un país enteiro. Non obstante, a maldade do ser humano chega a tal punto que segue arrasando e maltratando nacións, sen importarlle en que condicións vive a xente que está ao seu arredor.

Un dos muros máis importantes e conflitivos da actualidade é a Franxa de Gaza. Os seus 700 quilómetros albergan 1,5 millóns de persoas, das cales 1,1 millóns son refuxiados palestinos. O 72% da poboación que habita na Franxa de Gaza vive baixo a liña de pobreza e necesita axuda humanitaria da ONU, e dende que en 1987 crea a primeira Intifada e a segunda no 2000, morren por día 45 palestinos por actos terroristas. Máis de 24.000 palestinos perderon os seus fogares nos últimos catro anos como resultado das demolicións levadas a cabo polo exército israelí, que destruía unha media de 120 edificacións cada mes.








O muro de Cisxordania separa Israel de Cisxordania, e probablemente sexa unha das zonas máis conflitivas do mundo. A pesar de que numerosos órganos da paz mundial alegaron que a construción deste muro é ilegal e viola os dereitos humanos, este muro segue en construción. Segundo as autoridades israelís o muro é unha "medida defensiva deseñada para impedir o paso de terroristas, armas e explosivos ao estado de Israel", pero o certo é que separa os campesiños das súas terras e os palestinos dos seus lugares de traballo, centros educativos e de saúde e outros servizos esenciais.

A barreira foi motivo de protesta por parte de diversos colectivos ligados ao mundo da arte. Os graffiti convertéronse nunha das máis coñecidas formas de protesta contra a súa construción, e grandes áreas do muro conteñen mensaxes en diferentes idiomas deixados por grafiteros e visitantes. Un grupo de palestinos e israelís crearon Artistas sen barreiras para protestar mediante a arte e a non-violencia contra a construción da barreira.







Outro dos grandes muros que atentan contra a dignidade humana é a gran muralla de 3.000 km que separa México de EE.UU, pois ao redor de 400 persoas morren cada ano intentando entrar en Estados Unidos perseguindo 'o soño americano'.
Por se fose pouco, aos mexicanos que logran cruzar a fronteira chámaselles 'costas molladas', un termo insultante e ofensivo. A industria e as granxas agrícolas do Sur dos Estados Unidos abastécense desta man de obra, barata ao encontrarse ilegalmente no país.







E que falar da nosa propia fronteira, a que se separa Ceuta e Melilla do resto de África. Miles de inmigrantes intentan atravesala sen éxito, xa que conta con alambres e coitelas que provocan importantes cortes e lesións nos que intentan entrar en España, polo que moitos inmigrantes marroquís optan por cruzar o estreito de Xibraltar en caiucos e pateiras, chegando á nosa terra desfalecidos.







Estes só son algúns exemplos entre a gran multitude de muros, valos e barreiras que dividen o mundo segundo a etnia, relixión, ou nivel de pobreza de cada rexión; o que nos leva a preguntarnos: ata onde pode chegar a crueldade do ser humano?

(Artigo de Xeila Iglesias Rodríguez)



Escribe o teu comentario (18) - Categoría: Actualidade - Publicado o 08-01-2015 23:02
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Licencia Creative Commons


Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0