O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

España, un país plural
A independencia catalá levantase sobre o principio de que Cataluña é unha nación soberana, e non alcanzará o seu completo desenvolvemento político, cultural, social e económico mentres forme parte de España. O que leva aos independentistas a esa convición é o seu pasado histórico e cultural, a lingua e o dereito civil catalán. Segundo esta tese Cataluña foi unha nación oprimida por España dende a súa ocupación polas tropas borbónicas en 1714, e a posterior supresión das institucións catalás e prohibición da súa lingua polos Decretos de Nueva Planta, promulgada polo rei Felipe V.

Se ben no pasado existiron grupos terroristas, como por exemplo o “Exercit”, hoxe o independentismo catalá é un movemento democrático e pacífico que rexeita a violencia.

Que pensa o goberno español?. O goberno do Partido Popular defende unha España unida e monárquica, que comprende 17 comunidades autónomas e dúas cidades autónomas. Segundo a Constitución, España se define como un Estado social e democrático de dereito, e cuxa forma de goberno é a monarquía parlamentaria. Ante a consulta independentista realizada o 1 de outubro o goberno sempre repite o mesmo argumento: "é anticonstitucional e, polo tanto, é ilegal e non ten validez".

Tamén o conxunto da cidadanía española móstrase contraria a estas reivindicacións. Hai moitas cousas que me gustaría dicir sobre esta cuestión que tanto conflicto está provocando: a independencia.

En primeiro lugar, os españois non constituimos un pobo uniforme e homoxeneo; ao contrario, somos plurais e cunha gran diversidade de costumes, linguas e sensibilidades. O de "unha España grande e libre", monolítica e uniforme ten que ser superado. E ninguén ten que ir ao cárcere por defender aquelo que lle identifica e lle diferencia do resto.


En segundo lugar, por qué a poboación de Cataluña non pode ter no seu estatuto de autonomía as mesmas vantaxes que o País Vasco e Navarra? A Constitución non di que todos somos iguais ante a lei?. Acaso non están sendo discriminados?.

Falantes de español, quéixanse de que, no seu territorio (Cataluña), impoñen a súa lingua, o catalán. Son realmente eles os impositores? Acaso non son os falantes de castelán, os que forzan o español no seu territorio? ou é que o catalán ten forzado outras zonas do país para que falen a súa lingua? Non. Calquera defensa dun patriota español, dá a razón a un nacionalista catalán para aferrarse as súas ideas. Se collemos o argumento dos nacionalistas españois de que España é España porque se fala castelán, entón tamén podemos dicir que Cataluña é Cataluña porque se fala o catalán.

Pero, deixando a cuestión da fala aparte, o acontecido nos últimos meses no noso país é clara mostra da incompetencia dunha clase política incapaz de encauzar axeitadamente as reivindicacións que plantexa parte da cidadania do século XXI, unha cidadanía que quere ir máis aló e que non ten medo ao futuro.

(Artigo de O clube das ideas)





Escribe o teu comentario (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 09-11-2017 23:18
# Ligazón permanente a este artigo
O dereito á intimidade
"Ninguén será objecto de interferencias arbitrarias na súa vida privada, na súa familia, ou o seu domicilio, e a súa correspondencia, nin de ataques a súa honra nin á súa reputación. Toda persoa ten dereito á proteción da lei contra esas interferencias ou ataques".

(Declaración de Dereitos Humanos. Art.12)



O dereito á intimidade está unido á vida privada das persoas, o ámbito que éstas sempre preservan das miradas alleas, aquél que desexan manter oculto aos demáis por pertencer a súa esfera máis persoal, vinculada coa dignidade e o libre desenvolvemento da súa personalidade.
Tamén temos dereito á intimidade no núcleo familiar, de forma que este dereito recoñécese incluso ás persoas máis expostas ao público, a pesar de que os informativos, xa sexan serios ou informais, violan este dereito con frecuencia. É frecuente escoitar a personaxes públicos famosos queixarse das persecucións de reporteros da prensa "rosa", pois usan calquer tipo de información para explotala e atraer un maior número de audiencia, independentemente de si a información é privada ou no.
O dereito á intimidade consiste nunha especie de barreira ou cerca que defende a autonomía do individuo fronte aos demáis e, sobre todo, fronte ás posibles inxerencias indebidas dos poderes públicos, dos seus órganos e os seus axentes.

Convén facer algunhas puntualizacións: por unha parte, a extensión do dereito vese condicionada polo carácter da persoa e o aspecto concreto da súa vida que se ve afectado, de acordo tamén coas circunstancias particulares do caso. O Tribunal Constitucional interpretou nalgunha ocasión que o alcance da intimidade ven marcado pola propia persoa afectada, ao fin e o cabo cada persoa pode escoller o que desexa facer público nas redes sociais ou calquera outro medio de divulgación informativa.
Coa referencia anterior non se debe crer que as únicas inxerencias á intimidad proveñen de excesos nas liberdades de expresión ou información, ao contrario, a protección do dereito mostrase imprescindible tamén no ámbito laboral. Nos últimos anos cobrou unha gran importancia a necesidade de protección da intimidade fronte a determinados controis de carácter xeral como son os que implica a utilización de videovixilancia. Pero a estas gravacións so teñen acceso determinadas persoas en caso de accidentes, tamén se pode ter acceso a elas cunha orde xudicial.



É preciso engadir que en determinados supostos a intimidade cederá fronte a outros bens xurídicamente protexidos como sucede, por exemplo, nos supostos de investigación da paternidade ou da maternidade o de controis fiscais, sempre que estén xustificados e resulten proporcionais sobre a base de outros dereitos u outros bens xurídicamente protexidos de interese xeral.
Convén mencionar como nos últimos anos tende a extenderse o alcance do dereito á intimidade persoal e familiar, en relación có dereito á intimidade do domicilio, en supostos nos que se produce é unha agresión ambiental, xa proveña esta ocasionada por ruidos ou olores.

O desenvolvemento tecnolóxico e o avance das telecomunicacións obriga aos Estados a desenvolver unha lexislación co fin de protexer, garantir e respectar a intimidade das persoas.


(Artigo de Sheila Sánchez)





Escribe o teu comentario (0) - Categoría: Dereito - Publicado o 30-10-2017 22:46
# Ligazón permanente a este artigo
#FilosofíaSI
“Je pense, donc je suis”, deixou escrito René Descartes no seu célebre Discours de la méthode. Unha formulación filosófica con antecedentes expresada no “cogito ergo sum” (penso, logo son). Ese pensamento é unha materia pendente na Galiza desde que a LOMCE lle restou presenza á Filosofía no currículo escolar.
Tras as últimas modificacións no sistema educativo introducidas pola LOMCE, a Filosofía queda relegada á categoría de materia optativa en segundo de bacharelato. Esta modificación do plan de estudos entrou en vigor o setembro pasado. Pois ben, o pasado 30 de agosto, un grupo de profesoras e profesores presentaron una iniciativa lexislativa popular (ILP) abalada por 8200 firmas no Parlamento galego para pedir que a Historia da Filosofía sexa considerada materia troncal no segundo curso de bacharelato, como vén acontecendo noutras comunidades como Cataluña e Aragón.
Esta iniciativa de carácter apartidista foi promovida por un grupo de profesoras e profesores en colaboración cos membros da Facultade de Filosofía de Santiago. Non se trata dunha cuestión de postos de traballos ou horas de docencia senón de algo que vai moito máis alá: o que está en risco é a saúde dunha sociedade que elimina a filosofía do seu sistema educativo. A filosofía non é un contido máis senón que afecta a toda dimensión formativa existencial vital de cada cidadán.
Na época que vivimos, do utilitarismo, do pensamento único, del todo vale, a xente se pregunta: “¿Filosofía, para qué?” …. “Aprender a filosofar axuda as xentes – e sería a primeira tarefa- a recuperar o pulso da reflexión, facendo un alto no camiño para chegar a saberse a si mesmos e apropiarse dos seus mellores posibilidades vitais, que é, a fin de contas, no que consiste a liberdade” (Adela Cortina, “La filosofía en la escuela”; El País).



Que importancia ten a filosofía a día de hoxe?, isto é como se preguntásemos: necesitamos pensar?, a filosofía dá ferramentas que axudan a ter criterio propio e isto é fundamental vendo o complexa que é a realidade, contribúe á educación de mozos e mozas. Educar non é só preparar empregados, senón ante todo cidadáns e ata persoas plena e consciente humanas, porque educar é cultivar a humanidade e non só preparar para triunfar no mercado laboral. E é tamén a verdadeira función da filosofía, por iso a súa reivindicación nunca debe abandonarse, así nolo recorda Fernando Sabater. Nun mundo tan complexo é cando máis necesitamos cuestionar os feitos, debatelos, ensino non só ten que servir para achegar destrezas e competencias, senón que debe contribuir "a amoblar a cabeza da xente". A Filosofía "forma" e "non só informa" aos estudantes, ao mesmo tempo que lles dá referencias para enfrontarse a un mundo cada vez máis difícil porque é cambiante. A ensinanza debe adecuar súa folla de ruta as cambiantes necesidades da sociedade, pero sería un erro lamentable –quizais irreparable– prescindir de disciplinas que, como a Filosofía, permiten coñecer a historia do pensamento e preparan aos alumnos para que reflexionen sobre o que acontece; materias que inculcan valores imprescindibles para construir unha sociedade máis xusta, solidaria e tolerante; en definitiva, una sociedade mellor.

Esta iniciativa desenvolvida durante os últimos meses continuará con outra en internet. A partir do vindeiro 16 de setembro tras o comezo do novo curso, a campaña Chía pola filosofía! anima a profesores e alumnos a publicar en twitter e inundar as redes con sentenzas e frases de filósofos acompañadas do cancelo #FilosofiaSi.

PARTICIPA CON NÓS !!



Escribe o teu comentario (32) - Categoría: Filosofía - Publicado o 13-09-2017 23:20
# Ligazón permanente a este artigo
Nin son todos os que están, nin están todos os que son

Presentámosvos ao equipo de redacción do blog durante o curso 2016-17, ainda que non están todos ...faltan algúns: Nicolás Alén, Brais Alonso, Paula Álvarez, Pedro Arias, Aida Bernárdez, Diego Castro, Pablo Cuní, Olaia Iglesias, Marcos Justo, Elena López, Xoán López, andrea López, Alejandro Recouso, Mª Elena Rodríguez e Adrián Santervás

Desexamos que os artigos publicados haxan sido do voso interese e dende aqui dámosvos as grazas pola vosa colaboración e seguemento.

Boas vacacións
e feliz verao a tod@s !!



Escribe o teu comentario (0) - Categoría: Saúdos - Publicado o 07-06-2017 22:40
# Ligazón permanente a este artigo
A sociedade actual. Reflexións


Sinto a necesidade de transmitirvos estas reflexións que vou facer, pois non poden quedar só na miña conciencia, ten que ser compartidas coa intención de facer entre todos unha reflexión mais amplia.

As sociedades actuais ao meu parecer están moi mal estructuradas, os intereses persoais e o diñeiro xogan un protagonismo esaxerado, e os valores èticos e filosóficos quedan esquecidos. Estou seguro que moita xente sería capaz de cometer atrocidades por unha recompensa económica sen palpebrar. A necesidade é algo malo, pero é peor o exceso de ambición e a avaricia.
Estamos nuns anos de crise, pero lonxe de preocuparnos pola economía, por que non nos preocupamos polo noso futuro? Por que non nos preocupamos das novas xeracións?.

Ultimamente, estou a ver, que moitos mozos xa nacen sen valores,e, se nacen con eles, os deixan a un lado enseguida, pois asumiron que os cartos é o mais importante, o que implica que o diñeiro convértese nunha especie de medidor social. A min paréceme moi triste que nos estemos a preocupar da cor dos partidos que nos vaian gobernar e non dos valores que defenden. Pois as novas xeracións poden ser educadas tanto se gobernan os azuis,os laranxas, os verdes ou os amarelos.

Tamen hai que falar que na miña vida vin que a hipocresía e a falsedade chegara a un punto no que todo o que vemos ou deixamos de ver na política ou noutros ámbitos do mundo, é hipocresía pura, tanto no ámbito local, coma no autonómico, o estatal e hasta o mundial. Persoalmente, teño medo dos mandatarios que están a gobernar no mundo, pois, desgraciadamente, nesta sociedade somos uns monicreques que bailan ao seu son.

A modo de reflexión persoal, cheguei á conclusión de que vivimos nun mundo de apariencias, non buscamos ensinar a nosa realidade, seno ensinar o que temos, as nosas posesións, a nosa felicidade, creando unha irrealidade na que, se non andamos con ollo podemos quedar afundidos nela.
Non quero dicir que os cartos non sexan importantes, tampouco quero dicir que nunca houbese hipocresía, pero ultimamente está chegando a un nivel no que a bondade e a boa vontade vese mermada polos contravalores que nos fan comportarnos coma aves carroñeiras.
Esta visión da sociedade pode parecer moi pesimista, pero, lonxe de ser só una das miñas visions negativistas do mundo, é a realidade, e, sinceramente, espero que algún día esta situación poida revertirse e a sociedade poda mellorar.



(Artigo de Roberto Pereiras)



Escribe o teu comentario (26) - Categoría: Opinión - Publicado o 23-05-2017 22:57
# Ligazón permanente a este artigo
As iniciais LGBT
Nos últimos anos normalizouse o uso das iniciais “LGBT” para denominar de forma igual a todas as persoas e comunidades que se identifican como lesbianas, gays, bisexuais ou transexuais, ou aqueles que teñen dúbidas sobre a súa orientación sexual e/ou identidade de xénero. bandera-LGBT.jpgAlgunhas persoas agregan letras adicionais, incluíndo, por exemplo, “I” de intersexo. A “Q” de queer fai referencia ás persoas cunha identidade de xénero que non está incluída ou trascende o binario home e muller.
Non se debe confundir a orientación sexual coa identidade de xénero (vivencia interna e individual do xénero tal e como cada persona a sinte profundamente, a cal podería corresponder ou non co sexo asignado no momento do nacemento)

¿Que significa cada inicial?.

Gay_flag.pngLESBIANA. Una muller que ten unha atracción emocional, romántica e sexual hacia outras mulleres.

GAY. Un home ou unha muller que ten unha atracción emocional, romántica e sexual hacia outra persoa do mesmo xénero; algunhas persoas só utilizan o término en referencia ós homes.

BISEXUAL. Un home ou unha muller que ten unha atracción emocional, romántica e sexual hacia persoas de ambos xéneros. Para algúns/as, a atracción hacia cada xénero é equitativa, mentras que para outros/as pode existir unha preferencia dun xénero sobre outro. Poden gustarnos un 90% as mulleres e un 10% os homes ou viceversa e ser bisexual.

TRANSXÉNERO. É un térmo xeral que describe ás persoas cunha identidade de xénero diferente do sexo asignado polo médico ao nacer. Todos temos unha orientación sexual e unha identidade de xénero, son dúas cousas diferentes. As persoas transxénero pódense identificar como heterosexuais, homosexuais, bisexuais ou en duda.

A "Q" inclúe outras orientacións sexuais como poden ser a pansexualidade, asexualidade, etc ou identidades de xénero como interxénero, demisexualidade, etc.

PANSEXUALIDADE. É unha orientación sexual caracterizada pola atracción sexual ou romántica por outras persoas independientemente do sexo e xénero das mesmas. Polo tanto, os pansexuais poden sentirse atraídos por varóns, mulleres e tamén por aquelas persoas que non se sinten identificadas co seu xénero, incluíndo así, por exemplo, a intersexuais, transexuais e interxéneros.

ASEXUALIDADE. É a falta de orientación ou desexo sexual. As personas asexuais non senten atracción sexual ou física hacia ningunha outra persoa e non senten desexo polo pracer sexual, polo que non se identifican con ningunha orientación sexual definida. Non é habitual que se enamoren ou teñan parella.

INTERXÉNERO. A diferencia da transexualidade, as personas que se identifican como interxénero non se identifican nin como home nin como muller. Poden verse a sí mismas como masculino e feminino ou completamente aparte destes xéneros. Algunhas persoas teñen características do sexo oposto, outras as teñen de ambos.

DEMISEXUALIDADE. A demisexualidade refírese a quen non sinte atracción sexual en base a un físico, senón únicamente por persoas con quen teña unha conexión emocional forte, xa sexa amor profundo ou unha amistade moi grande. Sen eses vínculos, sen esa relación previa, é incapaz de sentir atracción por ningunha persoa.

Aínda que as leis e acordos de protección de Dereitos Humanos defenden a igualdade de todos os seres humanos, o colectivo LGBT é obxecto de discriminación e intolerancia. En 55 países son perseguidos e non se admite a libre orientación sexual; como mostra máis desgarradora están os asesinatos en Brasil polos denominados "escadróns da morte", as lapidacións en Arxelia, as operacións de castigo en Perú, as torturas en Rumanía, o internamento en psiquiátricos en Rusia…

Aínda queda un largo camino para que se normalice a LGBT e se deixen de practicar a homofobia, bifobia, transfobia e outros moitos tipos de discriminación hacia este colectivo en todo o mundo, especialmente en países subdesenvolvidos.



(Artigo de Andrea López Rodríguez)



Escribe o teu comentario (16) - Categoría: Opinión - Publicado o 02-05-2017 22:34
# Ligazón permanente a este artigo
Os nacionalismos
Enténdese por Nacionalismo un movemento socio-político de orixe romántica que nos seus inicios promoveu as unificacións de nacións como a alemá ou a italiana. Hoxe en día, e achegándonos á realidade existente na sociedade na que vivimos, cómpre relacionar o nacionalismo con aquelas comunidades que se perciben como nacións formando parte dun estado e que demandan ao devandito estado o seu dereito de autodeterminación (nacionalismo desintegrador).
Na actualidade, a cara externa dos nacionalismos pode ser vinculada a ideoloxías radicais e hostiles cara os exogrupos. Non obstante, o nacionalismo non está asociado a unha ideoloxía concreta, senón o que realmente busca é lograr a autodeterminación para un grupo colectivo (Breully, 1982); polo que este movemento pode atopar diferentes orientacións políticas. Se nos cinguimos ao nacionalismo como reivindicación política, supón a expresión dun desexo de autodeterminación; polo que falar de nacionalismo implica directamente falar do significado que teñen para o individuo as consecuencias que son desprendidas de algúns tipos de relacións entre os diferentes grupos étnicos, o cal pon de manifesto un feito máis que evidente: a relación entre os grupos non é equitativa e os grupos con máis poder impoñen unhas cláusulas que perxudican a aqueles grupos con menos poder.
Doutra banda, o filósofo alemán Immanuel Kant (1724-1804) establece no segundo artigo definitivo do seu libro "A paz perpetua" unha concepción dos pobos (neste caso, beneficiados únicos e directos do movemento nacionalista) como estados independentes entre si, polo que todo estado pode e debe afirmar a súa propia seguridade, requerindo aos demáis para que entren a formar con el unha especie de constitución, o que conformaría unha Sociedade de Nacións, que cómpre diferenciar do "Estado de Nacións". Segundo Kant, todo estado implica a relación dun superior (o que lexisla) cun inferior (o que obedece), co que moitos pobos reunidos nun Estado verían a ser un só. Precisamente aquí, segundo este filósofo alemán, debemos considerar o dereito dos pobos, uns respecto de outros, en canto a que forman diferentes Estados que non deben ser agrupados nun.
Segundo isto, e dende a miña opiniñon, o nacionalismo de tipo centrípeto (ou integrador) iría en contra do dereito esencial dos pobos á liberdade, tanto no plano lexislativo (ao haber un pobo con maior poder que absorbe a outro con menor poder é de obrigado cumprimento, na meirande parte dos casos, a lexislación do primeiro por parte do segundo) como no cultural (unha das culturas acabaría absorbendo á outra), sendo o máis "natural" dende unha perspectiva kantiana a variedade étnica e cultural agrupada nunha sociedade de nacións independentes, garantindo así os dereitos de cada unha.

Abandonando o punto de vista político e enfocando a perspectiva cultural, de cara á conservación das características propias dun grupo étnico en concreto tamén sería en certo punto beneficioso un nacionalismo centrífugo (desintegrador), dado que, ao non depender fiscalmente doutro Estado externo (co expreso significado de "dependencia" como unha relación desigual) non existe ningún tipo de coacción ou presión, tanto social como económicamente falando.

Unha vez presentados os dous principais tipos de nacionalismo (centrípeto, utilizado polos imperios; e centrífugo, empregado polas nacións disgregacionistas), convén analizar os pros e os contras de cada un.

O nacionalismo centrípeto presenta vantaxes de cara ao Estado dalgún xeito superior, xa que, e aquí volto a Kant que na súa obra "Sobre a paz perpetua" di, "A diferenza entre os salvaxes de Europa e os de América está principalmente en que moitas tribus americanas foron devoradas polos seus inimigos, namentres que os Estados europeos [···] fan algo mellor: os incorporan ao número dos seus súbditos para ter máis soldados cos que facer novas guerras [···]." Con isto, conclúese que os Estados que absorben a outros máis pequenos dispoñen libremente dos recursos (humanos, económicos...) de devandito estado para seguir medrando e/ou expandíndose.

Doutra banda, o nacionalismo de tipo centrífugo, inda que é beneficioso de cara ao autodesenvolvemento dunha nación-Estado, presenta certo tipo de limitacións, xa que, como Estados independentes é probable que atopen dificultades sobre en que sustentarse económicamente, sendo na meirande parte dos casos escasamente autosuficientes.

Fronte a estas principais diferencias gustaríame destacar un modelo proposto polo escritor, debuxante e político A.D.R. Castelao no seu ensaio Sempre en Galiza, no cal expón para o actual Estado español unha República Federal constituída polas diferentes nacionalidades históricas da Península, co que se solventarían gran parte dos problemas: entre os mesmos, existiría un apoio económico no competente aos gastos estatais, pero cada Estado federal seguiría mantendo unha ampla parte da súa autonomía, tanto política como cultural. con isto, considero que se pode establecer un punto intermedio no que se consolide un estado composto por varios pobos ou nacións independentes, sempre mantendo cadansúa autonomía pero, como di o saber popular, a unión fai a forza.


(Artigo de Nicolás Alén Guimeráns)


Escribe o teu comentario (12) - Categoría: Actualidade - Publicado o 17-04-2017 17:32
# Ligazón permanente a este artigo
Reescribir os recordos
Fotolia_44556861_Hemorragia-cerebral.jpg
O cerebro é o órgano de maior complexidade do corpo humano, encargase do control do corpo e é o maior órgano do sistema nervioso central.

Un equipo de investigadores dos Estados Unidos está a usar unha técnica baseada na optoxénetica que permite etiquetar ao grupo de neuronas que gardan recordos e reactivalos a voluntade, aplicando sobre elas uns raios de luz. Este equipo investigou os mecanismo cerebrais que permiten crear un recordo, gardalo e recordalo durante un longo período de tempo, esta tarefa e levada a cabo polo encéfalo en milésimas de segundo.
Moitos recordos que parecen positivos para a persoa en cuestión, poden acabar por converterse en negativos despois dalgunha vivencia. Algúns destes recordos quedan grabados no cerebro e son difíciles de borrar, o que pode ocasionar trastornos mentais.
Estudos feitos con anterioridade chegaron á conclusión de que o cerebro é maleable e que os recordos negativos poden reescribirse, isto permitiu tratar a persoas con depresión ou con algunha experiencia traumática. Pero hai unha parte que se ignora e é como se crea e almacena un recordo a nivel celular e molecular no cerebro e como se pode cambiar a conexión que hai entre as neuronas para reescribilo

O último estudo que se basa nesta técnica optoxenética, explicada anteriormente, mostra que ao volver o recordo este traia con el a súa asociación positiva ou negativa. A técnica cobrou un enorme potencial ao estudar a un nivel de detalle inusitado os fundamentos neuronais do comportamento, a memoria e as causas de doenzas como a esquizofrenia ou o Alzheimer.

O primeiro experimento foi levado a cabo en ratóns. Os expertos emitirón ráfagas de luz sobre os ratóns mentres estes exploraban unhas áreas con cocaína e outras con sal, o resultado foi que os roedores olvidaron a súa preferencia polos lugares de cocaína.
Grazas a estes estudos sobre o cerebro e as súas funcions o campo da investigación está a crecer e nun futuro poderán curarse multitude de trastornos e enfermidades cerebrais.

(Artigo de Elena López del Río)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Ciencia - Publicado o 16-03-2017 18:25
# Ligazón permanente a este artigo
Persoas non humanas























No ano 2014, en Arxentina, apareceu o caso de Sandra, unha orangutana que por primeira vez recibiu a condición de persoa non humana. Esta foille entregada por un xulgado de Bos Aires e máis tarde foi confirmada por outro xuiz da mesma cidade. Pero, que significa exactamente ser unha persoa non humana?.

A persoa non humana é unha proposta de figura xurídica que se pretende otorgar a certas especies de animais de notable intelixencia. Grazas a esta, estos animais pasarían a poseer varios dos dereitos básicos que se aplican aos seres humanos. De serlles adxudicada esta distinción, estes animais non poderían seguir encerrados en zoolóxicos, pois se estaría violando o seu dereito á liberdade. Os principais beneficiados por esta medida serían os chimpancés, orangutáns e resto de grandes simios; aínda que nun futuro tentaríase extendela a outras especies coma delfíns, orcas, elefantes e certos tipos de loros.

Actualmente, estas especies atópanse protexidas só pola lei de dereitos dos animais que impoña a lexislación de cada lugar, pero grazas ao recoñecemente de "persoa non humana", recibirían o recoñecemento de tres dereitos básicos ata o momento só aplicados a persoas naturais: dereito á vida, á liberdade e a no ser maltratados física nin psicolóxicamente.

A día de hoxe existen varias causas abertas para poder conceder esta categoría a varios animais. En Arxentina, para unha chimpancé chamada Cecilia; en México, para un orangután chamado Totó, e outra en Chile. Sen embargo, esta iniciativa só conta co caso de Sandra, do cal falei máis arriba, ao seu favor. Pero organizacións coma Nonhuman Rights Project en Estados Unidos e o proxecto Gran Simio en España continúan esforzandose para lograr que un xuíz conceda un habeas corpus, unha figura xurídica creada na Inglaterra medieval que recoñece o dereito a non ser privado de liberdade sen acusación, a algún destes animais. E, segundo o abogado estadounidense Steven M. Wise, con cada caso están máis preto de logralo.



(Artigo de Aida Bernárdez Italiani )


Escribe o teu comentario (17) - Categoría: Actualidade - Publicado o 07-03-2017 19:03
# Ligazón permanente a este artigo
#Búscanse valentes


A canción e letra Búscanse valentes do Langui foi lanzada de xeito oficial o 20 de Xaneiro do 2017, este tema foi creado para a campaña "12 meses" promovida por Mediaset.

O Langui pretende con esta canción conseguir que as testemuñas de situacións de acoso cambien, que sexan moitos os valentes que a partir da campaña deixen de mirar para outro lado. Que ninguén volva a cara ante o acoso, que o buying termine e que xa non existan mais conflitos entre os nenos, que vivan en harmonía e paz.

O rap é un tipo de música moi directa e combativa, e transmite á perfección a mensaxe positiva: ¡Todos podemos ser valentes!

Esperamos goces a canción



(Atigo de O clube das ideas)

Escribe o teu comentario (20) - Categoría: Actualidade - Publicado o 16-02-2017 21:49
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Licencia Creative Commons