O clube das ideas  


Blog do DEPARTAMENTO de FILOSOFÍA do IES Álvaro Cunqueiro de Vigo. Administrado por estudantes de 1º e 2º de Bacharelato.

O noso perfil
lladipa@gmail.com
  CATEGORÍAS
  SAÍDAS. ACONTECEMENTOS
 RECOMENDADOS
 ATOPAR
  ARQUIVO
 ANTERIORES

Nin son todos os que están, nin están todos os que son

Presentámosvos ao equipo de redacción do blog durante o curso 2016-17, ainda que non están todos ...faltan algúns: Nicolás Alén, Brais Alonso, Paula Álvarez, Pedro Arias, Aida Bernárdez, Diego Castro, Pablo Cuní, Olaia Iglesias, Marcos Justo, Elena López, Xoán López, andrea López, Alejandro Recouso, Mª Elena Rodríguez e Adrián Santervás

Desexamos que os artigos publicados haxan sido do voso interese e dende aqui dámosvos as grazas pola vosa colaboración e seguemento.

Boas vacacións
e feliz verao a tod@s !!



Escribe o teu comentario (0) - Categoría: Saúdos - Publicado o 07-06-2017 22:40
# Ligazón permanente a este artigo
A sociedade actual. Reflexións


Sinto a necesidade de transmitirvos estas reflexións que vou facer, pois non poden quedar só na miña conciencia, ten que ser compartidas coa intención de facer entre todos unha reflexión mais amplia.

As sociedades actuais ao meu parecer están moi mal estructuradas, os intereses persoais e o diñeiro xogan un protagonismo esaxerado, e os valores èticos e filosóficos quedan esquecidos. Estou seguro que moita xente sería capaz de cometer atrocidades por unha recompensa económica sen palpebrar. A necesidade é algo malo, pero é peor o exceso de ambición e a avaricia.
Estamos nuns anos de crise, pero lonxe de preocuparnos pola economía, por que non nos preocupamos polo noso futuro? Por que non nos preocupamos das novas xeracións?.

Ultimamente, estou a ver, que moitos mozos xa nacen sen valores,e, se nacen con eles, os deixan a un lado enseguida, pois asumiron que os cartos é o mais importante, o que implica que o diñeiro convértese nunha especie de medidor social. A min paréceme moi triste que nos estemos a preocupar da cor dos partidos que nos vaian gobernar e non dos valores que defenden. Pois as novas xeracións poden ser educadas tanto se gobernan os azuis,os laranxas, os verdes ou os amarelos.

Tamen hai que falar que na miña vida vin que a hipocresía e a falsedade chegara a un punto no que todo o que vemos ou deixamos de ver na política ou noutros ámbitos do mundo, é hipocresía pura, tanto no ámbito local, coma no autonómico, o estatal e hasta o mundial. Persoalmente, teño medo dos mandatarios que están a gobernar no mundo, pois, desgraciadamente, nesta sociedade somos uns monicreques que bailan ao seu son.

A modo de reflexión persoal, cheguei á conclusión de que vivimos nun mundo de apariencias, non buscamos ensinar a nosa realidade, seno ensinar o que temos, as nosas posesións, a nosa felicidade, creando unha irrealidade na que, se non andamos con ollo podemos quedar afundidos nela.
Non quero dicir que os cartos non sexan importantes, tampouco quero dicir que nunca houbese hipocresía, pero ultimamente está chegando a un nivel no que a bondade e a boa vontade vese mermada polos contravalores que nos fan comportarnos coma aves carroñeiras.
Esta visión da sociedade pode parecer moi pesimista, pero, lonxe de ser só una das miñas visions negativistas do mundo, é a realidade, e, sinceramente, espero que algún día esta situación poida revertirse e a sociedade poda mellorar.



(Artigo de Roberto Pereiras)



Escribe o teu comentario (21) - Categoría: Opinión - Publicado o 23-05-2017 22:57
# Ligazón permanente a este artigo
As iniciais LGBT
Nos últimos anos normalizouse o uso das iniciais “LGBT” para denominar de forma igual a todas as persoas e comunidades que se identifican como lesbianas, gays, bisexuais ou transexuais, ou aqueles que teñen dúbidas sobre a súa orientación sexual e/ou identidade de xénero. bandera-LGBT.jpgAlgunhas persoas agregan letras adicionais, incluíndo, por exemplo, “I” de intersexo. A “Q” de queer fai referencia ás persoas cunha identidade de xénero que non está incluída ou trascende o binario home e muller.
Non se debe confundir a orientación sexual coa identidade de xénero (vivencia interna e individual do xénero tal e como cada persona a sinte profundamente, a cal podería corresponder ou non co sexo asignado no momento do nacemento)

¿Que significa cada inicial?.

Gay_flag.pngLESBIANA. Una muller que ten unha atracción emocional, romántica e sexual hacia outras mulleres.

GAY. Un home ou unha muller que ten unha atracción emocional, romántica e sexual hacia outra persoa do mesmo xénero; algunhas persoas só utilizan o término en referencia ós homes.

BISEXUAL. Un home ou unha muller que ten unha atracción emocional, romántica e sexual hacia persoas de ambos xéneros. Para algúns/as, a atracción hacia cada xénero é equitativa, mentras que para outros/as pode existir unha preferencia dun xénero sobre outro. Poden gustarnos un 90% as mulleres e un 10% os homes ou viceversa e ser bisexual.

TRANSXÉNERO. É un térmo xeral que describe ás persoas cunha identidade de xénero diferente do sexo asignado polo médico ao nacer. Todos temos unha orientación sexual e unha identidade de xénero, son dúas cousas diferentes. As persoas transxénero pódense identificar como heterosexuais, homosexuais, bisexuais ou en duda.

A "Q" inclúe outras orientacións sexuais como poden ser a pansexualidade, asexualidade, etc ou identidades de xénero como interxénero, demisexualidade, etc.

PANSEXUALIDADE. É unha orientación sexual caracterizada pola atracción sexual ou romántica por outras persoas independientemente do sexo e xénero das mesmas. Polo tanto, os pansexuais poden sentirse atraídos por varóns, mulleres e tamén por aquelas persoas que non se sinten identificadas co seu xénero, incluíndo así, por exemplo, a intersexuais, transexuais e interxéneros.

ASEXUALIDADE. É a falta de orientación ou desexo sexual. As personas asexuais non senten atracción sexual ou física hacia ningunha outra persoa e non senten desexo polo pracer sexual, polo que non se identifican con ningunha orientación sexual definida. Non é habitual que se enamoren ou teñan parella.

INTERXÉNERO. A diferencia da transexualidade, as personas que se identifican como interxénero non se identifican nin como home nin como muller. Poden verse a sí mismas como masculino e feminino ou completamente aparte destes xéneros. Algunhas persoas teñen características do sexo oposto, outras as teñen de ambos.

DEMISEXUALIDADE. A demisexualidade refírese a quen non sinte atracción sexual en base a un físico, senón únicamente por persoas con quen teña unha conexión emocional forte, xa sexa amor profundo ou unha amistade moi grande. Sen eses vínculos, sen esa relación previa, é incapaz de sentir atracción por ningunha persoa.

Aínda que as leis e acordos de protección de Dereitos Humanos defenden a igualdade de todos os seres humanos, o colectivo LGBT é obxecto de discriminación e intolerancia. En 55 países son perseguidos e non se admite a libre orientación sexual; como mostra máis desgarradora están os asesinatos en Brasil polos denominados "escadróns da morte", as lapidacións en Arxelia, as operacións de castigo en Perú, as torturas en Rumanía, o internamento en psiquiátricos en Rusia…

Aínda queda un largo camino para que se normalice a LGBT e se deixen de practicar a homofobia, bifobia, transfobia e outros moitos tipos de discriminación hacia este colectivo en todo o mundo, especialmente en países subdesenvolvidos.



(Artigo de Andrea López Rodríguez)



Escribe o teu comentario (15) - Categoría: Opinión - Publicado o 02-05-2017 22:34
# Ligazón permanente a este artigo
Os nacionalismos
Enténdese por Nacionalismo un movemento socio-político de orixe romántica que nos seus inicios promoveu as unificacións de nacións como a alemá ou a italiana. Hoxe en día, e achegándonos á realidade existente na sociedade na que vivimos, cómpre relacionar o nacionalismo con aquelas comunidades que se perciben como nacións formando parte dun estado e que demandan ao devandito estado o seu dereito de autodeterminación (nacionalismo desintegrador).
Na actualidade, a cara externa dos nacionalismos pode ser vinculada a ideoloxías radicais e hostiles cara os exogrupos. Non obstante, o nacionalismo non está asociado a unha ideoloxía concreta, senón o que realmente busca é lograr a autodeterminación para un grupo colectivo (Breully, 1982); polo que este movemento pode atopar diferentes orientacións políticas. Se nos cinguimos ao nacionalismo como reivindicación política, supón a expresión dun desexo de autodeterminación; polo que falar de nacionalismo implica directamente falar do significado que teñen para o individuo as consecuencias que son desprendidas de algúns tipos de relacións entre os diferentes grupos étnicos, o cal pon de manifesto un feito máis que evidente: a relación entre os grupos non é equitativa e os grupos con máis poder impoñen unhas cláusulas que perxudican a aqueles grupos con menos poder.
Doutra banda, o filósofo alemán Immanuel Kant (1724-1804) establece no segundo artigo definitivo do seu libro "A paz perpetua" unha concepción dos pobos (neste caso, beneficiados únicos e directos do movemento nacionalista) como estados independentes entre si, polo que todo estado pode e debe afirmar a súa propia seguridade, requerindo aos demáis para que entren a formar con el unha especie de constitución, o que conformaría unha Sociedade de Nacións, que cómpre diferenciar do "Estado de Nacións". Segundo Kant, todo estado implica a relación dun superior (o que lexisla) cun inferior (o que obedece), co que moitos pobos reunidos nun Estado verían a ser un só. Precisamente aquí, segundo este filósofo alemán, debemos considerar o dereito dos pobos, uns respecto de outros, en canto a que forman diferentes Estados que non deben ser agrupados nun.
Segundo isto, e dende a miña opiniñon, o nacionalismo de tipo centrípeto (ou integrador) iría en contra do dereito esencial dos pobos á liberdade, tanto no plano lexislativo (ao haber un pobo con maior poder que absorbe a outro con menor poder é de obrigado cumprimento, na meirande parte dos casos, a lexislación do primeiro por parte do segundo) como no cultural (unha das culturas acabaría absorbendo á outra), sendo o máis "natural" dende unha perspectiva kantiana a variedade étnica e cultural agrupada nunha sociedade de nacións independentes, garantindo así os dereitos de cada unha.

Abandonando o punto de vista político e enfocando a perspectiva cultural, de cara á conservación das características propias dun grupo étnico en concreto tamén sería en certo punto beneficioso un nacionalismo centrífugo (desintegrador), dado que, ao non depender fiscalmente doutro Estado externo (co expreso significado de "dependencia" como unha relación desigual) non existe ningún tipo de coacción ou presión, tanto social como económicamente falando.

Unha vez presentados os dous principais tipos de nacionalismo (centrípeto, utilizado polos imperios; e centrífugo, empregado polas nacións disgregacionistas), convén analizar os pros e os contras de cada un.

O nacionalismo centrípeto presenta vantaxes de cara ao Estado dalgún xeito superior, xa que, e aquí volto a Kant que na súa obra "Sobre a paz perpetua" di, "A diferenza entre os salvaxes de Europa e os de América está principalmente en que moitas tribus americanas foron devoradas polos seus inimigos, namentres que os Estados europeos [···] fan algo mellor: os incorporan ao número dos seus súbditos para ter máis soldados cos que facer novas guerras [···]." Con isto, conclúese que os Estados que absorben a outros máis pequenos dispoñen libremente dos recursos (humanos, económicos...) de devandito estado para seguir medrando e/ou expandíndose.

Doutra banda, o nacionalismo de tipo centrífugo, inda que é beneficioso de cara ao autodesenvolvemento dunha nación-Estado, presenta certo tipo de limitacións, xa que, como Estados independentes é probable que atopen dificultades sobre en que sustentarse económicamente, sendo na meirande parte dos casos escasamente autosuficientes.

Fronte a estas principais diferencias gustaríame destacar un modelo proposto polo escritor, debuxante e político A.D.R. Castelao no seu ensaio Sempre en Galiza, no cal expón para o actual Estado español unha República Federal constituída polas diferentes nacionalidades históricas da Península, co que se solventarían gran parte dos problemas: entre os mesmos, existiría un apoio económico no competente aos gastos estatais, pero cada Estado federal seguiría mantendo unha ampla parte da súa autonomía, tanto política como cultural. con isto, considero que se pode establecer un punto intermedio no que se consolide un estado composto por varios pobos ou nacións independentes, sempre mantendo cadansúa autonomía pero, como di o saber popular, a unión fai a forza.


(Artigo de Nicolás Alén Guimeráns)


Escribe o teu comentario (12) - Categoría: Actualidade - Publicado o 17-04-2017 17:32
# Ligazón permanente a este artigo
Reescribir os recordos
Fotolia_44556861_Hemorragia-cerebral.jpg
O cerebro é o órgano de maior complexidade do corpo humano, encargase do control do corpo e é o maior órgano do sistema nervioso central.

Un equipo de investigadores dos Estados Unidos está a usar unha técnica baseada na optoxénetica que permite etiquetar ao grupo de neuronas que gardan recordos e reactivalos a voluntade, aplicando sobre elas uns raios de luz. Este equipo investigou os mecanismo cerebrais que permiten crear un recordo, gardalo e recordalo durante un longo período de tempo, esta tarefa e levada a cabo polo encéfalo en milésimas de segundo.
Moitos recordos que parecen positivos para a persoa en cuestión, poden acabar por converterse en negativos despois dalgunha vivencia. Algúns destes recordos quedan grabados no cerebro e son difíciles de borrar, o que pode ocasionar trastornos mentais.
Estudos feitos con anterioridade chegaron á conclusión de que o cerebro é maleable e que os recordos negativos poden reescribirse, isto permitiu tratar a persoas con depresión ou con algunha experiencia traumática. Pero hai unha parte que se ignora e é como se crea e almacena un recordo a nivel celular e molecular no cerebro e como se pode cambiar a conexión que hai entre as neuronas para reescribilo

O último estudo que se basa nesta técnica optoxenética, explicada anteriormente, mostra que ao volver o recordo este traia con el a súa asociación positiva ou negativa. A técnica cobrou un enorme potencial ao estudar a un nivel de detalle inusitado os fundamentos neuronais do comportamento, a memoria e as causas de doenzas como a esquizofrenia ou o Alzheimer.

O primeiro experimento foi levado a cabo en ratóns. Os expertos emitirón ráfagas de luz sobre os ratóns mentres estes exploraban unhas áreas con cocaína e outras con sal, o resultado foi que os roedores olvidaron a súa preferencia polos lugares de cocaína.
Grazas a estes estudos sobre o cerebro e as súas funcions o campo da investigación está a crecer e nun futuro poderán curarse multitude de trastornos e enfermidades cerebrais.

(Artigo de Elena López del Río)


Escribe o teu comentario (19) - Categoría: Ciencia - Publicado o 16-03-2017 18:25
# Ligazón permanente a este artigo
Persoas non humanas























No ano 2014, en Arxentina, apareceu o caso de Sandra, unha orangutana que por primeira vez recibiu a condición de persoa non humana. Esta foille entregada por un xulgado de Bos Aires e máis tarde foi confirmada por outro xuiz da mesma cidade. Pero, que significa exactamente ser unha persoa non humana?.

A persoa non humana é unha proposta de figura xurídica que se pretende otorgar a certas especies de animais de notable intelixencia. Grazas a esta, estos animais pasarían a poseer varios dos dereitos básicos que se aplican aos seres humanos. De serlles adxudicada esta distinción, estes animais non poderían seguir encerrados en zoolóxicos, pois se estaría violando o seu dereito á liberdade. Os principais beneficiados por esta medida serían os chimpancés, orangutáns e resto de grandes simios; aínda que nun futuro tentaríase extendela a outras especies coma delfíns, orcas, elefantes e certos tipos de loros.

Actualmente, estas especies atópanse protexidas só pola lei de dereitos dos animais que impoña a lexislación de cada lugar, pero grazas ao recoñecemente de "persoa non humana", recibirían o recoñecemento de tres dereitos básicos ata o momento só aplicados a persoas naturais: dereito á vida, á liberdade e a no ser maltratados física nin psicolóxicamente.

A día de hoxe existen varias causas abertas para poder conceder esta categoría a varios animais. En Arxentina, para unha chimpancé chamada Cecilia; en México, para un orangután chamado Totó, e outra en Chile. Sen embargo, esta iniciativa só conta co caso de Sandra, do cal falei máis arriba, ao seu favor. Pero organizacións coma Nonhuman Rights Project en Estados Unidos e o proxecto Gran Simio en España continúan esforzandose para lograr que un xuíz conceda un habeas corpus, unha figura xurídica creada na Inglaterra medieval que recoñece o dereito a non ser privado de liberdade sen acusación, a algún destes animais. E, segundo o abogado estadounidense Steven M. Wise, con cada caso están máis preto de logralo.



(Artigo de Aida Bernárdez Italiani )


Escribe o teu comentario (17) - Categoría: Actualidade - Publicado o 07-03-2017 19:03
# Ligazón permanente a este artigo
#Búscanse valentes


A canción e letra Búscanse valentes do Langui foi lanzada de xeito oficial o 20 de Xaneiro do 2017, este tema foi creado para a campaña "12 meses" promovida por Mediaset.

O Langui pretende con esta canción conseguir que as testemuñas de situacións de acoso cambien, que sexan moitos os valentes que a partir da campaña deixen de mirar para outro lado. Que ninguén volva a cara ante o acoso, que o buying termine e que xa non existan mais conflitos entre os nenos, que vivan en harmonía e paz.

O rap é un tipo de música moi directa e combativa, e transmite á perfección a mensaxe positiva: ¡Todos podemos ser valentes!

Esperamos goces a canción



(Atigo de O clube das ideas)

Escribe o teu comentario (20) - Categoría: Actualidade - Publicado o 16-02-2017 21:49
# Ligazón permanente a este artigo
Orfos de Sofía
O fracaso escolar como definición é o feito de non lograr o título académico mínimo obrigatorio dun sistema educativo. Pero, cando falamos realmente de fracaso? Falamos de fracaso escolar cando un rapaz non é capaz de alcanzar o nivel de rendemento esperado para a súa idade. A única forma de evaluar ás persoas son as notas dos exames polo que o fracaso tradúcese por suspensos (no caso de ter dous o máis e non superar o curso).
Podemos atribuir moitas causas ao fracaso escolar, cada persoa vese afectada por situacións diferentes que provocan o seu escaso rendemento escolar, entre elas podemos nomear:
Fracaso-escolar-ninos_ECDIMA20150129_000
  • Dificultades propias dos estudantes: Un elevado porcentaxe de casos de fracaso escolar débese a dificultades como a dislexia ou o déficit de atención

  • Dificultades socioeconómicas: Cómpre destacar que existen estudos que revelan unha relación directa entre o nivel económico das familias e o fracaso dalguns rapaces/as.

  • Problemas causados nos núcleos familiares.

  • A inestabilidade do Sistema educativo, non podemos vivir nunha reforma permanente dos plans de estudo.

  • Causas pedagóxicas: Descoñecemento de técnicas de estudio, etc.

  • etc.

  • Como causas máis destacables entre as citadas cómpre destacar e profondizar nas dificultades propias dos estudantes ou nos problemas emocionáis. No caso das dificultades propias un dos problemas e a dislexia que é a alteración da capacidade de ler pola que se confunden ou se altera a orde de letras, sílabas ou palabras. Tamén cómpre falar do deficit de atención que trátase dun trastorno que se diagnostica cando un rapaz/a non ten a capacidade de concentrarse nunha única acción. E finalmene, os problemas emocionais propios da etapa adolescente.

    España a nivel Europeo lidera o primeiro posto en fracaso escolar, ben e certo que reduciu case un 1,9% na súa taxa pero segue case duplicando a media comunitaria de 11% cun 19,97%, tendo así o maior porcentaxe de xoves entre 18 e 24 que teñen como moito Educación Secundaria e logo non continuaron formándose.
    No caso das mulleres, a cifra de abandono dos estudos trás a Educación Secundaria é menor respecto a dos homes. A cifra das mulleres é dun 15% fronte o 24% no caso dos homes.
    grafico-facilitado-por-eurostat.jpg
    Neste gráfico podemos observar o lugar que ocupa España (19,97%), é segida de Malta, Romania, Italia, Portugal... e con menos taxa está Croacia (2,8%) seguido por Eslovenia, Polonia e Chipre.
    Pódese observar que a media Europea (en azul) está moi por debaixo coa de España. O noso goberno ten marcado lograr no 2020 un porcentaxe de tan só un 15% o cal non está asegurado se poderase lograr.

    Este ano 2016 nos Informes Pisa (2015) encontramos mellorías nalgunhas comunidades autónomas como é no caso de Galicia. O rendemento dos estudantes galegos de 15 anos mellorou en Matemáticas con cinco puntos máis respecto vez anterior (2012), sobe dez puntos en lectura e mantense en ciencias.

    Entre elas Galicia ( tamén Castela e León, Navarra e Madrid) obtivo resultados próximos ós dos países mellor clasificados no informe PISA 2015.
    En concreto, na mellor nota, a de ciencias (512), Galicia situaríase no decimocuarto lugar mundial, como cuarta de Europa, só por detrás de Estonia, Finlandia e Eslovenia. En canto á comprensión lectora, con 509 puntos, estarían decimoterceiros á escala mundial (no continente quedarían por detrás de Finlandia, Irlanda, Estonia, Noruega e Alemaña). Incluso no peor dos rexistros, o de matemáticas, a nota resulta satisfactoria, xa que sitúanse vixésimo quintos a nivel mundial (decimoquintos na lista continental).
    España tamén sobe dous puntos en matemáticas (486), aínda que continúa por debaixo do promedio da OCDE (490) e da Unión Europea (493). En ciencias (493) baixa tres puntos, quedándose ó mesmo nivel que a media da OCDE e lixeiramente por debaixo da UE (495).
    O promedio dos países da OCDE (Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico) nesta edición caeron en todas as áreas : oito puntos en ciencias, dous en lectura e catro en matemáticas.
    Todos estes datos son sorprendentes xa que aínda que lográrase unha melloría notable nos Informes Pisa a situación de fracaso escolar en España segue sendo un motivo de preocupación e é necesario corrixilo para lograr un maior avance nese aspecto.

    O fracaso escolar non é un tema que débase tomar a lixeira e todas as persoas deben concienciarse porque hoxe en día é importante lograr títulos académicos para nun futuro ter un traballo e poder sobrevivir. Facendo alusión o título, ser un orfo de sabedoría é algo desolador e realmente é necesario que esas cifras diminúan para poder ver un cambio positivo.

    (Artigo de Pablo Cuní Balayo)


    Escribe o teu comentario (15) - Categoría: Ensinanza - Publicado o 08-02-2017 16:19
    # Ligazón permanente a este artigo
    O crime organizado na gran pantalla. A orixe das mafias
    O concepto “mafia” que coñecemos actualmente refírese a calquera organización de crime organizado ou outras actividades sospeitosas que están espalladas por todo o mundo. Pero o concepto de mafia ven de moito antes, do século XIX, en Italia.

    Cansada dos abusos e da explotación por parte da aristocracia da época, certa parte do pobo (o campesiñado) decide rebelarse e formar organizacións con pistoleiros profesionais para combater ditos abusos. Estas serán as futuras mafias. En 1874, as mafias están no seu punto álxido en Sicilia. Nin sequera o goberno pode controlalas.
    PikiWiki_Israel_20841_The_Palmach.jpgDebido á situación de crise do país, moitos habitantes de toda Italia (Sicilia incluída) víronse obrigados a emigrar ao outro lado do Atlántico e moitos deles foron a parar a Estados Unidos, e algúns levaron con eles esas técnicas, esquemas e prácticas da típica mafia siciliana.

    No século XX xa tiñan, sen dúbida, un gran poder dentro da sociedade. Empezaron a desenvolver actividades como a prostitución, as concesións de préstamos (con altos intereses)… e a facerse con negocios lexítimos como a construción, cadeas de restaurantes, industria téxtil… ás veces con aspiracións económicas e outras para utilizalos como tapadeira ou para branquear capital. Destacan nesta época personaxes como Al Capone, Lucky Luciano, Frank Costello, Carlo Gambino

    As mafias italoamericanas viron o seu auxe na época da Lei Seca, cando empezaron a introducir nas cidades o alcohol, vendéndoo ilegalmente, chegando a converterse en verdadeiros expertos do contrabando, chantaxe, branqueo de diñeiro, etc. Por suposto, eran organizacións xerarquizadas, onde as máximas autoridades eran o "xefe" e o "subxefe" (este último de menor rango) e estaban aconsellados polo "consiglieri", logo virían os "capos" e os seus respectivos "soldatos", dos que era responsable. Todos estes estaban apoiados (na maioría dos casos) polos seus asociados, que podían ser empresarios, políticos, gobernantes, policías… que os axudaban económicamente ou con favores, a cambio de outro tipo de favores que normalmente estaban fora da legalidade.
    Sen dúbida algunha, a corrupción foi unha constante (e seguramente siga sendo) na vida das mafias, aparte dun importante apoio.


    A mafia no cine

    Sen dúbida, esta cultura mafiosa non podía pasar desapercibida polas cámaras de Hollywood e converteuse nun fenómeno que impulsou unha nova temática de grande éxito propia de Estados Unidos
    A sociedade italoamericana relacionada coa mafia aparece reflectida en grandes películas con importantes actores e directores que gozan dun prestixio internacional e unha ampla carreira no mundo cinematográfico.
    A película por excelencia desta temática é The Godfather (O padrino), obra de Francis Ford Coppola, baseado no libro de Mario Puzo, que pertence a unha triloxía onde a segunda e a terceira entrega de mesmo título, na miña opinión, non gozan das mesmas características nin da mesma esencia que ten esta primeira entrega. Ademáis cabe destacar outras películas como Goodfellas (Un dos nosos), dirixida por Martin Scorsese, froito do libro Wiseguy de Nicholas Pileggi e Once Upon a Time in America, de Sergio Leone, adaptación da novela The Hoods de Harry Grey. que gozan dun prestixio internacional e unha ampla carreira no mundo cinematográfico.
    E sen dúbida non podemos esquecer a grande importancia dos actores, os encargados de encarnar na súa propia pel aos personaxes míticos do crime organizado:

    --Marlon Brando: Encarnou a Vito Corleone, o xefe da mafia máis popular do cine na película The Godfather. Un papel que sen dúbida marcou un antes na súa carreira e no mundo dos cinéfilos.

    --Robert De Niro: Él mesmo se denomina fan das películas desta temática, e aceptou varios papeis como membro de organizacións mafiosas como en The Godfather II facendo de Vito cando era novo, en Goodfellas como Jimmy Conway,
    Once Upon a Time in America, como David Aaronson, en Casino, como Sam Rothstein ou A Bronx Tale, facendo de Lorenzo Anello, onde non interpretaba a un mafioso senón a un italoamericano de a pé.

    --Joe Pesci: Tamén un actor que peca de mafioso participando con grandes interpretacións en Goodfellas, Once Upon a Time in America e Casino.

    --Al Pacino: Un actor de gran renome que destaca sobre todo pola súa participación como Michael, fillo de Vito Corleone en The Godfather e como protagonista nas seguintes dúas entregas.Tamén cabe destacar deste actor a súa interpretación como Tony Montana en Scarface, un filme de temática mafiosa pero en mans dunha personaxe cubana.

    Todas estas películas son clásicos do cine dos anos 70, 80 e 90, moi recomendables e de grande interese, pois nos permite analizar as características dos actores e valorar os seus traballos e interpretacións. Apréndennos os xestos, miradas, expresións destes actores que expresan a súa madurez e experiencia neste tipo de películas, así como as preferencias, peculiaridades e manías de algúns dos grandes directores de Hollywood.

    Así que....
    se vos gusta a temática mafiosa xa sabedes,
    atrevervos con estes títulos que non teñen desperdicio ningún
    .


    (Artigo de Alejandro Recouso)




    Escribe o teu comentario (17) - Categoría: Cine - Publicado o 02-02-2017 22:42
    # Ligazón permanente a este artigo
    A ciencia tamén interesa ás mulleres
    O acelerado avance científico e tecnolóxico foi un dos rasgos característicos do século pasado pero, cal foi o papel da muller neste proceso?, gue obstaculiza actualmente a relación das mulleres coa ciencia?.

    Ao longo da historia da humanidade, existiron grandes mulleres que favoreceron ao avance de moitos campos do saber: ciencia, tecnoloxía, historia... as mulleres contribuiron de forma notable ao coñecemento. Sen embargo, cando se fala de mulleres e ciencia o primeiro no que se pensa é na súa pouca presenza na historia, por iso, habería de reescribir a historia para recuperar do olvido aquelas científicas que foron silenciadas ou mantidas na sombra dos seus compañeiros científicos polo mero feito de non ser homes.

    Un claro exemplo é o de Rosalind Franklin (1920-1958): as súas fotografías de difracción de raios X foron claves para que Watson e Crick poidesen propor o modelo de dobre hélice do ADN, co que obtiveron o Premio Nobel en 1962; sen embargo, a contribución de Franklin non tivo ningún recoñecemento ata a publicación da súa biografía (1975). Como ela Trótula de Salerno, Annie Russell Mauder ou moitas outras.

    A historia pon de manifesto como as oportunidades das mulleres cambiaron co tempo. A creación das universidades europeas (s. XII-XV) reduciu as oportunidades, xa que estaban vetadas: nas suizas non foron aceptadas ata a década de 1860, nas inglesas ata 1870, nas francesas ata 1880 e nas alemanas ata 1890. As academias científicas tardaron aínda máis en admitir ás mulleres.

    Nos nosos días xa non se pode falar de exclusión das mullerers das universidades; non obstante, existen aínda mecanismos sutís e implícitos que contribuen a manter a marxinación da muller:

    En primeiro lugar, debería plantearse se a muller chega á educación superior nas mesmas condicións ca os homes: os diferentes xoguetes que se lles dá aos nenos e ás nenas, a idea arraigada de que o papel da muller está restrinxido ao fogar, os prexuízos inconscientes que desalentan ás nenas de estudar ciencias por ser cousa de homes...

    En segundo lugar, asócianse aos homes características como a racionalidade, o emprendemento, a competividade, ou a agresividade, necesarias para ter éxito nunha carreira científica; pero ditas características veríanse inadecuadas nunha muller.

    Por último está a discriminación xerárquica, pola cal investigadoras capaces e brilantes son mantidas en niveis inferiores nas escala da comunidade científica. Aínda en campos onde a participación da muller parece alta, pódese descubrir que son marxinadas. O MIT admitiu nun documento publicado en 1999 que, sen desexalo, discriminara ás mulleres. A UNESCO admite desigualdade entre homes e mulleres dedicados a investigación. A Comisión das Comunidades Europeas encontra que as mulleres obteñen case o 40% de tódolos postdoctorados, pero só o 15% das investigadoras europeas son mulleres.


    Coñeces mulleres ilustres no terrreo da ciencia?

    Cales son as causas que dificultan hoxe tanto o ingreso como a carreira científica das mulleres?

    Que acción habería que emprender para conseguir a igualdade entre homes e mulleres neste asunto?



    (Artigo de Marta Palomanes)


    Escribe o teu comentario (17) - Categoría: Muller - Publicado o 15-01-2017 10:50
    # Ligazón permanente a este artigo
    © by Abertal
    Licencia Creative Commons