O actual goberno central de España pretende a reforma da lei do aborto nas rapazas menores de idade, xa que coa nova lei preténdese que as rapazas de entre 16 e 18 anos necesitarán consentimento dos pais ou titor.
Esta reforma o que pretende é que os pais estean informados en todo momento da situación pola que están atravesando as súas fillas, xa que estas son menores de idade. Ademais búscase que non se tome o aborto como un métedo anticonceptivo, é dicir, o aborto non sexa un método de embarazos non desexados, senón que é a técnica para finalizar cun feto non desexado que non se debía de haber concebido para non ter que chegar a este punto, dado a gran cantidade de métodos anticonceptivos os que poden acceder as menores.
Como conclusión, podemos matizar que, aínda que, as menores deberían ter un total dereito sobre si mesmas, xa que é algo que lle vai a condicionar a súa vida, hai que darse conta, que se está xogando coa saúde e a vida, ás veces dun xeito inconsciente e imprudente
En Galiza, nas tendas de cidades galegas fálase castelan, pero en cambio no ámbito rural, polo menos na nosa vila e a súa contorna, case sempre se usa o galego. No meu pobo en todas as tendas se fala galego, exceptuando algunhas cadeas de mercado que veñen de fóra de Galiza, coma pode ser o Mercadona. En cambio, noutras coma o Gadis, creadas en Galiza, fixeron anuncios en galego, pero lamentablmente os seus produtos están etiquetados en castelán igualmente.
Nas regatas en Galiza, normalmente case todo se fala en galego, exceptuando as clasificacións, é dicir, os postos acadados por cada embarcación. Dentro dus clubs galegos sempre se fala galego exceptuando se hai extranxeiros ou persoas que non o usan como idioma habitual. Nos campionatos de España case sempre se utiliza o castelán. As retransmisións tamén son todas en castelán, pero pola contra, na Concha, as retransmisions fanse en euskera.
O galego no mundo económico
En Galiza, nas tendas de cidades galegas fálase castelan, pero en cambio no ambito rural case sempre se usa o galego. No meu pobo en todas as tendas se fala galego, exceptuando algunhas cadeas de mercado que veñen de fóra de Galiza, coma pode ser o Mercadona. En cambio, noutras coma o Gadis, creadas en Galiza, fixeron anuncios en galego, pero lamentablmente os seus produtos están etiquetados en castelán igualmente.
Atopei a Gabriel Tizón grazas ao aburrimento somnolento da espera e admireino case inmediatamente polo seu traballo.
Trátase dun fotógrafo ferrolán de nacemento pero cunha gran conciencia de habitante do mundo. O obxectivo da súa cámara baséase en captar as historias da inmigración e dos problemas sociais actuais.
Paréceme un fotógrafo que dispara onde máis doe.
Hoxe vou deixar unha curtametraxe escrita por el chamada “Unha oportunidade”, aínda que outros dos seus traballos non teñen desperdicio. O guión é bastante bo, pero ás veces paréceme que raia un pouco no tópico, sobre todo ao final. A reconciliación dos personaxes e a sensación de que o argumento se pecha dá unha sensación de plasticidade. O resultado non resulta crible. Aínda así, as imaxes mostran unha realidade do noso mundo. Persoalmente, incluso chegaría a identificar algunhas situacións co meu entorno. Falando de tópicos, a escena diante do escaparate de viaxes semella un tanto sucia con estereotipos. Mais a escena do bar, cando o senegalés lle pide un cigarro...é como un cuspe na cara. Mais ben mostra o prexuízo e descoñecemento do tema.
O que está claro é que esta curta abre un camiño: o de preguntarse qué significa recibir inmigración nun país. Quizais ese descoñecemento do cigarro só signifique contemplar a persoas durmindo debaixo de cartóns nas nosas rúas como se fosen parte do decorado.
O día 2 de febreiro celebramos o día do amor en Galiza no noso instituto.Para iso, púxose en marcha un concurso de cartas de amor no que todo o alumnado do centro pode participar e ademais publicouse unha noticia cun post bno no que o alumnado deixou uns comentarios tipo SMS para demostrar o seu amor.
Raul Castro 3ºa
Ámame cando - o mereza, xq é cando + o preciso. TKM
Catherin 3ºb
Din que os anxos son as criaturas máis bonitas do mundo. Entón debo ter moita sorte, porque eu encontrei un...
Carmela 3ºa
xq sempre stas ai kndo o ncsito. TQM
Edu 3ºa
Tardéi un só minuto en namorarme e unha hora en conocerche, pero levarame toda unha vida olvidarche...
Cristian Vicente 3ºc
Qéroxe, pero nn x o qe eres, senón x o qe me fas ser cando estou xunto a ti ¡¡TKM!!
Ahora está nas vosas mans elixir o mellor destes comentarios. Dicide cal vos gusta máis e porque, o máis votado terá un premio
O pasado mércores, o ministro de Xustiza Alberto Ruiz-Gallardón fixo públicas as primeiras medidas no ámbito da Xustiza. Entre elas atópase a revisión da lei do aborto, cuxos límites non precisou; aínda que si adiantou que as rapazas de 16 e 17 anos deberán dispoñer da autorización dos seus proxenitores para abortar. Esta medida é na miña opinión un gran erro que conleva a limitación das liberdades das cidadás en canto ao control da súa propia vida.
Por unha banda, supón un retroceso nos dereitos do individuo á hora de decidir sobre a súa vida, xa que unha rapaza desta idade xa posúe a capacidade de razoar, o que lle permite tomar decisións que terán transcendencia na súa vida. Feitos que evidencian isto,e que parecen cando menos unha contradición, son que a unha rapaza de 16 anos recoñéceselle legalmente o dereito ao matrimonio sen consentimento paterno e que se lle aplica a xustiza de xeito semellante a un adulto. Do mesmo xeito, debería poder decidir no que atinxe á súa maternidade independentemente da opinión de seus pais, xa que se, por exemplo, a familia da rapaza en cuestión fose antiabortista e quixese que súa filla seguise adiante co embarazo debido ás súas crenzas -contra a vontade da rapaza- non sería xusto que esta última tivese que renunciar definitivamente aos seus soños e aspiracións por culpa da ideoloxía de seus pais.
Por outra banda, esta medida supón un retroceso nos dereitos da muller, xa que tendo o dereito de decidir sobre o seu corpo para manter relacións sexuais con outra persoa, tamén o é para decidir sobre as consecuencias dese feito ó estarmos falando do SEU corpo e a SÚA vida, e de ninguén máis.
Por conseguinte, toda rapaza de 16 e 17 anos que o desexe, ha de ter o dereito a interromper un embarazo que só lle pode traer consecuencias negativas e para o que non está aínda preparada, é dicir, ter o dereito a decidir sobre a súa vida e o seu futuro independentemente da opinión de calquera outra persoa.
O pasado 18 deste mes fíxose pública a condena de un ano de cárcere para un xoven asturiano que celebrou a morte de dous policías nacionais en 2009 por un atentado de ETA. Poucos días despois, o día 27 do mesmo mes, absólvense a dous implicados na morte dunha moza sevillana e condénase a vinte anos de cárcere ó asesino da rapaza.
É así a xustiza do estado español que parece tomar máis en serio un simple comentario dun mozo que a tan sonada morte de Marta del Castillo.
Calificaría de lamentable esta sentencia pero sería faltarlle ó respecto ós familiares e centos de persoas que se reuniron tanto nas rúas de Sevilla como nas redes sociaiss para mostrar a súa indignación coa resolución do caso. O adxectivo que definiría esta mostra de desprecio cara a raza humana, en concreto cara o xénero feminino merece unha palabra moito máis dura e tan repulsiva como o acto.
O estado español; o mesmo que presume de ter unha democracia, está formado por toda esa xente que saiu ás rúas pedindo unha sentenza xusta polo o asasinato de Marta del Castillo. Tiveron sorte xa que foron totalmente respectadas, aínda que tranquilamente poderían estar acusadas de anticonstuticionais.
Se xa a xustiza do estado ía mal, chega o goberno estatal para poñérnola peor: unha reforma xudicial na que haxa que pagar por un xuízo é precisamente o que necesita este pobo neste momento. A crise é un bo contexto para introducir reformas deste estilo no que a xente, co seu asombro, non se decide a parar esta oleada de sacrificios dos servicios públicos. Non nos chegaba con ter que competir cos avogados dos ricos, agora xa non se trata de ter "padriños", o sistema capitalista chega tamén á xustiza e a lei do máis forte predominia en mortes e en condeas.
A "liberdade de expresión" en España é ultimamente máis ficticia que algunha película de ciencia ficción, e seguirao sendo e cada vez máis, sempre e cando nós non poñamos remedio.
Coa información que recollemos a mediados de Xaneiro sabemos que de máximo cada día saen do noso centro entre 3 e 5kg de tapóns e como mínimo uns 500g. Cando saen do centro son levados inmediatamente a dous sitios; A Galiña Azul en Boiro e á Sagrada Familia tamén de Boiro.
Finalmente reúnense na Galiña Azul e dende alí, cando teñen un número importante de tapóns chaman a TRANPORTES DUCO que os leva a ACTECO en Alicante que é a empresa que os paga. A mediados de Xaneiro reuníranse xa 6t de tapóns e ACTECO pagounos a 325€ a tonelada.
Na miña vila, dende que eu era pequena sempre fun a igrexa ata que fixen a confirmación. Nese tempo puidenme decatar de que o párroco sempre daba as misas en castelán, polo tanto a Biblia tamén estaba neste idioma, e todos os libros ou textos relixiosos da igrexa do pobo tamén eran en casstelán. Era tan notable o uso do castelán que ata as cancións que o coro cantaba se facían neste idioma. Xamais cheguei a escoitar unha canción ou unha misa en galego. A excepción foi un día que un párroco novo visitou o pobo. Ao contrario do que estaba acostumada este era un párroco xoven, mentres que o outro tiña máis idade, e deu a misa en galego dente o principio ata o fin, incluso tendo en conta as novas cancións en galego que escoitei ese día.
Seguindo co tema,é un feito curioso que o cura da vila sempre dea todas as misas en castelán, mentras que por outro lado cando fala coas persoas de toda e vila e se relaciona con elas fóra do ámbito relixioso, sempre usa o galego. E non é por dificultades coa lingua porque, a pesar de dar as misas en castelán, desenvólvese moi ben co galego e non ten problema ao falalo.
En resumen na miña vila todas as celebracións relixiosas sempre foron en castelán, e case sempre co mesmo párroco,e aínda que ás veces nos visiten outros, estes tamén ofician as misas en castelán.
O pasado 17 de xaneiro visitounos o ilustre Manuel Núñez Singala responsable de Normalización e Dinamización Linguística da Universidade de Santiago de Compostela.
Veunos dar unha charla sobre os "prexuízos" e sobre o seu libro...En Galego por que Non? É un libro que trata sobre os prexuízos que máis lle afectan aos galegos á hora de empregar a súa lingua...
Fíxonos ver, poñendo outros exemplos, como estes prexuízos teñen que ver com ideas que temos escoitado e nas que cremos sen realmente reflexionar se son certas ou non. Tamén nos explicou estes prexuízos como simplificacións do noso pnsamento sen fixarnos ben no que realmente significan estas ideas.
Os prexuízos dos que trata o libro son :
1.O galego soa mal.
2.Aprender galego é unha perda de tempo.
3.Falar galego cando hai alguén que aínda que o entende non o fala, é de mala educación.
4.O Galego non o damos falado ben.
5.O galego é unha lingua minoritaria.
Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.
O pasado mércores, o ministro de Xustiza Alberto Ruiz-Gallardón fixo públicas as primeiras medidas no ámbito da Xustiza. Entre elas atópase a revisión da lei do aborto, cuxos límites non precisou; aínda que si adiantou que as rapazas de 16 e 17 anos deberán dispoñer da autorización dos seus proxenitores para abortar. Esta medida é na miña opinión un gran erro que conleva a limitación das liberdades das cidadás en canto ao control da súa propia vida.
