Recentemente, o xornal A Voz de Galicia agasallaba ós seus lectores con DVDs de recoñecidos filmes internacionais. Como lectora decidín facerme coa película O discurso do rei, gañadora de nada máis que catro premios OSCAR, cinco BAFTA, un GOYA e un GLOBO DE OURO. Trátase pois, dun dos mellores filmes dos últimos anos.
Cando me dispoñía a disfrutar dela, apareceu na pantalla do meu televisor o menú de selección de audio. Pensei entón, “castelán, como sempre”, mais decateime que desta vez había unha opción máis; catalán. A pesar de que xa sabía que Cataluña contaba cuns importantes estudios de dobraxe e de que coñecía a situación lingüística do catalán nesta zona, non puiden evitar pensar que é incrible que non exista a posibilidade de escoitar un filme como este na nosa lingua, así como no euskera.
A min, este feito paréceme desolador, xa que todas as linguas minoritarias no territorio español –ou polo menos as que gozan do estado de cooficialidade– deberían contar coas mesmas vantaxes neste ámbito.
En primeiro lugar, ningunha lingua é superior á outra, polo que non se debería primar a unha sobre o resto como se fai actualmente co catalán. Debería darse a opción a todos os falantes de calquera lingua minoritaria no territorio español de poder acceder ó cine na súa propia lingua.
É certo que a dobraxe nestes casos é difícil, xa que non hai nin os estudios necesarios nin os cartos para facer máis. No entanto, considero que non é tan custoso subtitular as películas, algo sinxelo para o que se precisa pouco tempo e practicamente ningún recurso significativo.
Con todo isto, pretendo reivindicar o dereito dos galegos e galegas a poder acceder ó cine en galego tanto cando acudimos ós cines como á hora de mercar un DVD, algo que non entendo como non se pode facer a día de hoxe.
Se unha persoa que leva moito tempo –e con moito refírome a anos– sen ir ó cine, decide ir hoxe a calquera cine galego ou español atoparase, para a súa sorpresa, cunha carteleira máis que familiar. E é que nos últimos meses estásenos bombardeando cun gran número de filmes reeditados que tiveron un enorme éxito nas décadas dos 80 e 90. Que por que as reeditan? Pois a resposta é ben sinxela: aproveitar “o choio” do 3D para facernos acudir de novo ós cines a ver películas cuxo éxito en taquilla está máis que garantido.
Así, un gran número de persoas foron ver o pasado Nadal O Rei León, (unha das películas de Disney máis coñecidas), Star Wars (franquicia de enorme éxito a nivel mundial) ou Titanic (a película de maior recadación da historia despois de Avatar, do mesmo director).
Na miña opinión, tras estas reedicións escóndese o interese das produtoras, mais isto tamén conleva unha serie de vantaxes para os espectadores.
Por unha banda, é obvio que as produtoras reeditan estes filmes na busca de obter máis ingresos, xa que non é casualidade que se trate de películas que tiveron éxito no seu momento a pesar de que non son sempre as de maior calidade. Se en verdade o fixesen porque “o 3D permitise disfrutar máis de preto ós espectadores desta película” reeditarían moitas máis películas premiadas internacionalmente e menos do perfil do filme comercial estadounidense de Star Wars.
Por outra banda, os espectadores ós que lles gustaron estes filmes nos cines no seu momento e os que non puidemos velos na gran pantalla temos unha nova oportunidade para volver facelo pero co factor “choio 3D”, que aínda que non sempre está ben conseguido ó tratarse dunha reedición, permítenos vivir máis de preto instantes tan emocionantes como o fundimento do Titánic.
Por todo isto considero que se trata dun comercio, mais dun comercio que beneficia tanto ás produtoras como ós espectadores, polo que agardemos que se reediten tantas xoias do cine como sexa posible.
Hai unhas semanas os montes galegos foron devastados por un sen fin de incendios. Algúns deles foron causados polas anormais condicións meteorolóxicas que nos viñeran acompañando no mes de marzo e que sumiron a nosa terra nunha acusada seca, o que non deixou a ninguén indiferente.
No entanto, outros incendios, como o que afectou ás Fragas do Eume, que calcinou máis de 750 hectáreas de monte nos municipios de Monfero e A Capela e de dificultosa extinción, foron provocados polas mans humanas; as dos pirómanos.
O presidente galego Alberte Núñez Feijoo afirmou reiteradamente que pedirá ó goberno central endurecer o Código Penal contra estes persoeiros.
Na miña opinión esta é unha decisión acertada que podería conlevar unha serie de beneficios para os montes galegos, aínda que non é unha medida suficiente.
En primeiro lugar, o endurecemento das penas, contra estes «asasinos de montes» podería ser un motivo que os fixese recapacitar á hora de dispoñerse a cometer un delito deste tipo. Deste xeito, ó tratarse dunhas consecuencias considerables, pensarían que non vale a pena proseguir cos seus “proxectos”.
Mais por outra banda, en canto ós que este castigo non lles é motivo suficiente para abandonar a súa teima, o goberno debería vixiar máis os montes, pois do mesmo xeito que se vixían as estradas para evitar accidentes nos que se ven implicadas vidas humanas, tamén se deberían vixiar os montes para evitar que a flora e fauna,tamén ás veces vidas humanas, galegas corran un perigo de tal magnitude.
No caso das superficies para as que como as Fragas do Eume xa é demasiado tarde, tamén se deberían impulsar proxectos de reforestación nos que se implicase o maior número de persoas posible, recorrendo por exemplo ás escolas, nas que se poderían facer máis actividades relacionadas co coidado da flora autóctona.
Con todas estas medidas considero que os nosos montes estarían moito máis protexidos e mellor coidados do que o están agora, e deste xeito sería moito máis sinxelo evitar desoladoras catástrofes como a vaga de incendios que hai uns anos acabou con centos de hectáreas do monte galego.
Hoxe temos a honra de contar no noso centro con Xosé Ramón Pichel, Director da área de Enxeñería lingüística e I+D+i da empresa IMAXÍN SOFWARE, unha das empresas candidatas este ano ao Premio Leixaprén que outorgamos desde os Equipos de normalización e dinamización lingüística. O premio Leixaprén quere recoñecer o traballo a prol da lingua galega de entidades ou persoas vivas. O devandito galardón estívose outorgando por parte da coordinadora do mesmo nome desde 1999 até o ano pasado. Este curso asúmeo por primeira vez a Coordinadora Galega de ENDL e o ámbito a premiar é o económico e empresarial debido ao perfil empresarial do homenaxeado este ano polas Letras galegas.
IMAXÍN SOFWARE é unha empresa con sede en Santiago de Compostela que se dedica ao desenvolvemento de programas informáticos que emprega a lingua galega en tódolos ámbitos de xestión da empresa; así mesmo, desenvolveu solucións tecnolóxicas para a introdución do noso idioma no mundo empresarial. Teñen elaborado programas de tradución multilingüe como o "OPENTRAND" e tamén traballan moito servizos educativos e pedagóxicos relacionados co ecoloxismo e o fomento de valores cidadáns, a través de vídeos e xogos multimedia.
No uso do galego semellan unha empresa moi coherente e seria, que usa a lingua como marca de calidade, sen necesidade de engadir xustificacións previas; non venden identidade, pero si calidade e innovación. É dicir, exploran un ámbito empresarial que fomenta a modernidade do idioma, a súa adecuación a contextos profesionais de éxito económico e tecnolóxico.
Valorouse para ser unha das 5 candidatas ao premio leixaprén: a integración no universo TIC, o toque de innovación nos servizos que ofrece ao cliente e a perspectiva global que ten desde Galicia.
Ás 13:20 no Salón de actos do IES. Nos vindeiros días contaremos a crónica de como foi.
Dende a chegada ao goberno da Xunta de Núñez Feijoo no ano 2009, a defensa do galego por parte da administración pública vai en decadencia.
No ámbito do ensino sacou adiante un “decretazo” antipopular derogando así o anterior aprobado por unanimidade. Este decreto,(seica chamado “do plurilingüismo”) o que pretendía era reducir a presenza do galego do 50% mínimo que garantía o anterior a un 33%, para no seu lugar impulsar o inglés. Mais, finalmente, o de darlle igual importancia ao inglés non foi adiante pola falta tanto de medios coma de fundamento académico. O resultado é que agora, ese decretazo, estámolo sufrindo tendo que estudar gran parte das nosas materias en castelán.
Ao longo de todo este tempo convocáronse diversas manifestacións multitudinarias sendo a máis emblemática a do 21 de xaneiro de 2010. Ese día, encheuse a Praza do Obradoiro e segundo me conta meu irmán foi moi emocionante. Este 17 de maio, com motivo do Día das Letras Galegas a plataforma cidadá Queremos Galego, debido a este problema, convoca de novo a todos e todas a manifestarse en Compostela pola defensa do noso patrimonio lingüístico.
A miña avoa díxome que nos seus tempos falar galego estaba mal visto. O outro día indo pola rúa aínda cheguei a escoitar unhas verbas un tanto peculiares. Unha nai duns 30 anos dicíalle ao seu fillo de cinco; “Cariño , háblame bien”, xa que este contestara en galego a unha pregunta. E eu quedei pensando que se podemos evolucionar cara a outros aspectos da vida , por que non cambiamos respecto a como se trata o galego?
É moi fácil alardear de ser unha persoa moi moderna. É moi doado dicir que os tempos de antes eran peores e que cambiamos para mellor. Pero realmente hai aspectos que non cambian, hai persoas que seguen vendo o galego como unha lingua desprestixiada e que pensan que falar o noso idioma é de xente menos fina. E logo, están outros que pensan que falar con gheada ou seseo é un vicio feo, e que queda mal na lingua.
Realmente, ao meu parecer non hai cousa máis fermosa que poder presumir da nosa lingua, de falar con distintas características e de ser de Galicia .
Desde onte luns, o alumnado do EDLG do noso IES non só estamos seguindo con interese a obra de teatro na rede que están desenvolvendo no veciño IES da Cachada de Boiro, senón que ademais estamos tentando gravar algo para mandarlles.
O caso é que imos algo lentos... a ver se durante a semana damos feito algo, así participamos nesta lea tan divertida que se desenvolve alí arredor do ghallegho. Por serto, a festa de que montaron onte estivo moi ben! Se non a seghistes, deixámosvos 2 vídeos:
Pero o mellor era que fósedes á súa páxina e que non perdades detalle!
Estiven recentemente en Valencia, e durante a miña estancia alí xurdiume unha dúbida : por que o valenciano non é recoñecido polo Estado como idioma oficial e o galego si?
Busquei este tema na rede, e a razón principal que atopei é que o valenciano só é unha
variante do catalán ao igual que o mallorquí. Pero, ao preguntarlle sobre o particular
a algunhas persoas naturais da comunidade valenciana, estas aseguráronme que hai
notorias diferenzas entre o catalán e o seu “idioma”. Logo de comprobar a existencia
destas diferenzas entre o catalán e o valenciano, decateime de que non son moitas
menos cás hai entre o galego e o portugués. Máis eu non teño os estudos de filoloxía
precisos para determinar se o valenciano debería ser recoñecido a nivel estatal como
idioma oficial ou non.
Pero logo de ter acabado a miña pescuda das diferenzas entre catalán e valenciano,
lembrei que este último, ao igual có galego, emprégase no estudo, nas institucións
públicas e nos medios de comunicación das súas respectivas autonomías. Entón,
por que un é oficial para o Estado e outro non? Trátase dunha cuestión de política,
de opinión, de filoloxía…? Isto fíxome presentar a seguinte hipótese: se Portugal
fose unha comunidade autónoma española, diferenciaríamos o galego do portugués?
Consideraríase o portugués un dialecto derivado do galego ou viceversa? Ben, a miña
opinión, no caso desta suposta situación, é que os galegos loitariamos polo noso idioma,
ao igual que fixemos todos estes anos, malia que agora esteamos sufrindo este retroceso
na normalización da nosa lingua.
Agora, en Galiza, conviven o galego e o castelán, polo tanto dise que a poboación galega é bilingüe, pero non sempre foi así. Houbo unha época na que o galego estivo reprimido duramente, non se podía escribir nin dar clase en galego, mesmo quen se opuxese podería ser duramente castigado tal como sucedeu nalgunha ocasión. Pero grazas a personaxes célebres, o galego foi recuperando lugares e ámbitos, e acadou dereitos coa aprobación do Estatuto de Autonomía e coa creación da Lei de Normalización Lingüística.
Estas leis recoñecen que o galego pode ser utilizado por toda a poboación que o desexe en calquera situación, ou que os poderes políticos poderán utilizar galego ou castelán, xa que os dous son idiomas oficiais e tamén que a poboación pode dirixirse ás organizacións públicas na lingua que prefiran.
Navegando por internet encontramos un xornal escrito en galego no que se contan as novas dos concellos do Barbanza e Noia. O xornal chámase Certo, é un xornal dixital que informa sobre as distintas localidades das bisbarras de Barbanza (Rianxo, Boiro, Dodro, A Pobra do Caramiñal e Ribeira) e Noia (Noia, Porto do Son e Lousame). É un medio de información orientado cara aos servizos, máis ben de anuncios, tamén achegan data, hora e lugar de acontecementos e actividades que van suceder, aínda que pola súa estrutura, máis ben limitada, só pode cubrir uns poucos. Tamén hai espazo para a reflexión, cunha serie de colaboradores que escriben semanal ou
mensualmente. Intentan primar a fotografía sobre o texto.
O xornal naceu no ano 2007 como un xornal gratuíto mensual.
Deste tipo de xornais había moitos por toda Galicia e un grupo de amigos decidiu xuntarse e crear un para as comarcas de Barbanza e Noia pois xa antes existira un xornal deste estilo que se chamaba Citania. Este xornal durou un ano porque se quedaron sen ingresos publicitarios, e só
tiñan dúas opcións; pechar ou seguir en internet e decantáronse pola segunda opción.
Tamén existen outros xornais parecidos noutras comarcas, como o caso de: Que pasa na costa, que abrange as comarcas da Costa da Morte e outro Todo Grove que abrangue as vilas da zona do Grove.
Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.
.jpg)
Recentemente, o xornal A Voz de Galicia agasallaba ós seus lectores con DVDs de recoñecidos filmes internacionais. Como lectora decidín facerme coa película O discurso do rei, gañadora de nada máis que catro premios OSCAR, cinco BAFTA, un GOYA e un GLOBO DE OURO. Trátase pois, dun dos mellores filmes dos últimos anos.
Se unha persoa que leva moito tempo –e con moito refírome a anos– sen ir ó cine, decide ir hoxe a calquera cine galego ou español atoparase, para a súa sorpresa, cunha carteleira máis que familiar. E é que nos últimos meses estásenos bombardeando cun gran número de filmes reeditados que tiveron un enorme éxito nas décadas dos 80 e 90. Que por que as reeditan? Pois a resposta é ben sinxela: aproveitar “o choio” do 3D para facernos acudir de novo ós cines a ver películas cuxo éxito en taquilla está máis que garantido. 
Hai unhas semanas os montes galegos foron devastados por un sen fin de incendios. Algúns deles foron causados polas anormais condicións meteorolóxicas que nos viñeran acompañando no mes de marzo e que sumiron a nosa terra nunha acusada seca, o que non deixou a ninguén indiferente.
Dende a chegada ao goberno da Xunta de Núñez Feijoo no ano 2009, a defensa do galego por parte da administración pública vai en decadencia.
