|
|
|
|
|
|
| Que se dirían? |
|
Cres que atinarei? |
|
|
|
|
| O maior descubrimento da historia da sociolingüística galega. |
|
Agora resulta que o galego non é unha lingua, senón un queixo ateigado de buratos de verme. Non me credes? Pois a continuación expoño as probas.
Polos libros de divulgación científica que gusto de ler, souben que hipótese dos universos paralelos xurdiu para darlle coherencia a datos que resultaban contraditorios. Os científicos viñan de descubrir que a posibilidade de retroceder no tempo (os famosos buratos de verme, as viaxes no tempo) podería ser perfectamente real e factíbel a longo prazo, pero, tal crenza implicaba un grave problema: se iso é efectivamente así, que pasaría se eu retrocedese no tempo e matase a meu avó? Pois que eu non nacería, non si? Pero, se non nacese, non podería viaxar no tempo e logo matar a meu avó, polo tanto...
... seguro que o xenial Borges tería gozado dándolle voltas a este paradoxo, pero eu vouno deixar aí. Non teño o seu talento, que lle imos facer.
O caso é que o único xeito científico de aclarar a lea que se viña de armar foi idear a hipótese dos universos paralelos, algo que, a groso modo (perdoádeme a simplificación) vén a dicir que o universo e a realidade está decote a se multiplicar, que todo o que pode acontecer, acontece, só que nun universo paralelo alleo ao que nos podemos observar e no que estamos enxertados. É dicir, que hai universos nos que nunca chegamos a nacer porque os nosos pais nin se coñeceron, outros nos que morremos aos dez anos (aquel día que esparramos coas bicis), nos que nos fixemos astronautas, nos que gañamos un chalé na Manga como concursantes do Un, Dos, Tres... en fin, calquera cousa que sexamos capaces de imaxinar.
Pois resulta que eu, agora, veño de lle aplicar á sociolingüística galega o mesmo sistema de resolución de paradoxos con conclusións do máis preocupantes.
Din os de Galicia Bilingüe e os seus acólitos, como a eximia Rivera de la Cruz, que detectan “como a los chicos cada vez les cuesta hablar el castellano”, chegando mesmo a asegurar que hai empresas “que no los quieren porque casi no saben expresarse en español”. Ben, pois se cruzamos esas definicións cos estudos sociolingüísticos, que demostran o retroceso continuo no número de falantes da lingua galega, e os estudos que chegan do ensino, que todos eles confirman que os nenos son maioritariamente máis destros en castelán que en galego, só hai un xeito de resolver este paradoxo, a colisión frontal entre o feito de que “lles custa cada vez máis o castelán” pero resulta que non falan galego.
E velaquí temos a única conclusión posíbel: OS GALEGOS ESTAMOS A QUEDAR MUDOS!!!
Non debería facer algo a Xunta de Feijoo?
|
|
|
|
|
| O finiquito. |
|
Cando me preguntan que vou facer agora que estou en paro, respondo o que aconsella nestes casos O Manual dos Tópicos Recorrentes: dedicar o tempo a formación, a aprender idiomas, especializarme en novas tecnoloxías e prepararme para o que vai ser “o novo modelo de crecemento”. En fin, que non diga ninguén que non son un tipo con sentidiño e a testa ben amoblada ao que calquera nai sensata querería a beira da súa filla preferida.
A realidade, pola contra, é ben outra.
Ao que me dedico, sobre todo, é a erguerme tarde de máis, tomar vermouths, facer algo de deporte (que falta me facía), ler máis ca nunca, deitarme demasiado tarde (o que provocara que de novo me erga ao medio día), e, resumindo, a levar totalmente unha vida basicamente licenciosa, disipada e total e absolutamente improdutiva.
E, no tocante ao ditoso “novo modelo de crecemento”, pois nadiña de nada.
Debe ser que, no fondo, son un hortera sen sentido do pragmatismo, unha alma cándida totalmente proclive a ouvir cantos de serea e a ir a praia levando sempre na man a típica “mariconera”, así que, como corresponde a un exemplar de galego galegofalante con estudios universitarios que posúe ademais os antecedentes citados, eu o que quero é aproveitar este tempo para escribir a Grande Novela Galega. Este soño, por suposto, ademais de desatar a hilaridade dos compañeiros de barra nos bares da miña rúa, serve para chegarmos a outra conclusión a que estou xa afeito: que ningunha nai en uso pleno das súas facultades mentais querería terme a beira dunha filla súa. Quédame o consolo de que, cando menos, isto último serve como garante da paz social: as fillas en cuestión adoitan estar de acordo. Así que nos aforramos liortas familiares. Non digo máis.
Fun despedido no pasado mes de marzo. O director xeral da fábrica na que traballa anunciou unha visita, e, cando chegou, e contra o que adoitaba facer, nin sequera pasou a nos saudar aos escritorios. Sen mediar palabra, el e o director de planta encerráronse no Despacho Real, e, logo de botar toda a tarde alí, marcharon os dous xuntiños sen sequera se despedir. Se vise tal comportamento en circunstancias normais, non podería senón pensar que os meus dous vaqueiros marchaban a vivir o seu Brokeback Mountain particular, pero dada conxuntura, comprendín que se viña algo ben gordo enriba.
Unha semana despois estaba asinando o finiquito.
Ou sexa, que o meu agoiro atinara: a reunión de lobos, ovella morta.
A sinatura do finiquito é un intre difícil de esquecer. O (que era) o meu xefe non parecía saber nada dos clásicos da literatura, pero sabíase de memoria tódolos clásicos que había que despregar nunha circunstancia semellante. Usounos con desenfado e fruición.
- Isto, Larvós, dóeme tanto como a ti –mentiume ao pouco de sentar naquel potro de tortura que era a cadeira que tiña ante a súa mesa.
- Créote, créote –mentín á miña vez.
- Xa sabes que a cousa está moi mal.
- Seino, seino.
- Cando menos vaste en boas condicións: con liquidación, dous anos de paro por diante, e ti que, dado que non tes cargas familiares...
En silencio, comezaba a anoxarme (máis aínda, quero dicir). De que carallo ía aquel homiño? A liquidación e o paro, que eu saiba, son dereitos que me pertencen por lei, pero, tal como el mo dicía, semellaba que mos estaba a regalar a empresa, incluída a “sorte” de non ter fillos. Maldita sexa, nin que se debese isto último, non a unha decisión persoal, senón a un proceso de castración química promovido e pagado pola maldita compañía. Lembroume aquilo, en definitiva, ao que nos responderon, con retranca, cando protestamos porque os nosos homólogos en Madrid facían o mesmo pero cobraban moito máis.
“Ben, pero alí non teñen mar”.
Aquilo si que foi a repanocha. Descubrir, aos meus aniños, que a Ría de Vigo nola tiña posto a empresa para compensar.
- Que vas facer agora? –preguntoume.
- Non o sei, xa o pensarei. Por tempo libre non será, non si?
- Claro, claro. E tómate un descanso. Seguro que che senta ben.
Diso, a verdade, non tiña ningunha dúbida.
- Non me gusta que aconteza isto –continuou ao tempo que me tendía os documentos-, pero non teño máis remedio.
Seguiu uns minutos máis, pero eu, a verdade, non tiña gañas de ouvílo. Persoalmente, ocorríanseme moitísimos remedios mellores. Por exemplo, que en vez de despedirnos a nós, botasen fóra a tódolos directivos que, coma el mesmo, se pasaron polo arco do triunfo os milleiros de avisos que, nas análises DAFO, indicaban que o futuro da fábrica estaba en perigo por depender excesivamente do sector da automoción, segmento que, crises globais aparte, sufre periodicamente bruscas flutuacións na súa facturación.
Pero claro, xamais fixeron caso.
Facelo implicaría traballar arreo, de verdade, en serio, e eles, vaites, pasábano tan ben axuntándose todos no Club Financiero, era tan divertido xogar aos empresarios, brincar a ser superhomes de negocios, ubermensch da economía, dar conferencias na Universidade... até que pasou o pasou, claro.
Resultado: eles conservan os seus postos, e nós imos a rúa.
Para matalos, que se soe dicir. Menos mal que, para aplacar a ira asasina, só temos que mirar ao horizonte.
Cando menos tiveron o detallazo de poñernos ante a cidade unha xeitosa Ría.
|
|
|
|
|
| Comezos reiterados. |
|
Hoxe estou a me propor comezar a realimentación do meu blog, cuxa actividade quedou novamente interrompida por espazo de máis meses dos que teño gañas de contar. Creo que este é, de feito, o máis recorrente dos temas que tratan os meus post: explicar porque levo tanto tempo sen actualizar, tantos días sen aparecer pola rede, e tantas xeiras sen aparecer pola blogosfera nin sequera a dar os “bos días”. A bote pronto, lembro non menos de catro cuxo eixo fundamental era precisamente ese. E todo parece indicar que é probábel que non sexan os últimos. Cousa que, a súa vez, nos leva a unha conclusión inevitábel: a de blogueiro non che vén a ser senón unha máis das actividades que confirma a miña destreza na arte da incompetencia polivalente e polimorfa (que diría Freud). Quen me dera, en fin, que só fose isto o que se me dá tan mal...
Os motivos desta nova parada son que estou nunha contundente crise persoal. Todo ao meu redor me leva a efectuar o mesmo balance: imos fatal. Claro que, se a iso imos, e xa postos a falar clariño, ningunha desas cousas é unha novidade: eu levo estando fatal e sumido nunha crise dende sempre, así que a estas altura supoño que xa debería estar afeito. E, de feito, si que o estou. O que non estou tan afeito é a estar en paro.
A crise, si, a maldita crise.
En fin, outro día entro en detalles...
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
| Pausa café. |
|
Por desgracia para min as pausas café no meu curro non adoitan ser tan divertidas como as da coñecida serie de televisión. E os diálogos, nin que dicir ten, están moi afastados de ser tan enxeñosos e faiscantes. Esta semana, sen embargo, tiven unha desas pausas que me producen tal desconcerto que acaba por parecerme unha malísima idea ter aparecido por alí. Ben pensado, sería máis descansado seguir currando sen respectar a pausa-café. É triste si, e, dado o tamaño da miña preguiza, tamén é difícil acreditar no que estou a dicir. Pero non esaxero. Haiche descansos que son absolutamente esgotadores. Foi o caso.
Ben, deixémonos de preámbulos. Prefiro evitar os pormenores, así que, para que vos fagades unha idea, limítome a reproducir algunha das frases que me resultaron máis engaiolantes:
- “Por que de min non se ri nin deus!!!”.
- “Como ese se atreva a erguerme a voz, xúroche que a armo! Non sabe con quén está brincando!”
- “Que non vaia crer ese que eu son como x. A min ninguén me fala así! Ninguén!”
Houbo máis, claro, bastantes máis, pero creo que co trío exposto chega para que vos fagades unha idea de por onde ían os tiros. A vostedes non sei (a ver si se animan a indicarmo), pero a min esas exhibicións de gallardía déixanme dunha peza (avariada, supoño), coa boca aberta, e preguntándome ónde estará a saída de emerxencias máis achegada.
Claro que iso non é o terríbel: o peor de todo foi o asentimento xeneralizado coa que tales imprecacións foron recibidas.
Todo o mundo resultaba estar de acordo.
Todos asentían.
Todos se recoñecían en tales palabras!
Conclusión inevitábel: vivo rodeado de persoas ás que non se lle pode dicir nada, que non deixan un reproche sen a súa debida réplica, unha ofensa sen o seu merecido castigo nin un comentario desabrido sen un inmediato e proporcionado axuste de contas.
Alucinante, non si?
Pois xa me vedes a min, en silencio, tomando a groliños curtos o meu café e sen atreverme sequera a despegar os beizos. Fiquei conmocionado. Que tornados de virilidade!, que treboadas de determinación!, que incríbeis furacáns de dignidade!
Porque, polo visto, eu, xusto eu (sempre me ten que tocar a min), son o único que levou bastantes berros e que non atinou a replicar nada, o único que se enguliu o orgullo ducias de veces en tan grandes proporcións que case lle estoupa a larinxe, o único cuxa torpeza provocou os risos dos demais e que non soubo qué facer máis aló de ficar roibo e tratar de sorrir tamén.
E o caso é que, xusto naquel intre, cando tomaba xa o último grolo do meu café, caín na conta de algo: como será que me apaño para aturar ter que vivir, eu, tan irremediablemente defectuoso, á sombra de semellantes colosos!?
Pois hoxe –e xa pasaron tres días dende a pausa-café referida-, aínda sigo sen explicarmo.
Pero ben, xa me puxen no blog unha animadora.
Resistir semellante agravio comparativo fai que a mereza, non si?
|
|
|
|
|
| A decadencia de Europa. |
|
Hai xa tempo que leo periodicamente o xornal El Manifiesto, e non é a primeira vez que os seus simpáticos artigos me inspiran un post. Por aquilo de pór en antecedentes aos que non coñezan a publicación, explícovos que se trata dun medio de tendencia claramente dereitista, raiando as veces coa versión máis extrema de tal posición política. Que por que o leo entón, se tan lonxe me acho de sufrir tales desviacións ideolóxicas? Pois a maior parte das veces porque, sen eles pretendelo, me fan sorrir; outras porque alcanzan tal grado de repelencia que, ao tempo que quero retirar a vista, non podo evitar manter a mirada e a curiosidade (algo semellante ao que me acontece cando, nunha estrada, dou cun sapo esmagado por un tráiler); e, moi de cando en cando (todo hai que dicilo), porque tamén publican artigos interesantes.
O máis significativo do xornal é, con todo, que presume reiteradamente de se de ser “politicamente incorrecto”, até o punto de que o poñen en letras ben grandes mesmo na súa cabeceira. Todo un paradoxo tento en conta que, acto seguido, dan en se afirmar “identitarios” e partidarios “teoría do deseño intelixente”, que resultan ser, precisamente, os eufemismos politicamente correctos cos que se autorrefiren, respectivamente, os contrarios á inmigración extraeuropea (que seica é o que ameaza a identidade cultural do continente) e os creacionistas antidarwinistas (que queren substituir a ciencia por unha sorte de pseudociencia mística con cataquese evanxelista incorporada). En fin, xa di o refrán que “dime de que presumes...”, etc., etc., etc.
O que me chamou a atención hoxe do xornal en cuestión é este artigo en concreto. Nel o autor laiase de que participasen na pasada eurocopa de fútbol seleccións que considera non europeas. Digno de mención especial é o xeito co que, dende a primeira á última liña, o redactor do artigo desprega iso que poderíamos definir como autodefinición adversativa, que vén a consistir, grosso modo, en definirse, non en base as propias características, senón contra ás que se lle negativamente se lle imputan aos demais. Algo que me lembra horriblemente, por certo, a eses pailáns que non coñecen máis xeito de autoexaltarse que denigrar aos demais. Non sei en qué posición os poría na miña lista de caracteres que me máis arrepío me producen, pero seguro que ía estar entre as primeiras posicións.
Pero centrémonos no artigo, que é ao que viñemos.
Nel dise, referido a Turquía, Israel e outras, que “nin son europeos nin queremos que o sexan”, marcándose o autor, xa de entrada, unha primeira persoa do plural que non sei exactamente a conto de qué vén, pois en ningures se sinala cál é exactamente o colectivo en nome do cal que fala (a min, dende logo, ninguén me preguntou qué opinaba ao respecto). Logo, para dar continuidade á súa liña argumentativa, desprega un indisimulado desprezo aos afeccionados turcos, dos que di que, ademais de lucir os seus infames panos orientais, “celebran y juegan con inquina” (hai que foderse con estes turcos, vaites, non lles abonda con xogar en Europa sen ser europeos que, aínda por riba, fano con inquina. E celebrando. E con panos. Isto é a repanocha ou qué?). E, para rematar de confundir o touciño coa velocidade, culmina a faena facendo mención aos ataques e invasións turcas ao continente europeo, ás que, por certo, cualifica de “ilegais”, supoño polo simple afán de contrastalas coas múltiples invasións que historicamente protagonizou (a súa amada) España, que, como todo o mundo sabe, foron sempre impecablemente lícitas e ofrecendo todo tipo de garantías xurídicas aos nativos que as sufrían. Que llelo pregunten, senón, aos exterminados indios caribe naturais da illa de Cuba.
E que? A vós que vos parece o artigo?
Non é abraiante?
Non é desconcertante?
Pero sobre todo: que intenta dicirnos este home?
E, xa postos, que é unha invasión “ilegal”?
E por deixalo todo preguntado: saberán os velados e inquinosos turcos a qué cheiran as nubes?
Todo un misterio, non si?
Para deixalo todo dito, o artigo remata apuntando que esta desfeita (con asiáticos con pano e “inquinosos” facéndose pasar por europeos) é un síntoma máis de que o multiculturalismo e a afección aos exotismos están a envilecer e degradar este Santo Continente até extremos descoñecidos. Europa está morta, en definitiva. E totalmente podre. E nós aquí, sen facer nada. Vergoña debería darnos.
En fin, qué querería dicir, eu sigo sen entendelo, pero ao final, por moito que me doa, confeso que remato dándolle a razón. Non comparto as causas que el aduce, pero, sen dúbida, Europa está definitivamente avariada. E dubido que a eiva teña amaño. O que me convenceu de tal estado é, precisamente, unha frase do mesmo artigo referida ao partido no que Alemaña venceu a Turquía:
“Afortunadamente los teutones lograron que prevaleciera el honor de nuestra nación…”.
Cómo estará Europa, mimadriña, cómo estará de perdida (e como estaremos nós de acabados) que o noso “honor” se disputa e se defende nos campos de fútbol.
Iso si que xa era o que nos faltaba.
|
|
|
|
|
| O falaxismo gastronómico e as botas de goma. |
|
 Supoño que a estas alturas xa todos ouvistes falar da famosa “polémica dos cociñeiros”, esa arroutada que lle deu a Santiago Santamaría, que teima agora en acusar Ferrán Adriá e a os demais representas da “nova cociña” de empregar na elaboración dos seus pratos “produtos químicos, “sintéticos” e “reacción químicas”, co agravante engadido ademais de non empregar produtos “nosos”. Vamos, que ao acusador semella estar baixo o influxo dunha crise de falanxismo tradicionalista gastronómico. Só lle falta ir por aí berrando co brazo alto: “Arriba as Feixoadas!!!”.
Lendo a nova esta semana, a polémica lembroume a un artigo que lin hai anos de Vicente Risco, artigo do que lamento ter que dicir que non achei nin rastro por ningures; gustaríame poder referilo de primeira man, mais non vai poder ser. Explícovolo, polo tanto, con larvosiana paciencia: nel, o señor Risco criticaba de xeito furibundo o emprego por parte dos labregos das botas de goma (situémonos: estamos nas primeiras décadas do século XX), innovación que estaba levando ao desuso ás zocas e as madroñeiras de toda a vida. O miolo da súa crítica radicaba no feito de que, ao seu esotérico ver, as botas de goma, ao contrario que o calzado artesanal taxado en madeira, illaba aos campesiños das “enerxías telúricas” que recibían da terra dende tempos ancestrais. Ao igual que o polémico cociñeiro, o artigo de Risco non fixo senón darme a risa (aínda que en ningún dos dous casos era esa a intención dos protagonistas). Para comezar, aínda me estou preguntando como demos fixo don Vicente para medir o fluxo desas “enerxías telúricas” e determinar con tan absoluta certeza que as botas de goma illaban o que as zocas permitían circular libremente. Disporía dun contador geiger ao efecto? Ou sería un voltímetro (telurímetro neste caso)? A pregunta supoño que vai quedar irremediablemente sen resposta, pero, por fortuna para eles, e como todos sabedes, os labregos tiveron a ben non lle facer nin o máis mínimo caso (para que logo digan que o sentido común é o menos común de tódolos sentidos); as zocas, ademais das telúricas filtracións, absorbían e empozaban a auga decote, sendo así un fervedoiro de fungos que inzaban os xa maltreitos pes do campesiñado, e, ademais, o permanente estado de humidade ao que os sometían remataba sempre por provocar dolorosísimas artroses e reumas nos osos dos dedos (e non vou entrar nas unllas retortas cravándose na carne para que non me chamedes sensacionalista). Pero claro, para don Vicentiño era moi sinxelo falar. El, seguramente, xamais na súa vida tivo que ir traballar cos pes metidos nun deses trebellos artesanais. Si, Risco, si, as zocas están moi ben. Non cho nego. Están moi ben.... nos museos tradicionais.
A relación entre o artigo de Risco e a polémica do cociñeiro está, obviamente, en que ambos comparten esa mesma e ridícula fobia á tecnoloxía. Non se trata, por suposto, de algo privativo dos cociñeiros. Non hai moito, dous ilustres escritores como Sánchez Dragó e Javier Marías, coincidiron tamén en diferentes entrevistas en afirmar con bastante fachenda, que, por repudiaren a tecnoloxía, negábanse a escribir a ordenador e seguían a facelo a máquina. Entenrecedor, verdade? Non dan gañas de regalarlles a Chochona, o Perrito Piloto, e un par de Gallifantes? A pena é que ninguén lles teña explicado a estes dous cabaleiros cruzados contra o cable eléctrico que, postos a repudiar a tecnoloxía, deberían escribir co dedo, como facían os nosos devanceiros das cavernas, pois, en realidade, a máquina de escribir é tan “tecnolóxica” como poida ser un ordenador, so que nese caso trátase dunha tecnoloxía xa obsoleta e en proceso de ser substituída. Pero, se me apuras, até a pluma estilográfica e o papel son tecnoloxía. Vamos, home, que a estas alturas do século XXI, se renuncias á tecnoloxía non podes nin sonar os mocos tranquilo.
Ao cociñeiro falanxista-tradicionalista gastronómico, que xa se gañou un cantos adeptos pola súa arroutada, acontécelle tres cuartos do mesmo. A ver, señor Santamaría, cal é a comida que non se basea en “reaccións químicas”, “produtos sintéticos”, e produtos que non son “nosos”? Para dar resposta á pregunta, imos analizar un exemplo cotiá: as pataquiñas fritidas.
- Fritir. Fritir é, a menos que baixe Einstein a explicarnos o contrario, é un proceso químico e físico que se induce mediante a transmisión de calor ao alimento vía inmersión nun fluído oleoso en ebulición, neste caso, xeralmente, aceite de xirasol. O que nos leva, efectivamente, ao:
- Aceite de xirasol. A menos que baixe madam Curie a me contradicir, o aceite de xirasol é un produto que sintetizan as flores do xirasol nas súas sementes. Sintético? Claro que é sintético. Que fai a natureza senón precisamente sintetizar? Non se basea toda a vida vexetal (e, de xeito indirecto, tamén a animal) na fotoSÍNTESE?
E agora imos co protagonista do prato:
- Patacas. Si, amigo, xa sei que estamos moi acostumados a velas, pero, que eu saiba (e diga o que diga Arguiñano), sonche traídas de América. Ou sexa que, nosas, o que se di nosas, non o son máis do que o poidan ser os cocoteiros ou os kiwis. E se alguén nos explica que a dieta galega, antes da pataca, se baseaba na castaña, non fai senón retroceder na “importación”: os castiñeiros foron traídos até a Gallaecia polos romanos. Vamos, que cada vez que nos botamos algo ao buche, por tradicional que sexa, podemos estar seguros que de que, en maior ou menor medida, estamos a sufrir unha “inxerencia estranxeira”. E que ricas están, neste caso, as inxerencias fritidas. Con chourizos sobre todo.
Así que, en base a todo o relatado, o incompetente autor de “Eu xamais terei un blog” outórgalle ao ilustre cociñeiro Santiago Santamaría o Premio Bota de Goma 2008.
Pode pasar a recoller o premio na sede central do Larvosbuilding cando lle pete.
|
|
|
|
|
| Quen me ía dicir a min que ía acabar por gustarme Rajoy!!! |
|
Contra todo pronóstico, e sen que sirva de precedente, teño que dicir que agora até me cae ben Rajoy. Non, non é que me volvese tolo, habendo o que hai no PP, estou seguro de que o que o substitúa (se non aguanta o tirón, que é, creo eu, o máis probábel) o vai facer bo. Imaxinádesvos que gaña esta impía batalla pola sucesión esa sección da dereita española que lle segue os pasos aos “neo-cons” (máis ben son “teo-cons”) ianquis? Imaxinádesvos que intentan implantar no noso ensino chorradas tan absolutamente ridículas como a “Teoría do Deseño Intelixente”, esa sorte de ciencias naturais con cataquese incorporada? Imaxinades que o noso futuro sea pelexar contra a oficialización no século XXI de teorías que non poderían provocar máis que risa en calquera mente ilustrada do século XIX?
A que, así pensado, xa non resulta o pontevedrés tan alerxénico?
Debe ser a avantaxa de rodearse de pasmóns. Que sinxelo resulta parecer bo á súa beira!!! |
|
|
|
|
| Non ten certa graza que.... |
|
| ... despois de tanto agoirar que "España se rompe", o que se estea a romper sexa precisamente o PP??? |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
