Blog escolar |
|
Foto: Moncho Hermida
Bitácora dos alumnos e alumnas de 5º e 6º do CEIP Parada-Campañó
Non esquezas poñer o teu nome nos comentarios.
|
|
|
| Somos estes/as |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| O NOVO BLOG |
|
Para ver o novo blog clica na imaxe
Para Sofía e Ainoa
|
|
|
|
|
| O DERRADEIRO PARA A XERACIÓN DIAMANTINO |
|
As sementes están plantadas, as botellas botadas ó mar, os soños soñados, xa sabedes que as cousas tamén se poden ver desde o outro lado, todo con alegría, con intelixencia e sensibilidade. Para min tamén foi un ano especial.
Sinto emoción nos vosos comentarios, (ó lelos, téndesme feito levantar da silla do ordenador) sodes moi amables, grazas, pero debo permanecer en silencio. Estou atento...
Procurade ser ambiciosos/as nos vosos obxectivos. Agardo moito de vós. Tedes moi bos pais e nais. Agora é o tempo da Xeración Diamantino. É a vosa hora, non a estraguedes. Moncho |
|
|
|
|
| Botellas verdes con mensaxes dentro botadas ó mar |
|
O Diamantino xa é pasado.
Aquí rematan: a viaxe, o curso, o ciclo, o blog, a nenez.... tantas cousas......
Tamén comezan, como cada día, outras moitas... e marabillosas.
Aprendimos que toda viaxe é unha busca. Cada un de nós atopou algo diferente. Aprendimos das diferencias dos demais. Eu atopei o que xa sabían os nosos antepasados emigrantes: canto máis se viaxa, máis se quere o noso, con máis ansia se quere, con máis coñecemento se quere.
No século pasado houbo unha xeración de grandes homes. Percorreron, coñeceron Europa, e volveron. Falamos de Daniel Castelao, Vicente Risco, Ramón Otero... chamáronse a Xeración Nós. Os tempos mudaron e a xeración de mañá estará constituída por estes nenos e nenas, que percorreron e percorrerán o mundo, non só Europa. Para min serán sempre a "Xeración Diamantino". Ben seguro que así lles chamarán.
 Que non vos enganen as apariencias. Mirádeos ben. Son 14 botellas verdes botadas ó mar cunha mensaxe dentro que non sabemos a que praia chegarán. Gustaríame que parte da mensaxe que levan dixera:
Regresamos dunha viaxe sabedores da variedade de flores que habitan o mundo. De como coidan e defenden seu patrimonio. Nós, somos unha flor máis, non a estragaremos porque si.
E... se algunha vez a pena, ou as dificultades case vos afogan, lembrade que "sempre nos quedará o Diamantino" sucando os mares arredor do mundo para a fin, volver o punto de partida.
Grazas a todos e todas por estar aí todos estes meses e en especial ao Concello de Pontevedra por ter a sensibilidade de sufragar e apoiar esta actividade dun colexio público.
Moncho, profesor de 6º. |
|
|
|
|
| SAÍMOS NA TELE |
|
 ESTE DOMINGO 27 SAÍMOS NA TELE ÁS 13 HORAS no programa Revista de Semana.
ASÍ COMUNICOUMO LARA DA TVG DE PONTEVEDRA HOXE ÁS 6 DA TARDE.
Por iso non llo puiden transmitir ós vosos pais na entrega de notas hoxe pola mañá.
Preparade vídeos ou gravadores e:
Gravade a arribada As Corbaceiras e a entrevistas cos compañeiros/as. Serán 4 minutos (moito tempo para a tele) |
|
|
|
|
| De Raxó ás Corbaceiras |
|
 O luns 14 de xuño embarcamos nos galeóns "Luísa" e "Ave de Paso". As familias despedíronnos desde o único peirao de Raxó. Costeamos a beira norte da ría e chegamos ás Corbaceiras sobre as 6 da tarde. Navegamos as sete derradeiras millas da nosa viaxe con moito norte e mar ovellado. Así nolo conta Ainoa:
No momento no que o profe dixo o meu nome, para que subira no “Ave de paso”, o meu corazón comezou a latexar máis rápido do normal. Subín e... que mareo... movíase moitísimo!!! Menos mal, que tomei uns chicles para as náuseas, senón, os tripulantes do Ave de Paso, íanno lamentar.
Cando xa levabamos un bo treito navegado, botamos as botellas ao mar coas mensaxes. Pareceu que coas botellas, tamén fora o meu mareo. Estabamos moi aburridos, ata que Alba e eu, comezamos a cantar como tolas... Cancións de Shin-Chan, de Fito e Fitipaldis, inventadas... ata do libro de inglés!!!
Como había moito vento de norte, tivemos que facer un cambio de plans: pegadiños ao Castrove para protexernos!! O momento no que dimos unha volta de 180º, foi un pouco movido. Todos sentados, agarradiños, e contra o centro, senón, empapabámonos. Despois diso, estivemos falando e cantando, ata chegar ao noso destino.
Pareceume moi ben que fora tanta xente. Sobre todo, ao ver ao meu pai entre a xente. El dixérame que, como sempre, non podía ir, que estaba liadísimo co traballo. Ben, alí houbo de todo:fotos, aplausos, risas, palabras mesturadas con outras palabras...
Todo foi moi bonito... esta nova experiencia que teño. |
|
|
|
|
| Da Punta do Boi a Raxó |
|
 O parte meteorolóxico era favorable e o Diamantino estaba en boas condicións. Moncho decidiu seguir ata Pontevedra. Vinte millas despois avistamos o faro de Fisterra. De súpeto un golpe inesperado de mar virounos a proa cara o escollo de O Centolo (illote ó pé do faro de Fisterra). Carmen berra desde proa:
- Non goberno ben o temón! Forceino todo a estribor, pero aínda así non imos zafar de popa!
Faltaban uns metros para o fatal impacto cando se escoita a voz do capitán:
- Preparadevos para arriar o bote salvavidas de babor no momento antes do contacto.
Sentímos o renxer das madeiras do bote ó quedar entre o Diamantino e O Centolo. O bote amorteceu o golpe pero no Diamantino abriuse unha vía de auga. Perdimos un bote mais salvamos o barco. O capitán avaliou a importancia da avaría e decidíu non parar na vila de Fisterra. Chegariamos a Pontevedra achicando auga. Que mala sorte, bater no último escollo despois dunha viaxe tan longa.
Logo de 40 millas e xa na boca da ría de Pontevedra o Diamantino non da achicado ben a auga e a súa liña de flotación está afundida 40 centímetros. Nestas condicións, o capitán decide desistir de chegar a Pontevedra. Entra na ría, coa intención de atracar no porto de Marín e reparar en dique seco. Mais nin eso se puido facer. O perigo de perder o barco era tan grande que chamamos por un remolcador de Marín. Cando contactou con nós e vendo o estado da avaría decidiu remolcarnos ata Raxó. Alí achicar toda a auga e logo levar o Diamantino a Marín, onde hai bos medios para reparar barcos.
Alba convoca a todos no peirao de Raxó e di que despois de dar a volta ó mundo en barco, non quere chegar a Pontevedra en autobús. Todos estamos de acordo. Moncho e Xermán fan as pertinentes chamadas e anuncian que o Concello de Pontevedra fretou dous galeóns para navegar as 5 millas que separan Raxó das Corbaceiras en Pontevedra, onde agardan por nós os nosos familiares e amigos. |
|
|
|
|
| A Costa da Morte: Case nos cornea o Boi |
|
 O Cantábrico é un mar coñecido para o Diamantino. Todo nos indica que estamos moi preto da casa. Recoñecemos Ribadeo e a praia das Catedrais. Fomos trazando o noso roteiro por Burela, Cervo, San Cibrao, Viveiro, O Vicedo, Estaca de Bares, Ortigueira, Cariño, Cabo Ortegal, San Andrés de Teixido, Cedeira, Valdoviño.....Que ben soan nos oídos estes nomes... Son música coñecida. Estamos na casa. Estamos en Galicia.
Bens, Arteixo, Caión, Baldaio, Malpica...
Cae un solpor rosado, logo amarelo e azul. Entramos na noite e entramos na zona de navegación máis perigosa de Europa. Aínda que non é inverno, Moncho separounos unha milla máis da liña de terra pois sabe que nestes lugares o mar é moi falso. Numerosos naufraxios ó longo dos séculos: baixíos e fortes ventos, danlle o nome axeitado a esta parte da nosa costa: Costa da Morte.
Laxe, Camelle, praia do Trece... Xa divisamos ó lonxe o faro de Cabo Vilán (72 metros de alto). Vai unha noite de luar. Vento de oito nós. Cos prismáticos vemos a escuma branca das ondas bater na Punta do Boi...
- Que foi ese ruído? 
- O temón non responde, está bloqueado - berra Sergio desde popa.
O barco está sen goberno. O Diamantino perde o rumbo e vai o garete. Ímonos achegando lentamente a costa. O vento e as ondas impúlsannos cara a terra.
O capitán ordenou subir ás vergas e recoller todas as velas. Os obenques enchéronse de xente e as velas deixaron de impulsar a nave, máis foi inútil todo intento de cambiar o rumbo cara onde ía o Diamantino: os baixíos da Punta do Boi. Máis lento pero inexorablemente o Diamantino dirixese ás rochas.
Sabemos o que lle aconteceu, hai agora 120 anos, ó Serpent, buque escola da armada inglesa. Aquí mesmo, nunha noite de temporal, foise contra a Punta do Boi. As rochas cortaron como navallas o casco do barco e naufragou. 172 mortos están enterrados no que hoxe se chama Cemiterio dos Ingleses. Semella que imos repetir a historia. Xa estamos a unha milla da costa.
O capitán non se da por vencido. Manda unha mensaxe de S.O.S. (meidei, meidei, meidei) e ordena arriar os dous botes de salvamento e turrar do Diamantino remando cara a fóra para conseguir que a proa apunte a mar aberto. Logo acendeu o motor de manobra. Non funcionou. Téntao de novo, tampouco funciona. En catro interminables horas remando logramos levar ó Diamantino a 2 millas da costa.
Está a romper o día, por babor achégase un barco de pesca que saíndo de Muxía ven para socorrernos. Bótannos un cable e remólcanos cara a fóra. Alí, o capitán ordena baixar a Xermán a inspeccionar o temón baixo a auga.
-É unha rede de pesca enleada no temón e na hélice - di Xermán. Mergúllanse tamén María e Remigio e logran retirar a rede. |
|
|
|
|
| De París a casa? Aínda non |
|
 En Le Havre, Paula xuntounos en cuberta a todos e fíxonos esta proposta:
- Roberto, aconsellounos rumbos menos perigosos, protexeunos contra tifóns, alertounos de perigosos portos... Roberto ten probado que é un de nós. É hora de que lle demostremos entre todos que o consideramos un membro máis da tripulación e que confiamos plenamente nel. Propoño que sexa o noso capitán ata Pontevedra.
Todos aceptamos a cariñosa proposta de Paula, incluído Roberto, que abandonou por fin esa tristura fonda que amosaba desde Londres. Temos novo capitán. É Roberto, o polisón.
Andamos moi morriñentos. Temos fame de chegarmos a casa. Xa imaxinamos a xente agardando nas Corbaceiras. Xa sentimos o calor das apretas e a humidade de algunha bágoa.
Cando estabamos a altura de Brest ("lóstregos de Brest") chegou unha menxaxe que puxo moi contento a Roberto:
"Estou en Donosti no cargueiro holandés "Artemis", agardo por ti ata o día 8 de xuño. Logo estaremos en Porto ata o día 20. Tiven que saír de Londres precipitadamente. Xa cho explicarei. Síntoo meu fillo. Bicos"
Inmediatamente, Roberto, deu orde de cambiar o rumbo a sureste cara a capital vasca. Isto vai retrasar uns días a nosa chegada a Pontevedra, mais paga a pena ver tan ilusionado ó noso capitán... Chegamos a Donosti pola mañá. Alí estaba o Artemis e o pai de Roberto. Despedímonos. Choros, apretas, "non te esqueceremos", "fainos unha visita"...
Moncho tomou o mando do Diamantino, saímos da badía da Concha. Todos en popa despedíndonos do noso polisón.
E os adeuses que leva na vela
grabados por miradas
tristes, definitivas e distantes. (Manoel Antonio)
- Rumbo oeste!! - berrou Moncho.
(foto: "Peiteando o vento". Eduardo Chillida. Donosti) |
|
|
|
|
| París |
|
 Ten un atractivo tan especial que é a cidade do mundo máis visitada por turistas. Cidade dos namorados, cidade da luz, cidade da torre Eiffel, cidade do Sena... Como todas as grandes cidades que visitamos, París son moitas cidades nunha soa. Ten un grande río que a atravesa, o Sena, e un sen fin de pontes que comunican unha beira coa outra. Conserva moitísimos edificios da súa longa historia.
Paula meteunos nun dos "Bateaux Mouches" e deunos un paseo polo Sena a seu paso por Paris. Este percorrido é Patrimonio da Humanidade. Comezamos na catedral medieval de Notre Dame, onde vivía Cuasimodo, pasamos por moitas pontes (a Ponte Nova, a Ponte de Aleixandre III) polo famoso museo do Louvre, polos xardíns das Tullerías, polo edificio do Concello, pola Conciergerie que foi prisión durante a Revolución Francesa, pola Sainte Chapelle que é unha pequena igrexa con tantas ventás que case non ten paredes, pola estación de tren de D'Orsay que hoxe está adicada a museo, pola praza da Concordia, e a torre Eiffel. Tanto nos gustou que repetimos o paseo pola noite. Marabilloso.
París é un dos centros da cultura occidental. Seus cemiterios albergan as tumbas de grandes escritores, músicos, pintores, arquitectos, revolucionarios, bailarins, etc. Antes da II Guerra Mundial era a capital cultural do mundo. Seus monumentos foron copiados en moitos paises.
París é tamén a cidade de Napoleón. Numerosos edificios falan da súa época, o Arco de Triunfo, a súa tumba, unha ponte coas suas iniciais, numerosos cadros no Louvre e no museo D'Orsay.
Tamén é a cidade dos parisinos que asaltaron a prisión da Bastilla e comezaron coa Revolución Francesa a Idade Contemporánea, que defenderon París dos nazis cunha enorme Resistencia, e chamaron a atención de todo o mundo no maio do 68.
Os parisinos non teñen fama de ser corteses cos extranxeiros que os visitan. Consideran ó visitante como un intruso. Tamén podemos pensar nos pobres parisinos, que reciben as mesmas preguntas de 28 millóns de turistas cada ano.
|
|
|
|
|
| San Petersburgo París en 1.800 millas |
|
 Temos nova capitana. Chámase Paula. Saímos de San Petersburgo e atravesamos o verdoso mar Báltico. Recalamos de novo en Copenhague (gústanos moito esta cidade) e adentrámonos de novo no Mar do Norte. Esta vez costeamos o continente pasando por Alemaña e Holanda. As paisaxes son extraordinarias. En Holanda a costa e baixa é vense con frecuencia: os campos multicolores dos tulipáns, muíños xiratorios de vento e, como non, as vacas frisonas. As veces está case toda a tripulación subida nos obenques para admirar este espectáculo.
Chegarmos a Le Havre, o grande porto na boca do Sena, que é o río que pasa por París. Paula deunos un susto... Xuntounos a todos en cuberta é dixo:
-O Diamantino non pode chegar ata París... Todo o percorrido polo río Sena ata alí está cheo de pontes por onde non caben os mastros do noso querido barco. Pero chegamos a tempo...
Case houbo un motín.
- Como nos dis agora iso!
- Sen París, a viaxe quedará incompleta.
- Que mala capitana, que non nos dixo nada, e a última hora nos dá a mala nova.
-Que imos facer?
A faciana de Paula non se inmutou. Semellaba que todo o tiña previsto. E así era. Cando as voces se foron calmando volveu falar Paula:
-Como debiades supoñer, non ía renunciar a amosarvos París. Xa o tiña todo acordado con Raimundo Area que é un emigrante con familia de Marín. É piloto dunha gabarra que transporta cargamentos de carbón desde Le Havre ata Melun pasando por París. Hoxe está agardando por nós. Vainos levar ata París na súa gabarra e logo seguirá ata Melun. Unha semana despois, cando regrese, recolleranos en París e traeranos ata  aquí. O Diamantino quedará seguro a cargo dun amigo seu. Durmiremos, en sacos, noutra gabarra atracada no Sena que está agardando quenda para ser reparada.
Todos rompimos en aplausos e en berros de ánimo e recoñecemento do traballo de Paula.
Embarcamos na gabarra e subimos polo Sena ata París. Recibiunos unha réplica da Estatua da Liberdade xunto a Torre Eiffel.
Roberto segue moi triste. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
