O xoves 11 de marzo celebramos a 2ª xuntanza do club de lectura. O lugar escollido desta vez foi o comedor do instituto onde departimos saboreando os manxares que nos preparou o alumnado de cociña baixo a dirección do seu profesor Javier. Cos aperitivos falamos dos impactantes relatos “Eles” e “Botas de elástico” de Arraianos de Xosé Luís Méndez Ferrín (algunhas persoas confesaron que lles custara enfrontarse á lingua ) e logo de Baixo mínimos, de Diego Ameixeiras. Esta novela suscitou bastante controversia, dando lugar a un debate sobre a calidade desta novela negra, cualificada por algún tertuliano de subproduto. Mágoa non contar coa presenza do autor… Xa co arroz con bogavante botámoslle o dente a Persépolis, de Marjana Satrapi, cómic aplaudido por unanimidade pola súa calidade plástica e temática. Por último, logo da sobremesa e do café, asistimos á proxección da película de animación do mesmo nome e as poucas persoas que puidemos quedar ata o final coincidimos nas nosas apreciacións: filme de impecable factura.
A próxima cita terá lugar a finais de abril e as lecturas escollidas foron: as novelas A praia dos afogados, de Domingo Villar, e Cometas en el cielo, do escritor afgán Khaled Hosseini,novela que foi levada ao cine co mesmo nome de Cometas en el cielo. Temos unha entrevista a Domingo Villar en Página 2. Tamén se lerán uns relatos de Ruído, de Miguel Anxo Murado (ficha do autor bvg).
O alumnado de Carrocería porá en escena a adaptación realizada por Begoña Muñoz (dramaturga e profesora no IES Otero Pedrayo) de "Ramón", de Sergi Belbel. A directora foi a profesora de lingua, Mª Xosé Lorenzo, a cal manifestou que a experiencia dos ensaios foi moi didáctica.
Esta peza leva varios anos sendo representada en diferentes adaptacións, tanto no número de personaxes coma no tipo de personaxes (adolescentes, mulleres adultas...) e SEMPRE resultou unha experiencia interesante, tanto a nivel dramático coma transversal.
Amanece con pelo largo el día curvo de las mujeres,
¡Qué poco es un solo día, hermanas,
qué poco, para que el mundo acumule flores frente a nuestras casas!
De la cuna donde nacimos hasta la tumba donde dormiremos
-toda la atropellada ruta de nuestras vidas-
deberían pavimentar de flores para celebrarnos
(que no nos hagan como a la Princesa Diana que no vio, ni oyó
las floridas avenidas postradas de pena de Londres)
Nosotras queremos ver y oler las flores.
Queremos flores de los que no se alegraron cuando nacimos hembras
en vez de machos,
Queremos flores de los que nos cortaron el clítoris
Y de los que nos vendaron los pies
Queremos flores de quienes no nos mandaron al colegio para que cuidáramos a los hermanos y ayudáramos en la cocina
Flores del que se metió en la cama de noche y nos tapó la boca para violarnos mientras nuestra madre dormía
Queremos flores del que nos pagó menos por el trabajo más pesado
Y del que nos corrió cuando se dio cuenta que estábamos embarazadas
Queremos flores del que nos condenó a muerte forzándonos a parir
a riesgo de nuestras vidas
Queremos flores del que se protege del mal pensamiento
obligándonos al velo y a cubrirnos el cuerpo
Del que nos prohíbe salir a la calle sin un hombre que nos escolte
Queremos flores de los que nos quemaron por brujas
Y nos encerraron por locas
Flores del que nos pega, del que se emborracha
Del que se bebe irredento el pago de la comida del mes
Queremos flores de las que intrigan y levantan falsos
Flores de las que se ensañan contra sus hijas, sus madres y sus nueras
Y albergan ponzoña en su corazón para las de su mismo género
Tantas flores serían necesarias para secar los húmedos pantanos
donde el agua de nuestros ojos se hace lodo;
arenas movedizas tragándonos y escupiéndonos,
de las que tenaces, una a una, tendremos que surgir.
Amanece con pelo largo el día curvo de las mujeres.
Queremos flores hoy. Cuánto nos corresponde.
El jardín del que nos expulsaron.
E por último aquí está.
O modelo da industria
de mulleres
en cadea.
Un modo de produción
sumamente rendible
para a economía do país.
Mágoa que se axuste tan pouco
ó produto autóctono
de carnes tradicionalmente alimentadas
con botelos, touciños e lacón.
A revolución industrial.
As mulleres de talla 36
embutidas no que antes
utilizariamos
para facer uns bos chourizos.
Todas iguais.
Unha por unha.
Unha produción ilimitada
nun mercado mutilador.
Se cadra haberá que xustificar
que se segue sendo humana
mesmo se non se cabe
na roupa de Zara.
Colgamos un fragmento da entrevista realizada por Marcos e parte do club de lectura de 3º da ESO (Yolanda Doliveira, Leticia Dacunha)á escritora Lola Gándara. Carlos Said, outro membro do club de lectura, realizou a presentación no Salón de Actos.
escritora Lola Gándara visitou o instituto para charlar sobre o oficio de escribir e sobre a súa novela Alexandra co alumnado de 3º da ESO. Concedeu unha entrevista a varios alumnos e asinou libros.
O xoves celebramos a nosa primeira xuntanza literaria. Ao pracer da palabra compartida sumouse o pracer do padal, que a lingua sempre se solta máis se se beneficia o estómago. Case tres horas de palabras fluíndo en círculo, grazas a unha mesa redonda ( sen novas de Merlín, o ausente).
Intercambiamos impresións sobre as diversas lecturas ofertadas e velaquí algunhas impresións recollidas:
Sobre O antropólogo inocente coincidimos sobre as consecuencias do choque de culturas, rimos coas anécdotas derivadas dos malentendidos lingüísticos, do valor de sacrificar o corpo á ansia de coñecer, do concepto do tempo, as diferentes maneiras de entender as relacións…
Os relatos "O home de xeo" e "O séptimo home" Murakami deron para falar da natureza humana, o valor do pasado, as expectativas, o amor, a necesidade de enfrontarse aos medos, os remordementos…
E con O home que plantaba árbores, a historia máis valorada, falamos do amor desinteresado á natureza, da felicidade como destino do ser humano, do valor da paciencia e a perseverancia…
E a novela máis controvertida foi Sardinia blues, de Flavio Soriga, que suscitou paixóns e rexeitamento, non houbo lugar para o termo medio. Ese ambiente claustrofóbico, de aillamento desacougou algunhas persoas lectoras, outras gozamos coa maneira de describir ese ambiente sen saída.
A semana pasada morreu J. D. Salinger, autor de O vixía no centeo, unha novela que marcou xeracións de lectores.
Un adolescente, Holden Caufield, é expulsado do colexio e inicia unha viaxe polas rúas de New York enfrontándose a todos os temas que preocupaná mocidade (a amizade, o sexo, as relacións familiares…). unha novela que analiza e destripara sociedade estadounidense: a hipocrisía, os valores corrompidos, o sistema…
Velaquí un fragmento:
“-Xa teremos tempo de facer esas cousas, todas esas cousas, cando saias da facultade, e casemos, e todo. Teremos unha chea de sitios marabillosos onde ir.
-Non. Non habería unha chea de sitios onde ir. Daquela todo será moi distinto. –Estábame deprimindo outra vez.
-O que? Non te oio. Primeiro berras e logo…
-Dicía que non, que non haberá sitios marabillosos para ir despois de que eu saia da facultade. Abre as orellas. Todo será distinto. Teremos que andar a baixar en ascensores con maletas e cousas. E tremos que chamar por teléfono a todo o mundo e dicirlles adeus, e mandarlles postais dende os hoteis. E eu traballarei nunha oficina, facendo moitos cartos, e irei ao traballo en taxi ou nos buses da Avenida Madison, e lerei xornais e xogarei ao bridge, e irei ao cine e verei estúpidas curtametraxes e atraccións e noticiarios. Noticiarios. Xesús Cristo querido! Sempre hai algunha estúpida carreira de cabalos, ou unha señora estoupando unha botella contra un barco, ou un maldito chimpancé montando nunha bicicleta. Non será o mesmo de ningún xeito. Non entendes o que quero dicir.
-Se cadra non. Se cadra ti tampouco. –Para daquela xa os dous nos odiabamos. Ben se vía que non tiña ningún sentido seguir unha conversa tan pouco intelixente. Mellor fose non tela empezado.”
