NORMALIZACIÓN E DINAMIZACIÓN LINGÜÍSTICA


BLOG DO E.N.D.L. DO I.E.S. EBA DE CULLEREDO

____________________________________

"TODAS AS LINGUAS SON PATRIMONIO DA HUMANIDADE"
___________________________________


CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA

TÍTULO PRELIMINAR

Artigo 3

2- As demais linguas serán tamén oficiais nas respectivas Comunidades Autónomas de acordo cos seus ESTATUTOS.

Artigo 148

1. As Comunidades Autónomas poderán asumir competencias nas seguintes materias:

17- O fomento da cultura, da investigación e, no seu caso, do ensino da lingua da Comunidade Autónoma.

____________________________________


ESTATUTO DE AUTONOMÍA DE GALICIA

TÍTULO PRELIMINAR

ARTIGO 5

1. A lingua propia de Galicia é o galego.

2. Os idiomas galego e castelán son oficiais en Galicia e todos teñen o dereito de os coñecer e de os usar.

3. Os poderes públicos de Galicia garantirán o uso normal e oficial dos dous idiomas e potenciarán o emprego do galego en tódolos planos da vida pública, cultural e informativa, e disporán os medios necesarios para facilitar o seu coñecemento.

4. Ninguén poderá ser discriminado por causa da lingua.

_______________________________


A ROSALÍA

Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
E vina tan sola
na noite sin fin,
¡que inda recei pola probe da tola
eu, que non teño quen rece por min!

A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos,
comesta se veu...
Os ósos son dela
que vades gardar.
¡Ai, dos que levan na frente unha estrela!
¡Ai, dos que levan no bico un cantar!

(Manuel Curros Enríquez)
_____________________________________

VIAXEIRO

Viaxeiro que vés de lonxe
e vas de paso.
Coa palabra máis viva
do meu linguaxe, falo.

Repudio as inxusticias
e a liberdá procramo.
Digo a miña verdade
e no pobo descanso.

Viaxeiro que vés de lonxe
e vas de paso.
Teño a luz dos abrentes
e as estrelas reparto.

Estou cos sufridores
vivo co desherdados
pelexo contra noite
e non creo nos anxos.

Viaxeiro que vés de lonxe
e vas de paso.
dille aos irmaus da terra
que é moi triste o Pais dos Ananos.

(Celso Emilio Ferreiro)

____________________________________

24 DE FEBREIRO ANIVERSARIO DO NACEMENTO DE ROSALÍA DE CASTRO. SEMPRE NA MEMORIA.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA E ESTATUTO DE GALICIA
CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA

TÍTULO PRELIMINAR

Artigo 3

2- As demais linguas serán tamén oficiais nas respectivas Comunidades Autónomas de acordo cos seus ESTATUTOS.

Artigo 148

1. As Comunidades Autónomas poderán asumir competencias nas seguintes materias:

17- O fomento da cultura, da investigación e, no seu caso, do ensino da lingua da Comunidade Autónoma.

ESTATUTO DE AUTONOMÍA DE GALICIA

TÍTULO PRELIMINAR

ARTIGO 5

1. A lingua propia de Galicia é o galego.

2. Os idiomas galego e castelán son oficiais en Galicia e todos teñen o dereito de os coñecer e de os usar.

3. OS PODERES PÚBLICOS DE GALICIA GARANTIRÁN O USO NORMAL DOS DOUS IDIOMAS E POTENCIARÁN O EMPREGO DO GALEGO EN TÓDOLOS PLANOS DA VIDA PÚBLICA, CULTURAL E INFORMATIVA, E DISPORÁN OS MEDIOS NECESARIOS PARA FACILITAR O SEU COÑECEMENTO.

4. Ninguén poderá ser discriminado por causa da lingua.





Categoría: LEXISLACIÓN BÁSICA. - Publicado o 28-05-2009 21:23
# Ligazón permanente a este artigo
MARIO BENEDETTI, UNHA PEQUENA HOMENAXE
Desde aquí queremos homenaxear ao escritor MARIO BENEDETTI que faleceu o día 17 de maio de 2009. Traducimos algúns dos seus poemas ao galego incluido a súa versión orixinal en castelán.

ESTADOS DE ÁNIMO
A veces me siento
como un águila en el aire.
(Pablo Milanés)

Unas veces me siento
como pobre colina
y otras como montaña
de cumbres repetidas.

Unas veces me siento
como un acantilado
y en otras como un cielo
azul pero lejano.

A veces uno es
manantial entre rocas
y otras veces un árbol
con las últimas hojas.
Pero hoy me siento apenas
como laguna insomne
con un embarcadero
ya sin embarcaciones
una laguna verde
inmóvil y paciente
conforme con sus algas
sus musgos y sus peces,
sereno en mi confianza
confiando en que una tarde
te acerques y te mires,
te mires al mirarme.

ESTADOS DE ÁNIMO

Ás veces síntome
como unha aguia no aire.
(Pablo Milanés)

Unhas veces síntome
como pobre outeiro
e outras como montaña
de cumes repetidos.

Unhas veces síntome
como un cantil
e noutras como un ceo
azul pero afastado.

Ás veces un é
manantial entre rocas
e outras veces unha árbore
coas últimas follas.
Pero hoxe síntome apenas
como lagoa insomne
cun embarcadoiro
xa sen embarcacións
unha lagoa verde
inmóbil e paciente
conforme coas súas algas
os seus musgos e os seus peixes,
sereno na miña confianza
confiando en que unha tarde
te achegues e te míres,
e te míreste ao mirarme.

_________________________________

CHAU NÚMERO TRES

Te dejo con tu vida
tu trabajo
tu gente
con tus puestas de sol
y tus amaneceres.

Sembrando tu confianza
te dejo junto al mundo
derrotando imposibles
segura sin seguro.

Te dejo frente al mar
descifrándote sola
sin mi pregunta a ciegas
sin mi respuesta rota.

Te dejo sin mis dudas
pobres y malheridas
sin mis inmadureces
sin mi veteranía.

Pero tampoco creas
a pie juntillas todo
no creas nunca creas
este falso abandono.

Estaré donde menos
lo esperes
por ejemplo
en un árbol añoso
de oscuros cabeceos.

Estaré en un lejano
horizonte sin horas
en la huella del tacto
en tu sombra y mi sombra.

Estaré repartido
en cuatro o cinco pibes
de esos que vos mirás
y enseguida te siguen.

Y ojalá pueda estar
de tu sueño en la red
esperando tus ojos
y mirándote.

CHAU NÚMERO TRES

Déixote coa túa vida
o teu traballo
a túa xente
coas túas postas de sol
e os teus menceres.

Sementando a túa confianza
déixote xunto ao mundo
derrotando imposibles
segura sen seguro.

Déixote fronte ao mar
descifrándote soa
sen a miña pregunta a cegas
sen a miña resposta rota.

Déixote sen as miñas dúbidas
pobres e malferidas
sen as miñas inmadureces
sen a miña experiencia.

Pero tampouco creas
sen máis todo
non creas nunca creas
este falso abandono.

Estarei onde menos o esperes
por exemplo
nunha árbore anosa
de escuros cabeceos.

Estarei nun afastado
horizonte sen horas
na pegada do tacto
na túa sombra e a miña sombra.

Estarei repartido
en catro ou cinco "pibes"
deses que "vos mirás"
e axiña te seguen .

E oxalá poida estar
do teu soño na rede
esperando os teus ollos
e mirándote.

_________________________________

SÍNDROME

Todavía tengo casi todos mis dientes
casi todos mis cabellos y poquísimas canas
puedo hacer y deshacer el amor
trepar una escalera de dos en dos
y correr cuarenta metros detrás del ómnibus
o sea que no debería sentirme viejo
pero el grave problema es que antes
no me fijaba en estos detalles.


SÍNDROME

Aínda teño case todos os meus dentes
case todos os meus cabelos e poucas canas
podo facer e desfacer o amor
subir unha escaleira de dúas en dúas
e correr corenta metros detrás do autobús
ou sexa que non debería sentirme vello
pero o grave problema é que antes
non me fixaba nestes detalles.

_________________________________________
VICEVERSA

Tengo miedo de verte
necesidad de verte
esperanza de verte
desazones de verte.
Tengo ganas de hallarte
preocupación de hallarte
certidumbre de hallarte
pobres dudas de hallarte.
Tengo urgencia de oírte
alegría de oírte
buena suerte de oírte
y temores de oírte.
o sea,
resumiendo
estoy jodido
y radiante
quizá más lo primero
que lo segundo
y también
viceversa.

VICEVERSA

Teño medo de verte
necesidade de verte
esperanza de verte
desacougo de verte.
Teño ganas de atoparte
preocupación de atoparte
certeza de atoparte
pobres dúbidas de atoparte.
Teño urxencia de oírte
alegría de oírte
boa sorte de oírte
e temores de oírte.
ou sexa,
resumindo
estou malferido
e radiante
quizá máis o primeiro
que o segundo
e tamén
viceversa.








Categoría: HOMENAXE DO MES - Publicado o 18-05-2009 15:04
# Ligazón permanente a este artigo
CASA DAS CIENCIAS, CASAS DO HOME, AQUARIUM FINISTERRAE
A cultura e a información, veñan de onde veñan, sempre nos mellora como seres humanos. A CASA DAS CIENCIAS, A DOMUS E AQUARIUM FINISTERRAE TÉMOLO AO NOSO ALCANCE EN CALQUERA MOMENTO. Visita rstes lugares.
CASA DO HOME. http://www.casaciencias.org/domus/
Categoría: Xeral: NATUREZA - Publicado o 18-05-2009 13:51
# Ligazón permanente a este artigo
COMUNICADO DA REAL ACADEMIA GALEGA DA LINGUA
COMUNICADO DA REAL ACADEMIA GALEGA:

UNHA LINGUA PARA TODOS

Diante dos pronunciamentos e as comunicacións públicas que dun tempo a esta parte se están a producir arredor da lingua galega, moi especialmente sobre a súa presenza nas aulas de ensino non universitario, e dada a significación histórica desta institución fundada en 1906 baixo a presidencia de Manuel Murguía, constituída a prol da defensa e a dignidade do noso idioma e da nosa cultura, e depositaria do ordenamento normativo da lingua por decisión do Parlamento de Galicia e a Lei de Normalización Lingüística (1983), a Real Academia Galega séntese na obriga e no deber moral de pronunciarse nos seguintes puntos, que consideramos fundamentais.

1. A lingua galega é unha riqueza, patrimonio común de todos os galegos, lingua milenaria, posuidora dun rico acervo histórico que nos sitúa en pé de igualdade entre as culturas todas do mundo. A lingua galega forma parte consubstancial da identidade e do recoñecemento de Galicia como nación e como colectividade. Como dicía Ramón Piñeiro, a quen este ano honramos o Día das Letras Galegas, “para que unha comunidade humana teña categoría de pobo, para que teña unidade íntima e transcendente, ha de ter unha alma de seu. E un pobo ten alma de seu cando posúe idioma, cando fala nunha lingua propia, que tal é o que significa a palabra idioma. A lingua vén a ser a alma viva do pobo que a fala, vén a ser a súa comunidade esencial”.

2. Como lingua propia de Galicia, o galego dános identidade no mundo, pero tamén nos relaciona con outros espazos aos que, cumprindo unha función comunicativa, non queremos nin debemos renunciar. A lingua galega non é incompatible co coñecemento e o uso doutras linguas, moi especialmente o castelán, e vencéllanos coa irmandade galego-luso-brasileira, que nos abre a varios continentes e que nos universaliza. Xunto co castelán, o inglés e o coñecemento das novas tecnoloxías da comunicación, propias da sociedade global da que formamos parte, os homes e mulleres da Galicia do noso tempo, cidadáns dun novo século conscientes do valor do seu idioma, dispoñemos de posibilidades certamente privilexiadas para nos relacionarmos co mundo e, sen renunciarmos a nós mesmos, exercer como cidadáns universais.

3. Ninguén é propietario da lingua. Como patrimonio común, herdado dos nosos avós e dos devanceiros, a lingua é de todos os galegos, mesmo daqueles que non tiveron a fortuna ou a oportunidade de recibila de seu na infancia. A lingua é un cemento que nos une, no que nos recoñecemos e que nos proxecta cara ao futuro,
polo que de ningunha maneira podemos aceptar nin discriminacións pola súa causa nin que se abran fendas na sociedade común, que facemos entre todos, creando ou promovendo guetos ou espazos estancos. Irresponsablemente estariamos a producir unha freita social que endexamais existiu e que tería gravísimas consecuencias para o futuro.

4. A convivencia, o respecto e a harmonía deben presidir en todo momento as actuacións que arredor da lingua se desenvolvan, tendo unha cousa presente: un idioma castigado durante séculos, asoballado na súa historia, abaixado na consciencia dos seus falantes esixe un tratamento activo, unha política estratéxica
e decidida por parte do goberno e da administración, accións que o doten de recursos para igualalo con aqueles outros idiomas que non viviron ese proceso. O rexurdir do idioma galego vai acompañado do rexurdir da autoestima dos seus falantes e dos que como patrimonio común o teñen, da dignidade colectiva
e da modernidade do país en todos os seus ámbitos.

5. A situación lingüística da Galicia de hoxe xa non é unha situación diglósica típica, con dúas linguas que se usan para funcións diferentes (galego para usos informais e castelán para usos formalizados); pero tampouco se pode dicir que o uso do galego ou do castelán dependa simplemente do interlocutor. O galego
avanzou, pero a súa desproblematización e a súa progresiva conversión en lingua de uso natural e normal (normalización) levou os contrarios a este proceso a manchar a palabra normalización, como se significase agresión aos que non teñen o galego como lingua habitual, e a erguer o falso concepto de liberdade, que parecen entender como dereito a non falar nunca o galego.

6. Para superar esta situación cómpre, entre outras medidas, reforzar a presenza da lingua galega no ámbito escolar, con especial atención ás primeiras idades, para que o idioma xurda de seu nos ámbitos máis próximos (na familia e na escola). Cómpre facelo respectando a lingua das familias, procurando con extremo
coidado o afecto e a convivencia naqueles casos en que a lingua primeira non sexa o galego. Mais cómpre unha política activa ao respecto, na procura dunha capacitación e dun coñecemento real do idioma (non unha utilización litúrxica do mesmo), promovendo con recursos o seu uso e implementándoo como lingua vehicular doutros coñecementos na escola.

7. O novo clima lingüístico que trouxo a Constitución de 1978 abriu as portas a unha convivencia de linguas. Dende que Galicia ten autonomía política, gobernos de diferente signo tentaron impulsar a recuperación social do idioma centrando as actuacións moi principalmente no ámbito educativo. Mais a política lingüística non pode ficar reducida ás aulas. Aínda que a acción educativa é fundamental para a conformación das destrezas do idioma e mais para o seu prestixio e o seu recoñecemento no imaxinario social, a acción de uso e os recursos deben orientarse asemade a outros espazos fundamentais na vida pública: os medios de comunicación de masas, as industrias do lecer e da cultura, as novas tecnoloxías, a
publicidade, a vida empresarial, o funcionariado, a administración pública, a xustiza,a igrexa, a universidade, o mundo do traballo, o comercio, a economía, conscientes de que a lingua é tamén unha marca de calidade, tarxeta de presentación identitaria nos espazos da globalización. Traballar a prol da lingua significa concitar, estimular e avivar todos os sectores que configuran o corpo social.

A REAL ACADEMIA GALEGA OBSERVA CON PREOCUPACIÓN OS PRONUNCIAMENTOS E AS POLÉMICAS QUE, PARTIDARIAS AS MÁIS DAS VECES, NACIDAS BEN DO EXCESODE CELO, BEN DO PREXUÍZO LINGÜÍSTICO, deben ser superadas pola acción dun goberno que aspire a ser de todos os cidadáns.
Tamén resulta preocupante que as primeiras decisións lingüísticas anunciadas pola Xunta de Galicia sexan todas desprotectoras da lingua galega.
Convidamos aos responsables do novo goberno a que escoiten as institucións que, como a presente, veñen traballando de vello polo idioma, con información, metodoloxía e estudos certos, na procura dun acordo social integrador, a prol do uso, a dignidade e a continuidade do idioma, que debería sustentarse en catro principios básicos:

1º Compromiso de arredar a lingua galega da controversia partidaria. A lingua é de todos e todos teñen cabida para acadar o seu pleno uso normal.

2º Impulso do multilingüismo. Na anterior lexislatura potenciouse o trilingüismo en moitos centros escolares
(galego, castelán e inglés), que agora podería ampliarse a unha cuarta lingua, sen esquecer o acceso ás linguaxes das novas tecnoloxías.

3º Reafirmación e desenvolvemento do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, que no seu día, por unanimidade, apoiou o Parlamento de Galicia (Doc. núm. 17629, BOPG núm. 622 do 07.09.04).

4º Compromiso de impulsar unha cooficialidade simétrica dentro da Constitución, na que todos os cidadáns teñan dereitos e deberes co castelán e co galego, única forma de acadar a igualdade cidadá. Os poderes públicos están obrigados a meditar serenamente a qué escenario queren levar a sociedade galega, tendo sempre presente que a lingua galega non é un problema, senón unha oportunidade.
Categoría: ORGANISMOS OFICIAIS - Publicado o 12-05-2009 21:00
# Ligazón permanente a este artigo
XULIO LÓPEZ VALCÁRCEL
POETA MÁIS IMPORTANTE DE 2008

Xulio López Valcárcel naceu en Lugo en 1953 e leva dedicándose ao traballo poético uns 25 anos. Participou nos colectivos "Cravo fondo" e "De Amor e Desamor", tendo publicado individualmente, Véspera do día (Edit. Follas Novas, Santiago, 1979), ao que seguiron Alba de auga sonámbula (Edicións Celta, Lugo, 1983); Solaina da ausencia (Editorial Vía Láctea, A Coruña, 1987); O sol entre os dedos (Ediciós do Castro, Sada, 1993, 2ª Ed, Sada, 1995); Memoria de Agosto (Deputación da Coruña, 1993) e En Voz Baixa (3 ª edic. Esquío. Ferrol, 2002).
Foi Premio Nacional de Poesía para menores de 25 anos, Premio Guimarães, en Portugal, gañador do Celso Emilio Ferreiro do Concello de Santiago en 1979, Premio "Antonio Tovar" en Ourense, 1993, e "Premio da Crítica Española" en 1994, entre outros.
A súa obra está recollida en diversas antoloxías, como Desde a palabra doce voces de Luciano Rodríguez (1986), Escolma da Poesía galega de hoy (Colección Visor, Madrid, 1991), Los caminos de la voz, seis poetas gallegos de hoy (Colección Maillot Amarillo, Granada 1995) e Poesía Gallega Contemporánea (Litoral, Málaga, 1996). Poemas seus foron traducidos ao castelán, catalán, inglés, italiano, ruso, francés e macedonio.
Asimesmo é autor de diversos traballos sobre arte e literatura e dos libros de relatos Anel de Mel (Editorial Vía Láctea, 1991) e Campo de Marte (Espiral Maior, 1999). No 2001 publicou en A Nosa Terra, Viaxe ao corazón de Galicia. Colabora ademáis na prensa (Páxina literaria de El Ideal Gallego, Premio "Irmandade do libro", outorgado pola Federación de libreiros, 2002), e desde hai anos na radio (Entre libros con X.L.V. Radio Coruña, Cadena SER).
Casa última, con prólogo de Darío Xohán Cabana e cuberta de Fidel Vidal, está a piques de saír publicado por Espiral Maior.


POR VECES SORPRÉNDOTE

Por veces sorpréndote
nun recanto
calquera da lembranza.

Regresas de portos esquecidos,
de lonxanas estacions desarraigadas.

Síntote nas palabras en voz baixa,
no fresco afago do vento,
na morneza da almofada.

Baixo o melancólico licor
da túa ausencia
busqueite nos trens de medianoite.

Na calma das tardes
escoitei a túa voz chamándome.

Decote me falas.

A carón meu, vas,
polas rúas que recorremos xuntos,
polos pobos que coñecemos xuntos,
polos mares que
nos prometemos atravesar xuntos.

Chega, calada,
na sedosa melodía do silencio
a túa fragancia
e es a miña compañeira de butaca,
a adolescente que me cruza,
a nena que xoga
no medio dunha praza solitaria.

Por veces sorpréndesme
nalgún recanto escuro da memoria.

Alí me agardas
e fálasme
como a través dun cristal,
da fúnebre poesía daquel inverno,
dos días compartidos,
dos xaroposo que soñamos
como illas que xa nunca serán certas.



AS MAZAROCAS DOMILLO

Os seus grans de ouro.

As chorimas acendidas,
sobre o verde dos soutos.

Amarelo e lento o solpor
tinguindo de amarelo todo.

Dóame a vida a ofrenda
do esplendor máis piro:
o sol entre os dedos
do meu fillo.
Categoría: POESÍA e A.E.L.G. - Publicado o 12-05-2009 20:53
# Ligazón permanente a este artigo
VÍCTOR CAMPIO PEREIRA
VÍCTOR CAMPIO PEREIRA

Chámase Víctor Campio Pereira González, naceu na aldea de Garabás (Maside) en 1928, foi catedrático de Literatura Española nun instituto de Ourense, cidade na que vive, e é un home de ben, o que non é pouco neste tempo.
Aínda que moitos non o saiban, Víctor Campio é escritor, escritor moi responsable en varios xéneros literarios. Algúns, mesmo fóra de Ourense, saben que Víctor Campio é un poeta, un poeta verdadeiro, autor de poucas pero moi escolleitas páxinas. Lectores hai, entre os que me conto, que pensan que o seu soneto Se chego no solpor son catorce versos de ouro: unha páxina antolóxica da nosa Literatura. Pero a Víctor Campio, que nunca está nos proscenios nin na punta da póla, hai que facerlle xustiza. É de xustiza.
Excelente ocasión esta en que mans sensibles acaban de publicar dous volumes seus: un en verso, Perdida luz (Escolma poética), e outro en prosa, Escritos en do menor, ámbolos dous na colección Libros de Frouma (Santiago). Prológaos, con datos e sentido da oportunidade, Luís Alonso Girgado. En canto á obra en verso, algún día haberá que recupera-los textos inéditos escritos «nos anos cincuenta, baixo a férula do franquismo». Mandoumos a min, en setembro de 1997, cunha carta demasiado humilde: «... que nunca viron a luz (nin falta que fai)». Estou totalmente en desacordo porque hai poemas sociais de nobre feitura literaria, entre eles, Medo e Foi un mencer, soneto que ben podía se-lo epitafio de calquera dos paseados no verán do 36.
O volume en prosa é unha escolma dos artigos que Víctor Campio publicou en La Región, de Ourense, nos últimos cinco anos. Predominan os de tema literario, tratados sempre con sensibilidade de bo lector e coa delicadeza moral que caracteriza ó comentarista.
Escritos nun galego moi coidado por quen escribe o galego desde dentro, estas páxinas en prosa xustifican, moi claramente, que eu fale delas nunha sección que se titula Beatus qui legit. Felicidade -ademais de utilidade- acadará o lector das páxinas nas que Víctor Campio fala de Mendiño, de Ben-Cho-Shey, de Blas de Otero, de Sánchez Ferlosio, de Curros Enríquez, de Xosé Conde, de Lucas Moreno, da revista Vieiros...


Poesías do libro "O aire, a luz e o canto".

NAI
Aquelas mans
estaban feitas para me encariñar

Aquela voz falábame
coa rumorosa música do mar.

Aqueles ollos tiñan
a claridade toda da mañá.

Aqueles brazos eran
eran aqueles brazos un bambá
E eu era aquel rapaz.

PAI
Un lóstrego de dor atravesoute
e quedaches alí, soño tronzado,
sen voz e sen mañá,
na túa noite.

Apagouse o teu sol que me quentaba
como un sagrado lume
e andei ó ventimperio, orfo de ti,
vestindo xa por sempre
os farrapos
da ausencia.

Eu cumpría daquela nove anos.

Agora cumpro nove veces nove
e aínda me parece que foi onte
cando nos despedimos
e te dexei alí, sen mín, durmindo,
(alleo, frío, indiferente)
no teu xergón de terra.

A LUZ DO TEU CANTO
Dáme a luz do teu canto Rosalía,
na noite pecha deste mar acedo,
que vou cara o teu reino e teño medo
de que se apague a voz que a tí me guía.

Quero esa túa clara melodía
onde afondei na dor, onde tan cedo
convivín coa saudade, mudo e quedo,
tecendo soños de melancolía.

E cando no solpor teña que ser
soño de mín no límite do cero
dese infinito mar onde hei caer,

quero cruzar contigo a noite fría.
Nin luz de faro nin estrela quero.
Quero a luz do teu canto, Rosalía
CHEGOU O SOLPOR
Se chego no solpor, se por degaro
de incanxeable luz chego a deshora
e me poño a cantar coma quen chora
pranto de noite pecha en día claro;

se chego no solpor, si me declaro
eivado vagaxeiro nesta hora
de encandecida lúa delatora
serodio corazón, triste paxaro;

se chego, digo, no solpor, e veño
manco de luz, perdido, a este recanto,
e me poño a cantar, é porque teño

no corazón a mar xa presentida
Mais non me importa que se perda o canto.
Tanto me tén. A luz xa está perdida

ROMANCE RIBEIRANA
Polas ribeiras de Laias
baixa o Miño entre viñedos
cantando unha ribeirana
con saibo de amor labrego.

(Baixa o meu río cantando
ailalelo).

Leva nas ondas un son
antigo de romanceiro
e cruza as terras do val
con camiñaar de romeiro.

No piñeiral ergue a voz
cantando a dúo co merlo
e máis abaixo remánsase
no corazón de Castrelo.

(Ribeirana do meu río
ailalelo).

Por Francelos e Filgueira
espállase en campo aberto,
as augas abrazan lirios
e bican a flor dos érbedos.

(Ribeirana de romaxe,
ailalelo).

O meu río cruza o val
coma quen navega un ceo,
buscando as terras guardesas
para morrer mar adentro.

* * *

Eu tamén vou pola vida
coma o meu río romeiro,
navío de xunco e liño
sen timón, vela nin remo.

Eu tamén vou cara o mar
coma quen navega un ceo,
lixeiro de arboradura,
ceibe na rosa dos ventos.

(Os dous baixamos cantando,
ailalelo)

Categoría: POESÍA e A.E.L.G. - Publicado o 12-05-2009 20:44
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal